Ағылшын қызметшісінің ұрлану оқиғасы және құпиясы

Кіріспе

Елизавета Кэннинг (Трит; 17 қыркүйек 1734 – 17 маусым 1773) – ағылшын қызметшісі, өзін бір айға жуық салада ұсталған деп мәлімдеген. Ол 18 ғасырдағы ең әйгілі ағылшын қылмыстық оқиғаларының біріне орталық тұлғаға айналды. 1753 жылдың 1 қаңтарында жоғалып, шамамен бір айдан кейін Лондон қаласындағы Альдерманберидегі анасының үйіне денсаулығы нашарлап, "қасіретті жағдайда" оралды. Жакын достары мен көршілерінен сұрақтар алынған соң, ол жергілікті әкіммен сұхбаттасты, ол Кэннингтің ұсталған үйінде тұрған Сусанна Уэллс тұтқындалуына ордер берді. Уэллстің Энфилд-Ваш қаласындағы үйінде Кэннинг Мэри Сквайрсты өзінің тағы бір тұтқын ретінде таныды, нәтижесінде Уэллс пен Сквайрс тұтқындалды. Лондон судьясы Генри Филдинг іске араласып, Кэннингтің жағына шықты. Тағы бірнеше тұтқындаулар жасалды, бірнеше куәгерлерден жауап алынды, соңында Уэллс пен Сквайрс сотталып, кінәлі деп танылды – Сквайрс ұрлықтың, одан да ауыр және жазасы болуы мүмкін қылмысы үшін. Алайда, сот судьясы және Лондонның лорд-мэрі Крисп Гаскойн үкімге наразы болды және өз тергеуін бастады. Ол Сквайрс пен оның отбасы Кэннингтің қашқындауына себеп болмағанын айтқан куәгерлермен сөйлесті, сондай-ақ айыптау тарапынан алынған бірнеше куәгерлермен сұхбаттасты, олардың кейбіреулері бұрынғы куәліктерін қайтарып алды. Ол Кэннингті тұтқындауға бұйрық берді, одан кейін ол жалған куәлік беруде кінәлі деп танылды. Сквайрс кешірілді, ал Кэннинг бір ай түрмеге жабылып, жеті жылға жер аударылды. Кэннинг ісі екі топты қарама-қарсы қойды: Кэннингті қолдаған "каннингшілер" және Сквайрсті қолдаған "египеттіктер". Гаскойн ашық түрде қорланды және көшеде шабуылға ұшырады, ал мүдделі авторлар жас, көбінесе кешірімсіз қызметшінің тағдыры үшін аяусыз сөз соғысын жүргізді. Ол 1773 жылы Коннектикут штатының Уэтерсфилд қаласында қайтыс болды, бірақ оның жоғалуының құпиясы әлі де ашылмаған күйде қалды.

English maidservant who claimed to have been kidnapped

Elizabeth Canning (married name Treat; 17 September 1734 – June 1773) was an English maidservant who claimed to have been kidnapped and held against her will in a hayloft for almost a month. She ultimately became central to one of the most famous English criminal mysteries of the 18th century. She disappeared on 1 January 1753 and returned almost a month later to her mother's home in Aldermanbury in the City of London, emaciated and in a "deplorable condition". After being questioned by concerned friends and neighbours, she was interviewed by the local alderman, who then issued an arrest warrant for Susannah Wells, the woman who occupied the house in which Canning was supposed to have been held. At Wells' house in Enfield Wash, Canning identified Mary Squires as another of her captors, prompting the arrest and detention of both Wells and Squires. London magistrate Henry Fielding became involved in the case, taking Canning's side. Further arrests were made and several witness statements were taken, and Wells and Squires were ultimately tried and found guilty—Squires of the more serious and potentially capital charge of theft. However, Crisp Gascoyne, trial judge and Lord Mayor of London, was unhappy with the verdict and began his own investigation. He spoke with witnesses whose testimony implied that Squires and her family could not have abducted Canning, and he interviewed several of the prosecution's witnesses, some of whom recanted their earlier testimony. He ordered Canning's arrest, following which she was tried and found guilty of perjury. Squires was pardoned, and Canning sentenced to one month's imprisonment and seven years of transportation. Canning's case pitted two groups of believers against one another: the pro Canning "Canningites", and the pro Squires "Egyptians". Gascoyne was openly abused and attacked in the street, while interested authors waged a fierce war of words over the fate of the young, often implacable maid. She died in Wethersfield, Connecticut in 1773, but the mystery surrounding her disappearance remains unsolved.

Өмірбаян

Кеннинг 1734 жылдың 17 қыркүйегінде Лондон қаласында Уильям (ағаш шебер) мен Элизабет Кеннингтің бес баласының үлкені ретінде дүниеге келді. Отбасы Лондондағы Альдерманбери Постерн ауданында (бұрынғы Альдерманберидің солтүстік бөлігі, Лондон қабырғасындағы постерн қақпасынан Фор-стритке дейін созылған; қазір жоқ) екі бөлмелі пәтерде тұрды. Альдерманбери – сыйлы, бірақ аса бай емес маңай. Кеннинг кедейлікте өсті. 1751 жылы әкесі қайтыс болды, анасы мен төрт бауыры Джеймс Лорд, шәкіртпен бірге екі бөлмелі үйді бөлісті. Лорд ғимараттың алдыңғы бөлмесін, ал Кеннингтің отбасы артқы бөлмеде тұрды. Оның білімі жазу мектебінде бірнеше аймен ғана шектелді, 15-16 жасында жақын жердегі таверна иесі Джон Уинтлберидің үйінде қызметші болып жұмыс істеді, ол оны адал, бірақ ұяң қыз деп есептеді. 1752 жылдың қазан айынан бастап ол көршісі, ағаш шебер Эдвард Лионның үйінде тұрды, ол да Уинтлбери сияқты жас қызметші туралы осы пікірде болды. Кеннинг 18 жастағы, шамамен 2 метр бойлы, шешекке шалған, ұзын, түзу мұрынды және кең араласқан көзді тоқсымалы денелі әйел ретінде сипатталды.

Жоғалу

Кеннинг 1753 жылғы 1 қаңтарда жоғалып кетті. Сол күні жұмыс болмағандықтан, ол отбасымен уақыт өткізді және әпкесі мен ағасы (Алиса мен Томас Колли) барғаннан кейін анасымен бірге саудаға баруды жоспарлады, бірақ ойын өзгертті және кешке олармен бірге қалды. Саяхатының үштен екі бөлігін туыстарымен бірге, шамамен сағат 9-да Олдерманберидегі тұрғын үйіне қайтты. Ол Эдвард Лайонның үйіне қайтып келмегендіктен, оның жұмыс берушісі екі рет анасының үйіне оны іздеуге барды. Миссис Кеннинг қалған үш баласын Мурфилдске оны іздеуге жіберді, ал Джеймс Лорд Коллилерге барды, олар Елизаветаны шамамен сағат 21:30-да Хаундситчтегі Олдгейт шіркеуінің жанында қалдырғанын айтты. Келесі күні таңертең Миссис Кеннинг те Коллилердің үйіне барды, бірақ Елизавета әлі де табылмай, әрекеті бекер болды. Көршілерден оның қайда екенін білетіндері сұралды, апталар өтті, Миссис Кеннинг қызын ауданда іздеді, ал туыстары қаланы шарлады. Газетке хабарлама берілді, шіркеулер мен жиналыс үйлерінде дұға оқылды, бірақ 1 қаңтарда хакней каретасынан естілген "әйелдің дауысынан" басқа, Елизаветаның жоғалуына қатысты ешқандай іздер табылған жоқ.

Қайта пайда болуы

Каннинг 1753 жылғы 29 қаңтарда шамамен сағат 22:00-де қайта пайда болды. Шамамен бір ай бойы көрмеген қызын көрген Елизавета Каннинг есінен танып қалды. Есін жиғаннан кейін Джеймс Лордты бірнеше көршілерді шақыруға жіберді, және бірнеше минут ішінде үй адамдарға толып кетті. Елизаветаның жағдайы "өте қиын" деп сипатталды: оның беті мен қолы топырақтан қараңғы болған, ол көйлек, юбка және төсек киімін киген. Басына байланған лас мата жараланған құлағынан аққан қанға малынған. Оның айтуынша, Бедлам ауруханасының жанында екі ер адам оған шабуыл жасаған. Олар оның киімдерін ішінара шешіп, тонап, маңдайын ұрып, есінен айырған. Ол "сулы үлкен жолдың жанында, мені тонаған екі ер адаммен бірге" оянды және бір үйге дейін жүруге мәжбүр болды, онда қарт әйел одан "олардың жолына түсуге" (яғни, жыныс сатуға) келісер ме деп сұрады. Каннинг бас тартқандықтан, әйел оның корсетін кесіп, бетіне сапақ салып, оны жоғарғы қабаттағы шатырға итеріп жіберді. Сол жерде жас қызметші шамамен бір ай бойы ешкім келмей, тек нан мен сумен күн көріп отырды. Ол киген киімдерін шатырдағы ошақтың қалдықтарынан тапқан. Каннинг ақырында терезенің бірнеше тақтайларын жұлып алып, бес сағаттық сапарды үйде өткізіп, қашып құтылды. Ол "Уиллз немесе Уэллс" деген есімді естігенін еске алды, және терезенің ішінде таныған керуеншіні көргендіктен, оны Гертфорд жолында ұстаған деп ойлады. Осы мәліметтерге сүйене отырып, Джон Уинтлбери және жергілікті шебер Роберт Скаррат үйді 16 шақырымдай қашықтықтағы Энфилд-Уоштегі Сюзанна Уэллсқа тиесілі үй деп анықтады. Оның қайта пайда болуы және одан кейінгі түсіндірмесі (оның ішінде Уэллс үйінде ұсталған деген болжам) келесі күні Лондонның Daily Advertiser газетінде жарияланды. Бұл ақпаратты оның қайтып келген кезде болғандар ұсынған болуы мүмкін.

