Жаңа Йорк қаласы мэрінің резиденциясы - Грейси особняғы

Кіріспе

Нью-Йорк қаласы мэрінің резиденциясы

Грейси Маншн – Нью-Йорк қаласы мэрінің ресми резиденциясы. 1799 жылы салынған, ол Карл Шурц паркінде, Манхэттеннің Йорквилл ауданындағы Ист-Энд авенюі мен 88-ші көшеде орналасқан. Федералды стильдегі сарай Шығыс өзеніндегі Hell Gate арнасына көрінеді және екі бөлімнен тұрады: бастапқы екі қабатты үй және 1966 жылы салынған қосымша ғимарат. Бастапқы үй Нью-Йорк қаласының тарихи ескерткіші болып табылады және Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілген. Бұл үйдің орнында бұрын 1770 жылы жергілікті саудагер Джейкоб Уолтон үшін салынған және Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде қираған Белвью сарайы болған. 1799 жылы Арчибальд Грейси сол жерде жаңа үй салып, оны 1823 жылға дейін шалғайдағы үйі ретінде пайдаланған. Саудагер Джозеф Фолк отбасы 1823 жылдан 1857 жылға дейін, ал құрылысшы Ноа Уитон отбасы 1857 жылдан 1896 жылға дейін, қалалық әкімдік оның жерін Карл Шурц паркіне қосқанға дейін осы үйде тұрған. 20-шы ғасырдың басында бұл үй қоғамдық дәретханалар, мұзқаймақ сататын дүкен және оқу сыныптары ретінде пайдаланылған. Грейси Маншн 1924 жылдан 1936 жылға дейін Нью-Йорк қаласы мұражайына жайғастырылған, ал 1942 жылға дейін тарихи үй-мұражай болып сақталған, содан кейін ол мэр резиденциясына айналды. Одан бері Майкл Блумбергтің өзінен басқа барлық мэрлер өз қызмет мерзімі ішінде Грейси Маншнда тұрды; көптеген мэрлер қызметке кіріскен кезде үйді қайта жаңартты. Нью-Йорк қаласының бірінші ханымы Сьюзан Вагнердің құрметіне аталған қабылдау бөлімі 1966 жылы аяқталды. 1983-1984 және 2002 жылдары ірі масштабты жөндеу жұмыстары жүргізілді. Фасад жапсырмалы ағаш панельдерімен және жалюзилермен жасалған. Бастапқы сарайдың бірінші қабатында қонақ бөлмелері, асхана, ас үй және кітапхана орналасқан; қосымша ғимаратта би залы мен қабылдау бөлмелері бар. Екінші қабат әдетте жатын бөлмелер ретінде пайдаланылады, ал жертөлелерде кеңселер орналасқан. Сарайдың күтімін Gracie Mansion Conservancy ішінара қадағалайды, бірақ қала әкімдігі оның меншік иесі болып қалады. Gracie Mansion үкіметтік іс-шаралар мен арнайы іс-шаралардан басқа, қоғамдық экскурсиялар ұйымдастырады. Ұзақ жылдар бойы бұл үйге қатысты пікірлер айтылып, мақтауларға ие болды және көптеген бұқаралық ақпарат құралдарында көрсетілді.

Gracie Mansion is the official residence of the mayor of New York City. Built in 1799, it is located in Carl Schurz Park, at East End Avenue and 88th Street in the Yorkville neighborhood of Manhattan. The Federal style mansion overlooks Hell Gate channel in the East River and consists of two sections: the original two story house and an annex built in 1966. The original house is a New York City designated landmark and is listed on the National Register of Historic Places. The house's site was previously occupied by Belview Mansion, which was built in 1770 for local merchant Jacob Walton and destroyed during the American Revolutionary War. In 1799, Archibald Gracie built a new house on the same site, which he used as his country home until 1823. The family of merchant Joseph Foulke used the house from 1823 to 1857, and the family of builder Noah Wheaton used it from 1857 to 1896, when the municipal government made its grounds part of Carl Schurz Park. During the early 20th century, the mansion was used as public restrooms, an ice cream stand, and classrooms. Gracie Mansion housed the Museum of the City of New York from 1924 to 1936, and it was a historic house museum until 1942, when it became a mayoral residence. Since then, each mayor except for Michael Bloomberg has lived at Gracie Mansion at some point during their tenure; most mayors redecorated the house upon taking office. A reception wing, named for New York City first lady Susan Wagner, was completed in 1966. Further major renovations took place in 1983–1984 and in 2002. The facade is composed of clapboard panels with shutters. The original mansion's first floor includes parlors, a dining room, a kitchen, and a library; the annex also includes a ballroom and reception rooms. The second floor has been traditionally used as bedrooms, while the basements contain offices. The mansion's upkeep is partially overseen by the Gracie Mansion Conservancy, although the city government continues to own it. In addition to governmental business and special events, Gracie Mansion hosts public tours. Over the years, the house has been the subject of commentary, and it has also received accolades and been depicted in numerous media works.

Сайт

Грейси Мансион (Archibald Gracie Mansion) Нью-Йорк қаласының Манхэттен ауданындағы Йорквилл елді мекенінде, Карл Шурц паркінде, Ист-Энд даңғылы мен 88-ші көшесінің қиылысында орналасқан. Маңырап тұрған үй шығысқа қарай, Шығыс өзеніндегі «Тозақ қақпасы» деп аталатын арнаға қарап тұрады. ХХІ ғасырдың басына қарай, ол Йорквилдегі жалғыз қалған шалғайдағы үй-жай болып саналды. Грейси Мансион Карл Шурц паркінің ең биік нүктесінде орналасқан.

Сайттың бұрынғы қолданылуы

Еуропалықтар қазіргі Нью-Йорк қаласына 17 ғасырда қоныстанды. Осы уақыттан бастап 19 ғасырдың соңына дейін жерді тек алты адам иеленді. Грейси Маншнның алғашқы еуропалық иесі 1646 жылы Голландияның Батыс Үндістан компаниясынан жер алған Сибут Клаасен болды. Клаасеннің жері, Карл Шурц паркі кіретін, кезекпен Хорен-Хук, Харрис-Хук деп аталып келді. Голландиялық иммигрант Резольв Валдрон Клаасен қайтыс болғаннан кейін 1690 жылы жерді иеленді; ол келесі сегіз онжылдық бойы Валдрон отбасының тағы үш мүшесіне өтті және 1769 жылы Уильям Валдрон қайтыс болғаннан кейін бөлінді. Бруклиндегі қазіргі Флатбуштен келген саудагер Джейкоб Уолтон 1770 жылы Хоорнс-Хук маңындағы жерді алып, Бельвью-Маншн сарайын салды. Ол әйелі Поли Крюгермен бірге сол үйге көшті. Уолтондар 1776 жылғы Американ революциялық соғысы аяқталғаннан кейін, 1776 жылғы ақпанда үйді тастап кетуге мәжбүр болды. 8 қыркүйекте үй зеңбірек оғынан қирады. Британ әскерлері 1783 жылға дейін бұл жерді бақылады. Уолтондар ешқашан Бельвьюге қайтып оралмады; олардың төрт баласы 1791 жылға дейін жерді алған жоқ. Кірпіштен салынған туннель сарайдың жертөлесінен солтүстікке қарай созылып, содан кейін өзенге қарай шығысқа бұрылды. Туннельдің не үшін салынғаны белгісіз, бірақ 1913 жылғы газетте ол Американ революциясы кезінде қашу жолы ретінде немесе құпия махаббаттың кіреберісі ретінде пайдаланылған болуы мүмкін деп жазылған. Сол кезде Грейсилердің қаладағы резиденциясы Нью-Йорк қаласының мэрі Ричард Вариктен жалға алынған үй болды. Грейси 1799 жылы Уолтон жерінде жаңа елдiк сарай салды, бірақ ол Белвью сарайының қалдықтарын қайта пайдаланды ма, әлде ескі үйді толығымен қиратты ма деген мәселеде келіспеушілік бар. Заманауи суреттер мен өнер үйдің толығымен қираған күйінде екенін көрсетеді. Грейсидің сарайы батыс жағынан банкир Натаниел Праймнің үйімен жалғасты. Шығыс өзенінің бойында Рейнландер отбасы, Александр Гамильтон, Джон Джейкоб Астор және Исаак Чонси сияқты басқа да үйлер болды, олардың барлығы көп бұрын қиратылған. Ол кезде Грейси Маншнға тек Ист-Ривер арқылы ғана жетуге болады еді және төменгі Манхэттеннің дамыған бөліктерінен бірнеше шақырым қашықтықта орналасқан. 1803 жылғы қалалық сары қызылша эпидемиясы кезінде үйдің оқшауланған орналасуы Грейсиге қаладағы жұқтырған адамдардан қашықтап тұруға мүмкіндік берді. Үй бастапқыда оңтүстік-шығысқа қараса да, 1804 жылы солтүстік-шығысқа қарай, тозақ қақпасына қарай кеңейтілді. 1812 жылғы соғыс кезінде үйдің биік орналасқан жерін қорғау үшін зеңбіректер орнатылды. Рикер, Рейнландер және Шермерхорн отбасылары, сондай-ақ ақын Томас Мур, АҚШ армиясының генералы Винфилд Скотт және Нью-Йорк губернаторы Девитт Клинтон қонақтардың арасында болды. Бостонның болашақ мэрі Жосия Куинси III, сонымен қатар сарайға тоқтаған, үйді «әдемі» деп сипаттады және аумақты талғаммен жоспарланған деді. Ирвинг өзінің «Астория» романының бір бөлігін осы үйде болғанда жазған болуы мүмкін. Грейсидің фирмасы 1812 жылғы соғыс кезінде 1 миллион доллардан астам шығынға ұшыраса да, ол 1823 жылға дейін осы үйді елдік үйі ретінде пайдаланды. Кинг 1823 жылғы сәуірде сарайды сатуға шығарды.

