Қаһармандық үшін Виктория кресінің австралиялық иесі Фили́п Дейви

Кіріспе

Австралиялық Виктория Кресінің иегері (1896–1953)

Филипп Дейви (10 қазан 1896 – 21 желтоқсан 1953) – Виктория Кресінің (VC) австралиялық иегері, сол кезде Австралия қарулы күштерінің мүшесіне шайқастағы батылдығы үшін берілетін ең жоғары награда. Дейви 1914 жылдың желтоқсанында Бірінші дүниежүзілік соғыста қызмет ету үшін Австралия императорлық күштеріне қатарына жазылды және 1915 жылдың 10 сәуірінде Лемнос аралындағы 10-шы батальонына қосылды. Ол батальонымен бірге 25 сәуірде Галлиполидегі Анзак шығанағына түсті. Ол қарашаның басында ауырып, Anzac-тағы шайқастан шығып, келесі қаңтарда Австралияға оралды. Дейви 1916 жылдың маусымында Англияға аттанды және қазан айында Батыс майданында батальонымен қайта қосылды. 1918 жылдың қаңтарында ол атыс кезінде жараланған әскерді құтқарып қалғаны үшін Әскери медальмен марапатталды. Сәуір айында капрал шеніне көтерілді. Маусым айында Меррис тұтқындалуына дейін ол сегіз неміс пулеметшісінен тұратын топты жойды, бұл оның взводының құрылуын болдырмады, осының үшін ол VC-мен марапатталды. Осы оқиға кезінде ол ауыр жарақат алды. Ол Австралияға демобилизацияға оралды және 1953 жылы көп жыл бойы бронхит пен эмфиземадан зардап шеккеннен кейін қайтыс болғанға дейін Оңтүстік Австралия теміржолында жұмыс істеді. Ол әскери салтанатпен Батыс террасадағы АИФ зиратына жерленді. Оның медальдары Австралия соғыс мемориалындағы Батырлар залында көрсетілген.

Ерте өмір

Филипп Дейви 1896 жылдың 10 қазанында Оңтүстік Австралияның Унли қаласында, ағаш шебері Уильям Джордж Дейви мен оның әйелі Элизабет О’Нилл отбасында дүниеге келді. Ол соғыста қызмет еткен осы жұбайдың бес ұлының бірі еді. Филипп Флиндерс-стрит үлгі мектебі мен Гудвуд мемлекеттік мектебінде білім алды. Оқуын бітірген соң Орталық Австралияда су ұңғымаларын бұрғылау және опал кенін іздеумен айналысты; Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда ол жылқышы болды.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