Энфилд жуу

Читти ордер берді және 1 ақпанда Каннингтің достары оны Энфилд-Уошке алып барды. Дене күші нашар болғанымен, Каннингтің қолдаушылары оны ұстағандарды және ол ұсталған бөлмені анықтауын қалады. Оның сол кезде қайтыс болуы мүмкін деген алаңдауға қарамастан, оны жылжыту тәуекеліне барды. Уинтлбери, Скаррат және Джозеф Адамсон (қонақ) атпен бірінші болып келді. Олар ордер офицерімен және бірнеше бейбіт сот қызметкерлерімен кездесіп, Сюзанна Уэллстің келуін күтті. Уэллс үйі әртүрлі мақсаттарда қолданылған, соның ішінде ағаш шеберханасы, қасапхана және сырахана ретінде. Қарлы ханым үйде мал ұстап, кейде жалдамалы жұмысшыларды алып отырды. Ол екі рет күйеуін жоғалтқан; оның бірінші күйеуі ағаш шебері болса, екіншісі ұрлық үшін дарға асылды. Ол 1736 жылы жалған куәлік бергені үшін түрмеге қамалған. Сара Хауит, оның бірінші күйеуінен туған қызы, шамамен екі жыл сол жерде тұрды. Хауиттің ағасы Джон да әкесі сияқты ағаш шебері болды және жақын жерде тұрды. Уэллс сағат 9-ға таяу үйіне кіргенде, офицерлер ғимаратты дереу қоршап алды. Ішінде олар Уэллс, Мэри Сквайрс есімді қарт әйел, оның балалары, Вирту Холл және Уэллс қызы деп есептелген әйелді тапты. Тағы бір әйел, Джудит Натус, қалғандарымен бірге сұраққа алу үшін үйден төмен әкелінді. Кэнинг сипаттаған бөлмеге ұқсамайтындықтан және оның терезеден секіргенін көрсететін ешқандай дәлел таба алмағандықтан, үйді тінткен офицер қызығушылық танытты. Олармен бірге жалдаған карета мен экипажбен келген қалған топ та таң қалды. Терезені жабатын тақтайлар жақында ғана орнатылған сияқты көрінді. Оларға қарсы осындай айғақты дәлелдер болғандықтан, күдіктілер жақын жердегі бейбіт судья Мери Тайшемейкерге жеткізілді, ол Кеннингті жеке тексерді, содан кейін Уэллс үйінен келгендерді тексерді. Сквайрс пен Уэллс қамауға алынды, біріншісі Каннингтің корсетін шешкені үшін, екіншісі "тәртіпсіз үй ұстағаны үшін". Джордж Сквайрс пен Вирту Холл, екеуі де адам ұрлауға қатысқан жоқтарын мойындады, босатылды; Каннинг пен оның қолдаушылары үйлеріне қайтаруға рұхсат етілді.

Chitty issued the warrant and on 1 February Canning's friends took her to Enfield Wash. Despite her poor physical condition, Canning's supporters wanted her to identify her captors and the room she claimed to have been held in. Although worrying she might die before then, they took the risk of moving her. Wintlebury, Scarrat and Joseph Adamson (a neighbour) were the first to arrive, on horseback. They met the warrant officer and several peace officers, and waited for Susannah Wells to appear. Wells' house had served a variety of functions, including that of a carpenter's shop, a butcher's, and an ale house. The old woman kept animals in the house and occasionally had lodgers. She had twice been widowed; her first husband was a carpenter and her second had been hanged for theft. She had also been imprisoned in 1736 for perjury. Sarah Howit, her daughter by her first husband, had lived there for about two years. Howit's brother John was a carpenter like his father, and lived nearby. When at about 9 a. m. Wells entered her house, the officers immediately moved to secure the building. Inside they found Wells, an old woman named Mary Squires, her children, Virtue Hall, and a woman they supposed was Wells' daughter. Another woman, Judith Natus, was brought down from the loft to be questioned with the rest. The warrant officer who searched the loft was puzzled when he discovered that it did not resemble the room described by Canning, nor could he find evidence of her having jumped from the window. The rest of the party, who had by then arrived in a hired coach and chaise, were similarly surprised. Boards covering the window appeared to have only recently been fastened there. With such damning evidence against them, the suspects were taken to a nearby justice of the peace, Merry Tyshemaker, who examined Canning alone, and then those from Wells's house. Squires and Wells were committed, the former for removing Canning's stays and the latter for "keeping a disorderly house". George Squires and Virtue Hall, who both denied any involvement in the kidnapping, were set free; Canning and her supporters were allowed home.

Филдингтің тергеуі

XVIII ғасырдағы Англияда шабуылды билік өкілдері бейбітшілікті бұзу ретінде емес, екі даулы тарап арасындағы азаматтық іс ретінде қарастырды. Сондықтан Кеннинг өзін түрмеге қамағандарға қарсы заңдық шаралар қолдануға тиіс болды, сонымен қатар қылмысты тергеу жауапкершілігі де оның үстіне жүктеледі. Бұл жоба қымбатқа түсетін болғандықтан, ол өз ісін жүргізу үшін достары мен көршілерінің көмегіне мұқтаж еді. Тағы бір қиындық сол еді, судьялар мұндай мәселелерді сотқа жіберудің орнына, тараптарды татуластыруға бейімділік танытты. Демек, Кеннинг 29 қаңтарда оларға оралған күйі оның достарын ең көп ренжіткенімен, оның шамамен 10 шиллингке бағаланған корсетінің ұрлануы істің ең перспективалы тұсы болды. Ұрлық үшін қатысты іс капиталдық заң бойынша қарастырылуы мүмкін, бұл шабуыл туралы айыптаудың құқықтық маңыздылығын азайтады. Каннингтің медициналық ем-домдары жалғасқанда, оның қолдаушылары, көбінесе ер адамдар, Сквайрс пен Уэллске қарсы істі дайындады. Олар заңгердің кеңесін алды, аталған адвокат, мырза Солт, оларға сот судьясы және жазушы Генри Филдингпен кеңесуді ұсынды. Филдинг 45 жаста болды, және Grub Street-тің басқа авторларымен жылдар бойы дауласып, өмірі бойы ішімдікке құмар болып, өмірінің соңына жақындады. Төрт жыл бұрын "қасиеттілікке қатысып", Миддлсекс және Вестминстердегі бейбітшілік судьясы болғаннан бері ол "қуатты энергиямен" қылмыскерлердің іс-әрекеттеріне қызығушылық танытты. 1751 жылдың желтоқсан айында ол "Амелия" атты туындысын жариялады, онда зұлым күйеуінің әсерімен жамандыққа және ақымақтыққа түскен жас әйел туралы айтылады. Кітап жақсы қабылдалмаса да, криминологиядағы тәжірибесімен Филдинг адамдар қаншалықты төмендеп кетуі мүмкін екенін түсінетініне сенді. Сондықтан 6 ақпанда Солт оған бұл істі баяндағанда, Филдингтің қызығушылығы оянды және ол келесі күні Каннингтің ант бойынша берген куәлігін қабылдауға келісті. Филдинг қарапайым қызметші қызға сенгісі келмегенімен, оның қарапайымдылығы мен әдепті мінез-құлқына таң қалды және Уэллстің үйінің барлық тұрғындарына "олар маған келіп, жақсы мінез-құлқы үшін кепілдік беруі керек" деген жарлық шығарды. Осылайша Вирту Холл мен Джудит Натус ұсталды, бірақ Джордж Сквайрс, оның қарындастары және Уэллстің қызы Сара Ховит сол кезде үйден шығып, қолға түспей қалды.

Assault in 18th century England was viewed by the authorities not as a breach of the peace, but rather as a civil action between two parties in dispute. The onus therefore was on Canning to take legal action against those she claimed had imprisoned her, and she would also be responsible for investigating the crime. This was an expensive proposition and she would therefore require the help of her friends and neighbours to pursue her case. An additional complication was that rather than send such matters to trial, justices preferred to reconcile the parties concerned. Therefore, although it was the state in which she returned to them on 29 January which most offended Canning's friends, it was the theft of her stays—valued then at about 10 shillings—that was the most promising aspect of the case. The theft could be tried under a capital statute, making the assault charge less worthy of legal attention. While Canning's medical treatment continued, her supporters, mostly men, prepared the case against Squires and Wells. They took legal advice from a solicitor, a Mr Salt, who advised them to consult the Magistrate and author Henry Fielding. Fielding was 45 years old, and after years of arguments with other Grub Street authors and a lifetime of drink, was approaching the end of his life. Since "taking the sacrament" four years earlier and becoming a Justice of the Peace for Middlesex and Westminster, he had, with "volcanic energy", concerned himself with the activities of criminals. In December 1751 he had published Amelia, a story of a young woman dragged into vice and folly by her abusive husband. Although the book was poorly received, with his experience of criminology Fielding believed he understood the depths to which humans could descend. Thus when Salt divulged the case to him on 6 February Fielding's curiosity was piqued, and he agreed to take Canning's sworn testimony the next day. Although Fielding was disinclined to believe a simple servant girl he was impressed with her modesty and genteel manner, and issued a warrant against all the occupants of Wells's house, "that they might appear before me, [and] give Security for their good Behaviour". Virtue Hall and Judith Natus were thus seized, but George Squires, his sisters, and Wells's daughter Sarah Howit, had by then left the house and remained at large.

Вирту Холлдың мойындауы

Филдлинг өзінің әділдігімен мақтан тұтқан, куәгердің әлеуметтік жағдайына қарамастан, Холлды қайта-қайта сұраққа тартып, оның қарама-қайшы жауаптарына наразы болып, оны түрмеге қамаумен қорқытты. Бұл күтілген нәтиже берді, өйткені 14 ақпанда Холл Джон Сквайрс (Мэридің ұлы) және тағы бір ер адам Кеннингті 2 қаңтар күні таңертең Уэллстің үйіне әкелгенін айтты. Ол жерде, екі ұрлаушы Люси Сквайрс пен Холлдың куәлігінде, қарт әйел Кеннингке шабуыл жасап, оны жоғары қабатқа итермеледі, ол қашып кеткенге дейін сол жерде қалды. Холл Фортуна Натус пен оның әйелі Джудит бірнеше апта бойы үйде болғанын, бірақ қаңтар айы бойында сол жерде болғандай көріну үшін шатырға көшірілгенін мәлімдеді. Холл мен Кеннингтің көрсетпелері енді дерлік толық сәйкес келді, ал Филдлинг Джудит Натуске жүгінді. Ол Холлдың қаңтар айында күйеуімен бірге Уэллстің шатырында ұйықтағанын растады, бірақ Филдлинг оған сенбеді және мәлімдемесін қайта қарастыруға шақырды. Холл ешқандай қылмыспен айыпталмаса да, Вестминстердегі Гейтхаус түрмесіне қамалды, оның шығындарын Каннингтер төледі. Филдлинг Сквайрс, Уэллс және басқалармен сұхбаттасу үшін Лондоннан қысқа уақытқа кетіп, қайта оралды. Уэллс пен Сквайрс Кеннинг туралы немесе оның басынан өткен қиындықтар туралы ештеңе білмейтінін мәлімдеді және олардың кінәсіздігін қатты жоққа шығарды. Бұл сөздерге көп сенім болмады, өйткені айыпталушылар заңды бұзу және оның туралы өтірік айтуды ұзақ жылдар бойы әдетке айналдырған.

