Кіріспе

Үш қытай ақыны – Ван Вэй, Ли Бай және Ду Фу поэмаларының ағылшын тіліне Викрам Сетт аударған поэзия кітабы. Үш ақын замандас болды және көптеген кейінгі ғалымдар оларды ең ұлы қытай ақындарының қатарында санайды. Үшеуі де сәйкесінше буддалық усақ-түйекшіл, даосистік бейнелі және конфуцийлік дана ретінде сипатталған. Бұл жіктеме қарапайым және жасанды деп сынға ұшырағанымен, ол бағдаршам ретінде пайдалы болуы мүмкін. Олар Тан дәуірінде өмір сүрді және сол кездегі саяси тартыстар олардың өміріне зор әсер етті, бұл әсер үшеуінің де поэзиясында анық көрінеді. Ван Вэй мен Ли Байдың кездескені белгісіз, бірақ олардың Менг Хаоран деген ортақ досы болды. Ли Бай мен Ду Фу кездесіп, тіпті Ду Фу Ли Байға зор құрметпен қарады. «Үш қытай ақыны» кіріспесінде Сет аудармалардың өзінің өмірі мен шығармашылығына тигізген әсері туралы айтады; кейде ол аудармадан қатты әсер алып, түпнұсқаны оқу үшін басқа тіл үйренген, бірақ оның қалауынша оны толыққанды іске асыра алмайтынын күмәнданады. Дегенмен, Чарльз Джонстонның Александр Пушкиннің «Евгений Онегин» романын, Ричард Уилбурдың Мольердің «Тартуф» пьесасын және Роберт Фицджеральдтың «Илиада» эпосын аударғандары оған қол жеткізе алмайтын әлемдерге жол ашты дейді. Ол Эзра Паундтың белгілі аудармаларының стилі мен философиясынан – яғни, өлеңді оқып, терең түсініп, содан кейін түпнұсқадан шабыттанған жуық аударма жасаудан – қашып өткенін айтады, мұндайда жаңа өлеңнің жаңа тілде жақсы өлең болып табылуы бағалау өлшемі болған. Оның орнына ол жоғарыда аталған аудармашылардың үлгісін ұстанды, көбірек адалдықты сақтап, рифма сияқты құрылымды сақтауға тырысты. Ол мағынаны жоғалтпауға тырысқанын, бірақ көбінесе сәтсіздікке ұшырағанын атап өтті, себебі поэзияда әр сөздің маңызы зор болғандықтан, сөздердің байланыстарын жоғалту мәселесі қара прозаға қарағанда әлдеқайда күрделі. Сондай-ақ, өлеңдердің дыбыстық реңінен алынатын ләззат ағылшын тілінің дыбыстық ерекшеліктерінің болмауына байланысты жоғалатынын да айтады.