The Europeans settled what is now New York City in the 17th century. From that point until the end of the 19th century, only six men owned the site. The first European owner of Gracie Mansion's site was Sybout Claessan, who received either or from the Dutch West India Company in 1646. Claessan's land, which includes Carl Schurz Park, The site was alternately known as Horen Hook, Harris' Hook, Dutch immigrant Resolved Waldron obtained the land in 1690 after Claessan died; it passed through three other members of the Waldron family over the next eight decades and was subdivided after William Waldron's death in 1769. Jacob Walton, a merchant from what is now Flatbush in Brooklyn, obtained around Hoorn's Hook and built a house, Belview Mansion, on the site in 1770. He moved into the house with his wife Polly Cruger. The Waltons were forced to leave the house in February 1776, during the American Revolutionary War, which was completed in April 1776. The house was severely damaged by cannonball fire on September 8 British troops controlled the site until 1783. The Waltons never went back to Belview; their four children did not receive the land until 1791. The brick tunnel ran north from the mansion's basement and then turned east toward the river. It is not known why the tunnel was built, but one newspaper from 1913 said the tunnel could have been used as an escape route during the American Revolution or used as a secret lover's entrance. At the time, the Gracies' city residence was a house that they rented from New York City mayor Richard Varick. Gracie built a new country estate on the Walton site in 1799, though there is disagreement over whether Gracie reused the remains of Belview Mansion or destroyed the older house altogether. Efn|Contemporary drawings and art showed the house as having been completely destroyed. Gracie's mansion was abutted to the west by the house of banker Nathaniel Prime, There were various other houses along the East River, including those of the Rhinelander family, Alexander Hamilton, John Jacob Astor, and Isaac Chauncey, which have long since been demolished. Gracie Mansion, at the time, was accessible only via the East River and was several miles from the developed parts of Lower Manhattan. During the city's 1803 yellow fever epidemic, the house's isolated position allowed Gracie to stay away from infected people in the city. Although the house originally faced southeast, it was expanded in 1804 to face northeast toward the Hell Gate. Cannons were installed during the War of 1812 to defend the house's elevated site. The Riker, Rhinelander, and Schermerhorn families were also guests, as were the poet Thomas Moore, U. S. Army general Winfield Scott, and New York governor DeWitt Clinton). Future Boston mayor Josiah Quincy III, who also once stopped by the mansion, described the house as "elegant" and the grounds as having a tasteful layout. Irving may have written part of his novel Astoria while at the house, Although Gracie's firm lost more than $1 million during the War of 1812, he used the house as his country home until 1823. King placed the mansion for sale in April 1823,

Foulke пайдалануы

Грейсидің фирмасы тарағаннан кейін көп ұзамай үйді Джозеф Фолкке сатты. Ол саудагер болған, байлығын негізінен Орталық Америка мен Кариб бассейнінде сауда жасау арқылы жинаған. Фолк үй мен жерді 20 500 долларға сатып алды, ол Фолк Пойнты деп аталды. Бастапқыда Фолк отбасы Грейси Мансионды жазғы сарай ретінде ғана пайдаланды. Фолктер қонақ бөлмесіне камин орнатымындағы сөрені қосты, бірақ басқа да өзгерістер жасағандары белгісіз. Сол кезде Ист-Ривердегі көптеген сарайлар өнеркәсіптік дамумен алмастырылды. Уитон үйіне бірнеше ипотека алып, жиі бизнес қиындықтарына тап болды. Уитон 1878 жылы Бродвейде бизнес ашты, бірақ ол 1879 жылғы анықтамалықта тізімде жоқ. Кейінгі жылдардағы анықтамалықтарда Уитонның тізімі тек Грейси Мансинде тұрғанын көрсетеді, бірақ ол 1882 және 1883 жылдары «саудагер» ретінде тіркелген. Уитонның бизнес сәтсіздіктері үйге оның кіші қызы Джейн 1884 жылы адвокат Хамлин Бэбкокқа үйленгенге дейін әсер етті. Веранда төмен түсе бастады, ал бояуы қабығынан жарылды. – 1920 жылы сарайды иеленуді және онда американдық тарих мұражайын ашуды жоспарлап отырды. Король Ван Ренсселер және тағы 20 жоғары топтағы әйелдер мұражайда «1800 жылдың басындағы киімдермен онда қонақтарды көрсетуді» қалады. Келесі айда штат заң шығарушы органына сарайды Патриоттық Нью-Йорк тұрғындарына беру туралы заң жобасы енгізілді. Ол кезде үйдің сыртын құм түсімен және қызыл жиектерімен сипаттады, ал үйдің алдында веранда болды. 1923 жылы Генри Коллинз Браун басқарған Нью-Йорк қаласының мұражайы (MCNY) да үйді иеленгісі келді. Ақырында, қала және штат үкіметтері MCNY-ге сарайды басқару құқығын берді; келісімнің бір бөлігі ретінде қала үкіметі үйді күтіп ұстады, ал қаланың саябақ комиссарларына үйді кездесулер үшін қоғамдық ұйымдарға жалға беруге рұқсат берілді. MCNY Грейси Мансионды басқа мекемелер сыйлаған немесе қарыз берген заттармен жабдықтады. MCNY 1924 жылдың қараша айында екі қабатқа орналасқан көрмелермен ашылды. Одан әрі қалпына келтірілгеннен кейін, Грейси Мансион 1927 жылдың наурыз айында MCNY-нің көрме алаңы ретінде ресми түрде жұртшылыққа ашылды, бірақ мұражай жаңа ғимаратты жоспарлап отырды. MCNY үйді басып алған кезде, бірінші қабат қабылдау бөлмесі, музыкалық бөлме және ас бөлмесі ретінде жабдықталды. Екінші қабаттағы үш бөлме жұртшылыққа ашық болды: жатын бөлмесі, театр тарихы бөлмесі және сурет салу бөлмесі, соңғысы 1927 жылы королева Мэй Ван Ренсселерге арналған. Сарай қайта ашылғаннан кейін бір жыл ішінде 130 000 адам келді. АҚШ Соғыс министрлігі оны құрғату үшін Hell Gate-те жарылғыш заттарды жарытқаннан кейін, үйдің төбесі 1928 жылдың маусым айында ішінара құлдырап, жөндеуге жабылды. Жарылыс тоқтағанша төбе жөндеуге келмеді, бірақ соғыс хатшысы ғимараттың құрылымдық зақымдарға ұшырамағанын мәлімдеді. 1929 жылы қала сарайды жөндеуге және қоршау салуға 12 000 долларлық облигациялар берді. 1931 жылы Fifth Avenue-дегі MCNY-нің жаңа ғимараты аяқталғанда, мұражай барлық қызметкерлерді жаңа ғимаратқа көшірді. MCNY 1932 жылдың тамызында сарайдан толықтай көшіп кетті, өйткені мұражай директоры үйдің үлкендігіне сай емес екенін айтты.