Fielding prided himself upon his fairness—no matter what the social standing of the witness—he subjected Hall to repeated questioning and, frustrated at her contradictory answers, threatened her with imprisonment. This had the desired effect because on 14 February Hall stated that John Squires (son of Mary) and another man had brought Canning to Wells's house early on the morning of 2 January. There, before the two kidnappers, Lucy Squires and Hall, the old woman had assaulted Canning and forced her upstairs, where she remained until her escape. Hall said that Fortune Natus and his wife Judith had been at the house for some weeks but were moved into the loft to make it appear as though they had stayed there throughout January. Hall's and Canning's evidence now tallied almost perfectly, and Fielding turned to Judith Natus. Although she corroborated Hall's claim that she and her husband had slept in Wells's loft throughout January, Fielding was unconvinced and urged her to reconsider her statement. Although not charged with any crime, Hall meanwhile was committed to the Gatehouse Prison in Westminster, her stay paid for by the Canningites. Fielding left London for a short while before returning to interview Squires, Wells and the others. Wells and Squires denied any knowledge of Canning or her travails, and strongly protested their innocence. This had little credence, due to the long standing habit of the accused of breaking the law and lying about it. Quote box |quoted=true |bgcolor=#FFFFF0 |salign=center |align=right |width=33% |quote=Mother Wells expressed herself with all the Art and affected Innocence of those wicked Wretches, who are deliberately and methodically taught the methods of evading Justice; and the old Gipsy behaved as a Person traditionally and hereditarily versed in the ancient Egyptian Cunning, making the most religious Protestations of her Innocence; though she was afterwards heard to say, Damn the young Bitch! |source=account of Wells's protestations of innocence, 16 February 1753 On 15 February a reward was offered for the capture and conviction of John Squires and his unnamed associate. Also listed were the locations at which donations could be left, "either applied to the carrying on of the Prosecution, or given to the poor Girl as a Recompence for her Virtue, and Miseries she has gone through". A rather embellished account of the story was later sent to the press. refn|Perhaps, in the opinion of author Judith Moore, by John Myles—who had replaced Salt as the Canningites' legal advisor. The gallery was packed with interested spectators. The charge of theft was extremely serious; the value of Canning's stays (about 10 shillings) meant that if she was found guilty, Squires would almost certainly be hanged at the Tyburn Tree. As she arrived at the court Canning was cheered by the large crowd gathered outside the building. and asked her "if I chose to go their way". Canning's refusal had prompted Squires to cut off her stays, slap her face, and push her up the stairs into a darkened room. She told the court she "saw nothing brought up[, but w]hen day light appeared, I could see about the room; there was a fire place and a grate in it, no bed nor bedstead, nothing but hay to lie upon; there was a black pitcher not quite full of water, and about twenty four pieces of bread about a quartern loaf". She claimed to have escaped by removing a board from a window at the north end of the loft, climbing out, and jumping down to the soft clay below. She fled along a lane behind the house, through some fields, and on finding a road set out for London. When asked if she had seen or spoken to anyone on the way back, she replied that she had not, explaining that she had shied away from contact for fear of meeting somebody from the house she had escaped from. Canning was cross examined by William Davy, who questioned her recollection of events in the house. Asked why she had not attempted escape earlier she replied: "Because I thought they might let me out; it never came into my head till that [Monday] morning." Squires, who had been quietly muttering to herself in the dock, shouted "I never saw that witness in my lifetime till this day three weeks". Next to appear on the stand was Virtue Hall, who recounted much of her earlier statement to Fielding. Squires again interrupted, asking "What day was it that the young woman was robbed?" The answer came back, from the court: "She says on the morning of the 2nd of January", and Squires replied "I return thanks for telling me, for I am as innocent as the child unborn". Susannah Wells used the opportunity to ask how long Squires and her family were supposed to have been at the house, and was answered by Hall "They were there six or seven weeks in all; they had been there about a fortnight before the young woman was brought in". Amongst others, Thomas Colley and Mrs Canning also gave testimony. Canning's former employer, John Wintlebury, told the court how he had deduced that it was Wells's house where Canning had been held. Mary Myers and James Lord also claimed to have heard Canning say "Wills or Wells", as did Robert Scarrat, a hartshorn rasper and previously a servant in nearby Edmonton who had visited Wells's house on previous occasions. Although both were subpoenaed as witnesses neither Fortune nor Judith Natus were called to the stand, the attorney responsible later explaining that the mob outside may have intimidated several witnesses. Susannah Wells's neighbours were turned away by the mob and her daughter and half brother were quickly recognised and stopped. However, three witnesses found in Dorset by George Squires, to testify for his mother, passed by unrecognised. The first, John Gibbons, said that the Squires had visited his house in Abbotsbury "with handkerchiefs, lawns, muslins, and checks, to sell about town" from 1–9 January. This was corroborated by his neighbour, William Clarke. Squires's last witness, Thomas Greville, claimed that he had accommodated Mary and "her sister and her brother" under his roof in Coombe, on 14 January, where they sold "handkerchiefs, lawns, and such things". This was contradicted by John Iniser, a fishmonger around Waltham Cross and Theobalds. Insier claimed he knew Squires by sight and that in the three weeks before her arrest he had seen her telling fortunes in the neighbourhood of Wells's house. Wells, whose witnesses had been unable to pass by the mob outside, was able to offer only two sentences in her defence. She told the court that she had not seen Canning before 1 February, According to a contemporary report in the London Daily Advertiser, as the three witnesses left the court the mob, waiting in the yard, "beat them, kicked them rolled them in the Kennel and otherwise misused them before they suffered them to get from them".

Цитата: Маза Уэллс өзінің барлық өнерін және әділетсіздікке жол бермеу үшін әдейі үйретілген зұлымдардың кінәсіздігін көрсетуге тырысты; ал ескі цыған ежелгі Мысырдың айла-амалдарына салт бойынша және мұрагерлік бойынша үйренген адам ретінде әрекет етті, оның кінәсіздігіне ең діни шүкірлік білдірді; бірақ кейін ол "Жас сойқыға қарғыс!" деп айтқан. 1753 жылдың 16 ақпанында Джон Сквайрс пен оның аты-жөні белгісіз серігін ұстап, соттағандарға сыйақы ұсынылды. Сондай-ақ, "Айыптау ісін жалғастыруға немесе кедей қызға оның ізгілігі мен басынан өткен азаптары үшін сыйақы ретінде беруге" арналған сыйлықтарды қалдыруға болатын орындар да тізімделген. Кейіннен оқиғаның әдеміленген нұсқасы баспасөзге жіберілді. Бәлкім, автор Джудит Мур пікірінше, Джон Майлз – Каннингтердің заң кеңесшісі ретінде Солтты ауыстырған. Галерея қызығушылық танытқан көрермендерге толы болды. Ұрлық айыбы өте ауыр болды; Кеннингтің қалу құны (шамамен 10 шиллинг) егер ол кінәлі деп танылса, Сквайрс Тиберн ағашына асылып қалуы мүмкін дегенді білдірді. Сотқа келгенде Кеннингті ғимараттың сыртында жиналған көпшілік құттықтады және "Олардың жолын таңдасам ба?" деп сұрады. Ол сотқа: "Мен ештеңе алып келмедім, бірақ таң атқанда бөлмені қарап шықтым; онда камин және ошақ болды, төсек немесе төсек жабдығы жоқ, төсекте жату үшін тек қана сабан болды; суға толы емес қара құмыра және шамамен жиырма төрт дана нан, шамамен төртеннің бірі болды" деді. Ол терезеден тақтаны алып, сыртқа шығып, төмендегі жұмсақ саз балшыққа секіріп қашқан. Ол үйдің артындағы жолақ бойымен, далалар арқылы, және жол тауып Лондонға бет алды. Қайтып келе жатқанда біреуді көрген-білмегенін сұрағанда, ол олай емес екенін айтты, өйткені ол қашып кеткен үйден біреумен кездесіп қалудан қорқып, ешкіммен байланысқа түспегенін түсіндірді. Кеннинг Уильям Дэвимен қарсы тергеуден өтті, ол үйдегі оқиғаларды еске түсіруіне күмән келтірді. Неге бұрын қашып құтылуға тырыспағанын сұрағанда ол: "Мен олар мені босатып жібереді деп ойладым, бірақ [дүшәмбе] таңертеңге дейін бұл ой есіме түспеді", - деп жауап берді. Сотта отырған Сквайрс үндемей-ақ: "Мен бұл куәгерді өмірімде үш апта бұрын көрген емеспін", - деп айқайлады. Келесі куәгер Вирту Холл болды, ол өзінің бұрынғы мәлімдемесінің көп бөлігін Филдингке айтып берді. "Жас әйелді ұрлаған күн қандай күн еді?" - деп сұрап, Сквайрс тағы да сөзін бөлді. Соттан жауап келді: "Ол 2 қаңтар күні таңертең айтады", ал Сквайрс: "Маған айтқандарыңыз үшін рахмет, өйткені мен туылмаған бала сияқты кінәсізмін". Сюзанна Уэллс Squires және оның отбасы үйде болуы тиіс еді қанша уақыт сұрауға мүмкіндік пайдаланды, және Холл жауап берді "Олар алты немесе жеті апта бар еді, олар жас әйел әкелінді алдында шамамен екі апта болды". Сондай-ақ, Томас Колли мен Кеннинг мырза да куәлік берді. Кеннингтің бұрынғы жұмыс берушісі Джон Уинтлбери сотқа Кеннингтің Уэллс үйінде ұсталғанын қалай анықтағанын айтты. Мэри Майерс пен Джеймс Лорд та Кеннингтің "Уиллз немесе Уэллс" дегенін естігенін мәлімдеді, сонымен қатар Роберт Скаррат та солай істеді. Екі тарап та куәгер ретінде шақырылғанымен, Фортуна мен Джудит Натустар сотқа шақырылмады, ал жауапты прокурор көпшілік куәгерлерді қорқытып, оларды шақырудан бас тартты. Сюзанна Уэллстің көршілері көпшілік тарапынан тоқтатылды, ал оның қызы мен жартылай інісі тез танылып, тоқтатылды. Алайда, Джордж Сквайрс Дорсетте тауып, анасы үшін куәлік беруге келген үш куәгер танылмай өтіп кетті. Біріншісі, Джон Гиббонс, Сквайрс 1-9 қаңтар аралығында Абботсбуридегі үйіне "орамалдар, канвастар, муслиндер және клеткалармен" келіп, қалада сатуға келгенін айтты. Бұл оның көршісі Уильям Кларк растады. Сквайрсдің соңғы куәгері Томас Грэвилл Мэри және "онының қарындасы мен бауыры" 14 қаңтарда Кумбдегі үйінде болғанын, онда олар "орамалдар, канвастар және басқа да заттарды" сатқанын мәлімдеді. Бұл Уолтхэм Кросс және Теобальдс маңындағы балық сатушы Джон Инсиерге қайшы келді. Инсиер Сквайрсты көзбен танитынын және оның тұтқындалғанға дейінгі үш аптада Уэллс үйінің маңында бақсылықпен айналысқанын көргенін мәлімдеді. Уэллс, куәгерлері көпшіліктің арасынан өте алмағандықтан, өзінің қорғанына екі сөйлем ғана айта алды. Ол сотқа 1 ақпанға дейін Кеннингті көрмегенін айтты. Лондондық Daily Advertiser газетіндегі заманауи хабарламаға сәйкес, үш куәгер соттан шыққанда, аулада күтіп тұрған көпшілік "оларды ұрып, тепті, канаваға итерді және олар кетіп бара жатқанда оларды басқа да түрлі жолдармен зәбірледі".

