Эдвард Бокинг: Генрих VIII-ге қарсы болжамдар мен дін қызметкерінің тағдыры

Кіріспе

Эдвард Бокинг (1534 жылы қайтыс болды) – 1534 жылы өлім жазасына кесілген бенедиктиндік монах. Ол Елизавета Бартонның, "Кенттің қасиетті қызы", король Генрих VIII-нің Анна Болейнге үйленуіне қарсы сөйлеген танымал болжамгердің рухани кеңесшісі және сырлас болды. Оның Бартонның болжамдары мен жарияланымдарына қаншалықты әсер еткені белгісіз.

Өмір

Эдвард Бокинг Оксфордтың Кентербери колледжінде оқыды, онда 1513 жылы B. D., ал 1518 жылы D. D. дәрежесін алды. Біраз уақыт бойы ол сол жерде варден (қамқоршы) қызметін атқарды. Бокинг 1526 жылы монахқа айналды. Кентберидегі Христос шіркеуінің приорысында тұздықшы болып қызмет етіп жүргенде, архиепископ Уильям Уорхэмнің өтініші бойынша, приор оны басқалармен бірге Элизабет Бартонның, "Кенттің қасиетті қызының" сенімділігін тексеруге және оның күдікті құдайдан келген аянды растауға жіберді. Бастапқыда ол адамдарды Қасиетті Марияға дұға етуге және қажылық сапарлар жасауға шақырды. Бір кездегі әдеттегі трансынан кейін ол Қасиетті Мария оған бір монастырға кіруді бұйырғанын мәлімдеді, ал архиепископ Уильям Уорхэм Кантербери маңындағы Сент-Селпульхр бенедикт монастырына кіруін ұйымдастырды. Содан кейін оларды көшелер арқылы Лондон мұнарасына алып барды. Император Карл V-тің, Киелі Рим императорының, королева Екатерина Арагонның туысы, императорлық елшісі Евстась Чапуй, опасыздық үшін айыптауды алу қиынға соқты, ал сот үкім шығармай аяқталды. 1534 жылдың қаңтар айында екінші сотқа қатысты айыптамалар жасалды, бірақ Томас Кромвель оның орнына айыптау қағазын (аттау туралы заң жобасын) іздеуге шешім қабылдады. Франсис Айдан Гаскеттің сөзіне сүйенсек, айыпталушылардың есімдері бірден жарияланбағандықтан, Бартонды ерте қолдағандар ешқандай наразылық білдірмеді, ал кейбіреулері Кромвельге кешірім алу үшін ақша ұсынды. Олстон Бартонның корольдің Энн Болейнге үйленуіне қарсы айтқан сөздерін Бокингтің жеке мақсаттары үшін бастап, насихаттағанын көрсетеді. Сидни Ли Бартонның мәлімдемелерін "истериялық бұзылу" және оны пайдаланған Бокингтің артық ықпалы деп сипаттайды. Гаскет оның өзі де соған сене қойғанын, ал некеге кеңінен қарсылық болған кезде, көптеген ізбасарларды тартқан көрегенді күмәнде етудің қажеттілігін мойындайды. Олстон Бартон мәлімдемелерінен бас тартқанын айтады, бірақ Гаскет бұл ақпараттың үкімет бақылауындағы деректерге негізделгенін мәлімдейді.

Edward Bocking attended Canterbury College, Oxford where he received a B. D. in 1513 and a D. D. in 1518. He served as the Warden there for a period of time. Bocking became a monk in 1526. He was serving as the cellarer of Christ Church Priory, in Canterbury, when at the request of Archbishop William Warham, the prior sent him with others to access the credibility of Elizabeth Barton, "The Holy Maid of Kent", and her alleged divine revelations. Initially, she urged people to pray to the Blessed Virgin Mary and to undertake pilgrimages. After one of her usual trances she declared that the Blessed Virgin had directed her to enter some convent, and Archbishop William Warham arranged for her to enter the Benedictine convent of St. Selpulchre's near Canterbury. They were then led through the streets to the Tower of London. Eustace Chapuys, Imperial ambassador for Charles V, Holy Roman Emperor, nephew of Queen Catherine of Aragon, noted that there was some difficulty in obtaining a conviction for treason, and the trial ended without a sentence. In January 1534, indictments were drawn for a second trial, but Thomas Cromwell decided instead to seek a bill of attainder. According to Francis Aidan Gasquet, since the names of those attainted was not immediately released, those who early had supported Barton, did not offer any objection, and some offered Cromwell money in exchange for pardons. Alston indicates that Barton's purported visions of declaiming against the King's marriage to Anne Boleyn were instigated and promoted by Bocking for his own purposes. Sidney Lee characterizes Barton's pronouncements as the result of an "hysterical disorder" and the undue influence of Bocking, who took advantage of it. Gasquet allows that she may herself have believed them, and that at a time when there was widespread opposition to the marriage, it was necessary for the Crown to discredit a visionary who had attracted a following. Alston says that Barton had retracted her statements, but Gasquet says that is based on information under the control of the government.