Шотландия шекарасындағы тарихи Абботсфорд үйі

Кіріспе

Шотландия шекарасындағы тарихи үй

Эбботсфорд – Шотландия шекарасындағы, Галашилс қаласының жанында, Твид өзенінің оң жағалауында орналасқан тарихи сарай. Қазір көпшілікке ашық, ол 1817-1825 жылдар аралығында тарихи романдарын жазған және ақын Сэр Уолтер Скотттың резиденциясы ретінде салынған. Бұл ғимарат А санатындағы ескерткіштер тізіміне енген және Шотландиядағы бақтар мен жоспарланған ландшафттардың тізілімінде тіркелген.

Сипаттама

Елді мекеннің ядросы Картлихоул деп аталатын, халық арасында Кларти (яғни, лайлы) ойығы деп лақапталған шаруашылық болды. Скотт оны көршілес Ашестиел үйіне жасаған жалға алу шарты аяқталғаннан кейін (1811) сатып алды. Скотт оны Мельроуз аббаттығының монахтары қолданған көршілес фордтың атымен "Абботсфорд" деп атады. 1811–1812 жылдары бастапқы шаруашылық үйінің шағын кеңейтілуінен кейін, 1816–1819 және 1822–1824 жылдары масштабты кеңейтулер жүргізілді. Осы сарайда Скотт үлкен кітапхана, ежелгі жиһаз, қару-жарақ және қызықты заттар жинады, олардың көпшілігі Шотландия тарихымен байланысты болды, атап айтқанда, кельт Торрс пониінің бас киімі мен мүйіздері және Вудвра тасы, барлығы қазір Шотландия мұражайында сақталуда. Скотт салған ғимаратты "сәулеттегі романтика" және "әрине, жұмбақ қамал" деп сипаттады. Соңғы және маңызды сатып алу 1817 жылы сатып алынған Тофтфилд (кейіннен Хантлиберн деп аталды) болды. Жаңа үйдің құрылысы 1824 жылы басталды және аяқталды. Жалпы жоспары параллелограмм пішіндес, жиектері дұрыс емес, бір жағы Твидке қарайды; стильі негізінен шотланд барондық стилінде. Сәулетшілері Уильям Аткинсон және Эдвард Блормен бірге Скотт шотланд барондық сәулет стилінің негізін қалаушы болды: үй Абботсфордтың тақырыптарын Шотландия шекарасы мен одан тыс жерлердегі көптеген ғимараттарда көруге болатын өте ықпалды туынды ретінде танылды. Мүлік тұтастай алғанда "шағын қамал" сияқты көрінеді, кішкентай мұнаралар мен үйдің және бақша қабырғаларын безендіретін имитациялық қоршаулар бар. Ғимараттың әртүрлі бөліктеріне Эдинбургтағы ескі Тольбуттың есігі сияқты тарихи құрылымдардан әкелінген жәдігерлер мен қызықты заттар орнатылды. Скотт осы қызықты заттардың көпшілігін Оңтүстік бақтың қабырғаларына орнату үшін жинады, бұрын бақтың қабырғалары бойында готикалық аркалардың галереясы болған. Бұрынғы галереяның бойында Эдинбургтің 15 ғасырлық Меркат кресі және классикалық мүсіндердің бірнеше мысалы орналасқан. Мүлік және оның нео-ортағасырлық ерекшеліктері Скотттың тарихи атмосфераға деген құштарлығын көрсетеді, бірақ жазушы үйдің заманауи өмірдің барлық ыңғайлылықтарын қамтамасыз ететініне көз жеткізді. Нәтижесінде Скотт осы кеңістікті жаңа технологияларды сынау үшін пайдаланды. Үйге газ шамдары мен үйдің басқа жерлеріндегі қызметкерлермен байланыс құратын пневматикалық қоңыраулар орнатылды. Скотт резиденциясында бір жыл ғана тұрғаннан кейін (1825) ол мүлікті қарызға батырып, тағдырының кері жағын сезінді. 1830 жылы кітапхана мен мұражай оған кредиторлар тарапынан тегін сыйлық ретінде табыс етілді. Мүлік 1847 жылы баспагер Роберт Каделл тарапынан толықтай босатылды, ол сер Уолтердің туындыларының авторлық құқығындағы отбасы үлесіне айырбастау үшін оған байланысты облигацияны жойды. Скотттың жалғыз ұлы Уолтер 1847 жылы Үндістаннан қайтып келе жатқанда қайтыс болғандықтан, мүліктің иесі болған жоқ. Кейінгі иелерінің арасында Скотттың немересі Уолтер Скотт Локхарт (кейін Уолтер Локхарт Скотт, 1826–1853), оның кіші қарындасы Шарлотта Харриет Джейн Хоуп Скотт (Локхарттан туған), 1828–1858, Дж. Р. Хоуп Скотт, QC, және оның қызы (Скотттың шөбересі), құрметті миссис Максвелл Скотт болды. Үй 1833 жылы көпшілікке ашылды, бірақ 2004 жылға дейін Скотттың ұрпақтары оны пайдаланды. Эбботсфордтың лаирдығын иеленген Скотттың тікелей ұрпақтарының соңғысы оның үлкен-үлкен-үлкен шөбересі Джейн Максвелл Скотт (8 маусым 1923 – 5 мамыр 2004) болды. Ол оны 1998 жылы үлкен әпкесі Патриция Максвелл Скотттан мұра етті. Апалар үйді күтіп ұстау үшін төлем алатын келушілерге сүйенгеннен кейін, оны Шотландияның ең танымал туристік орындарының біріне айналдырды. Оған электр жарығы тек 1962 жылы орнатылды. Джейн бір кезде Глостер герцогинясы, принцесса Алисаның күтімшісі, сер Уолтер Скотттың кейіпкерлерінің бірінің атымен аталған иттің Дани Димонт клубының меценаты және жылқы жаттықтырушысы болды, оның жылқыларының бірі, сэр Уотти, Иан Старк 1988 жылғы жазғы Олимпиада ойындарында екі күміс медаль жеңіп алды. Джейн қайтыс болғаннан кейін, мүлікті сақтау үшін Эбботсфорд қоры құрылды. Жобаға өзгерістер енгізілді, бірақ 2020 жылы оған қарсылық әлі де жалғасуда. Сер Уолтер Скотт Дамфрис пен Галлоуэйдегі Трейв қамалынан "жоугтарды" алып, оларды Абботсфордта салған қамалға бекітті. Твидбанк теміржол станциясы Абботсфордқа жақын орналасқан.