Shortly after the dissolution of Gracie's firm, the house was sold to Joseph Foulke, a merchant who had gained his wealth from trading largely in Central America and the Caribbean. Foulke paid $20,500 for the house and about of land, which became known as Foulke's Point. Initially, the Foulke family used Gracie Mansion only as a summer mansion, The Foulkes added a fireplace mantel in the parlor but are not known to have made any other modifications. By then, many of the estates on the East River were being replaced with industrial development. Wheaton also took out several mortgages on the house and frequently encountered business troubles. Wheaton established a business on Broadway in 1878, but the business is not listed in an 1879 directory. In directories for subsequent years, listings for Wheaton mention only that he lived at Gracie Mansion, although he is recorded as being a "merchant" in 1882 and 1883. The house continued to be affected by Wheaton's business failures until his youngest daughter, Jane, married the lawyer Hamlin Babcock in 1884. The porch began to sag, while the paint was peeling off.—had been contemplating taking over the mansion and opening an American history museum there in 1920. King Van Rensselaer and 20 other upper class women wanted the museum to depict "the guests who had been entertained there, in the costumes of the beginning of 1800". The next month, a bill to transfer control of the mansion to the Patriotic New Yorkers was introduced in the state legislature. At the time, the house was characterized as tan with red trimmings, and there was a piazza in front of the house. By 1923, the Museum of the City of New York (MCNY), led by Henry Collins Brown, also wanted to take over the house. Ultimately, the city and state governments gave the MCNY control over the mansion; As part of the agreement, the city government maintained the house, and the city's park commissioners were also permitted to rent out the house to civic groups for meetings. The MCNY furnished Gracie Mansion with objects gifted or loaned by other institutions. The MCNY opened within the mansion in November 1924 with exhibits spread across two floors. Following further restoration, Gracie Mansion formally opened to the public as the MCNY's exhibit space in March 1927, although the museum was already planning a new building. When the MCNY occupied the house, the ground floor was arranged as a reception room, music room, and dining room. Three of the second floor rooms were open to the public: a bedroom, a theatrical history room, and a drawing room, the last of which was dedicated to May King Van Rensselaer in 1927. The mansion had 130,000 visitors within a year of its rededication. After the United States Department of War set off explosives in Hell Gate to dredge it, the house's ceiling partially collapsed in June 1928, and the house was closed for repairs. The ceiling could not be repaired while blasting continued, but the secretary of war denied that the building had sustained structural damage. In 1929, the city authorized $12,000 in bonds to repair the mansion and add a fence. When the MCNY's new building on Fifth Avenue was completed in 1931, the museum moved almost all staff to the new structure. The MCNY moved out of the mansion completely in August 1932, as the museum's director said that it had outgrown the house.

Тарихи үйді мұражай ретінде пайдалану

1934 жылдың қыркүйегінде үйді жаңарту жұмыстары басталды. Парк комиссары Роберт Мозес үйді тарихи үй-мұражайына айналдыруға дайындық ретінде Аймар Эмбери II-ді жаңа террасаны жобалау және интерьерді қайта жасау үшін шақырған болатын. Жұмыс прогресін басқару басқармасының (WPA) жұмысшылары жаңа терезе жиектерін, шатырды, сыр қабырғаларын, террасаны, жылу және жарықтандыру жүйелерін орнатты. Түпкілікті жиһаздың ешқайсысы сақталмағанымен, бірнеше ұйым 18 және 19 ғасырға тән жиһазды үйге беруге келісті, ал Американың отаршылдық әйелдері қоғамы бір бөлмені қайта безендірді. MCNY бірнеше музыкалық аспаптарды сыйлады; Метрополитен өнер мұражайы 10 картина және 19 жиһаз ұсынды, ал адвокат Фрэнсис Патрик Гарван 61 жиһаз жиынтығын берді. Жаңарту жұмыстары 1936 жылдың сәуір айында аяқталды. Үйге келушілердің саны салыстырмалы түрде аз болды, себебі жақын жердегі жалғыз қоғамдық көлік – 86-шы көшедегі Кросстаун желісі, троллейбус (кейіннен автобус) бағыты болды. 1940 жылы «New York Herald Tribune» газетінің тілшісі үйдің "әсем әрлеуіне қарамастан, қазіргі келушілерден су жүрмейтінін және жеткілікті жылудың болмауын жасыра алмайтынын" жазды. East River Drive (қазіргі FDR Drive) жоспарының бастапқы нұсқаларында саябақ жолының екі қабатты бөлігі сарайдың ауласынан тікелей өтуі көзделген. Манхэттен округінің әкімі Стэнли М. Айзекстің ұсынысымен бұл бөлік 1938 жылы туннельге өзгертілді. Туннельдің дизайны сарай мен жағалау арасындағы төбенің көлбеулігін, сондай-ақ сарайдан ашылатын көріністерді сақтау мақсатында жасалған. Дегенмен, саябақ жолы сарайды жағалаудан тиімді түрде бөліп тастады, ал туннель сол маусымда аяқталды.

Қала әкімінің резиденциясы ретінде пайдалану

Мозес 1935 жылы Нью-Йорк қаласының ресми түрдегі әкімдік резиденциясын алуды ұсынған еді. Ол кезде қала әкімдері сайланғаннан кейін көбінесе өз үйлерінде тұратын; ғимараттың әкімдік резиденциясы екенін көрсететін жалғыз белгі – үйдің алдындағы арнайы көше шамшырағы болды. 1936 жылы әкім Фиорелло Х. Ла Гардия Чарльз М. Шваб үйін әкімдік резиденциясы ретінде алу идеясын қабылдамады; ол сол кезде Шығыс Гарлемдегі Бесінші авенюдің 1274 нөмірінде тұрды. Әкімдік резиденция идеясы 1941 жылдың маусымына дейін тоқтап тұрды, ол кезде Мозес Грейси Маншн үйін тарихи үй-мұражай ретінде жабдықтау туралы ұсыныс алды, бірақ ол бұған қарсы болды. Мозес 1941 жылдың қарашасында Ла Гардияға жазған хатында әкімдік үйді қайта жаңартуға 25 000 доллар қажет болады деп болжады, ал Нью-Йорк қалалық сметалық кеңесі келесі айда жоспарды бірауыздан мақұлдады. Осылайша Грейси Маншн американ қалаларындағы сирек кездесетін ресми әкімдік резиденциялардың біріне айналды. Ла Гардияны Грейси Маншн үйін әкімдік резиденциясына айналдыруға көндіру үшін Мозес жертөледегі әбдүрахманды жабуды және Карл Шурц паркінің күзетшісін екінші қабаттағы пәтерінен көшіруді ұсынды. Тағы бір қарсылас тарихи үй-мұражайдың жабылуына қарсылық білдірді. Үш мұражай үйге жиһаз беруге келісті, WPA жұмысшылары 1942 жылдың 22 қаңтарында үйді және оның айналасын жөндеуге кірісті; жоба үш айға созылуы тиіс болғанмен, еңбек және материал тапшылығына байланысты кешіктірілді. Жөндеу жұмысына бір уақытта 300-ге жуық адам қатысты, ал жоба 21 мамырда аяқталды. Ла Гардия отбасы 1942 жылдың 27 мамырында қаладан тыс болған кезде үйге көшті. Ла Гардия резиденцияны «Грейси фермасы» деп атағанды жөн көрді, өйткені ол үйдің сәнін азайтуды қалады. Ла Гардия отбасы екінші қабатта тұрды. Ақшаның жетіспеуі мен соғыс уақытындағы шектеулерге байланысты Ла Гардиалар сирек қонақтар шақырып, той-думандар өткізді. Куба президенті Фулгенсио Батиста, Чехословакия президенті Эдвард Бенеш және АҚШ армиясының генералдарының бірі Дуайт Д. Эйзенхауэр келді. Грейси Маншнға көшкеннен кейін Ла Гардия оны «жазғы қалалық әкімдік» ретінде пайдаланды. 1942 жылдың ортасында екінші дүниежүзілік соғыс үшін үйдің темір қоршауын балқыту туралы ұсыныстар айтылды, бірақ Мозес қоршаудың қайта пайдалануға жарамсыз екенін және қауіпсіздік үшін маңызды екенін мәлімдеді. 1943 жылы бизнесмен Уолтер Ховинг қала сарай мен WNYC радиостанциясынан бас тартса, 100 000 доллар үнемдеуге болатынын мәлімдеді, бірақ Мозес Нью-Йорк қалалық саябақтар басқармасы үйді күтіп ұстауға толық жауапты екенін және қала әкімдік резиденциясына ешқандай субсидия бермейтінін айтты. Ла Гардиа 1945 жылдың соңында Ла Гардия қызметтен кеткеннен кейін Бронкстағы Ривердейлге көшіп кетті.