Үкім

Автор Дуглас Хейдің сөзінше, 18 ғасырдағы ағылшын соттарында мінез куәгерлері "өте маңызды рөл атқарды және мінезді растау үшін де жиі пайдаланылды, мүліктің иесінің сөзі ең ауыр салмаққа ие болды. Төрешілер жұмыс берушілердің, фермерлердің және көрші азаматтардың куәлігін құрметтеді, қарапайым көршілер мен достарының сөзіне онша мән бермеді". Қазылар сотталғандардың қорғаныс ұстанымын мойындамады және екі айыпталушыны да кінәлі деп таныды. Олар 26 ақпанда жазаланды; Уэллс қолына белгі салынды және алты ай түрмеде жазасын өтеді. Канингтің корсеткасын ұрлағаны үшін Сквайрс асылатын болды.

Гаскойннің тергеуі

Сот үкіміне барлығы риза болған жоқ. Сот төрешісі сэр Крисп Гаскойн және оның бірқатар әріптестері Кеннингтің айтқанын өте күмәнді деп тапты. Гаскойн Кеннингтің жақтастарына ашуланып, олар соттан тыс жерде куәгерлерге куәлік беруге кедергі келтірді, сондай-ақ ол Мэри Сквайрсті "кедей жандар" деп атап, оған ерекше көңіл бөлді. 52 жастағы Гаскойн бай дәрігердің қызына үйленгенге дейін "Хансдич" ауданында сыра қайнатумен айналысқан. Ол шендер арқылы көтеріліп, Сыра қайнатушылар компаниясының шебері болды, содан кейін Винтри Уордтың алдерманы, Лондонның шерифі қызметін атқарды және патшаға үнқатысу ұсынғаннан кейін рыцарь атағын алды. Ол қаланың жесір қалған балаларының құқығы үшін күресті және Эссекстегі үлкен мүліктерімен белгілі болды. Гаскойн дереу жеке тергеу бастап, Эбботсвиллдегі англикан дін қызметкері Джеймс Харриске хат жазды. Ол Джордж Сквайрстің тауып алған үш куәгердің "осы бақытсыз адам үшін жалған ант беру үшін" соншалықты алыс сапарға баруына сенбеді. Гаскойн сондай-ақ, Кеннингтің жақтастары қыздың шыншылдығына күмәнданып, оған ренжіту үшін оқиғаның нұсқасын құдайға жақын қылғанын ойлады; бұл, оның пікірінше, мемлекеттік қызметкерге жасалған саяси шабуыл еді және ол мәселені осылай қалдыруға дайын емес. Ол өз әрекеттерін құрбан болған Мэри Сквайрстің жанына жақындығымен және оның айыптаушысы Элизабет Кеннингтің алдауына деген ашуымен қатар қойды, бірақ оның ынтасы сол кездегі көзқарастармен де байланысты болды. Ол Кеннингтің жақтастарының төмен дәрежесіне лайық емес мінез-құлқына наразы болды және Алдерман Читти мен пастор Харрис сияқты мырзалар мен қоғамдық қорғаушылардың сенімдірек екеніне көбірек сенді. Гаскойнның соттағы әріптесі, судья Гандри, Джон Гиббонс пен Уильям Кларкты білетін Дорсет шерифінің орынбасарына хат жазды. Орынбасар "егер бұл шындық болмаса, олар куәлік бермес еді" деп жауап берді. Кларк Люси Сквайрстің жігіті болуы мүмкін және ол Риджвейде Сквайрстермен бірге болғанын айтты. Абботсберидің он бес көрнекті тұрғыны, соның ішінде шіркеу күзетшілері, кедейлерді қадағалаушылар, мектеп мұғалімі және ондық адам Сквайрстердің қаңтарда Дорсетте болғанын және олардың куәгерлерінің сенімді адамдар екенін растады. Алты абботсберилік адам көршілерінің куәлігін растайтын ант беру үшін 32 шақырым (20 миль) жол жүрді. Филдинг пен Гаскойн осы іс бойынша қарама-қайшы памфлеттер шығарды, бірақ Сквайрстер мен Уэллстің сотталуында маңызды рөл атқарған Вирту Холлдың куәлігі Гаскойнның тергеуінің орталық бөлігіне айналды. Холл Филдингке түрмеге қамау қаупімен куәлік берді, ал Груб Стрит жазушысы Джон Хилл судьядан ол өкініш білдіргенін естігенде, ескі есептерді түзеуге тамаша мүмкіндік алды. Белгілі газет бағанының авторы және жазушы, "Инспектор" Хилл өзінің бірнеше әріптестерімен, әсіресе Филдингпен келіспеген. Филдинг осы пікірталасты Ковент-Гарден журналында "бұл төбе тек қарапайым қоқыс үйіндісі еді және көп бұрын топырақпен тегістелген" деп мәлімдеп аяқтады. Кеннингтің жақтастарының қолдауымен Холл сол кезде Гейтхаус түрмесінде болды, бірақ әлі де ешқандай қылмыс жасаған жоқ. Хилл дереу Гаскойнға хабарласып, жас әйелді шақыртты. Кеннингтің жақтастарымен бірге оның жауаптары бастапқыда белгісіз болды, бірақ Кеннингтің достарынан оқшауланғаннан кейін ол Гаскойнға өзінің жалған куәлік бергенін тез мойындады. Оған қолдаушылар әлі де өтірік айтып отыр ма деп сұрады, бірақ оның жауаптары нақты емес деп танылды және ол сұраққа жауап берген көптеген нәрселерді мойындады және жоққа шығарды, соның салдарынан әр тарап оны жауапкершілік деп санады.

Not everybody was satisfied with the verdict. The trial judge Sir Crisp Gascoyne and some of his colleagues on the bench found Canning's story extremely unlikely. Gascoyne had been disgusted by Canning's supporters, who while outside the court had prevented witnesses from giving evidence, and he was particularly sympathetic to Mary Squires, whom he named "the poor creature". Then 52 years old, Gascoyne had started life as a Houndsditch brewer before he married the daughter of a wealthy physician. He had progressed through the ranks to become Master of the Brewer's Company, then served as Alderman of Vintry Ward, Sheriff of London, and been knighted after presenting an address to the king. He had argued on behalf of the city's orphans and was known for his benevolence in Essex, where he owned large estates. Gascoyne at once began a private enquiry and wrote to the Anglican minister at Abbotsville, James Harris. He thought it unlikely that the three witnesses found by George Squires would travel so far "to foreswear themselves on behalf of this miserable object" Gascoyne also thought that some of the Canningites doubted the girl's veracity and had colluded in her version of events to spite him; this, he thought, was a political attack on a public official and he refused to let the matter rest. He justified his activities by comparing his apparent compassion for the victim, Mary Squires, with his outrage for the deceit of her accuser, Elizabeth Canning, but his fervour was influenced in part by the attitudes of the time. He considered the behaviour of the Canningites inappropriate for their low station and was more impressed by the assurances of people such as Alderman Chitty and Reverend Harris, who as gentlemen and public advocates were presumed more reliable. Gascoyne's colleague on the bench, Mr Justice Gundry, had written to the Undersheriff of Dorset, who knew John Gibbons and William Clarke. The Undersheriff wrote back claiming that they "would not have given evidence had it not been true". Clarke may have been in a relationship with Lucy Squires, and claimed that he had stayed with the Squires in Ridgeway. Fifteen prominent residents of Abbotsbury, including churchwardens, Overseers of the Poor, a schoolmaster and a tithing man swore that the Squires were in Dorset in January and that their witnesses were trustworthy men. A further six Abbotsbury men walked 20 mile (32 km) to sign an affidavit corroborating their neighbours' evidence. Fielding and Gascoyne had each issued contradictory pamphlets on the case, but it was Virtue Hall's testimony, fundamental in the prosecution of Squires and Wells, which became central to Gascoyne's investigation. Hall had given her testimony to Fielding under threat of imprisonment and when by chance the Grub Street writer John Hill heard from a Magistrate that she had showed signs of remorse, he was presented with a perfect opportunity to settle an old score. A prodigious writer and author of a renowned newspaper column, The Inspector, Hill had squabbled with several of his peers, notably so in Fielding's case, as Fielding had closed that argument in his Covent Garden Journal by stating that "this hill was only a paltry dunghill, and had long before been levelled with the dirt." Supported by the Canningites, Hall was by then staying at the Gatehouse Prison, although still not charged with any crime. Hill immediately communicated his concerns to Gascoyne, who sent for the young woman. Accompanied by a contingent of Canningites, her answers were at first noncommittal, but once isolated from Canning's friends she soon admitted to Gascoyne that she had perjured herself. She was asked by one of her supporters if she was still lying, but her replies were deemed inconclusive and having confessed to and denied most of the things about which she was questioned, each side began to see her as a liability.

