No Wave музыкасының бастауы: 1978 ж. Brian Eno құрастырған «No New York» альбомы, қаланың авангардтық музыкалық көрінісін бейнелейді. Жаңа толқын, эксперименталды музыка.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
No New York – 1978 жылы Antilles лейблі шығарған No Wave жинақ альбомы. Бұл альбомда тек төрт суретшінің әндері бар болғанымен, ол осы ағым мен қозғалысты анықтау және құжаттау тұрғысынан маңызды деп есептеледі, ал кейбір деректерге сәйкес, «толқынсыз» (no wave) деген атаудың өзі осы альбомнан туындаған.
No New York is a No Wave compilation album released in 1978 by record label Antilles under the curation of producer Brian Eno. Although it only contains songs by four different artists, it has been considered important in defining and documenting the scene and movement, with the name "no wave" being influenced by that of the album according to some accounts.
Өмірбаяны және өндірісі
1978 жылдың басында Нью-Йорктегі Artists Space өнер орталығында суретшілер Майкл Цвак пен Роберт Лонго ұйымдастырған бес күндік, жер астындағы «толқынсыз» музыка фестивалі өтті. Фестивалде он жергілікті топ қатысты: олардың ішінде Рис Чатхамның «Гинекологтар» тобы, «Коммунистер», Гленн Бранканың «Теориялық қыздары», «Терминал», Чатхамның «Тональды өлім» тобы (электр гитараларға арналған «Гитара триосы» композициясын орындады) және Бранканың «Күнделікті өмір» тобы (Барбара Эсс, Пол МакМахон және Кристин Хан қатысуымен). Шоудың соңғы екі күнінде жұма күні «DNA» және «Contortions» тобы, ал сенбі күні «Mars» және «Teenage Jesus and the Jerks» тобы өнер көрсетті. Англиялық музыкант және продюсер Брайан Ино, «Talking Heads» тобының «More Songs About Buildings and Food» атты екінші альбомын жазу үшін Нью-Йоркке келген болатын. Осы фестивальде көріп-естігендерінен әсерленген және Диего Кортестің кеңесімен, бұл қозғалысты құжаттау қажеттігіне көз жеткізген Ино, продюсер ретінде өзімен бірге жинақ альбом жасау идеясын ұсынды. Ино «No New York» альбомын жазғанда, кейбір жазбалар басқа суретшілердің альбомдарындағыдай стильді өндіріссіз жасалды. Джеймс Ченс «Contortions» тректерінің «студияда тікелей орындалғанын, аспаптардың арасында ешқандай бөлініс болмағанын, артық жазбаларсыз, тіпті құжаттай жазылғандай» болғанын мәлімдеді. 1979 жылы Ино өзінің танымал «Студия – композициялық құрал ретінде» атты лекциясында «No New York» альбомындағы «Helen Thormdale» әнінде «гитараның дыбысына эхо қосып, осы эхоны бүкіл тректің дыбысын күшейту үшін пайдаландым, нәтижесінде ол тікұшақ қанаттарының шуына ұқсайды» деді.
Early in 1978, New York's Artists Space hosted a five night underground no wave music festival, organized by artists Michael Zwack and Robert Longo, that featured ten local bands; including Rhys Chatham's The Gynecologists, Communists, Glenn Branca's Theoretical Girls, Terminal, Chatham's Tone Death (performing his composition for electric guitars Guitar Trio) and Branca's Daily Life (with Barbara Ess, Paul McMahon and Christine Hahn). The final two days of the show featured DNA and the Contortions on Friday, followed by Mars and Teenage Jesus and the Jerks on Saturday. English musician and producer Brian Eno, who had originally come to New York to produce the second Talking Heads album More Songs About Buildings and Food, was in the audience. Impressed by what he saw and heard, and advised by Diego Cortez to do so, Eno was convinced that this movement should be documented and proposed the idea of a compilation album with himself as a producer. When Eno recorded No New York, some of the sessions were done without much of the stylized production he was known for on other artists' albums. James Chance stated that the Contortions tracks were "done totally live in the studio, no separation between the instruments, no overdubs, just like a document." In 1979 Eno stated in his now famous lecture, "The Studio as Compositional Tool", that, "On 'Helen Thormdale' from the No New York album, I put an echo on the guitar part's click, and used that to trigger the compression on the whole track, so it sounds like helicopter blades."
Шығару
1978 жылы Antilles Records компаниясы «No New York» шығармасын жарыққа шығарды.
No New York was released in 1978 by Antilles Records.
Қабылдау
Критик Ричард С. Уоллз, Creem журналында жариялаған мақаласында No New York альбомын "Альберт Айлер 1964 жылы миымды толық құсытып алғалы бері ең қатал авангардты және агрессивті түрде жағымсыз музыка" деп сипаттады. Сондай-ақ ол: "Егер сіз осыны тыңдауға белсенді болсаңыз (бір досы, бірінші жақтың 3/4 бөлігінен кейін, музыканың қатты ауыр екенін айтты – ол абстрактілі сезім туралы емес, шынымен азап шегіп отырды), Антильс Island Records компаниясының бөлімшесі екенін біліңіз, ол Transamerica Corp. сияқты емес. Сіз оны алу үшін біршама күш жұмсауыңыз мүмкін, себебі ол сізге өздігінен келмейді" деді. Альбомға жасалған кейінгі сын-ескертпелер оң пікірлерге толы болды. AllMusic онлайн музыка дерекқорының Тодд Кристалы "Бұл маңызды альбом Нью-Йорктің жаңа толқын қозғалысының толыққанды құжаты болып қала береді" деді, сонымен қатар Уоллстың 1978 жылғы сөзін қайталап: "Кейбір тыңдаушылар No New York альбомындағы музыкаға қызығушылық танытуы мүмкін, ал басқалары оны шыдамсыз деп табады" деді.
Critic Richard C. Walls, writing for Creem, described No New York as the most "ferociously avant garde and aggressively ugly music since Albert Ayler puked all over my brain back in – what? – 64" and stated "If you're intrepid enough to want to hear this stuff (a friend, 3/4 into the first side, complained that the music was painful – she wasn't referring to any abstract reaction, she was grimacing), be advised that Antilles is a division of Island Records, which ain't exactly Transamerica Corp. You'll probably have to make a little effort to procure it, because there's no way it's going to come to you." Retrospective reviews of the album have been positive. Todd Kristel of the online music database AllMusic stated that "this seminal album remains the definitive document of New York's no wave movement", but also echoed Walls's statement from 1978, saying, "Some listeners may be fascinated by the music on No New York while others may find it unbearable".