Moses had first proposed acquiring an official New York City mayoral residence in 1935. At the time, the city's mayors typically lived in their own houses after they were elected; the only indication that a building served as a mayor's residence was a special streetlight outside the home. Mayor Fiorello H. La Guardia had rejected the idea of acquiring the Charles M. Schwab House as a mayoral residence back in 1936; he lived at 1274 Fifth Avenue in East Harlem at the time. The idea of a mayoral residence was placed on hold until June 1941, when Moses received a letter offering to furnish Gracie Mansion as a historic house museum, an idea which he opposed. Instead, Moses again proposed a mayoral residence to La Guardia, Moses, in a November 1941 letter to La Guardia, predicted it would cost $25,000 to rebuild the mansion for the mayor. and the New York City Board of Estimate approved the plan unanimously the next month. This made Gracie Mansion one of a relative few official mayoral residences in an American city. To convince La Guardia to convert Gracie Mansion into a mayoral residence, Moses proposed closing the restrooms in the basement and relocating Carl Schurz Park's caretaker from his second floor apartment. and another opponent objected to the closure of the historic house museum. Three museums agreed to lend furnishings for the house, WPA workers started renovating the mansion and surrounding grounds on January 22, 1942; although the project was supposed to last three months, it was delayed by labor and material shortages. The renovation involved up to 300 workers at once, and the project was completed on May 21. The La Guardia family moved into the mansion on May 27, 1942, when the mayor himself was out of town. La Guardia preferred to call the residence "Gracie Farm", as he wanted to downplay the house's grandeur. The La Guardia family lived on the second floor. Due to a lack of money and wartime constraints, the La Guardias rarely hosted guests at the mansion. Cuban president Fulgencio Batista, Czechoslovak president Edvard Beneš, and U. S. General of the Army Dwight D. Eisenhower. After moving into Gracie Mansion, La Guardia used it as a "summer city hall". In mid 1942, there were proposals to melt down the mansion's iron fence for the World War II effort, although Moses claimed the fence had no salvage value and was essential for security. The businessman Walter Hoving claimed in 1943 that the city could save $100,000 by giving up the mansion and the WNYC radio station, to which Moses claimed that NYC Parks was entirely responsible for the mansion's upkeep and that the city did not subsidize the mayor's residence at all. The La Guardias moved to Riverdale, Bronx, after La Guardia left office at the end of 1945.

О'Двайер мен Импеллиттер қолдануы

1945 жылы Уильям О'Двайер сайланғанда, бастапқыда ол Бруклиндегі үйінен көшпейтінін мәлімдеді. О'Двайер сарайда өз үйіне қарағанда көбірек жеке өмірге мүмкіндік болатынын анықтағаннан кейін бұрынғы шешімін өзгертті. О'Двайерлер 1946 жылдың қаңтар айының соңында сарайға көшіп келді. Қала әкімінің отбасына көбірек жеке өмір беру үшін 1946 жылдың ортасында сарайдың оңтүстік және шығыс жағындағы аумақ 8 метрге кеңейтілді. Паркинсон ауруымен ауырған О'Двайердің әйелі Китти үшін лифт орнатылды, бірақ ол оны пайдаланбады, оның орнына медбикелері мен үй шаруашылығын жүргізушісімен бірге жоғарғы қабаттарда тұрды. Китти О'Двайер сарайға көшіп келгеннен кейін бір жыл ішінде қайтыс болды. О'Двайерлердің ресми қонақтарына Мексика президенті Мигель Алеман Вальдес (онда ресми шараға қатысқан алғашқы мемлекет басшысы) және АҚШ президенті Гарри С. Трумэн кірді. 1949 жылдың соңында О'Двайер Элизабет Слоан Симпсонға қайта үйленгеннен кейін, Слоан Симпсон үйді жаңартуға ниеті жоқ екенін білдірді. О'Двайер мен оның әйелі 1950 жылдың тамыз айында Мексикадағы АҚШ елшісі болу үшін отставкаға шыққаннан кейін сарайдан кетті, және олар көп ұзамай әйелі Беттимен бірге көшіп келді. Бетти Импеллиттерри үйді қайта безендірмейтінін айтты; отбасы сондай-ақ 16-шы көшедегі ескі пәтерін сақтап қалды. Импеллиттерри төрт айлық мерзімге тағайындалған және сол жылы өткен қала әкімінің сайлауында жеңіліп қалса, сарайда тұра алмайтын болғандықтан, ол сарайды ресми қонақтарды қабылдау үшін пайдалануға шешім қабылдады. Келесі бірнеше жылда үйге аз адам шақырылды. Ол түнде қонақтарды қабылдамағанын еске алды, ал «New Yorker» газетінің тілшісі сарайдың қақпалары көбінесе жабық болатынын және жарықтар жиі өшіріліп тұратынын айтты. Сондай-ақ, оның әйелінің портреті сарайға қосылды.

Вагнерді қолдану, қосымшаны әзірлеу

Роберт Ф. Вагнер кіші 1953 жылы сайланды, ал ол және оның отбасы 1954 жылдың қаңтар айының соңында үйге көшіп келді, бұрын 86-шы көшедегі жақын жердегі пәтерде тұрған. Фасад қайта боялды, ішкі бөлмелердің бір бөлігі қайта жабдықталды; суреттер, үстелдер және сандықтар сияқты басқа да заттар өз орнында қалды. Қала әкімінің әйелі Сюзан қала қызметкерлеріне лифттерді жауып қоюды тапсырды, осылайша олардың кішкентай ұлдары Дункан мен Боб лифттермен ойнамайды. Үйде бес қызметкер жұмыс істеді. Жазда Вагнер отбасы Нью-Йорк штатының Ислип қаласындағы жазғы үйінде демалыс өткізетін. Вагнер ұлдары көктем және күзде Грейси Маншн төңірегінде велосипед тепеді, ал Нью-Йорк парктерінің қызметкерлері Рождество мен мереке күндері үйде Рождество шыршаларын орнатты. 1957 жылы үйдің ас үйі шкафтармен, пешпен, тоңазытқышпен және басқа да құрал-жабдықтармен жаңартылды. Арадағы жылдарда әлемдік лидерлер сарайға қосымша заттар сыйлады. Алдыңғыларынан өзгеше, Вагнерлер сарайда көптеген қонақтарды қабылдады. Грейси Маншнның барлық бөлмелері келушілерге ашық болды, ал қайырымдылық ұйымдары Вагнер ұлдары мектептен демалыста болмағанда үйде шай ішу рәсімдерін өткізді. Сюзан 1957 жылға қарай сарайда жылына кем дегенде 125 шара өткізетінін естітті. 1960 жылы сарайдың тағамдық шығындары айына 2000 долларға жетті; бұл Нью-Йорк парктерінің комиссары Ньюболд Морристі сарайдың тағамдық бюджетін күніне 14 долларға дейін төмендетуге итермеледі. 1961 жылғы Нью-Йорк қаласының әкім сайлауында Вагнердің қарсыластарының бірі Вагнерлердің сарайда заңсыз түрде көп шығын жұмсап жатқанын мәлімдеді, ал екінші қарсыласы оны мұражайға айналдыруға уәде берді. 1963 жылы құрылған Грейси Маншнды Нью-Йорктің Ақ үйі ретінде сақтау комитеті сарайды кеңейту және жаңарту үшін 250 000 доллар жинауға тырысты. Ол 1964 жылдың наурыз айында қайтыс болды. Келесі айда комитет және қала әкімдігі келісімге келді, бұл комитетке қаражат жинауға рұқсат берді. Архитектор Мотт Б. Шмидт жаңа батыс қанаттың жобаларын дайындады. 1965 жылдың қаңтарында жарияланған жаңартылған жоспар бастапқыда 700 000 доллар тұруға тиіс еді және жеке қаржыландырылатын болды. Бұл қанат кездесулер мен қабылдаулар үшін пайдаланылатын болды. Ал келесі айда қалалық өнер комиссиясы қосымша ғимараттың жобаларын бекітті. Блэр үйі мен Ақ үйді қайта безендіруге көмектескен Жаннет Беккер Ленигон қосымша ғимаратқа жиһаз таңдау үшін шақырылды. Вагнер 1965 жылдың шілде айында Барбара Каванаға қайта үйленді. Отбасы сол қыркүйекте сарайдан көшіп кетті; Кавана көшпеді, өйткені Вагнер жыл соңында лауазымынан кетуге тиіс еді. Өзінің қалған мерзімінде Вагнер үйді тек ресми шаралар үшін ғана пайдаланды. Сол қазан айында қосымша ғимараттың құны 800 000 долларға жетеді деп күтілді, оның шамамен 660 000 доллары жиналған.