Жалған куәлік

Харис бірнеше куәгерлерін Лондонға жіберіп, олармен Гаскойн сұхбаттасты. 9 наурызда Ньюгейт түрмесінде Гаскойн Сюзанна Уэллспен сұхбаттасып, ол Холлдың оқиғалардың жаңа нұсқасын растады. Содан кейін ол 12-13 наурызда бірнеше сұхбат жүргізді, оның ішінде Fortune және Джудит Натуспен, сондай-ақ Джон Инизердің куәлігіне күмән тудыратын куәгермен. Гаскойн сонымен қатар Джордж пен Люси Сквайрлардан 1753 жылдың басындағы саяхаттары туралы сұрады; Джордж олар барған барлық жерлерді толық еске түсіре алмады, сондықтан Гаскойн оны Дорсетке еске түсіру үшін жіберді. Тағы бір куәгер Сквайрстың қаңтар айында Эбботсбериде болғанын айтты және екі күннен кейін одан сұрақ алынды. Гаскойн оған Ньюгейтте Сквайрспен кездесуді тапсырды, онда екеуі бірден танысты. Ал сол уақытта Солттың орнын басып, Каннингтілерді басқарып жүрген Джон Майлс Мэри Сквайрсты Энфилд Уош маңында көргендерді айта алатын куәгерлерді жинады. Бірі қаңтардың басында екі ер адамның әйелді Энфилдке қарай сүйреп әкелгенін көргенін айтты. Басқалары оған 29 қаңтарда Лондонға қарай келе жатқан "нашар, кедей әйелді" көргендерін айтты. Майлс Сквайрстың желтоқсан мен қаңтар айларында Энфилд-Уоште болғанын куәлік ететін адамдарды тапты. Майлс Гаскойнға өзінің тергеуі туралы білмей, Солсберидің Джон Куперінен Гаскойннің жеті куәгерінің пікірін сұрады, олар Сквайрсты Кумбеде көргендерін мәлімдеді. Купер Томас Гревиллдің (Сквайрс үшін сотта куәлік берген) жақсы мінез-құлқын растады, бірақ кейін сол ақпаратты Гаскойнға жіберіп, қолдауын білдірді. Осы кезде Гаскойнға Каннингтің шындықты айтпағаны анық болды. Ол қаңтар айында Сквайрстердің Дорсет, Гэмпшир арқылы, содан кейін Лондонға сапар шеккенін, Каннингті ұрлау үшін Энфилд-Уошқа бармағанын ойлады. 13 наурызда ол Каннингті жалған куәлік беруде ұстауға бұйрық берді. Хабарлар тарады, олардың бірінде бірнеше атты адамдар "Егер Сквайрсты асыса, олар барлық адамдардың үйлерін, амбарларын және егістіктерін өртеп жібереміз" деп қорқытқандары айтылды. Каннингтің адалдығы (немесе оның жоқтығы) және Филдингтің істі қалай жүргізгені Лондонның Daily Advertiser газетінде жарық көрген өткір сынға ұшырады. Гаскойн Каннингті тұтқындауға бұйрық берген күні Public Advertiser газетінде оқырмандарға "Гипсі әйелінің ісі бойынша шешімдеріңізді тоқтата тұрыңыз, Г. Филдинг дайындап жатқан толық мәлімет жарияланғанша" деп үндеу жасалды. Филдинг Холлдың Гаскойнмен сұраққа алынғанын біліп, Каннингті Боу-стриттегі үйіне алып келді, "одан шындықты табу үшін және егер ол кінәлі болса, мойындауға мәжбүрлеу үшін". Оның айтқанына қанағаттанған және Холлға алаңдамаған Филдинг Сквайрстың жақтастарына қатысты сынды "Элизабет Каннинг ісі туралы айқын мәлімдеме" түрінде жариялады, онда ол жас қызметшінің ізгілігін мақтап, оның қарсыластарына шабуыл жасады. Көшірмелер тез сатылып кетті, екі күннен кейін екінші басылымына тапсырыс берілді. Джон Хилл "Айқын мәлімдеме" газетін Гаскойнға тікелей шабуыл ретінде қарады және Филдингті "Элизабет Каннингтің оқиғасы" кітабымен сынады, онда ол өзінің жауына: "Сіз кімсіз, үкіметке осылай диктант айтып отырсыз? Өзіңізге қайтып, орныңызды біліңіз" деген сөздермен шабуыл жасады. Алайда Филдинг Каннингтің жақтастары оны өздерінің ісіне кедергі деп санағандықтан, содан кейін оқиғаға аз ғана қатысты. XVIII ғасырда өлім жазасына кесілгендердің шамамен жартысы дарға асылмастан түрмеге немесе шетелдегі колонияларға жіберілді. Кешірім жасау жиі кездеспесе де, судьяны айналып өтіп, патшаға тікелей өтініш беруге болатын. Сквайрс 1753 жылдың 30 мамырында кешірім алды, бірақ Уэллс аздап сәтті болды; ол жазасын өтеді және 21 тамызда Ньюгейттен босатылды. Үшеуі "қасақана жалған куәлік беру" айыбымен айыпталып, 1753 жылдың 6 қыркүйегінде Олд Бейлиде сотталды. Лорд-мэр ретінде, және бейтараптық туралы айыптаулардан қорқып, Гаскойн істен бас тартты. Сотталушылардың мүддесін бұрын Сквайрс пен Уэллстің мүддесін қорғаған Уильям Дэви қорғады. Олардың атынан куәлік беру үшін 100-ден астам адам келді, бірақ Каннингтер қатыспады; олар Гаскойннің бас тартуын білмеді және Каннингтің көрінуінен жұртшылыққа дәлелдерді ұятқа қалдырудан қорқыды. Олар өз куәгерлерін де алып тастады; г-жа Каннингтің көршілерінің біреуін қоспағанда, ешкім қатыспады. Майлс өзінің жұмыс берушілерінен ақы алмаған, ал іс жүргізуді кешіктіру үшін оның ағасы Томас сотқа бірнеше бұйрықтарды жеткізу үшін кеңсе қызметкерін жіберді, бірақ соған қарамастан Гиббонс, Кларк және Гревилл кінәсіз деп танылды және босатылды. Осы кезде Каннинг көптен бері көпшілік алдында көрінбеді және ол заңнан тыс деп жарияланды. 1753 жылдың қараша айында жаңа Лорд-мэр тағайындалғанда ол көзден таса болды, бірақ 1754 жылдың ақпан айындағы сот отырысында ол Олд Бейлиде пайда болды және өзін билік органдарына ұсынды.

Reverend Harris had several of his witnesses sent to London, where they were interviewed by Gascoyne. In Newgate Prison on 9 March, Gascoyne also interviewed Susannah Wells, who confirmed Hall's new version of events. He then performed several interviews from 12 to 13 March, including Fortune and Judith Natus, and a witness who could cast doubt on John Iniser's testimony. Gascoyne also asked George and Lucy Squires about their travels early in 1753; George was unable to recall all the places they had visited, and so Gascoyne sent him to Dorset to help him remember. Another witness, who swore that Squires had been in Abbotsbury in January, was interviewed two days later. Gascoyne instructed him to visit Squires in Newgate, where the two recognised one another immediately. Meanwhile, John Myles, who had replaced Salt and who now led the Canningites, had been gathering witnesses who could claim they had seen Mary Squires in the vicinity of Enfield Wash. One said he had seen two men dragging a woman towards Enfield early in January. Others told him they had on 29 January seen "a miserable poor wretch" travelling toward London. Myles found witnesses who claimed they had seen Squires at Enfield Wash in December and January. Myles unwittingly made Gascoyne aware of his investigation when he asked a John Cooper of Salisbury his opinion of seven of Gascoyne's witnesses, who claimed they had seen Squires in Coombe. Cooper wrote back affirming the good character of Thomas Greville (who had testified for Squires at her trial), but later sent the same information to Gascoyne, offering his support. At this point it appeared certain to Gascoyne that Canning had not told the truth. Through January, he thought, the Squireses had very likely been travelling through Dorset, Hampshire, and then London, and had not been in Enfield Wash to kidnap Canning. On 13 March, he therefore ordered Canning arrested, for perjury. Reports began to emerge, of sinister goings on; one such claimed that several men on horseback threatened that "they would burn all the people's houses, barns and corn thereabouts", should Squires be hanged. Canning's honesty (or lack of it) and Fielding's handling of the case were raised in a deeply critical attack printed by The London Daily Advertiser. On the same day that Gascoyne ordered Canning's arrest an advertisement appeared in the Public Advertiser, asking its readers "to suspend their judgement in the Case of the Gypsy Woman till a full State of the whole, which is now being prepared by Mr. Fielding, is published." Fielding had learnt of Hall's questioning by Gascoyne and had brought Canning to his house in Bow Street, to "sift the truth out of her, and to bring her to confession if she was guilty." Satisfied with her account, and unconcerned with Hall, his critique of Squires' supporters was published as A Clear Statement of the Case of Elizabeth Canning, in which he espoused the virtuous nature of the young maid and attacked those of her detractors. Copies sold so quickly that a second print run was ordered two days later. John Hill saw A Clear Statement as a direct attack on Gascoyne, and blasted Fielding with The Story of Elizabeth Canning Considered, which ridiculed his enemy with such comments as: "Who Sir, are you, that are thus dictating unto the Government? Retire into yourself and know your station." Fielding, however, played little part in the saga from thereon, believing that Canning's supporters had begun to see him as an obstacle to their case. About half of those condemned to death during the 18th century went not to the gallows, but to prison, or colonies abroad. Although pardons were not common, it was possible to bypass the judge and petition the king directly, Squires would receive her pardon on 30 May 1753, but Wells was less fortunate; she served her sentence and was released from Newgate on 21 August. The three were charged with "wilful corrupt perjury" and tried on 6 September 1753 at the Old Bailey. As Lord Mayor, and fearing accusations of bias, Gascoyne excused himself from the case. The defendants were represented by William Davy, who had earlier defended Squires and Wells. Over 100 people were present to testify on their behalf, but the Canningites stayed away; they were unaware of Gascoyne's withdrawal and feared an embarrassing release of evidence to the public from an appearance by Canning. They also kept their witnesses away; with the exception of one of Mrs Canning's neighbours, none were present. Myles had not been paid by his employers, and to delay proceedings, his brother Thomas sent a clerk to deliver to the court a selection of writs, but nevertheless Gibbons, Clark, and Greville were found not guilty, and released. At this point Canning had not been seen publicly for some time, and she was proclaimed an outlaw. When in November 1753 a new Lord Mayor was installed she remained out of sight, but at the February Sessions in 1754 she reappeared at the Old Bailey and presented herself to the authorities.

