Кіріспе
Австралиялық танкіге қарсы зымыран (1958–1960 жылдар)
Малкара ("қалқан" деген абориген сөзінен алынған) – ең алғашқы басқарылатын танкіге қарсы зымырандардың (ATGMs) бірі. Ол 1951 және 1954 жылдар аралығында Австралия мен Ұлыбритания бірлесіп әзірлеген, ал 1958 жылдан бастап 1960 жылдардың соңында Vickers Vigilant зымыранымен біртіндеп алмастырылғанға дейін қолданыста болды. Ол әуе шабуылдық күштермен қолдануға жеңіл болуы, сонымен бірге сол кездегі кез келген танкты жоюға жеткілікті қуатты болуы тиіс еді. Оның негізгі түрі кейіннен Seacat ретінде жақын қашықтықтағы жер-әуе қызметіне бейімделді және Ikara зымыранының жасалуына ықпал етті.
Даму және жұмыс
Жобалау негізінен Австралия үкіметі аэронавтикалық зерттеу зертханасында жүргізілді, және бұл кезең инженерлік жобалауда компьютерлік модельдеудің алғашқы мысалдарының бірі болды. Даму сынақтары Вумера тыйым салынған аймағында, ал мақұлдау сынақтары Дорсет штатындағы Лулворт шығанағындағы танк жаттығу полигонында жүргізілді. Дорсеттегі сынақтардағы 90% Pkill көрсеткіші әсерлі болғанымен, қызметте зымырандар үш негізгі кемшілікке байланысты үлкен жетістік деп есептелмеді:
Олар тым ауыр саналды. Адаммен тасымалдауға тым ауыр болғандықтан, оларды тек арнайы көліктерден ғана қолдануға болады, бұл икемділікті шектеді; және
Тәжірибеде қол жеткізілген дәлдік нашар болды. Бұл, мүмкін, аспапты басқарудың қиын жүйесіне көп жаттығу қажет болғандықтан болды. Малкарада ұшыру интерфейсімен біріктірілген оқу тренажері болды. Кейбір операторлар өз естеліктерінде өмірінде бір ғана зымыран атқанын айтады. Соңында, олардың жылдамдығы төмен болды, ең жоғарғы қашықтыққа жету үшін шамамен 30 секунд уақыт кетті. Дегенмен, Малкара жобасынан алынған сабақтар келесі бағдарламаларды жақсартуға көмектесті. Сонымен қатар, негізгі фюзеляж және тәжірибе Ikara суға қарсы зымыраны мен Sea Cat теңіз бетінен-әуеге қарсы зымыраны әзірлеуде тікелей пайдаланылды. Малкара танкіге қарсы зымырандардың арасында ерекшеленді, себебі оның құймалы жарылғыш (HESH) немесе жоғары жарылғыш пластик (HEP) соққылық бөлігі, әдеттегі HEAT (жоғары жарылғыш танкіге қарсы) оқ-дәрісінің орнына қолданылды. Ұлыбритания әрқашан HESH-ке қызығушылық танытты, ол британдықтар қолданатын жарылғыш негізіндегі танкіге қарсы негізгі оқ-дәрісі, соның ішінде Centurion сияқты заманауи танктер. 26/27 кг салмақпен танкіге қарсы оқ-дәрі орташа көрсеткіштен жоғары болды, бірақ Малкараның калибрі .
They were considered too heavy. As they were too heavy for manpacking, they could only be operated from their specialist vehicles, reducing flexibility; and
Accuracy achieved in practice was poor. This may have been because the awkward control system required a lot of practice. Malkara had a training simulator integrated with the launch interface equipment. In their memoirs, some operators state that they only fired one missile in their careers. Finally, their speed was low, taking almost 30 seconds to reach maximum range. However, lessons learned from the Malkara project led to improvements in later programs. In addition, the basic airframe and expertise were directly used in the development of the Ikara anti submarine missile and the Sea Cat naval surface to air missile. Malkara was unusual among anti tank missiles in that it had a High explosive squash head (HESH), also known as High Explosive Plastic (HEP), warhead instead of the more usual shaped charge HEAT (High Explosive Anti Tank) warhead. The United Kingdom always showed interest for HESH, the main explosive based anti tank ammunition in British use including contemporary tanks like the Centurion. A 26/27 kg anti tank warhead was well above the average, but Malkara had a calibre of .