1914 жылғы 22 желтоқсанда 18 жасында Дэви Австралия императорлық күштеріне (АИК) жеке сарбаз ретінде тіркеліп, 10-шы батальонның 2-ші толықтыру тобына жіберілді. 1915 жылғы 2 ақпанда ол Мельбурннен Мысырға аттанды. 1915 жылғы 10 сәуірде Лемнос аралындағы Мудрос портындағы кемеде 3-ші бригаданың 10-шы батальонына қосылды. 3-ші бригада 25 сәуірде Галлиполидегі Анзак шығанағына қонуға арналған қорғау күштері ретінде таңдалды. Бригада соғыс кемесі мен эсминецке мініп, бастапқыда булы қайықтармен сүйретілетін қайықтар тізбегіне ауысқаннан кейін таңғы сағат 4:30 шамасында жағаға жүзіп барды. Дэви десанттағы ауыр шайқастарға және жағажайды қорғаған траншеялық соғысқа қатысты. Бірнеше аурудан кейін ол қараша айының басында ішек қызуымен Мысырға эвакуацияланды. 1916 жылғы қаңтарда ол денсаулығын қалпына келтіру үшін Австралияға қайтарылды. Маусым айында Мельбурнге келді, тамыз айында Ұлыбританияға жетіп, келесі айда Францияға аттанды. Ол жазылып жатқан кезде АИК-тың жаяу әскерлері Галлиполиден Мысырға, содан кейін Франция мен Бельгиядағы Батыс майданға ауыстырылды. Дэви қазан айының басында 10-шы батальонға қайта қосылды. Дэви қайтып келгеннен бастап 10-шы батальон майдан шебінде, резервте, оқу және жұмыс міндеттерін ауыстырып отырды, көбінесе Сомма өзені секторында. 1917 жылғы ақпанда Бапумның оңтүстік-батысында Ле Барке операциясына қатысты. 15 наурызда Дэви батальон лагерінде болған кезде қол гранатасынан жарақат алды, бірақ бір айдан кейін Аррас шайқасында қайтадан қызметке кірісті. Ол мамыр айының басында капрал болып тағайындалды, сол кезде батальон Булькортта қолдаушы рөлде соғысты. Қыркүйекте батальон Пашендейл шабуылына, атап айтқанда Полигон Вудтағы Менен жолы шайқасына қатысты. Келесі айда Дэви 10-шы батальон Вестхук қырқасының маңында майдан шебіндегі әскерлерді алмастырғанда газға түсті; ол қараша айының басында бөлімшесіне оралды. 1917/1918 жылдың қысы бойы батальон әр түрлі міндеттерді атқарып, майдан шебінде және одан тыс жерде айналып отырды. 1918 жылғы 3 қаңтарда Дэви ауыр атыс кезінде жарақат алған сарбазды құтқарып, даладағы ерлігі үшін Әскери медальмен (ӘМ) марапатталды. Ұсыныста былай деп жазылған: Дэви 1918 жылғы 24 сәуірде капрал дәрежесіне көтерілді, сол түні 10-шы батальон Метерен маңында операция жүргізді. Келесі айда ол Англиядағы Тидвортқа нұсқаушы ретінде жіберілді, бірақ 23 маусымда өз өтініші бойынша бөлімшесіне оралды. Бес күннен кейін ол өзінің батальонымен Меррис маңындағы "бейбіт ену" операциясында болды. Соңғы 18 айда 10-шы батальон ашық соғыс жүргізуде маңызды болған әскерлерді көтеру және қарауылдау дағдыларын дамытты. 10-шы полк командирі, подполковник Морис Уайлдер Нелиган, бастапқыда взводқа тік қоршаудың айналасындағы позицияны қамтамасыз етуге бұйрық берді. Бұл сәтті болғандықтан және басқа взвод осындай сәттілікке қол жеткізгендіктен, ол операцияға екі ротаны жіберді, олар түтін экран мен траншеялық миномет оттарымен қорғалды. Бір взвод тосқауылға жетіп, қазғыруды бастады, сонда жақын маңдағы пулемет от атып, взвод командирі қаза тапты, басқа да зардап шекті және взводты шашыратады. Кейін Дэви екі рет жалғыз өзі алға қарай аттанды, қол гранаталарын қолданып, экипажды өлтірді және пулеметті тұтқынға алды. Ол оны неміс қарсы шабуылына бұрып, ол кері қайтарылды. Дэвидің неміс пулемет бекетін жалғыз өзі жоюдағы әрекеттері Виктория Крестімен (ВК) марапатталды, бұл сол кездегі Австралия қарулы күштерінің мүшесіне шайқастағы ерлік үшін ең жоғары награда. Бастапқыда ол "Артық мінез-құлық" медаліне ұсынылды, бірақ XV корпустың қолбасшысы генерал-лейтенант Генри де Бовуар Де Лильге ұсыныс жеткенде, ол оны ВК үшін ұсыныс ретінде жаңартты және "ең ерлік және өзін-өзі құрбан ету әрекеті" деп атап өтті. "Дейвидің взводының орнын тез арада резервтік взвод алып, қайтадан пост орнатқан. 10-шы батальонның операциясы неміс майданының 35 тұтқынды, 6 пулемет пен 2 Minenwerfer траншеялық минометтерін басып алды. Дейвидің арқасы, іш және аяғы жараланып, Англияға эвакуацияланды. Ол жеткілікті жазылғаннан кейін 12 қыркүйекте Букингем сарайында ВК-ны алды. Осы орайда Уайлдер Нелиган Дейвиге жазба жазып, онда былай деп жазды: Дейви қазан айында Австралияға оралды және 1919 жылғы 24 ақпанда АИК-тен босатылды. Бірде-бір ВК иегері Артур Блэкберн кейін былай деді: "Менің ойымша, барлығы Phil Davey-ден артық ВК-ның болмағанына келіседі". Дейвидің төрт ағасы - Клод, Ричард, Джозеф және Артур да әскерге шақырылды, Джозеф қатарына қосылғанда 16 жасқа толған. Джозеф Позьерде жараланып, нағыз жасы анықталғанша капрал болып тағайындалды, содан кейін ол үйге жіберілді. Филиптің ағалары Клод пен Ричард та Бірінші дүниежүзілік соғыста ӘМ-мен марапатталды, Клод 1917 жылы шайқаста қаза тапты.