Robert F. Wagner Jr. was elected in 1953, and he and his family moved into the house at the end of January 1954, relocating from their nearby apartment on 86th Street. The facade was repainted, and some of the interior rooms were refurnished; Other artifacts, including paintings, tables, and chests, remained in place. The mayor's wife Susan asked city workers to seal up the elevators so their young sons, Duncan and Bob, would not play with the elevators. Five staff members were employed at the house. In the summer, the Wagner family spent time at their summer home in Islip, New York. The Wagner sons rode bicycles around Gracie Mansion in the spring and fall, and NYC Parks employees put up Christmas trees in the house during Christmas and holiday season. The house's kitchen was upgraded in 1957 with cabinets, an oven, a refrigerator, and other appliances. Over the years, visiting world leaders donated other objects for the mansion. In contrast to their predecessors, the Wagners hosted many guests at the mansion. Almost all rooms at Gracie Mansion were open to visitors, and charitable organizations hosted teas at the house, except when the Wagner sons were on vacation from school. Susan estimated that she was hosting at least 125 events at the mansion annually by 1957. The mansion's food costs averaged $2,000 a month by 1960; this prompted NYC Parks commissioner Newbold Morris to reduce the mansion's food budget to $14 a day. One of Wagner's opponents in the 1961 New York City mayoral election claimed that the Wagners were illegally overspending at the mansion, while another opponent vowed to turn it into a museum. The Committee to Preserve Gracie Mansion as New York's White House, formed in 1963, sought to raise $250,000 to expand and renovate Gracie Mansion. she died in March 1964. The committee and the city government signed an agreement the next month, allowing the committee to raise funds. The architect Mott B. Schmidt prepared plans for a new west wing. The revised plan, announced in January 1965, was originally planned to cost $700,000 and be privately financed. The wing was to be used for meetings and receptions. and the city's Art Commission approved plans for the annex the next month. Jeannette Becker Lenygon, who had helped redecorate the Blair House and White House, was hired to select furnishings for the annex. Wagner was remarried to Barbara Cavanagh in July 1965. The family moved out of the mansion that September; Cavanagh had never moved in, as Wagner was to leave office at the end of the year. For the rest of his term, Wagner used the house only for official events. By that October, the annex was to cost $800,000, of which about $660,000 had been raised.

Линдсей мен Бимнің пайдалануы

1965 жылы қарашада Джон Линдсей қала әкімі болып сайланғанда, ол бастапқы үйді қайта бояуға қаржы жұмсауға дайын екенін айтты, бірақ Моррис Нью-Йорк қалалық саябағы оны қайта бояуға өздері төлейтінін мәлімдеді. Қай жағдайда болсын, жыл соңына дейін қосымша ғимарат толыққан жоқ, ал қосымша аяқталғанша үйді бояу мүмкін болмады. Оның әйелі Мэри сарайдағы бірқатар қызметкерлерді жұмыстан босатуды және жұмысшыларға үйді жөндеуге көмектесуді қалады. Отбасы, төрт баласымен бірге, Линдсей әкім болып тағайындалғаннан кейін он апта өткен соң, наурыздың ортасында Грейси Мансионға көшіп келді. Отбасы көшуге дайындық барысында үйдің ішкі кеңістіктері қайтадан безендіріліп, бірқатар бұзылған жиһаз жөнделді. Қала әкімдігі үй өрт қаупін тудыратынын жариялағаннан кейін, су шашығыштарды орнатуға 20 000 доллар жұмсады. Линдсей қалалық шенеуніктерге мамыр айында сарайдың жанына тікұшақ алаңы салуды тапсырды, себебі сарайдың аумағына қону үшін жел тым күшті болды. Маусым айында үйдің темір торына ағаштан жасалған қоршау қосылды. Мэри Линдсей өзі ұйымдастырған жиналыстардан басқа, негізгі сарайда қоғамдық шаралар өткізуге құлық танытпады, себебі ол барлық басқа іс-шараларды жаңа қосымша ғимаратқа шектеуді қалады. Қосымша ғимарат 1966 жылдың 27 қыркүйегінде пайдалануға берілді. 1967 жылға қарай қосымша ғимараттың жанына биік қоршаулы бақ отырғызылды, бұл әкім отбасын көшеден өтетін адамдардың назарынан одан да сақтады. Сол жылы Нью-Йорк қалалық саябағы үйдің жанында белсенді ойын-сауықтарға тыйым салды және бастапқы жылыту жүйелері жаңаларымен ауыстырылды. Шатырдағы бөлме балаларға арналған ойын алаңы ретінде пайдаланылды, ал Нью-Йорк қалалық саябағының қызметкерлері Линдсейлердің балалары үшін ағаш үй салды. Күйеуінің әкімдік қызметінің алғашқы төрт жылында ол сарайдың ішкі кеңістіктерін қайта безендіруді қадағалады. 1973 жылы Линдсейдің орнына Абрахам Бим сайланғаннан кейін, үй 1974 жылдың қаңтарында қалалық бюджеттен 40 000 доллар бөлініп, қайта жөнделді. Бимдердің досы, интерьер дизайнері Джоан Хабер үйді қайта безендіруге көмектесті. Линдсейлердің бір бөлмесі қонақ бөлмесіне, ал екіншісі кабинетке айналдырылды. Тағы екі бөлме Бимдердің немерелері сарайға келгенде пайдаланды. Бим өзінің қызметінің алғашқы апталарында Бэлл-Харбордағы үйінде тұруын жалғастырды, ал ол әйелі Мэримен бірге ақпан айының соңында Грейси Мансионға көшіп келді. Бимдер сарайда Жапония императоры Хирохито және актриса Глория Свонсон сияқты қонақтарды қабылдады, сондай-ақ АҚШ-тың екі жүз жылдық мерекесіне арналған шаралар ұйымдастырылды. 1977 жылы Эд Кох Бимді жеңгеннен кейін, Бимдер жақын жердегі пәтер сатып алды. Мэри Бим 1978 жылдың 1 қаңтарында Кохтың инаугурациясынан кейін қысқа мерзімге үйде тұруға рұқсат сұрады, бірақ Абрахам Бим Кохтың инаугурациясына дейін көшіп кетуді жөн көрді.

When John Lindsay was elected as mayor in November 1965, he offered to pay to repaint the original mansion, to which Morris said that NYC Parks would pay for repainting. In either case, the annex was not complete at the end of the year, and the house could not be repainted until the annex was finished. his wife Mary wanted to fire some of the mansion's staff and expressed an intention to help workers fix up the house. The family, with their four children, moved to Gracie Mansion in mid March, ten weeks after Lindsay took office. The interior spaces were again redecorated in advance of the family's move, and some broken furnishings were repaired. The city government spent $20,000 to install sprinklers after city officials declared that the house was a fire hazard. Lindsay directed city officials to build a helipad near the mansion that May, as the mansion's lawn was too windy to land on. A wooden stockade fence was installed behind the house's wrought iron fence in June. Mary Lindsay did not wish to host public events in the main mansion, aside from meetings that she organized herself, as she wished to confine all other events to the new annex. was dedicated on September 27, 1966. A garden with tall hedges had been planted next to the annex by 1967, further screening the mayor's family from passersby. That year, NYC Parks banned active recreational activities next to the house, and the original furnaces were replaced. The attic served as a playroom, and NYC Parks workers also built a treehouse for the Lindsays' children. During the first four years of her husband's eight year tenure as mayor, she oversaw the redecoration of the mansion's interior spaces. After Abraham Beame was elected to succeed Lindsay in 1973, the house was renovated in January 1974 with a $40,000 allocation from the city. The Beames' friend Joan Haber, an interior designer, helped redecorate the house. One of the Lindsays' bedrooms was converted into a sitting room, while another became a study. Two other bedrooms were used by the Beames' grandchildren during their visits to the mansion. During the first several weeks of his term, Beame continued to live at his house in Belle Harbor, Queens, and he and his wife Mary moved into Gracie Mansion at the end of February. During the Beames' occupancy, the mansion hosted guests such as Japanese emperor Hirohito and actress Gloria Swanson, and it also presented events including a United States Bicentennial celebration. After Ed Koch defeated Beame in 1977, the Beames bought an apartment nearby. Mary Beame asked if they could stay in the house briefly after Koch was inaugurated on January 1, 1978, but Abraham Beame chose to move out just before Koch's inauguration.

