Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Феодалдық жер өлшемі
Feudal unit measure of land
Феодалдық Англо-нормандық Англия мен Ирландияда, рыцарь ақысы – рыцарды қамтамасыз етуге жеткілікті деп есептелген жер өлшемі болатын. Ол өзінің, отбасының және қызметшілерінің күнкөрісін ғана емес, сонымен қатар жойқын үшін шайқасуға ат пен қару-жарақпен қамтамасыз ету құралын да ұсынар еді. Бұл, тиімді түрде, феодалдық міндеттерін (рыцарьдық қызметін) атқару үшін бір рыцарды ұстауға жеткілікті феоф (немесе "ақы", "феоф" сөзімен мағынасы бірдей) өлшемі еді. Рыцарь ақысын стандартты акр санымен көрсетуге болмайды, себебі белгілі бір дақылды немесе кірісті алу үшін қажетті жер көлемі орналасқан жері, топырағының құнарлылығы және жергілікті климат сияқты көптеген факторларға байланысты өзгеретін еді, сондай-ақ балық аулау тоғаны, тас карьерлері немесе минерал кен орындары сияқты басқа да пайдалы ресурстардың болуы да ескерілетін. Егер рыцарь ақысы меншікпен (иелікпен) шамалас деп есептелсе, оның орташа көлемі 1000-нан 5000 акрға дейін болар еді, оның көп бөлігі ерте заманда әлі де "пайдасыз", орман және өңделмеген жайылымдық жерлерден тұратын.
In feudal Anglo Norman England and Ireland, a knight's fee was a unit measure of land deemed sufficient to support a knight. It would not only provide sustenance for himself, his family, and servants, but also the means to furnish himself and his retinue with horses and armour to fight for his overlord in battle. It was effectively the size of a fief (or "fee" which is synonymous with "feif") sufficient to support one knight in the ongoing performance of his feudal duties (knight service). A knight's fee cannot be stated as a standard number of acres, as the required acreage to produce a given crop or revenue would vary depending on many factors, including its location, the richness of its soil and the local climate, as well as the presence of other exploitable resources such as fishing weir, quarries of rock or mines of minerals. If a knight's fee is deemed coterminous with a manor, an average size would be between 1,000 and 5,000 acres, of which much in early times was still "waste", forest and uncultivated moorland.
Жасау
Аңгерлік ақы патшаның өзі немесе оның бас жалгерлерінің бірі өздерінің тікелей иелігіндегі (қолдағы жерінен) жер бөліп, сол жерде рыцарьға арналған жаңа иелік құру арқылы жасалуы мүмкін. Рыцарь осы процестің нәтижесінде, жаңа егесіне адалдық пен құрмет көрсету арқылы оның вассалына айналып, оған қызмет ететін болатын. Осы құрмет пен адалдық – жоғары билікке деген адалдық серті болды, оған жауап ретінде қорғау міндеттемесі және Англиядағы феодалдық жер иеленуінің шарттарына сәйкес белгілі бір қызмет көрсету міндеті берілді. Көбінесе мұндай қызмет әскери (рыцарьдық қызмет) немесе әскери емес (сержанттық қызмет, т.б.) болып бөлінетін. Әскери қызмет көбінесе жылына 40 күнге дейін созылды, яғни рыцарь өзінің егесі үшін шайқаста күресуге міндетті болды. Ақшалай жалдау төленбеді, бірақ кейіннен әскери қызметті ақша төлеуге (скутажға) ауыстыру мүмкіндігі болды. Рыцарь рыцарьлық дәрежесін сақтауға міндетті болды, яғни лайықты тұруы, шайқаста жабдықталғаны, оған қызмет ететін эсквайрлердің қажетті санымен және барлығына ат, қару-жарақпен қамтамасыз етілуі керек еді.
A knight's fee could be created by the king himself or by one of his tenants in chief by separating off an area of land from his own demesne (land held in hand), which process when performed by the latter was known as subinfeudation, and establishing therein a new manor for the use of a knight who would by the process of enfeoffment become his tenant by paying homage and fealty to his new overlord. This homage and fealty was a vow of loyalty to his overlord, with corresponding vow of protection received, and an undertaking to provide a specified form of service commonly due under feudal land tenure in England. Broadly speaking such service was either military (knight service) or non military (serjeanty, etc.). Military service was generally to a maximum of 40 days per annum, signifying that he would have to fight for his overlord in battle. No cash rent was payable, although military service was later transformable into scutage. A knight was required to maintain the dignity of knighthood, which meant that he should live in suitable style and be well turned out in battle, with the required number of esquires to serve him and with horses, arms and armour for all.
Салықтық бағалау бірлігі ретінде пайдаланылады
Патшаның феодалдық тікелей вассалы, қанша рыцарь ақысын иеленгеніне (жалға алынған немесе тікелей иелігінде болған) қарай, белгілі бір феодалдық жәрдемге бағаланатын. Егер рыцарь ақысы бірлескен мұрагерлерге тиесілі болса, ақы екі немесе одан көп бөлікке бөлінетін, яғни әрқайсысы өз манорлық сотымен жекелеген манор болып саналатын, әрқайсысы жарты рыцарь ақысы деп есептелетін және одан да кішкентай үлестерге дейін төмендейтін. Осылайша, бір магнат 12 рыцарь ақысына жоғары тұрушы болуы мүмкін.
A feudal tenant in chief of the king was assessed for certain feudal aids according as to how many knight's fees he held, whether tenanted or held in demesne. Where a knight's fee was inherited by joint heiresses, the fee would be split into two or more moieties, that is two separate parts, each a manor of itself with its own manorial court, each deemed half a knight's fee, and so on down to smaller fractions. Thus a magnate could be overlord to, say, 12 knight's fees.
Субинфеудация
Аңгердің ақысы бастапқыда субинфеудация процесі арқылы ғана емес, сонымен қатар мұрагерлік арқылы емес, сол процестің өзі арқылы кішірек бөліктерге бөліне алатын. Осылайша, 1290 жылы «Quia Emptores» заңымен бұл практика тыйым салынғанға дейін, рыцарь өзіне адал болатын феодалдық қызметкерін жасай алатын, ол жоғары тұрған феодалға емес, оған адалдық серт беретін. Мұндай иелік қосалқы ақы деп аталатын. Осыдан рыцарь ақысы феодалдық жүйеде жерді бағалаудың негізгі бірлігі болғандығын көруге болады.
A knight's fee was not only originally created by the process of subinfeudation, but could itself be split into smaller units by the same process, otherwise than through inheritance. By this means, until the practice was outlawed in 1290 by the statute of Quia Emptores, a knight could create his own feudal retainer who would pledge fealty to him rather than to the overlord. Such a holding was termed a sub fee. It can thus be seen that the knight's fee was the base unit of land valuation for use in the feudal system.