Каннингтің соты

Кэннингтің соты Олд Бейлиде 1754 жылғы 29 сәуірде басталды, 1 мамыр, 3-4 мамыр, 6-7 мамыр күндері жалғасып, 8 мамырда аяқталды – сол кезге қарағанда ерекше ұзақ сот процесі. Қазылар алқасын іріктеу кезінде қорғау үш мүмкін қазыны соттан шығаруға қарсылық білдірді (Корольдік тараптың 17 қарсылығынан әлдеқайда аз), бірақ сот төрағасын таңдау туралы пікір білдіруге кеш қалды, ол, мәлімдеме бойынша, Кэннингті "ӨТІРІКШІ, АЛДАУШЫ немесе ҚОСАҚ" деп атаған екен. Сот залын жаңа Лорд-мэр Томас Роулинсон (Крисп Гаскойнның ізбасары Эдвард Айронсайд 1753 жылғы қарашада лауазымында қайтыс болғаннан кейін) басқарды, сондай-ақ Эдвард Клайв (Жалпы сот төрелігі), Хенидж Легж (Қазына Бароны), Уильям Мортон (Лондон тіркеушісі) және Самуэль Флюдьер қатысты. Оның айыптамасы Арейнс клеркі оқығаннан кейін, Кэннингтің қаштарылып, түрмеге қамау туралы айтылған оқиғаны Бамбер Гаскойн қайта баяндады. Уиллс сөз сөйлеуге келесі болды, Кэннингтің жоғалуы туралы берген әртүрлі есептері арасындағы қайшылықтарды қарап шықты. Кэннингтің қорғанысы Уильямс пен Мортонның ашылу мәлімдемелерімен басталды. Соңғысы оның екі рет осындай ауыртпалыққа ұшырағаны үшін, біріншісі – шабуылдаушыларын қудалағаны үшін, екіншісі – содан кейін жазаланғаны үшін бақытсыздығын атап өтті. Ол қазылар алқасына мақтау айтты және Дейвидің айыптауларына қарсы шықты, сондай-ақ прокурордың Вирту Холлды куәгер ретінде шақырудан бас тартуына назар аударды. Мортон Кэннингтің өз жақтастарына соншалықты алдауға қабілетті еместігін атап өтті және прокурордың Кэннингтің мансарданы сипаттауына қатысты шағымдарына қарсылық білдірді. Үшінші адвокат Джордж Нарес Кэннингті жалған куәлік беруіне байланысты қоғамдық проблемаларға назар аударды, бұл басқа да қылмыстың құрбандары өздеріне қарсы қудалаудан қорқып, шабуылдаушыларын қудалауға азырақ бейім болады дегенді білдірді. Мортон Джордж Сквайрсты сұрады, ол отбасының Англияның оңтүстігінен Кэннинг жоғалып кеткен кезде қандай жолмен өткенін толық есінде ұстай алмады. Оның қарындасы Люси куәгерлер алқасына шақырылмады, өйткені ол "ағасынан да ақымақ" деп есептелді және "Энфилд Уошке келгеннен бері жолға шықпады". Сквайрстің циган отбасының қадамдарын қайта бақылауға бірге келген Роберт Уиллис та куәлік беруге шақырылды; оның куәлігі естіген сөз ретінде бағаланып, қабылданбады. Сквайрс және Уэллс ісі сияқты, прокурордың куәгерлерінің сенімділігі олардың мінез-құлқына байланысты деп саналды. Литтон Чейниден келген үш адам Сквайрс отбасының 30 желтоқсанда ауылға кіргенін көргенін айтты. Содан кейін үш Абботтсберилік жігіт алға шығып, өздерінің дәлелдерін берді. Тек бірінші күні 39 куәгердің сөзі тыңдалды, олардың көпшілігі Сквайрлар отбасының алибиін қысқаша анықтады. Бірінші күнгі сот отырысының соңында сырттағы көпшілік қысқа сот процесін және кінәсіз деп танылуын күтіп, жас қызметшіні емес, Крисп Гаскойнды көріп қалды. Ашуланып, олар оған топырақ пен тас лақтырып, оны жақын маңдағы қонақүйге кетуге мәжбүр етті, содан кейін сотқа қайта оралып, Кэннингті ғимараттан шығарып жіберді. Сондықтан 1 мамырда сот процесі бірінші күнгі тергеуді қайта бастамай, Гаскойнға жасалған шабуыл туралы алаңдаушылықпен жалғасты. Оны және қазылар алқасын қорғау үшін күзетші тағайындалды, Кэннингтің қорғау мүшесі кешірім сұрауға мәжбүр болды, ал Кеннингтердің жақтастары сол күні көпшіліктің араласуына жол бермеуге шақыратын хабарлама басып шығарды. Алдерман Томас Читти ант берді және Бамбер Гаскойн басшылығымен 1753 жылғы 31 қаңтарда Каннингпен алғашқы кездесуі туралы баяндады. Дейви бірнеше куәгерлерді сұрады, олар Каннингтің түрмедегі оқиғалары туралы баяндамасындағы сәйкессіздіктерді сипаттады. Олардың бірі Сквайрсқа қарсы куәлік бергенде Вирту Холлдың куәлігіне қатты наразы болғанын айтты. Сара Ховит, Фортуна және Джудит Натус сияқты бірнеше куәгерлер Каннингтің 1 ақпанға дейін үйге кірмегенін және шын мәнінде қаңтарда үйге Ховит пен Вирту Холл келгенін айтты. Күннің соңында тағы да сырттағы көпшіліктің көлеңкесінде қалды, ал Гаскойнға "Констебльдер корпусы" ертіп барды. Жұма күні тағы да көп куәгерлер куәлік берді, бұл Дейвидің жалпы санын 60-қа жеткізді. Қорғау Wells үйінің бастапқы іздестіру кезінде қатысқандардың бірнешеуінен жауап алды. Кэннингтің ағасы Томас Колли өзінің немере қызының Жаңа жыл күні қандай тамақ жегенін сұрады, прокурор оның нанмен бір ай бойы өмір сүре алатынын анықтауға тырысты. Соттың үшінші күні Кэннинг мырза куәгерлер алқасына шақырылды. Оның қызын қорғауға болатын бір нәрсе – ол ертегі ойлап табу үшін тым ақымақ екендігі, бірақ Дейвидің қарсы тергеуінен кейін миссис Кэннинг қызының "аздап" жазуға қабілетті екенін көрсетті. Дейвидің пікірінше, бұл оның ең болмағанда ақымақ емес екенін көрсетуге жеткілікті болды. Скаррат сұраққа тартылып, Кэннинг жоғалуына дейін Уэллс үйіне барғанын мойындады. Кэннингтің екі көршісі оның "қасіретті жағдайы" туралы куәлік берді. Оның жұмыс берушісі де, дәрігері де сұраққа тартылды, ол Кэннингтің оның берген нан кесегі мен су пичерімен шамамен бір ай бойы өмір сүре алатынын ойлады. Қорғау үш куәгермен жауап берді, олардың әрқайсысы қаңтардың соңында "кедей, бақытсыз адамды" кездестіргенін айтты, ол қашқан кезде осылай болған. 6 мамырда прокурор тарапынан тағы да көп куәгерлер шақырылды. Сквайрс және оның отбасы бақылап тұрғанда, Уэллстің бірнеше көршілері 1753 жылдың басында оның аумағында ескі циганды көргендерін мәлімдеді. Тағы да көп куәгерлер оны Энфилд Уош маңындағы әртүрлі жерлерде көргендерін айтты, соның ішінде бір әйел оны Ескі Рождество күні көргенін мойындады. Ұлыбританияның күнтізбесі 1752 жылдың қыркүйегінде ескі стильді Юлиан күнтізбесінен Грегориан күнтізбесіне ауысты, ал әйел Сквайрсты көрген күнді нақты анықтай алмады. Ол жалғыз емес еді, қорғау тарапынан шақырылған бірнеше куәгерлер де күнтізбедегі өзгеріске байланысты 11 күнді түзетуді жасай алмады. Басқалары сауатсыз болды және осылай қиналды. Сот үш куәгердің сөзін де тыңдады, олар Натус отбасы берген куәлікті жоққа шығару үшін ғана келді. Сот отырысының соңғы күні Дейвимен басталды, ол тағы да прокурорлық куәгерлерді ұсынды және қаңтарда Энфилд Уошта Сквайрсты көргендердің куәлігін сынға алды. Ол қазылар алқасына прокурорлық тараптың ісін қорытындылап, Кэннингтің "адам санасы көтере алмайтын ең зұлым және жек көрінетін [қылмыс]" жасағанын айтты. Тіркеуші Уильям Мортон қорғау тарапының ісін баяндады және қазылар алқасынан Кэннинг оның қарсы айыптауларына олардың қанағаттануына сай жауап берді ме және ол шамамен бір ай бойы "бір кватерн нан мен су пичерімен" тірі қала алмаса, осы туралы ойлауын сұрады.