Кохты қолдану және кеңейту

1977 жылдың соңында Кох сарайға көшуді бастағанда, ол жаңа жиһаздарға тапсырыс берді және Гринвич Виллаждағы пәтерінен киім әкелді. Кох бастапқыда демалыс күндері өз пәтерінде қалуды ұнатты, сарайдың "жақсы екенін, бірақ ол қонақүй сияқты" деді. Ол отбасымен бірге кешкі ас ішкеннен кейін Грейси Маншнда тұруға шешім қабылдады. Кох жиһаздарды ауыстырмады, бірақ өзінің кейбір декорацияларын қосты, мысалы, Пи-Ви аталған ағаштан жасалған қоян мүсінін. Кохтың сарайға көшкен алғашқы жылдары бірнеше картина қосылды, оның ішінде Метрополитен мұражайы мен заманауи өнер галереяларынан алынған заманауи өнер туындылары, сондай-ақ Нью-Йорк университеті берген 20 ғасырға тән он картина. Бұл өнер туындылары Нью-Йорк қаласының мәдени істер жөніндегі комиссары Генри Гелдзалердің ұсынысымен қосылды. Сонымен қатар, 1979 жылы Нью-Йорк штатының үкіметі жаңаруға жарамды энергияны зерттеуді бастағанда, Кох штат үкіметін сарайға жабдық орнатуға шақырды, бірақ штат үкіметі бұл ұсынысты тиімді болмағандықтан қабылдамады. Кох сарайға көшіп келген алғашқы үйленбеген мэр болды; оның алдыңғыларының отбасылары әдетте сарайда жалғыз немесе аз ғана қонақтармен тамақтанса, Кох ондаған адамды таңғы асқа және кешкі асқа шақыратын. Кохтың үйіне АҚШ президенті Рональд Рейган, Нью-Йорк архиепископы Джон О'Коннор, католиктердің қасиеттісі Ана Тереза және кинорежиссер Вуди Аллен сияқты қонақтар келді. Кох 1980 жылдың қыркүйегінде үйді жалпы жұртшылыққа ашып, экскурсиялар ұйымдастыра бастады; бұл экскурсияларға жылына 20 000-ға жуық адам келді. Efn|Көздер шатырға орналасқан пәтердің құны 45 000 долларға бағаланғаны туралы келіспейді.

Кох 1981 жылы сарайды жаңарту туралы хабарлады және келесі жылы сарайдың жаңарту жұмыстарын қадағалау үшін Грейси Маншн консервациясын құрды. Кох Джоан К. Дэвидсонды консервацияның алғашқы төрағасы болуға көндірді. Альберт Хэдли мен Марк Хэмптон ішкі безендірушілер ретінде жұмысқа алынды; Хэдли келіспеушіліктерге байланысты жобадан бас тартты және оның орнына Метрополитен өнер мұражайының кураторы Марилинн Джонсон келді. Жоба бойынша жұмыстар 1983 жылдың наурыз айында веранданы ауыстырумен басталды. Жобаға жаңа жиһаз, абаттандыру, жаңа веранда, кеңейтілген қызметкерлер бөлмелері, HVAC және электр жабдықтарын жаңарту, сондай-ақ гурмандық ас үй кірді. Жұмысшылар сарайды қалпына келтіре отырып, оны бастапқы дизайнына мүмкіндігінше жақын етуге тырысты; олар бастапқы көрінісін қалпына келтіру үшін ондаған бояу мен қабырға қағазының үлгілерін пайдаланды. Ішкі кеңістікті безендіру үшін көптеген дизайнерлер шақырылды. Жаңарту жұмыстары 1984 жылдың қарашасында аяқталды. Келесі жылы Кох сарайда 23 000-нан астам қонақты қабылдады, бұл оның басқа жылдарда шақырғаннан көп болды. Кох 1987 жылы бау-бақшаны қалпына келтіру және күтіп ұстау үшін бау-бақшашы Морин Хакетті де жұмысқа алды. Соған қарамастан, сол жылы инсульт алғаннан кейін Кох қалпына келгенше Грейси Маншнда уақытша кеңсесі болды. Грейси Маншн 1989 жылы сарайда құрылған Тарихи үйлер қорының негіз қалаушыларының бірі болды. Кох сол жылы қайта сайланудан кейін Бесінші авенюдегі пәтерге көшіп барды. Сол кезде үйге жылына 22 000 қонақ келіп тұратын. Қалалық тергеу комиссары 1991 жылы есеп жариялады, онда Грейси Маншнда кем дегенде он жыл бойы ресми бюджет болмағаны анықталды.

Динкинс пен Джулиани қолдануы

Дэвид Динкинс 1989 жылы Нью-Йорк қаласының мэрін сайлауда жеңіске жеткенде, оның әйелі Джойс Динкинс интерьерді өзгертпейтінін мәлімдеді, өйткені Кох сарайды кең ауқымда жаңартып қойған еді. Динкинстер немерелері үшін сермеу және басқа да мүмкіндіктерді қосуды ойлады. Динкинс отбасы 1990 жылдың қаңтар айының ортасында сарайға көшіп келді, кейбір ішкі кеңістіктерді қайта безендіріп, жиһаздардың бір бөлігін жылжытты. Джойс Динкинс аптасына бір рет сарайда бірінші сынып оқушыларына оқып беретін, ал Динкинстер әр жазда «Грейси сарайындағы балалар күнін» өткізетін. Динкинс қала басшысы болған кезеңде, сарайға 11 500 долларлық жатын басын тапсырыс берген Дикинс мәселесіне байланысты дау туды; ол және оның жақтастары қала мен «Грейси сарайын сақтау қорына» жатын басының құнын өтеуге келісті. 1992 жылы қалалық инспекторлар сарайдың су жүйесінде қорғасынның қауіпті деңгейде екенін анықтады. 1993 жылы Руди Джулиани Динкинсті жеңгеннен кейін, үйдің кураторы шеф-аспазшы мен әкімшісін жұмыстан босатып, өзі де қызметтен шеттетілді. Джулиани, оның әйелі Донна Хановер және олардың кішкентай балалары Эндрю мен Кэролайн 1994 жылдың басында сарайға көшіп келді. Джулианилер сарайда көптеген шаралар өткізгеніне қарамастан, балаларының сол жерде қалыпты өмір сүруін қалады. Хановер «Грейси сарайын сақтау қорының» төрағасы болды. Ол төрағалық қызметін атқарып жүргенде, үйді күтіп ұстауға шамамен миллион доллар жинады. 1994 жылдың соңында Нью-Йорк қаласының полиция департаменті сарайдың жиі бұзылатын қауіпсіздік жүйесін ауыстыруды қарастырды, ал полиция комиссары Уильям Браттон келесі жылы жаңа қауіпсіздік жүйесіне 150 000 доллар жұмсады. Сонымен қатар, мұржалар мен басқа да жиһаздар жөнделді, сарай қайта боялды, ал «Тиффани & Co.» сарайға қытай ыдысын сыйға тартты. Үйдің кішкентай болуына байланысты Джулианилер түнде аз ғана қонақ қабылдады, көбінесе жақын достары мен туыстары ғана болды. 1990 жылдардың соңында сарайда 700 антикалық затты көрсететін қоғамдық экскурсиялар өткізіліп тұрды. 2001 жылы Джулиани мен Хановер ажырасып кеткен кезде, Хановер Джулианидің сүйіктісі Джудит Натанның сарайға көшуіне қарсы сотқа жүгінді; сот процесі негізінен сарай жеке тұрғын үй ме, әлде жеке кеңістік пе деген мәселеге қатысты. Сот Хановердің пайдасына шешім шығарды, отбасының балаларына қонақтардың араласуына кедересіз үйдің ішінде еркін жүруге құқықтары бар екенін айтты. Осы кезде Джулиани жекелеген түрде сарайдың ішкі бөлігінің тозуын байқады, ал Эд Кох сияқты басқа бақылаушылар сыртқы жағының да нашарлағанын айтты. Үйде бірнеше рет егеуқұйрықтар кездесті. Хановер сарайды босатудан бас тартқандықтан, Джулиани 2001 жылдың шілдесінде, өкіліктен кетуге бірнеше ай қалғанда көшіп кетті. Нью-Йорк Жоғарғы сотының апелляциялық бөлімі сол қазанда Натанның сарайға кіруіне тыйым салуды қолдады.

