Америкалық банкті тоналаушы Джон Войтовичтің өмірі мен тағдыры
John Wojtowicz
Жон Войтович (1945-2006) – американдық банкті тонаушы, «Dog Day Afternoon» фильмінің прототипі. Өмірі, саяси көзқарастары мен ГАА-дағы қатысы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық банкті тонаушы (1945–2006)
American bank robber (1945–2006)
Джон Стэнли Джозеф Войтович (/v//oi//'//t//ou//v//I//ch/, voyTOEvitch; 9 наурыз 1945 – 2 қаңтар 2006) – американдық банкті тонаушы, оның тарихы "Иттің түскі уақыты" фильмінің түсірілуіне себеп болды.
John Stanley Joseph Wojtowicz (/v//oi//'//t//ou//v//I//ch/, voyTOEvitch; March 9, 1945January 2, 2006) was an American bank robber whose story inspired the film Dog Day Afternoon.
Ерте өмір
Войтович поляк әкесі мен итальян-американдық анасының (Терри Бассо) ұлы болды. Войтович бір кезде Гей белсенділері одағының мүшесі болған. Ол сол уақытта "Littlejohn Basso" (Basso – анасының бойжеткен аты) деген атпен таныстырылған. Войтович Голдвотер республикашылы болды.
Wojtowicz was the son of a Polish father and an Italian American mother (nee Terry Basso). Wojtowicz was at some point a member of the Gay Activists Alliance. He used at that time the alias "Littlejohn Basso" (Basso being his mother's maiden name). Wojtowicz was a Goldwater Republican.
Банкті тонау
1972 жылы 22 тамызда Войтович, Сальваторе Натуриле және Роберт Вестенберг бірлесіп Бруклиннің Грейвсенд ауданындағы 450-авеню П мекенжайындағы «Чейз Манхэттен» банкінің бөлімшесін тонауға әрекеттенді. Войтович пен Натуриле «Чейз Манхэттен» банкінің жеті қызметкерін 14 сағатқа кепілге алды.
On August 22, 1972, Wojtowicz, along with Salvatore Naturile and Robert Westenberg, attempted to rob a branch of the Chase Manhattan Bank at 450 Avenue P in Gravesend, Brooklyn. Wojtowicz and Naturile held seven Chase Manhattan bank employees hostage for fourteen hours.
Салдары
Войтовичтің айтуынша, оған кінәсін мойындаған жағдайда келісім ұсынылған, бірақ сот оны орындамады. 1973 жылғы 23 сәуірде ол Льюисбург федералдық түрмесінде 20 жылға кесілді, оның ішінде бесеуін өткерді. Войтович 1978 жылғы 10 сәуірде түрмеден босатылды, бірақ қайтадан ұсталды және 1984 жылы, сондай-ақ 1986-1987 жылдары шартты түрде босатылу шарттарын бұзғаны үшін тағы екі рет түрмеге қамалды. 1987 жылғы сәуірде босатылған ол Эденнің Нью-Йоркте айына шамамен бір рет келіп тұратынын айтты. Эден басқа біреуге үйленіп, кейін ажырасып кеткен. Войтович оның жаназасына қатысып, сөз сөйледі. 1975 жылы Войтович The New York Times газетіне хат жазып, адамдар оқиғаның фильмдегі нұсқасына сенеді деп алаңдады, ол оқиғаның тек 30 пайызы ғана шындыққа сәйкес екенін мәлімдеді. Войтовичтің басты наразылығы – оның әйелі Кармен Бифулконы қарапайым, артық салмақты әйел ретінде бейнелеуі, оның мінез-құлқы Эденмен қарым-қатынасына себеп болды деуі. Ал шындығында ол Эденмен танысқанға екі жыл бұрын Бифулкодан ажырасқан. Фильмде көрсетілген тағы бір қателік – ол анасымен ешқашан сөйлеспегені және полиция оған әйелі Карменмен сөйлесуге рұқсат бермегені. Бұдан өзге, фильмде Войтовичтің Натурилені полицияға «сатқаны» туралы айтылған, бірақ Войтович мұның рас емес екенін мәлімдегенмен, фильмді түрмедегі тұтқындар көргеннен кейін оның өміріне бірнеше рет қастандық жасалды. Войтович Пачино мен Сарандонның өзін және Элизабет Иденді сомдауын дұрыс деп бағалады. 2006 жылғы сұхбатта фильмнің сценарийшісі Франк Пирсон, сценарийді жазған кезде оқиға туралы толыққанды мәлімет алу үшін Войтовичті түрмеде бірнеше рет кездесуге тырысқанын айтты, бірақ Войтович оны көруден бас тартты, өйткені оның оқиғасының құқығы үшін жеткілікті ақша төленбегенін сезінді. Дегенмен, фильм өте табысты болды, жақсы пікірлер алды және 1975 жылғы марапаттау кешінде «Ең үздік түпнұсқа сценарий» номинациясы бойынша «Оскар» сыйлығын жеңіп алды.
According to Wojtowicz, he was offered a deal for pleading guilty, which the court did not honor, and on April 23, 1973, he was sentenced to 20 years in Lewisburg Federal Penitentiary, of which he served five. Wojtowicz was released from prison on April 10, 1978, but was arrested again and served two more sentences in prison for parole violations in 1984 and from 1986–87. He was released in April 1987 and he said Eden visited him in New York about once a month. Eden, who married someone else and then divorced, Wojtowicz attended her funeral and delivered a eulogy. In 1975, Wojtowicz wrote a letter to The New York Times out of concern that people would believe the movie version of the events, which he said was only 30% accurate. Wojtowicz's main objection was the inaccurate portrayal of his wife Carmen Bifulco as a plain, overweight woman whose behavior led to his relationship with Eden, when in fact he had left Bifulco two years before he met Eden. Other concerns he had that were fictionalized in the movie were that he never spoke to his mother and that the police refused to let him speak to his wife Carmen. In addition, the movie insinuated that Wojtowicz had "sold out" Naturile to the police, and although Wojtowicz claimed this was untrue, several attempts were made on his life following an inmate screening of the movie. Wojtowicz praised Pacino and Sarandon's characterizations of himself and Elizabeth Eden as accurate. In a 2006 interview, the movie's screenwriter, Frank Pierson, said that he tried to visit Wojtowicz in prison many times to get more details about his story when he wrote the screenplay, but Wojtowicz refused to see him because he felt he was not paid enough money for the rights to his story. Either way, the film was very successful, receiving good reviews and winning the Academy Award for Best Original Screenplay at the 1975 ceremony.
Кейінгі жылдар және өлім
2001 жылы «Нью-Йорк Таймс» газеті Войтовичтің Бруклинде мемлекеттік жәрдемде өмір сүріп жатқанын хабарлады. Ол 2006 жылдың 2 қаңтарында анасының үйінде 60 жасында рактан қайтыс болды.
In 2001, The New York Times reported that Wojtowicz was living on welfare in Brooklyn. He died of cancer on January 2, 2006, in his mother's home, aged 60.