Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англиялық офицер және саясаткер (1893–1983)
English officer and politician (1893–1983)
Бригадир сэр Джон Джордж Смит, 1-ші баронет, (24 қазан 1893 – 26 сәуір 1983), көбінесе Джеки Смит деп танылатын, британдық Үндістан армиясының офицері және консервативті партиядан парламент депутаты болды. Ол Виктория кресімен марапатталғанына қарамастан, оның әскери қызметі даулы аяқталды.
Brigadier Sir John George Smyth, 1st Baronet, (24 October 1893 – 26 April 1983), often known as Jackie Smyth, was a British Indian Army officer and a Conservative Member of Parliament. Although a recipient of the Victoria Cross, his military career ended in controversy.
Ерте өмір және білім
Смит 1893 жылы Девон штатының Тейнмут қаласында дүниеге келді. Оның әкесі – Үндістан мемлекеттік қызметінде болған Уильям Джон Смит (1869–1893), анасы – Лилиан Мэй Клиффорд. Оның әкесінің әкесі, яғни атасы – армия офицері Генри Смит, ол Йоркширдегі Уэйкфилд қаласындағы Хит Холл иесі, Джон Генри Смиттың (1780–1822) екінші ұлы, сонымен қатар Кембридж университетінің Виг партиясынан депутаттығын (1812–1822) атқарған және Графтонның 4-ші герцогы Джордж Фицройдың қызы леди Элизабет Энн Фицройдың ұлы болды. Оның үлкен ағасы Джон Джордж Смит Йорк қаласынан парламент депутаты болған. Смит Дракон мектебінде (Рептон), содан кейін Сандхерст қаласындағы Корольдік әскери колледжінде білім алды.
Smyth was born in 1893 in Teignmouth, Devon, the son of William John Smyth (1869–1893), a member of the Indian Civil Service, and Lilian May Clifford. His grandfather was Army officer Henry Smyth, who was the second son of John Henry Smyth (1780–1822), of Heath Hall, Wakefield, Yorkshire, a Whig MP for Cambridge University (1812–1822) and Lady Elizabeth Anne FitzRoy, daughter of George FitzRoy, 4th Duke of Grafton. His great uncle John George Smyth was an MP for the City of York. Smyth was educated at Dragon School, Repton, and the Royal Military College, Sandhurst.
Әскери мансап
Сандхерстті бітіргеннен кейін Смит 1912 жылғы 24 тамызда британдық Үндістан армиясының қосылмаған тізімінде екінші лейтенант болып тағайындалды. 1913 жылғы 5 қарашада 15-ші Лудианалық сикхтерге тағайындалды. 1914 жылғы 24 қарашада, Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін үш ай өткен соң лейтенант болып тағайындалды. Ол 21 жаста болғанда, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде 15-ші Лудианалық сикхтер, 3-ші (Лахор) дивизиясының лейтенанты болды, оның ерлігі үшін Виктория кресімен (ВК) марапатталды. 1915 жылдың маусым айында Смит Ұлыбританияның ең жоғары наградасы – ВК орденін алды. Бұл награда туралы «Лондон газетінде» жарияланған мақалада былай делінген:
After passing out from Sandhurst, Smyth was commissioned as a second lieutenant on the unattached list for the British Indian Army on 24 August 1912, and was commissioned into the 15th Ludhiana Sikhs on 5 November 1913. He was promoted to lieutenant on 24 November 1914, three months after the outbreak of the First World War. He was 21 years old, and a lieutenant in the 15th Ludhiana Sikhs, 3rd (Lahore) Division, Indian Army during the First World War, when his actions earned him the Victoria Cross (VC). In June 1915, Smyth was awarded the VC, the United Kingdom's highest award for bravery in combat. The citation for this award, published in the London Gazette read:
Смит Виктория кресімен қатар, осы оқиғада қаза тапқандарға өлімнен кейін Үндістанның ерекше қызмет медалі табысталды. Смит 1915 жылы Ресейдің 4-дәрежелі Әулие Георгий орденімен марапатталды және 1916 жылғы 24 тамызда капитан болып жоғарылатылды. Смит соғыс қызметін Мысырда және Солтүстік-Батыс шекарасында жалғастырды. 1923 жылы Үндістанда қызмет еткен кезде еуропалық команда үшін екі бірінші сыныпты крикет матчына қатысты. Англияға оралғаннан кейін 1923-1924 жылдары Камберлидегі штаб колледжінде оқыды. Оның құрбыларының арасында кейін жоғары қолбасшылыққа жеткен Артур Персиваль, Дадли Джонсон (бірге Виктория кресімен марапатталған), Артур Уэйкли, Колвилл Вемисс, Монтагу Стопфорд, Джон Халстед, Фредерик Пайл, Гордон Макреди, Родерик Петре, Алястер Макдугалл, Эдмонд Шрайбер, Майкл Гамбиер Перри, Ричард Дьюинг, Лесли Хилл, Кеннет Лох, Дуглас Пратт, Балфур Хатчисон, Роберт Паргитер, Роберт Стоун және Генри Вершойл Кемпбелл, сондай-ақ Австралия армиясының Хорас Робертсон, Гарри Керрер және Канада армиясының Жорж Ваниер болды. Ол осы кезде 3-ші батальонның 11-ші сикх полкінде 3-дәрежелі бас штаб офицері (GSO3) болды және 1929 жылғы 22 қарашада бұл қызметтен босатылды. 1930 жылы Камберлидегі штаб колледжінде Үнді армиясының инструкторы болып тағайындалуы Смит мансабының қарқынды дамуын көрсетті, бұл 1931 жылғы 16 қаңтарда штаб колледжінде GSO2 болып тағайындалуымен расталды, сонымен қатар лейтенант-полковник шені берілді. 1933 жылғы 1 шілдеде подполковник болып жоғарылатылды және 1934 жылғы 16 қаңтарда штаб колледжіндегі қызметінен босатылды. 1936 жылғы 16 шілдеде Смит подполковник шеніне көтерілді, бұл оның мансабының осы уақытқа дейін қаншалықты тез дамығанын көрсетті. Ол генерал лорд Гортты, сол кезде Императорлық Бас штабтың (CIGS) бастығы және 1920 жылдардың ортасында штаб колледжінің бұрынғы инструкторы, сондай-ақ тағы бір Виктория кресімен марапатталған адамды, егер жаулық басталса, Ұлыбританияда басқаруға бригада берілетініне уәде беруге көндірді.
As well as Smyth's VC, the Indian Distinguished Service Medal was posthumously awarded to the men killed during this incident. Smyth was also awarded the Russian Order of St. George, Fourth Class, in 1915, and was promoted to captain on 24 August 1916. Smyth continued his war service in Egypt and on the North West Frontier. In 1923, while serving in India, Smyth played two first class cricket matches for the Europeans team. Returning to England, he attended the Staff College, Camberley from 1923 to 1924, and his fellow students included numerous men who would later achieve high command, including Arthur Percival, Dudley Johnson (a fellow VC recipient), Arthur Wakely, Colville Wemyss, Montagu Stopford, John Halsted, Frederick Pile, Gordon Macready, Roderic Petre, Alastair MacDougall, Edmond Schreiber, Michael Gambier Parry, Richard Dewing, Leslie Hill, Kenneth Loch, Douglas Pratt, Balfour Hutchison, Robert Pargiter, Robert Stone and Henry Verschoyle Campbell along with Horace Robertson of the Australian Army and Harry Crerar and Georges Vanier of the Canadian Army. By this time, he was a General Staff Officer Grade 3 (GSO3) with the 3rd Battalion, 11th Sikh Regiment, an appointment he vacated on 22 November 1929. An early appointment as the Indian Army instructor at the Staff College, Camberley in 1930 further indicated that Smyth's career was on the fast track, borne out by his appointment as a GSO2 at the Staff College on 16 January 1931, with the local rank of lieutenant colonel. He received a brevet promotion to lieutenant colonel on 1 July 1933, and relinquished his appointment at the Staff College on 16 January 1934. On 16 July 1936, Smyth was promoted to the substantive rank of lieutenant colonel, an illustration of how rapidly his career had thus far progressed. He managed to persuade General Lord Gort, then the Chief of the Imperial General Staff (CIGS) and a former instructor at the Staff College in the mid 1920s, as well as being another fellow VC recipient, to give him an undertaking that he would be given a brigade to command in the United Kingdom should hostilities break out.