When David Dinkins won the 1989 New York City mayoral election, his wife Joyce Dinkins indicated that she would not change the decor, as Koch had already renovated the mansion extensively. The Dinkinses did contemplate adding a swing set and other features for their grandchildren. The Dinkins family relocated to the mansion in mid January 1990, redecorating some interior spaces and moving some of the furniture. Joyce Dinkins read to first grade students at the mansion once a week, and the Dinkinses hosted "Kids Day at Gracie Mansion" every summer. During Dinkins's mayoralty, there was controversy over a $11,500 headboard that Dinkins had ordered for the mansion; he and his allies eventually agreed to reimburse the city and the Gracie Mansion Conservancy for the cost of the headboard. City inspectors discovered high lead levels in the mansion's water supply in 1992. After Rudy Giuliani defeated Dinkins in 1993, the house's curator inappropriately fired its chef and its administrator and was suspended. Giuliani, his wife Donna Hanover, and their young children Andrew and Caroline moved into the mansion at the beginning of 1994. Despite the large number of events that the Giulianis hosted at the mansion, they still wanted their children to live regular lives there. Hanover became the chairwoman of the Gracie Mansion Conservancy As chairwoman, Hanover raised around a million dollars for the house's upkeep, The New York City Police Department contemplated replacing the mansion's often faulty security system at the end of 1994, and police commissioner William Bratton spent $150,000 the next year on a new security system. In addition, the chimneys and other furnishings were repaired; the mansion was repainted; and Tiffany & Co. gifted china to the mansion. Because of the house's small size, the Giulianis hosted few overnight guests, limiting stays to close friends and family. During the late 1990s, there were still public tours of the mansion, which displayed 700 antique items. When Giuliani and Hanover separated in 2001, Hanover sued to prevent Giuliani's girlfriend Judith Nathan from moving into the mansion; the lawsuit mainly concerned whether the mansion should be considered a private residence rather than a private space. A judge ruled in Hanover's favor, saying the family's children had a right to move around the house without being interrupted by visitors. By then, Giuliani privately noted that the mansion's interiors were starting to decay, while other observers such as Ed Koch said that the exterior was also rundown. The mansion also had several rat infestations. Hanover refused to vacate the mansion, so Giuliani had moved out by July 2001, months before he was to leave office. The New York Supreme Court, Appellate Division, upheld Nathan's ban from the mansion that October.

Блумбергтің қызмет ету мерзімі

2001 жылы Майкл Блумберг сайланғанда, оның әкімдікке ауысу тобы сарайды жаңарту мәселесін талқылай бастады. Блумбергтің серіктесі Диана Тейлор олардың сол жерде тұрғанын қалады, бірақ ол бас тартты, себебі бұл салық төлеушілер үшін үлкен шығын болар еді және мұндай шығынның қажеттілігі жоқ деді. Сонымен қатар, Блумбергтің Үстіңгі Шығыс жағында тұратын үйі болды. 2002 жылдың сәуір айында сарайдың сыртқы жағы анонимді демеушінің 85 000 долларына қайта боялды. Жаңартуды Блумбергтің жеке декораторы Джейми Дрейк жобалаған, ол механикалық жүйелерді ауыстыруды, ішкі құрылымды нығайтуды, тарихи элементтерді қайта бояу және қалпына келтіруді қамтыды. Tiffany & Co. компаниясы қосымша қытай ыдыстарын сыйлады. Жаңартуға негізінен жеке тұлғалардан түскен 5,5 миллион долларлық қайырымдылық қаражаты жұмсалды. Блумберг әкімдік қызметін атқару кезеңінде үй сейсенбі күндері жұртшылыққа ашық болды және келушілерге жоғарғы қабаттағы бөлмелерді көруге рұқсат етілді. Грейси Маншн қоры 2003 жылдың қаңтар-қыркүйек айларында 1 миллион доллар (2001 жылдың барлығында 42 200 доллар болған) қайырымдылық түсімдерін алды, ал үйдің өзі 2003 жылы 23 000 келушіні қабылдады. Грейси Маншн бұқаралық жұртшылықта "мэрдің үйі" деп белгілі болды және штаттан тыс 12 қызметкерден тұратын тұрақты штатқа ие болды. 2012 жылдың маусым айында ас үйді жаңарту жұмыстары басталды және келесі жылы 1,25 миллион долларға аяқталды. Сондай-ақ ол өзінен кейін келетіндерге бұл үйде тұрмауды ұсынды. Блумбергтің әкімдік өкілеттігінің соңына қарай, сарай тағы да тазаланып, жөнделді, бұл жолы оның ізбасары үшін.

Де Блазио мен Адамс

2013 жылғы Нью-Йорк қаласының мэрлік сайлауындағы басты кандидаттар Грейси Маншнда тұруға ниеттенгендерін білдірді. Де Блазионың отбасы 2014 жылдың маусым айында маншнға көшуді бастады; оның отбасының көшіп орналасуына шамамен екі ай уақыт кетті. Де Блазио отбасы екінші қабаттағы тұрғын бөлмені West Elm компаниясының 65 000 немесе 70 000 долларлық жиһазымен жабдықтады. Қауіпсіздік, тазалау, күтім және мүліктерді көшіруге тағы 80 000 доллар жұмсалды. Бірінші қабат ресми шаралар мен қалалық мәселелер үшін пайдаланылды. Нью-Йорк полициясының сұрауымен 2014 жылы Де Блазио отбасын қорғау мақсатында маншн төңірегіне биік қоршау орнатылды. Де Блазио әкімшілігі маншнда жылына 50-ден астам шара өткізілетінін күтті.

Эрик Адамс және оның отбасы 2021 жылғы Нью-Йорк қаласының мэрлік сайлауында жеңіске жеткеннен кейін Грейси Маншнда тұрды. Жеңісінен кейін Адамс уақытын Грейси Маншн мен Бруклиндегі үйі арасында бөліп, кейін маншнды қайта жаңартусыз тек төсегін ғана алып келетінін мәлімдеді. Ғимарат тойлар сияқты шаралар үшін жалға берілуді жалғастырды.

Сәулет

Арчибальд Грейси федералды стильде екі қабатты ағаш үй салды. Бұл құрылыстың дизайны Вашингтондағы L'Enfant жоспарын жасаған француз инженері Пьер Шарль Л'Энфантқа еске түсіріледі; сарайдың жанында Мотт Б. Шмидт жобалаған жеке екі қабатты қанат бар, ол нео-грузин стилінде салынған және өз кіреберісіне ие.

