Кіріспе
Ниндзяның жекпе-жек өнері мен тактикасы. Ниндзюцу (忍術), кейде қазіргі термин – нинпо (忍法)пен алмастырылып қолданылады, ол ниндзялар қолданған деп есептелетін конвенциялық емес соғыс, партизандық соғыс, көтеріліс тактикасы және тыңшылықтың жекпе-жек стратегиясы мен тактикасы. Ниндзюцу кейбір дәстүрлі жапон мектептерінде жекелеген пән ретінде оқытылды, онда дәстүрлі жекпе-жек өнері (тайдзюцу) шурикендзюцу, кендзюцу, содзюцу, бодзюцу және басқа да өнерлермен біріктірілді. Ниндзюцудың бірнеше заманауи стильдерін білдіретін халықаралық жекпе-жек өнерлері ұйымы бар болғанымен, осы стильдердің тарихи шығуы күмәнді. Кейбір мектептер осы өнердің жалғыз заңды мұрагері екенін мәлімдейді, бірақ ниндзюцу дзюдо немесе каратэ сияқты жаңартылған жекпе-жек өнерлерінен гөрі орталықтандырылмаған. Тогакуре рю ниндзюцудың ең ежелгі түрі болып саналады және 16 ғасырдан асып кеткенін мәлімдейді.
Ninjutsu (忍術), sometimes used interchangeably with the modern term ninpō (忍法), is the martial art strategy and tactics of unconventional warfare, guerrilla warfare, insurgency tactics and espionage purportedly practised by the ninja. Ninjutsu was a separate discipline in some traditional Japanese schools, which integrated study of more conventional martial arts (taijutsu) along with shurikenjutsu, kenjutsu, sōjutsu, bōjutsu and others. While there is an international martial arts organization representing several modern styles of ninjutsu, the historical lineage of these styles is disputed. Some schools claim to be the only legitimate heir of the art, but ninjutsu is not centralized like modernized martial arts such as judo or karate. Togakure ryū claims to be the oldest recorded form of ninjutsu, and claims to have survived past the 16th century.
Тарих
Жапонияда тыңшылық Принц Шотоку (572–622) заманынан бастау алады. "Шоньинки" еңбегінде айтылғандай, ниндзюцудың әскери науқанда алғаш рет ашық қолданылуы Генпей соғысында болған, онда Минамото но Куро Йошицуне шайқас кезінде ниндзя ретінде қызмет етуге жауынгерлерді таңдады. Бұл қолжазбада Кенму дәуірінде Кусуноки Масасиге жиі ниндзюцу қолданғаны жазылған. Колжазбадағы түсіндірмелерге сәйкес, Генпей соғысы 1180–1185 жылдар аралығында, ал Кенму қайта жаңғыруы 1333–1336 жылдар аралығында өтті. Ниндзюцу, ең алдымен, Нанбоку-чо кезеңінде қалыптасты, оны жанжалдың екі тарапында да күрескен самурайлар қолданды. Одан әрі Онин соғысынан кейін және Сенгоку кезеңінде оны жетілдірді, сол кезде көптеген жаңа самурай әскербасылары ниндзяларды барлау үшін және жауларына жасырын шабуылдар жасау үшін пайдаланды. Онин соғысынан кейінгі хаоста Кока және Ига провинцияларының джизамурайлары өз жерлерін қарақшылардан, адал емес ямабушилерден және ірі самурай күштерінен қорғау үшін партизандық соғысқа кірісті. Кока мен Игада тұратын джизамурайлар өздерін-өздерімен қамтамасыз етіп, өздерінің жерлерінің шуго губернаторларына бағынбады. Осы жағдайда екі аймақтың жергілікті самурайлары іс жүзінде тәуелсіз конфедерациялар ретінде әрекет етті – Кока және Ига икки – және 1574 жылы Ода Нобунага Коканы басып алғанға дейін және 1581 жылы Иганы жаулағанға дейін бірлестік құрды. Тарих бойында шинобилер қастандықшылар, барлаушылар және тыңшылар болды, оларды көбінесе даймё аталған аумақтық иелер жалдады. Жасырын түрде өлтіруге қабілетті болғанымен, олардың басты міндеті тыңшылық пен барлау болды. Шинобилер жасырын әрекеттерімен және алдауымен белгілі. Олар мүмкіндігі болса тікелей қақтығыстан аулақ болу үшін осыны пайдаланды, бұл оларға үлкен қарсыластар тобынан қашуға мүмкіндік берді. Көптеген мектептер (рю) ниндзюцудың өзіндік нұсқаларын үйретті. Мысалы, Тогакуре рю, жеңілген самурай жауынгері Дайсуке Тогакуре Ига аймағына қашқаннан кейін пайда болды деп есептейді. Кейіннен ол өмірге жаңа көзқараспен қарауды және өмір сүрудің жолдарын (ниндзюцу) үйреткен жауынгер-монах Каин Дошимен танысты. 2012 жылы Каваками ниндзюцу шежіресін аяқтауды шешті, өнердің қазіргі заманда ешқандай қолданысы жоқ екенін мәлімдеді.