Екінші дүниежүзілік соғыс
1939 жылдың жазында, Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін, ол Үндістаннан Ұлыбританияға инженерлік жолдама алуға қол жеткізді, өзінің қарызын өтеді, бірақ Ұлыбританиядағы штабтық жұмысқа тағайындалғаннан кейін, 2-ші Лондон дивизиясының GSO1, екінші шептегі аумақтық армия (TA) құрамы, сол кезде генерал-майор Гарри Уилланс басқарған, жақында ғана құрылған дивизияға жіберілді. 1940 жылдың ақпан айында Смит 127-ші жаяу әскер бригадасының қолбасшысы болып тағайындалды. Оның бригадирі Чарльз Фиббс Джонс болды, кейін толық генерал атанды. Бригада 42-ші (Шығыс Ланкашир) жаяу әскер дивизиясының құрамына кіретін үш бригаданың бірі болды, тағы бір TA құрамы, сол кезде генерал-майор Уильям Холмс басқарды, ол сәуір айынан бастап Францияда Британдық экспедициялық корпусының (BEF) бөлігі ретінде басшылық етті. 1940 жылдың 23 желтоқсанында полковник шеніне көтерілді. Кветтадағы 36-шы Үндістан жаяу әскер бригадасын қысқа мерзімге басқарғаннан және науқас демалысынан кейін, Смит қазан айында 19-шы Үндістан жаяу әскер дивизиясына әрекет етуші генерал-майор болып тағайындалды, бірақ желтоқсан айында 17-ші Үндістан жаяу әскер дивизиясын басқаруға қайта тағайындалды. 1942 жылдың ақпан айында 17-ші дивизияны басқарған кездегі әрекеттеріне қатысты даулар туды. Ол жаудың жағындағы берік плацдармды жылдам құра алмады және жапондықтардың қаупі туғанда, дивизиясының үштен екі бөлігі өзеннің арғы жағында қалған күйінде, өзеннен өтудің басқа жолы болмағандықтан, оларды құртуға мәжбүр болды. Он жетінші дивизия жапондықтар мен Рангун арасында тұрған жалғыз құрама болды, сондықтан бұл жоғалту Рангун мен Төменгі Бирманың түсуіне тікелей себеп болды. Үндістандағы Бас қолбасшы, генерал сэр Арчибальд Уэвелл ашуланып, Смитті сол жерде жұмыстан босатты. Сондай-ақ, Смиттің осы кезеңдегі денсаулығына қатысты мінез-құлқына байланысты да пікір таласы бар. Ол анальдық фистулаға жасалған операциядан толыққанды жазылмаған, бұл оған айтарлықтай және ыңғайсыздық тудырған болуы мүмкін, бірақ өзінің дивизиясының бас дәрігері төрағалық еткен медициналық комиссия оны командалық лауазымда қалуға жарамды деп таныды. Смит басқа лауазымдарға тағайындалмады және полковник шенімен және бригадир құрметті атағымен Ұлыбританияға зейнеткерлікке шықты. Оның нұсқасы мен корпусының командирі генерал Хаттонның нұсқасы нақтыланғанға дейін 16 жыл және ресми тарихты қайта қарау қажет болды. Смиттың 1979 жылғы «Кезеңдер» атты кітабында ол генерал Хаттонға Ситтанг өзенінің батыс жағалауына 10 күн бұрын кері шегінуді ұсынғанын, осылайша берік қорғаныс шебін құруға мүмкіндік беретінін айтады. Оның ұсынысы қабылданбады.
Having managed to engineer leave from India to the United Kingdom in the summer of 1939, shortly before the outbreak of the Second World War, he called in his debt but was disappointed to be seconded to a United Kingdom based staff job, as GSO1 of the 2nd London Division, a second line Territorial Army (TA) formation, then commanded by Major General Harry Willans, which had only recently been formed. In February 1940, after further lobbying, Smyth was appointed to command the 127th Infantry Brigade. His brigade major was Charles Phibbs Jones, later to become a full general. The brigade was one of three which formed part of the 42nd (East Lancashire) Infantry Division, another TA formation, then commanded by Major General William Holmes, which from April he led in France as part of the British Expeditionary Force (BEF). He was promoted to colonel on 23 December 1940. After briefly commanding 36th Indian Infantry Brigade in Quetta and a period of sick leave, Smyth took command of 19th Indian Infantry Division as an acting major general in October, but was reassigned to command 17th Indian Infantry Division in December. Controversy surrounds his handling of the 17th Indian Division in February 1942, during its retreat across the Sittang River in Burma. It was said that he failed to expedite a strong bridgehead on the enemy's side of the river and was forced, when it came under threat from the Japanese, to order the blowing of the bridge while two thirds of his division were still on the far side with no other means of crossing the river and therefore dooming them. Seventeen Division were the only formation standing between the Japanese and Rangoon, and this loss, therefore, led directly to the loss of Rangoon and Lower Burma. The Commander in Chief, India, General Sir Archibald Wavell was furious and sacked Smyth on the spot. There is also a degree of controversy about Smyth's behaviour as regards his health in this period. He had not recovered from surgery for an anal fistula, which must have caused him significant, and possibly distracting, discomfort, yet managed to be recommended as fit to stay in command by a medical board presided over by the senior doctor in his own division. Smyth received no further posts and returned to the United Kingdom to retire with the substantive rank of colonel and the honorary rank of brigadier. It took 16 years and revision of the official history before his version of the affair versus that of General Hutton, his corps commander, was clarified. Smyth's book, Milestones, 1979, gives his version in which he relates that he had made representations to General Hutton 10 days previously recommending a withdrawal to the west bank of the Sittang River, thus permitting a strong defence line to be established. His recommendation was refused.