Canning's trial began at the Old Bailey on Monday 29 April 1754, continuing on Wednesday 1 May, 3–4 May, 6–7 May and ending on 8 May—an unusually long trial for the time. During jury selection the defence objected to three potential jurors (much less than the Crown's 17 objections) but were too late to argue the choice of foreman, who, it was claimed, had publicly called Canning "a LYING B——H, a CHEAT, or an IMPOSTER". Presiding over the courtroom was the new Lord Mayor, Thomas Rawlinson (Crisp Gascoyne's successor Edward Ironside having died in office in November 1753), with Edward Clive (Justice of the Common Pleas), Heneage Legge (Baron of the Exchequer), William Moreton (Recorder of London), and Samuel Fludyer, alderman. After her indictment was read by the Clerk of Arraigns the story of Canning's supposed abduction and imprisonment was retold by Bamber Gascoyne. Willes was the next to speak, picking over the discrepancies between the various accounts offered by Canning of her disappearance. Canning's defence began with opening statements from Williams and Morton. The latter emphasised her misfortune at twice being subjected to such anguish, firstly for prosecuting her assailants and secondly for being punished for doing so. He complimented the jury and poured scorn on Davy's allegations, and seized upon the prosecution's unwillingness to call Virtue Hall to the stand. Morton highlighted how unlikely it was that Canning could so profoundly fool her supporters and countered the prosecution's complaint about Canning's description of the loft. The third attorney, George Nares, concentrated on the societal problems of prosecuting Canning for perjury, implying that other victims of crime would be less likely to pursue their assailants, for fear of being prosecuted themselves. Morton questioned George Squires, who could not recall with absolute certainty the path he claimed his family took through the south of England while Canning was missing. His sister Lucy was not called to the stand, as she was considered "rather more stupid than her brother, and has not been on the road since their coming to Enfield Wash". Robert Willis, who had accompanied Squires to retrace the gypsy family's steps, was also called to testify; his evidence was judged as hearsay and ruled inadmissible. As in the trial of Squires and Wells, the reliability of the prosecutor's witnesses was considered dependent upon their character. Three men from Litton Cheney testified that they had seen the Squires family enter the village on 30 December. The three Abbotsbury men then stepped up and gave their evidence. 39 witnesses for the prosecution were heard on the first day alone; most of them establishing briefly the Squires family's alibi. At the end of the first day's proceedings the mob outside, expecting a short trial and a not guilty verdict, were presented not with the young maid but rather with Crisp Gascoyne. Infuriated, they threw dirt and stones at him, forcing him to retreat to a nearby inn, before returning to the court to escort Canning away from the building. On 1 May therefore the trial continued not with a resumption of the first day's examination, but with concern over the attack on Gascoyne. A guard was found to protect him and the jury, a member of Canning's defence was forced to apologise, and the Canningites later that day printed a notice appealing to the crowd to not interfere. Alderman Thomas Chitty was sworn in and, guided by Bamber Gascoyne, gave his account of his first meeting with Canning on 31 January 1753. Davy questioned several witnesses, who described the discrepancies in Canning's account of her prison. One of them told of his disgust at Virtue Hall's testimony against Squires. Along with several other witnesses including Sarah Howit, Fortune and Judith Natus testified that Canning had never been in the loft before 1 February and that it was in fact Howit and Virtue Hall who had been in the loft in January. The end of the day's proceedings was again overshadowed by the mob outside, and Gascoyne was accorded an escort of "a Body of Constables". Friday saw yet more witnesses for the prosecution, bringing the total brought by Davy to about 60. The defence questioned several of those present at the original search of Wells's house. Canning's uncle, Thomas Colley, was cross examined about what his niece ate on her visit of New Year's Day, the prosecution apparently seeking to establish whether or not she could have been sustained for a month by the bread she claimed to have been given. On the third day of the trial, Mrs Canning was brought to the stand. One possible line of defence for her daughter was simply that she was too stupid to have ever invented the tale, but under cross examination by Davy Mrs Canning demonstrated that her daughter was capable of writing "a little". This, in Davy's view, was sufficient to demonstrate that she was certainly no imbecile. Scarrat was questioned next, and admitted that he had been to Wells's house before Canning had disappeared. Two of Canning's neighbours testified to her "deplorable condition". Her employer was questioned, as was her apothecary, who thought that Canning would have been quite able to survive on the pitcher of water and crusts of bread she claimed to have been given. The defence responded with three witnesses, who each believed that they had encountered a "poor, miserable wretch" at the end of January, when she claimed to have escaped. On 6 May more witnesses for the prosecution were called. As Squires and her family watched, several of Wells's neighbours insisted they had, about the beginning of 1753, seen the old gypsy in the area. More witnesses claimed to have seen her in various places around Enfield Wash, including one woman who swore she had seen her on Old Christmas Day. Britain's calendar had in September 1752 changed from the old style Julian calendar, to the Gregorian calendar, and the woman was unable to discern the exact day on which she claimed to have seen Squires. She was not alone; several of the defence's witnesses were also unable to manage the 11 day correction required by the calendar change. Others were illiterate, and struggled similarly. The court also heard from three witnesses present solely to discredit the testimony offered by the Natuses. The final day's proceedings were taken up by Davy, who produced more prosecution witnesses, and proceeded to pick apart the testimony of those who claimed to have seen Squires in Enfield Wash, in January. He summarised the prosecution's case by telling the jury that Canning was guilty of "the most impious and detestable [crime] the human heart can conceive". The recorder, William Moreton, stated the defence's case, and asked the jury to consider if they thought that Canning had answered the charges against her to their satisfaction, and if it was possible she could have survived for almost a month on "no more than a quartern loaf, and a pitcher of water".

Үкім, оның салдары, кейінгі өмір

Алқабилер екі сағатқа жуық уақыт алып, Кеннингті "жалған куәлік бергені үшін кінәлі деп тапты, бірақ қасақана және сыбайлас жемқорлық жасаған жоқ". Жазушы үкімді қабылдаудан бас тартты, себебі ол толық емес еді, содан кейін алқабилер оны "қасақана және сыбайлас жемқорлықпен жалған куәлік бергені үшін кінәлі" деп тану үшін тағы 20 минут уақыт алды. Крисп Гаскойн үкім оқылатын кезде қатыспады; оған соттан тыс қырқыстарды болдырмау үшін ертерек кетуге кеңес берілді. Қорғау тарапы қайта сот отырысын өткізуге сәуекес болды, бірақ нәтижесіз аяқталды. Ньюгейт түрмесінде ұсталып тұрған Кеннинг 30 мамырда сотталды. Алқабилердің тоғызқа қарсы сегіз дауысымен оған бір ай түрме жазасы берілді, содан кейін жеті жылға жер аударылды. "Мемлекеттік соттар" бойынша, Кеннинг сөйлеп, "олар оған жақсы қарайды деп үміттенеді, оның циганның өмірін құрбан ету ниеті болмаған, және жасалғанның бәрі тек өзін қорғау болған, оны бақытсыз деп санауын тіледі" деді. Үкім даудың күшін басаңдатпады. Сот процесінің стенограммалары өте танымал болды, ал жас бойжеткеннің портреттері дүкендердің терезелерінен сатылымға қойылды. Гаскойнға шабуыл жасағандар туралы ақпарат бергендерге сыйақы ұсынылды, бірақ негізінен Граб-стрит баспасөз оқиғаның салдарымен айналысты. Газеттер Аристорх, Тацит және Т. Труман сияқты авторлардың сатиралық хаттарымен толы болды. Олардың бірі, Кеннингті қолдаушы Никодем, цигандарсыз "жас ақсүйектер мен дворяндарға қызық қыздар табу үшін кемтарлар болмаса, не болар еді?" деп шағымданды. Сквайрс жағындағылар ғана емес, шабуылға ұшырады; Джон Хилл өзінің және Гаскойнның рөлін мақтайтын қысқа ән жазды, ал Кеннингтің шатырдағы суреті, оның корсеті ашылып, кеудесі көрінетіндей етіп салынған суреттері кеңінен қол жетімді болды. Тағы бір суретте Уэллс пен Сквайрс бір сыпырғышпен көтеріліп тұрғандай бейнеленген, бұл әрине колдовствоға сілтеме еді. Гаскойн Кеннингтің соты кезінде Парламентке үміткер болды, бірақ дауыс беруде соңғы орынды иеленді. Кеннингке қарсы күресін ақтау үшін ол сэр Крисп Гаскойннан Лондон қаласының ливермендеріне арналған үндеу хатын жазды және әдеби ғана емес, физикалық шабуылдарға және өліммен қорқытуға ұшырады, соңғысы сот процесін Гаскойнның Кеннингке қарсы жеке кек алуының нәтижесі ретінде көрсетті. Ньюгейттегі Кеннингтің мефодистермен бірге болғаны туралы хабар тарады, бұл оның тарапы үшін ұятты жағдай болды. Осы хабар жарияланған күні қолхаттар таратылды, онда Сент-Мэри Магдаленаның пасторы оны барып көріп, оның әлі де Англия шіркеуінің мүшесі екеніне көз жеткізгенін мәлімдеді. Оның қонақтарының арасында Гаскойнға Вирту Холлды беруге көмектескен судья Лединард болды. Лединард Кеннингтен мойындауын сұрады, бірақ Кеннинг оған "Мен сотта шындықты айттым, тек шындықты ғана айттым, және тағы да сотта болмасам, ешқандай сұрақтарға жауап бермеймін" деді. Оған кешірім сұрауға шақыруларға қарамастан, оны Британдық Америкаға сапарға аттанған "Tryal" кемесіне алып кетті. Алайда кеме экипажының бірнеше қауіпті әрекеттері салдарынан ол 1754 жылдың тамызында "Myrtilla" кемесімен сапарға шықты. Кеннинг Коннектикут штатының Уэтерсфилд қаласына келді және өзінің қолдаушыларымен келісім бойынша методист пастор Элиша Уильямспен бірге тұруға барды. Ол қызметші ретінде емес, Уильямс отбасының мүшесі ретінде қабылданды. Уильямс 1755 жылы қайтыс болды, ал Кеннинг 1756 жылдың 24 қарашасында Джон Тритпен (бұрынғы губернатор Роберт Триттің алыс туысы) үйленді, 1758 жылдың маусымында ұлы (Джозеф Кеннинг Трит) дүниеге келді, ал 1761 жылдың қарашасында қызы (Елизавета) туды. Оның тағы екі ұлы (Джон және Салмон) болды, бірақ ол 1773 жылдың маусымында кенеттен қайтыс болды.