Фасад

Бастапқыда сарайдың қасбеті крем түсті ағаш жақтама панельдерінен және ақ жиектерден тұрды, әр терезенің екі жағында жасыл жалюзилер болған. Бірнеше рет қайта боялған, 2002 жылы жақтама окер түсіне боялды, ал жиектер мен жалюзилер бастапқы түстеріне қайта боялды. Жартылай дөңгелек пішіндес люк розеткалармен әшекейленген, ал терезелердің екі жағындағы шамдар пилястралармен бөлінген. Солтүстік жағындағы бастапқы үй бірінші және екінші қабаттарында тіктөртбұрышты терезелері бар орталық бөлігінің алдына симметриялы түрде орналасқан. Осы бөліктің солтүстік (шығыс) жағындағы веранда ашық, ал оңтүстік (батыс) жағындағы веранда шынымен жабылған. Қанаттың солтүстік жағы сарайдың кіреберіс жолынан жеке кіреберіске ие және ағаш жақтамасы бар. Кіреберісте қара және ақ түсті trompe l'œil өрнегі бар еден, оның ортасында компас розасы орналасқан. Стивен Гемберлинг жобалаған бұл кіреберіс 1980 жылдардағы жөндеуден кейін жасалған және кіреберіс еденінің бастапқы дизайнына негізделген. Кіреберістің сол жағында, үйдің арт жағында Каролина Джулиани мен Донна Хановердің асханасы орналасқан. Блумбергтің қыздары Георгина мен Эмма да терезенің шынысына өз есімдерін жазды. Бастапқыда жертөледе ас үй және қызметшілердің бөлмелері болған. Қосымша ғимаратқа бір мезгілде 150 адамға дейін сыйып отыруға болады, соның ішінде Жозеф Бонапарт үшін 1820 жылдары жасалған Дункан Файфтың дастарқаны да бар. Қанатқа мрамор едені және 5 метр биіктігі бар дәліз арқылы кіруге болады. Бақ залының биіктігі 5 метрлік қуыс төбемен әшекейленген. Бұрынғыда бақ залының қабырғалары француз терезелерімен және ақшыл-көк қабырғалармен безендірілген, үстіне гүл шоқтары мен жеміс тостағандары бейнеленген фриз орнатылған. Бақ залы деңгейінде қызмет көрсететін асхана да бар. Бұл үй сонымен қатар салтанатты шаралар мен мемлекеттік істер үшін де пайдаланылған. 2014 жылы Vanity Fair журналы үй мен жердің құны 125-200 миллион долларға бағаланғанын жазды. The New York Times газеті 1970 жылдардың соңында сарай мэрлердің зейнеткерлікке шыққаннан кейін де зейнетақысын арттырғанын хабарлады. Мысалы, 1977 жылы қызметтен кеткенге дейін Абрахам Бим жылына 60 000 доллар табады, сонымен қатар сарайды пайдаланғаны үшін 30 000 доллар көмек алды, оның жалпы зейнетақысы жылына 90 000 долларға жетті. Рөліне байланысты сарай кейде "Халық үйі" деп аталады.

The original mansion's facade initially consisted of cream colored clapboard panels and white trim, and there were green shutters flanking each window. Repainted several times over the years, the siding was painted ocher in 2002, and the trim and shutters were repainted in their original colors. The semicircular fanlight is decorated with rosettes, while the sidelights are separated by pilasters. On the northern elevation, the original house is designed symmetrically around a protruding central bay with rectangular windows on the first and second floors and a lunette window at the attic. The section of the porch to the left (east) of this bay is open air, while the section of the porch to the right (west) is enclosed with glass. The northern elevation of the wing has its own entrance from the mansion's driveway and has a clapboard facade. There is a foyer with a black and white trompe l'œil pattern on the floor, which in turn surrounds a compass rose. This foyer, designed by Stephen Gemberling, dates to an 1980s renovation and is based on the original design of the foyer's floor. To the left of the foyer, at the rear of the house, is a dining room Caroline Giuliani; and Donna Hanover. Bloomberg's daughters Georgina and Emma also etched their names into the window. The basement originally contained the kitchen and may have also included staff quarters. The annex could seat up to 150 people at once. including an 1820s Duncan Phyfe table built for Joseph Bonaparte. The wing is accessed by a hallway with a marble floor and a 17.25 feet (5 m) ceiling. or across and has a coved ceiling measuring 18 feet (5 m) high. The walls of the ballroom were originally decorated with French windows and gray blue walls, topped by a frieze with garlands and fruit bowls. There is also a serving pantry on the ballroom level. The house has also been used for ceremonies and governmental business. and Vanity Fair magazine wrote in 2014 that the house and site were worth an estimated $125 million to $200 million. The New York Times reported in the late 1970s that the mansion also increased the value of mayors' pensions even after they retired. For instance, although Abraham Beame earned $60,000 a year just before he left office in 1977, he also received a $30,000 benefit from using the mansion, making his total pension $90,000 a year. Due to its role, the mansion has sometimes been described as the "People's House"

Сақтау

Нью-Йорк қаласының парктер және демалыс департаменті бұл үйді қала әкімінің резиденциясы болғанға дейін-ақ иеленген. 2012 жылы оның жылдық операциялық бюджеті 1,7 миллион долларға бағаланған, оның көп бөлігін қала төлеген. 2024 жылғы мәліметтер бойынша, Gracie Mansion Conservancy аптасына бір күн сарайға экскурсиялар ұйымдастырады; экскурсиялар бірінші қабатты қамтиды. Де Блазио отбасы 2014-2016 жылдар аралығында үйге сапарларды тоқтатқан. Вагнер залынан басқа жерде суретке түсуге тыйым салынған. Ресми шаралардан өзге, Грейси Маншн жылдар бойы түрлі іс-шараларды қабылдап келді. Ондағы алғашқы сән көрсетілімі 1956 жылы өткен. Сондай-ақ, сарай қала әкімінің резиденциясы ретінде әртүрлі көрмелерге де алаң болған. Олардың ішінде 2015 жылғы аз ұлт өкілдеріне қатысты заттар көрмесі, 2017 жылғы Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңіне қатысты заттар көрмесі, 2019 жылғы әйел суретшілердің туындылары көрмесі және 2020 жылғы әлеуметтік әділдік тақырыбына арналған көрме бар. Бұдан өзге, сарай Gracie Book Club сияқты клубтардың бас қосып отыру орны ретінде де пайдаланылған.

Қабылдау

1913 жылы бір жазушы: «Бұл елде бұрынғысынан әйгілі адамдарды қабылдаған, оның ежелгі кезеңдегі шашу шапақтығының куәліктері бар» деді. 1942 жылы Эстимат кеңесі үйді қала әкімінің резиденциясына айналдыруға дауыс бергенде, The Christian Science Monitor газетінің жазушысы бұл орынды «қала басшысының кеңсесіне ең лайықты орын» деп сипаттап, оны сақтауды, жақында мақұлданған Клинтон қамалының бұзылуымен салыстырды. Қосымша құрылысы аяқталғаннан кейін Хакстебл қосалқы ғимараттың «қала жұмсамаған әр тиынға тұрарлық» екенін айтты, себебі ішкі безендіруі мен жиһазының шеберлігі, сондай-ақ сыртқы пішіні түпнұсқа сарайдың қасбетін тікелей қайталамағандығы және оған қайшы келмегендігі үшін. 1966 жылы The Christian Science Monitor газеті қосымша ғимараттың «архитектуралық және ішкі безендірілісі ерекше, жылу және қонақжайлық сезімін береді» деп жазды. 1985 жылы жаңартудан кейін Sun Sentinel газетінің тілшісі «үйдің ішкі безендірілісі оны түбінен өзгертті» десе, бұрынғы әкімдердің безендірулері «көне» болды. 2017 жылы The Herald Times газетінің сарапшысы «Грейси Маншн архитектуралық және сәндік тұрғыдан қызығушылық тудырады» деп жазды, әсіресе кіреберістегі еден мен жиһазына назар салды. Нью-Йорк қаласының ескерткіштерді сақтау комиссиясы 1966 жылдың наурыз айында Грейси Маншн үйін қалалық ескерткіш деп тануды қарастырды және сол жылдың соңында оны осылай бекітті. 1975 жылы Бими мен LPC төрағасы Беверли Мосс Спатттың қолдауымен үй тарихи орындардың ұлттық тізіміне енгізілді.

БАҚ және танымал мәдениет

Сарай 1952 жылы Нью-Йорк тарихи қоғамы (N YHS) ұсынған тарихи үйлер көрмесінде бейнеленген, ал 1981 жылы тағы бір N YHS көрмесінде осы сарай тақырып болды. Грейси Маншнның 1980-ші жылдардағы жөндеу жұмыстары кезінде N YHS кураторы Мэри Блэкке сарайдың тарихы туралы кітап жазу тапсырылды. Сарай сонымен қатар бірнеше көркем фильмдерде де түсірілім алаңы болды. "The Yule Log" телешоуының түпнұсқа кадрлары 1966 жылы Грейси Маншнда түсіріліп, WPIX TV (11 арна) арқылы көрсетілді. 1974 жылы түсірілген "Пелхэмді алу" фильмінде үйдің сыртқы және ішкі көріністері бейнеленген, алайда ішкі көріністер Бронкстағы Уэйв Хиллде түсірілді, онда бір бөлме Грейси Маншнға ұқсату үшін қайта жаңартылды. "Адамдарды аулаушылар II" (1989) және "Қалалық әкімдік" (1996) фильмдері Грейси Маншнда өрбітіп өтті. Сарай және оның төңірегі Линда Фейрштейннің 2010 жылғы "Тозақ қақпасы" романында кеңінен пайдаланылды; Фейрштейн бұл романды сарайда орналастыру себебін "оның тарихы мен физикалық сұлулығы мені қызықтырды" деп түсіндірді.