On 22 December 1914, aged 18, Davey enlisted as a private in the Australian Imperial Force (AIF) and was posted to the 2nd reinforcements to the 10th Battalion. He sailed for Egypt from Melbourne on 2 February 1915. He joined the 3rd Brigade's 10th Battalion on board the in the port of Mudros on the island of Lemnos in the northeastern Aegean Sea on 10 April 1915. The 3rd Brigade had been chosen as the covering force for the landing at Anzac Cove, Gallipoli, on 25 April. The brigade embarked on the battleship and the destroyer , and after transferring to strings of rowing boats initially towed by steam pinnaces, the battalion began rowing ashore at about 4:30am. Davey participated in the heavy fighting at the landing and subsequent trench warfare defending the beachhead. After several bouts of illness, he was evacuated to Egypt with enteric fever in early November. In January 1916 he was repatriated to Australia to recover his health. He re embarked at Melbourne in June, arrived in the United Kingdom in August, and embarked for France the following month. While he had been recuperating, the infantry formations of the AIF had been withdrawn from Gallipoli to Egypt, then transferred to the Western Front in France and Belgium. Davey rejoined the 10th Battalion in early October. From the time Davey returned, the 10th Battalion rotated through front line, reserve, training and fatigue duties, mainly in the Somme river sector. In February 1917, it participated in an operation at Le Barque, southwest of Bapaume. On 15 March, Davey was accidentally wounded by a hand grenade while the battalion was in camp, but returned to duty less than a month later, during the Battle of Arras. He was promoted to lance corporal in early May, at which time the battalion was fighting in a support role at Bullecourt. In September, the battalion was committed to the Passchendale offensive, specifically at the Battle of Menin Road at Polygon Wood. The following month Davey was gassed while the 10th Battalion was relieving troops in the front line near Westhoek Ridge; he returned to his unit in early November. Through the winter of 1917/1918, the battalion rotated through various duties, in and out of the front line. On 3 January 1918, Davey rescued a wounded soldier under heavy fire, and was awarded the Military Medal (MM) for bravery in the field. The recommendation read:

Davey was promoted to corporal on 24 April 1918, and that night the 10th Battalion conducted an operation near Méteren. The following month he was detached to Tidworth in England as an instructor, but returned to his unit at his own request on 23 June. Five days later, he was with his battalion during a "peaceful penetration" operation near Merris. Over the previous 18 months, the 10th Battalion had developed raising and patrolling skills that were critical in this type of more open warfare. The 10th's commanding officer, Lieutenant Colonel Maurice Wilder Neligan, initially ordered a platoon to secure a position around a hedge. As this was successful, and another platoon achieved similar success, he then committed two companies to the operation, covered by a smoke screen and trench mortar fire. One platoon reached the hedge, and began to dig in, when a nearby machine gun opened fire, killing the platoon commander, causing other casualties and scattering the platoon. Davey then went forward alone twice, and using hand grenades, killed the crew and captured the machine gun. He then turned it on a German counter attack, which was repelled. Davey's actions in single handedly eliminating a German machine gun post resulted in the award of the Victoria Cross (VC), the highest award for gallantry in battle that could be awarded to a member of the Australian armed forces at the time. He was initially recommended for the Distinguished Conduct Medal, but when the recommendation reached the commander of XV Corps, Lieutenant General Henry de Beauvoir De Lisle, he upgraded it to a recommendation for the VC and noted, "[a] most gallant and self sacrificing action". The citation read:

Davey's platoon was soon relieved by a reserve platoon that re established the post. The 10th Battalion operation had seized of the German front line, along with thirty five prisoners, six machine guns and two Minenwerfer trench mortars, for the loss of fifty casualties. Davey had sustained wounds to his back, abdomen and legs, and was evacuated to England. After he had recovered sufficiently he received his VC at Buckingham Palace on 12 September. On this occasion, Wilder Neligan wrote a note to Davey which said:

Davey then embarked to return to Australia in October, and was discharged from the AIF on 24 February 1919. A fellow VC recipient, Arthur Blackburn later said, "I think all agree that no VC was ever better earned than Phil Davey's". Four of Davey's brothers had also enlisted, Claude, Richard, Joseph and Arthur, with Joseph being aged 16 when he joined up. Joseph was wounded at Pozières and was promoted to lance corporal before his real age was discovered and he was sent home. Phillip's brothers Claude and Richard were also awarded the MM during World War I, Claude being killed in action in 1917.

Кейінгі өмірі

Соғыстан оралғаннан кейін Дейви 1926 және 1946 жылдар аралығында Оңтүстік Австралия теміржолдарында жұмысшы және сым тартушы ретінде үш рет жұмыс істеді: 1926 жылдың 27 сәуірінен 1938 жылдың 4 қазанына дейін; 1939 жылдың 6 наурызынан 1942 жылдың 12 ақпанына дейін; және 1943 жылдың 17 желтоқсанынан 1946 жылдың 22 ақпанына дейін. 1928 жылдың 25 тамызында Юджин Агнес Томлинсонға үйленді; олардың балалары болмады. Көп жыл бойы бронхит пен эмфиземадан зардап шеккеннен кейін, Дейви 1953 жылдың 21 желтоқсанында жүрек тамырларының бітелуінен қайтыс болды. Ол Аделаидадағы Батыс террасасындағы АИФ әскери бейіттерінде толық әскери салтанатпен жерленді. Бірінші дүниежүзілік соғыстағы қызметі үшін VC, MM, 1914–15 жұлдызы, Британ соғыс медалі және Жеңіс медалімен қатар, Дейвиге кейіннен король Георг VI тағына отыру медалі мен королева Елизавета II тағына отыру медалі табыс етілді. Оның медальдар жиынтығы, оның ішінде VC-сы, 1967 жылы Канберрадағы Австралия соғыс мемориалына тапсырылды және Батырлар залында қойылды.