Ұлыбританияның Виктория кресінің иегері Фрэнк Блейкер туралы деректер
Frank Blaker
Франк Блейкер – британдық-үнділік қаһарман, Виктория кресімен марапатталған. Екінші дүниежүзілік соғыста көрсеткен батылдығы үшін айрықша награда алды. Бурмадағы шайқастар туралы оқыңыз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Виктория Кресінің иегері Фрэнк Джеральд Блейкер (8 мамыр 1920 – 9 шілде 1944) – британдық және Ұлт Достастығы күштеріне берілетін, жауға қарсы көрсетілген батылдығы үшін ең жоғары және ең беделді наградасы саналатын Виктория Кресінің иегері болған.
Recipient of the Victoria Cross
Frank Gerald Blaker VC MC (8 May 1920 – 9 July 1944) was a British Indian recipient of the Victoria Cross, the highest and most prestigious award for gallantry in the face of the enemy that can be awarded to British and Commonwealth forces.
Егжей-тегжейлер
Пунджаб штатының Касаули қаласында туған Блейкер Дарджилингтегі Сент-Полс мектебінде білім алған. Блейкер 24 жаста болған, Ұлыбритания армиясының Хайленд жеңіл жаяу әскерінің уақытша майоры, және ІІ дүниежүзілік соғыс кезінде Үнді армиясының хас батальоны – 9-шы Гурха атқышы 3-ші батальонына тіркелген. 1944 жылдың 9 шілдесінде Таунни, Бирма (қазіргі Мьянма) маңында майор Блейкер хас жасағының ротасына басшылық етіп тұрғанда, маңызды шабуыл кезінде орташа және жеңіл пулеметтерден жақын қашықтықтан оқ жаудырып, олардың ілгерілеуін тоқтатты. Майор өз әскерінен бұрын, өте қауіпті атыс астында, жараланғанмен, пулеметтерді анықтап, жалғыз өзі оларға шабуыл жасады. Өлімге жеткенше, ол жерде жатқан күйі әскерін жігерлендіре берді. Оның батыл басшылығы әскерін нысананы басып алуға шабыс жасауға түрткі берді. Авторы Джон Мастерс Блейкердің бригада командирі болған. Ол оны капитан Джим Блейкер деп есіне алды. 16 жыл өткен соң жазған хатында, бригаданың 2171 биіктігі деп аталатын төбеге көтерілудегі қиындықтарын, және жапондықтардың қатал және жақсы басқарылған күштеріне қарсы күрескенін баяндады. Ол көршілес жотаға күш жіберуді шешті және батальон командирінен шабуылға ең жақсы офицерін жіберуді талап етті. Екі командир де Блейкердің ең лайықты екеніне келісті. Келесі күні таңертең ол ротаны шығарып салып, "Блейкерге дұрыс жотада екеніне және шыңға жеткеніне көз жеткізуін айтты. Содан кейін күлімсіреуге тырысты. Блейкер де күлімсіреп, радиодағы жарықтан көрді". Осы кезде бүкіл бригада шаршаған еді. Орман ішінде қозғалу және көтерілу өте қиын болды. "Жим Блейкердің жотаның басына жетуіне бір жарым сағат кетті. Оған көтерілуге бес сағатқа жуық уақыт кетті. Бұл бір жарым шақырымдық қашықтық ешқандай қарсылықсыз. Жотаның үстіне жеткенде, 2171 биіктігінің жотасы мен солтүстік жағы автоматтармен, «тоқылдақ» пулеметтерімен және минометтермен қорғалғанын көрді. Маған хабар жібергеннен кейін" ("дайын, өте жақын, баруға дайын") және қоршауға бомбалау күтіп отырғаннан кейін" (Мастерс бұйырған күшті миномет пен пулемет атысы), "Джим шабуылға көтерілуді бұйырды. Оның алдыңғы қатардағы әскерлері жотадан тікелей атылып жатқан пулеметтердің астына түсті. Олар тығыз орманға тығылып, қол-аяқпен көтерілуге тырысты. Әскерлер құлдырады, шабуыл тоқтап қалды. Джим содан кейін жалғыз өзі алға шығып, карабинінен атып, "Кел, khas ротасы!" деп шақырды. Жеті пулемет оғы оның қарнына тиді. Ол ағашқа сүйеніп, басын бұрып, "Кел, Хасия ротасы, мен өлемін. Нысананы басып алыңдар!" деді. Четрилер шабуылға көтерілді. Найзалар! Айо Гурхали, Гурхалар келді! Сол түні мен Блейкердің Виктория кресіне ұсынған марапатты жаздым, ол дереу, өлімнен кейін берілді". Блейкер осы шайқаста алған жарақатынан қайтыс болды. Оның қабірі Мьянманың (бұрынғы Бирма) Янгоннан (бұрынғы Рангун) солтүстікке қарай 20 шақырым жерде орналасқан Тауккян әскери зиратында. Ол VI учаскеде, Е қатарында, 2-ші қабірде жатыр.
Born in Kasauli, Punjab, India, Blaker was educated at the St. Paul's School, Darjeeling. Blaker was 24 years old, and a temporary Major in the Highland Light Infantry, British Army, attached to 3rd Battalion, 9th Gurkha Rifles, the khas battalion in the Indian Army during World War II when the following deed took place for which he was awarded the VC. On 9 July 1944 near Taungni, Burma (now Myanmar), Major Blaker was commanding a company of khas soldiers which was held up during an important advance by close range firing from medium and light machine guns. The major went ahead of his men through very heavy fire and despite being severely wounded in the arm, located the machine guns and charged the position alone. Even when mortally wounded he continued to cheer on his men whilst lying on the ground. His fearless leadership inspired his men to storm and capture the objective. John Masters, the author, was Blaker's brigade commander. He remembered him as Captain Jim Blaker. Writing 16 years later, he describes how the brigade was climbing a ridge with great difficulty to take a hill called Point 2171 from a determined and well led force of Japanese. He resolved to send a force up a neighbouring ridge and required the battalion commander to send his best officer to lead the attack. Both commanders agreed that the best man was Blaker. Next morning he saw off the company and "told Blaker to make bloody sure he was on the right ridge and that he got to the top. Then tried to smile. Blaker really did smile, saw it in the radio light". By this time the whole brigade was nearly exhausted. Moving and climbing in the jungle was very difficult. "It took Jim Blaker an hour and a half to reach the foot of his ridge. Nearly five hours to climb up it. This for a mile and a half without opposition. Near the top he saw that the crest and northern flank of Point 2171 were strongly defended by automatics, woodpecker machine guns and mortars. After sending his message to me" ('ready, very close, ready to go') "and waiting for the covering bombardment" (strong mortar and machine gun fire ordered by Masters) "Jim ordered the charge. His leading men came under machine guns firing directly down the ridge. They dived into the dense jungle, tried to crawl up on hands and knees. Men fell, the advance stopped. Jim went forward alone then, firing his carbine, calling 'Come on khas Company'. Seven machine gun bullets through the stomach. He sank down, against a tree, turned his head, 'Come on khasya Company, I’m going to die. Take the position'. The Chhetris swept on up. Bayonets. Ayo Gurkhali, the Gurkhas have come ! That night I wrote out the citation for Blaker’s Victoria Cross, which was immediately awarded, posthumously". Blaker died as a result of the wounds he received in this action. His grave is located in the Taukkyan War Cemetery, 20 miles north of Rangoon (now Yangon), Burma (now Myanmar). It is located in Plot VI, Row E, Grave 2.