The jury took almost two hours to find Canning "Guilty of perjury, but not wilful and corrupt." The recorder refused to accept the verdict as it was partial, and the jury then took a further 20 minutes to find her "Guilty of Wilful and Corrupt Perjury." Crisp Gascoyne was not present when the verdict was delivered; he had been advised to leave earlier, to avoid any trouble outside the court. The defence tried unsuccessfully for a retrial. Canning, held at Newgate prison, was sentenced on 30 May. By a majority of nine to eight, she was given a month's imprisonment, to be followed by seven years' transportation. According to the State Trials, Canning spoke, and "hoped they would be favourable to her; that she had no intent of swearing the gypsey's life away; and that what had been done, was only defending herself; and desired to be considered unfortunate". The verdict did nothing to assuage the ferocity of the debate. Transcripts of the trial were extremely popular, and portraits of the implacable young maid were offered for sale from shop windows. A reward was offered for information on anyone who had attacked Gascoyne, but mainly the Grub Street press concerned itself with the fallout from the affair. The Gazeteer was filled with satirical letters between such authors as Aristarchus, Tacitus, and T. Trueman, Esq. One such, a Canningite called Nikodemus, complained that without gypsies, "what would become of your young nobility and gentry, if there were no bawds to procure young girls of pleasure for them?" Those on Squires's side were not the only ones to come under such attacks; John Hill wrote a short song celebrating his and Gascoyne's role in the affair, and pictures of Canning in the loft, her bodice loosened to reveal her bosom, were readily available. Another showed Wells and Squires held aloft by a broomstick, an obvious allusion to witchcraft. Gascoyne had stood for Parliament during Canning's trial, but came bottom of the poll. To justify his pursuit of Canning, he wrote An Address to the Liverymen of the City of London, from Sir Crisp Gascoyne, and suffered not only literary but physical attacks, as well as death threats. the latter presenting the trial as the culmination of a Gascoyne vendetta against Canning. Canning, held at Newgate, was reported to be in the presence of Methodists, an unfortunate accusation for her side. On the same day this report appeared, handbills were circulated asserting that the Rector of St Mary Magdalen had visited her and was satisfied that she was still a member of the Church of England. Among her visitors was Mr Justice Ledinard, who had helped deliver Virtue Hall to Gascoyne. Ledinard asked Canning to confess but was told by Canning that "I have said the whole truth in court, and nothing but the truth; and I don't choose to answer any questions, unless it be in court again." Despite calls for clemency, she was taken to the convict ship Tryal for her voyage to British America. Several threats made by the ship's crew, however, meant she eventually sailed on board the Myrtilla in August 1754. Canning arrived in Wethersfield, Connecticut, and by arrangement with her supporters went to live with the Methodist Reverend Elisha Williams. She was not employed as a servant, but was taken in as a member of Williams's family. Williams died in 1755, and Canning married John Treat (a distant relation of the former governor Robert Treat) on 24 November 1756, had a son (Joseph Canning Treat) in June 1758, and a daughter (Elizabeth) in November 1761. She had two more sons (John and Salmon), but died suddenly in June 1773.

Пікірлер мен теориялар

Грузиялық Британия үшін Элизабет Кэннингтің оқиғасы қызықты болды. Сотта Сквайрстың Кэннингке «өздерінің жолымен жүру» туралы өтінішіне көңіл аз бөлінді; Мурдың (1994) айтуынша, оқиға Кэннингтің адалдығын күмәндандырды, ал жасырын түрде оның әлеуметтік жағдайына ие адамның назарға алынуға құқығы бар ма деген сұрақ тудырды. Автор Кристина Штрауб бұл оқиғаны қызметші әйелдердің сексуалдығына қатысты жалпы пікірталаспен салыстырады; Кэннинг «қатыгез қылмыскерлердің құрбаны болған, әдемі және кінәсіз» немесе «өзінің сексуалдық бұзылғандықтарының салдарынан құтылу үшін әртүрлі адамдарды пайдаланатын сот жүйесін ақылмен манипуляциялайтын» болуы мүмкін. «Элизабет Кэннинг ісі туралы шындық» деген кітапта Кэннинг өзінің ар-ұятын сақтау үшін түрмеге қамалған, немесе «өзінің құпия қылмыстық іс-әрекеттерін» жасыру үшін жалған айтқан деген болжам бар. Штраубтың пікірінше, пікірталас тек Кэннингтің кінәлі немесе кінәсіз болуы туралы емес, «әлеуметтік құрылымдағы оның орнындағы әйелдерге қатысты сексуалдық үлгілер» туралы болды. Кэннингтер мен «египеттіктердің» тарапын алушылардың болуы Элизабет Кэннингтің соты 18 ғасырғы ағылшын құқығының ең танымал қылмыстық жұмбақтарының біріне айналуын қамтамасыз етті. Бірнеше жыл бойы оқиға «Ньюгейт күнтізбесі» және «Қылмыскерлер тізілімі» сияқты басылымдарда жарияланды. Суретші Аллан Рамзи «Элизабет Кэннинг ісі жөніндегі графқа хат» жазды, ол Вольтердің «Элизабет Кэннингтің және Жан Каластың тарихы» (1762) үшін шабыт көзі болды, ол Рамзидің пікірін бөлісті. Бұл оқиға 1820 жылы Джеймс Коулфилд тарапынан қайта қарастырылды, ол оқиғаны қайта баяндады, бірақ бірнеше көзге түсетін қателіктерге жол берді. 19 және 20 ғасырларда бірнеше авторлар оқиғаға өз түсіндірмелерін ұсынды. Коулфилдтің эссесінен кейін 1852 жылы Джон Пейджеттің «Элизабет Кэннинг» атты еңбегі жарық көрді. Пейджеттің оқиғаның қысқаша мазмұны: «Шындығында, бұл, мүмкін, ең толық және ең түсініксіз сот жұмбағы». Кэннингтің сотында айыпталу тарапы оның Уэллстің үйінен басқа жерде болғанын дәлелдейтін ешқандай дәлел таба алмады, ал Кэннингтің 1753 жылдың қаңтарында қайда болғаны әлі де белгісіз. Сондай-ақ, Сквайрлар отбасының қозғалысы да құпия, олар 1753 жылдың басында Дорсет арқылы саяхаттап кеткен деген болжам бар. Жазушы Ф. Дж. Харви Дартон отбасының контрабандамен айналысқанына күдік білдірді және олардың Эггардоннан өтуінің маңыздылығын атап өтті, онда Исаак Гулливер жұмыс істеген (дегенмен Гулливер сол кезде бала болған). 18 ғасырғы суретші Аллан Рамзи Кэннингтің алғашқы айтқан әңгімесін «өте ақымақ» және жалған деп мәлімдеді. Ол оның куәлігіндегі егжей-тегжейлі мәліметтердің жоқтығын талдамалы ойға ие адам үшін таңқаларлық емес деп санады. АҚШ-тың авторы Лилиан Буэно МакКю оның амнезиядан зардап шеккенін және оның бұрынғы жұмыс берушісі Джон Уинтлбери оның Уэллс үйінде тұтқындалуына кінәлі екенін айтты. Алайда Трехерн (1989) бұл теорияны өте ықпалсыз деп санайды және Кэннинг Энфилд-Ваш-те болғаны, бірақ Уэллс үйінде тұтқынға алынбағанына сенімді. Ол Роберт Скаррат Кэннингтің Уэллс үйінде ұсталғаны туралы ұсынысты, пайдалы алдау ретінде енгізгенін және оның қаламаған жүктілікке қатысы бар екенін болжайды. Трехерн сондай-ақ Кэннинг ішінара амнезиядан зардап шеккенін және ол Сквайрс пен Уэллстің сотында әдейі жалған айтпаған болуы мүмкін екенін айтады. Ол Кэннингті «алғашқы медиа өнімі» деп атайды. Мур (1994) болса, Кэннингтің кінәсіз екеніне сенеді. Мур Кэннинг пен Сквайрлардың куәліктері арасындағы қайшылықтарды түсінікті қателіктер мен өзгерістер ретінде түсіндіреді және биліктегі адамдардың өздерінің мүдделерін ілгерілету қабілетіне, көбінесе басқалардың есебінен, ерекше мән береді.

For Georgian Britain, the story of Elizabeth Canning was fascinating. Little attention was paid in the trial to Squires's request for Canning to "go their way"; according to Moore (1994), overtly the saga questioned Canning's chastity, while covertly it questioned whether someone of her social standing had any right to be taken notice of. The author Kristina Straub compares the case with the more general debate over the sexuality of female servants; Canning may have been either a "childlike innocent, victimized by brutally criminal outlaws", or "a wily manipulator of the justice system who uses innocent bystanders to escape the consequences of her own sexual misdeeds". The Case of Elizabeth Canning Fairly Stated posited that Canning either suffered imprisonment to protect her virtue, or lied to conceal "her own criminal Transactions in the Dark". Straub opines that the debate was not merely about Canning's guilt or innocence, but rather "the kinds of sexual identity that were attributable to women of her position in the social order." The partisan nature of the Canningites and the Egyptians ensured that the trial of Elizabeth Canning became one of the most notorious criminal mysteries in 18th century English law. For years the case was a regular feature in such publications as The Newgate Calendar and the Malefactor's Registers. Artist Allan Ramsay wrote A Letter to the Right Honourable the Earl of — Concerning the Affair of Elizabeth Canning, which was the inspiration for Voltaire's Histoire d'Elisabeth Canning, et de Jean Calas (1762), who shared Ramsay's opinion that Canning had gone missing to hide a pregnancy. The case was revisited in 1820 by James Caulfield, who retold the story but with several glaring mistakes. Throughout the 19th and 20th centuries several authors offered their own interpretations of the case. Caulfield's essay was followed in 1852 by John Paget's Elizabeth Canning. Paget's apt summary of the case read: "in truth, perhaps, the most complete and most inexplicable Judicial Puzzle on record". Canning's trial was marked by the prosecution's inability to find any evidence whatsoever that she had been anywhere but in Wells's home, and where Canning was in January 1753 remains unknown. Similarly, mystery surrounds the precise movements of the Squires family, when it was supposed they were travelling through Dorset early in 1753. The writer F. J. Harvey Darton suspected that the family were smugglers, and that it was significant they had passed through Eggardon, where Isaac Gulliver operated (although Gulliver was, at the time, a child). The 18th century artist Allan Ramsay claimed that Canning's initial story was "exceedingly stupid", and false. He viewed the lack of detail in her testimony as unsurprising to a more analytical mind. The US author Lillian Bueno McCue theorised that she was an amnesiac, and that her former employer, John Wintlebury, was to blame for her imprisonment at the Wells house. Treherne (1989) considers this theory very unlikely however, and instead concludes that Canning was almost certainly at Enfield Wash, but was not kept prisoner at Wells's home. He suggests that Robert Scarrat implanted the suggestion that Canning had been held at the Wells's house, as a useful decoy, and that he had somehow been involved in an unwanted pregnancy. Treherne also suggests that Canning was suffering from partial amnesia, and that she may not have lied intentionally at the trial of Squires and Wells. He calls Canning "the first media product." Moore (1994), however, believes that Canning was probably innocent. Moore explains discrepancies between Canning and the Squires' testimonies as understandable omissions and modifications, and placing much emphasis on the ability of those men in power to follow their own pursuits—often at the expense of others.