The nucleus of the estate was a farm of , called Cartleyhole, nicknamed Clarty (i. e., muddy) Hole, and was bought by Scott on the lapse of his lease (1811) of the neighbouring house of Ashestiel. Scott renamed it "Abbotsford" after a neighbouring ford used by the monks of Melrose Abbey. Following a modest enlargement of the original farmhouse in 1811–1812, massive expansions took place in 1816–1819 and 1822–1824. In this mansion Scott gathered a large library, a collection of ancient furniture, arms and armour, and other relics and curiosities especially connected with Scottish history, notably the Celtic Torrs Pony cap and Horns and the Woodwrae Stone, all now in the Museum of Scotland. Scott described the resulting building as "a sort of romance in Architecture" and "a kind of Conundrum Castle to be sure". The last and principal acquisition was that of Toftfield (afterwards named Huntlyburn), purchased in 1817. The new house was then begun and completed in 1824. The general ground plan is a parallelogram, with irregular outlines, one side overlooking the Tweed; and the style is mainly the Scottish Baronial. With his architects William Atkinson and Edward Blore Scott was a pioneer of the Scottish Baronial style of architecture: the house is recognized as a highly influential creation with themes from Abbotsford being reflected across many buildings in the Scottish Borders and beyond. The manor as a whole appears as a "castle in miniature", with small towers and imitation battlements decorating the house and garden walls. Into various parts of the fabric were built relics and curiosities from historical structures, such as the doorway of the old Tolbooth in Edinburgh. Scott collected many of these curiosities to be built into the walls of the South Garden, which previously hosted a colonnade of gothic arches along the garden walls. Along the path of the former colonnade sits the remains of Edinburgh's 15th century Mercat Cross and several examples of classical sculpture. The estate and its neo Medieval features nod towards Scott's desire for a historical feel, but the writer ensured that the house would provide all the comforts of modern living. As a result, Scott used the space as a proving ground for new technologies. The house was outfitted with early gas lighting and pneumatic bells connecting residents with servants elsewhere in the house. Scott had only enjoyed his residence one year when (1825) he met with that reverse of fortune which involved the estate in debt. In 1830, the library and museum were presented to him as a free gift by the creditors. The property was wholly disencumbered in 1847 by Robert Cadell, the publisher, who cancelled the bond upon it in exchange for the family's share in the copyright of Sir Walter's works. Scott's only son Walter did not live to enjoy the property, having died on his way from India in 1847. Among subsequent possessors were Scott's grandson Walter Scott Lockhart (later Walter Lockhart Scott, 1826–1853), his younger sister Charlotte Harriet Jane Hope Scott (née Lockhart) 1828–1858, J. R. Hope Scott, QC, and his daughter (Scott's great granddaughter), the Hon. Mrs Maxwell Scott. The house was opened to the public in 1833, but continued to be occupied by Scott's descendants until 2004. The last of his direct descendants to hold the Lairdship of Abbotsford was his great great great granddaughter Dame Jean Maxwell Scott (8 June 1923 – 5 May 2004). She inherited it from her elder sister Patricia Maxwell Scott in 1998. The sisters turned the house into one of Scotland's premier tourist attractions, after they had to rely on paying visitors to afford the upkeep of the house. It had electricity installed only in 1962. Dame Jean was at one time a lady in waiting to Princess Alice, Duchess of Gloucester, patron of the Dandie Dinmont Club, a breed of dog named after one of Sir Walter Scott's characters; and a horse trainer, one of whose horses, Sir Wattie, ridden by Ian Stark, won two silver medals at the 1988 Summer Olympics. On Dame Jean's death the Abbotsford Trust was established to safeguard the estate. There have been modifications to the proposed development, but it is still being opposed in 2020. Sir Walter Scott rescued the "jougs" from Threave Castle in Dumfries and Galloway and attached them to the castellated gateway he built at Abbotsford. Tweedbank railway station is located near to Abbotsford.

Әр түрлі

Эбботсфорд өзінің атын 1833 немесе 1834 жылы Скотттың құрметіне Уильям Барклей Тернбулл құрған «Эбботсфорд клубына» берді. Бұл клуб Баннатин және Мейтленд клубтарының ізбасары болды. Ол Скотттың еңбектерімен байланысты тарихи туындыларды басып шығару және жариялау мақсатында құрылған мәтіндік баспа қоғамы еді. Оның басылымдары 1835 жылдан 1864 жылға дейін жарық көрді. 2012 жылдың тамызында Эбботсфордта жаңа келушілер орталығы ашылды, онда кішкентай көрме, сыйлық дүкені және үй мен аумаққа көрініс ашатын Ochiltree's кафесі орналасқан. Үй 2013 жылдың шілдесінде кең ауқымды жөндеуден кейін қайтадан көпшілікке ашылды. 2014 жылы ол сол кездегі консервациялық жобасы үшін Еуропалық Одақтың мәдени мұра сыйлығы / Europa Nostra сыйлығына ие болды.