Соғыстан кейінгі мансап
Смит саясатқа қатысып, 1945 жылғы жалпы сайлауда Уондсворт-Централда Эрнест Бевинге қарсы сайлауда жеңіліске ұшырады. 1950 жылғы сайлауда ол Норвуд округінен еңбекші партиясының депутаты Рональд Чемберленді жеңді. 1956 жылдың 23 қаңтарында Девон графтығындағы Тейнмут қаласының 1-ші бароны, Сэр Джон Джордж Смит, ВК, МК атағымен барондыққа ие болды, ал 1962 жылы патша кеңесінің мүшесі аталды. Ол 1966 жылғы жалпы сайлауда парламенттен кетті; 2015 жылға дейін ол Виктория кресімен марапатталған соңғы депутат болды. Смит сонымен қатар автор, драматург, журналист және теледиктор болды. Оның екі бауыры да көрнекті әскери қызметкерлер, олардың біреуі бригадир болды. Ол екі рет үйленді: алғаш 1920 жылдың 22 шілдесінде Маргарет Дундасқа үйленді, кейін ажырасып, одан үш ұлы мен бір қызы дүниеге келді; екінші рет 1940 жылдың 12 сәуірінде Фрэнсис Чемберске үйленді. Оның ұлдарының бірі, Корольдік полктің (Батыс Суррей) 1-ші батальонының капитаны Джон Лоуренс Смит, 1944 жылдың 7 мамырында Кохима шайқасында Жаил-Хиллге жасалған алғашқы шабуыл кезінде қаза тапты. Смит Голдерс Грин крематорийінде өрттелді. Оның Виктория кресі Императорлық соғыс мұражайында қойылған. Бригадир Смиттің бірі Ньюпорттағы артиллерия компаниясының қару-жарақ қоймасында, Род-Айленд штатында, АҚШ-та қойылған. Смит мысықтарды өте жақсы көріп, олар туралы үш кітап жазды: «Сүйікті мысықтар» (Фредерик Мюллер, 1963), «Көк магнолия» (Фредерик Мюллер, 1964) және «Минг: Мысық отбасының тарихы» (Фредерик Мюллер, 1966).
Smyth went into politics and stood unsuccessfully against Ernest Bevin in Wandsworth Central at the 1945 general election. At the 1950 election, he defeated the sitting Labour MP for Norwood, Ronald Chamberlain. He was made a baronet on 23 January 1956 with the style Sir John George Smyth, VC, MC, 1st Baronet Smyth of Teignmouth in the County of Devon and a privy counsellor in 1962. He retired from Parliament at the 1966 general election; as of 2015, he was the last VC recipient to sit in the Commons. Smyth was also an author, a playwright, a journalist and a broadcaster. His two brothers were distinguished soldiers, one of whom also became a brigadier. He married twice: firstly Margaret Dundas on 22 July 1920, later dissolved, with whom he had three sons and a daughter; and then Frances Chambers on 12 April 1940. One of his sons, Captain John Lawrence Smyth of the 1st Battalion, Queen's Royal Regiment (West Surrey), was killed on 7 May 1944, during the first attack on Jail Hill at the Battle of Kohima. Smyth was cremated at Golders Green Crematorium. His Victoria Cross is displayed at the Imperial War Museum. One of Brigadier Smyth's uniforms is on display at the armoury of the Artillery Company of Newport in Newport, Rhode Island, USA. Smyth was a cat lover and wrote three books on cats, Beloved Cats (Frederick Muller, 1963), Blue Magnolia (Frederick Muller, 1964) and Ming: The Story of a Cat Family (Frederick Muller, 1966).