1952 жылғы Гватемалаға қарсы құпия операция: «Fortune» жобасы

Кіріспе

1952 жылы Гватемаладағы АҚШ-тың құпия операциясы

PBFortune операциясы, сондай-ақ Fortune операциясы деп те аталады, 1952 жылы демократиялық жолмен сайланған Гватемала президенті Жакобо Арбенсті құлату үшін АҚШ жүргізген құпия операция болды. Операцияға АҚШ президенті Гарри Трумэн рұқсат берді және оны Орталық барлау агенттігі жоспарлады. Юнайтед Фрут Компаниясы Арбенз бастаған жер реформасы олардың экономикалық мүдделеріне қауіп келтіргендіктен, оны құлату үшін қарқынды түрде лоббилеу жұмыстарын жүргізді. АҚШ сондай-ақ Арбенз үкіметіне коммунистердің ықпалы тиіп жатыр деп қорқытты. Төңкеріс әрекеті Біріккен жеміс компаниясының және Анастасио Сомоса Гарсия, Рафаэль Трухильо мен Маркос Перес Хименестің қолдауымен жоспарланды. АҚШ Никарагуа, Доминикан Республикасы және Венесуэланың оңшыл диктаторларын қолдады, олар демократиялық Гватемала революциясынан қорқып, оны әлсіретуге тырысты. Жоспар Никарагуадан басып кіруге ниеттенген, қуғынға ұшыраған гватемалалық әскери шенеунік Карлос Кастильо Армасқа қару-жарақ беруді қамтиды. АҚШ Мемлекеттік департаменті жоспардың мәліметтері кеңінен таралғанын анықтады. АҚШ Мемлекеттік хатшысы Дин Эчесон төңкеріс әрекетінің АҚШ бейтараптық саясатына нұқсан келтіретініне алаңдап, операцияны тоқтатты. PBFortune операциясы екі жылдан кейін PBSuccess операциясымен жалғасты, онда Кастильо Армас маңызды рөл атқарды. PBSuccess Арбенз үкіметін құлатты және Гватемала революциясын аяқтады.

Өмірбаян

XIX ғасырдың соңынан 1944 жылға дейін Гватемалада бірқатар авторитарлық билеушілер үкім жүргізді. 1898 және 1920 жылдар аралығында Мануэль Эстрада Кабрера «United Fruit Company» компаниясына маңызды жеңілдіктер берді және көптеген үнді халқының ұжымдық жерлерін тартып алды. 1931-1944 жылдар аралығында диктатор ретінде билік еткен Хорхе Убико кезінде бұл үдеріс қатыгез еңбек заңнамалары мен полициялық мемлекет құру арқылы күшейтілді. 1944 жылдың маусым айында университет студенттері мен еңбек ұйымдары бастаған демократиялық қозғалыс Убиконы отставкаға кетуге мәжбүр етті. Убико билікті әскери хунтаға тапсырды, ол 1944 жылдың қазан айында Жакобо Арбенс басқарған әскери төңкеріспен құлатылды, бұл оқиға Қазан төңкерісі деп танылды. Төңкеріс жетекшілері ашық сайлау жариялады, оның жеңімпазы халық қозғалысының символына айналған философия профессоры Хуан Хосе Аревало болды. Ол орташа деңгейдегі әлеуметтік реформалар бағдарламасын іске асырды, оның ішінде табысты сауат ашу кампаниясы және көбінесе еркін сайлаулар жүргізілді, бірақ сауатсыз әйелдерге дауыс беру құқығы берілмеді және коммунистік партияларға тыйым салынды. 1951 жылы Аревалоның өте танымал президенттік мерзімі аяқталғаннан кейін Арбенс президент болып сайланды. Ол Аревалоның реформаларын жалғастырды және 900-декрет деп аталған ауқымды жер реформасын бастады. Бұл декретке сәйкес, ірі жер иеліктерінің өңделмеген бөліктері өтемақы төленіп тартылып алынып, кедей шаруаларға бөліп берілді. Орталық Америка мен Кариб бассейніндегі кейбір үкіметтер Арбенс пен Гватемала революциясына қарсы болды. Аревалоның реформаларынан қорқыныш білдірген Никарагуа, Доминикан Республикасы және Венесуэланың оңшыл диктаторлары – Анастасио Сомоса Гарсия, Рафаэль Леонидас Трухильо және Маркос Перес Хименес сезімталдық танытты. Аревало кезінде Гватемала осы үш елден келген демократияны жақтаушы белсенділерге пана берді. Сомоса, Трухильо және Хименес Гватемала үкіметін құлатуға тырысқан гватемалалық эмигранттарды қолдады, сонымен қатар өз елдеріндегі демократиялық халықтық қозғалыстарды басып тастады. Қырық жылдық соғыстың саяси ахуалы АҚШ үкіметін Аревало мен Арбенс саясатын коммунистік деп қарауға итермеледі. Бұл пікір Аревалоның Кариб легионына қолдауымен нығайтылды, ал 1950 жылдары АҚШ үкіметі Арбенсті құлатуды қарастыра бастады. АҚШ-тың бұл позициясына 1823 жылы Джеймс Монро жариялаған Монро доктринасы да әсер етті, ол аймақта АҚШ гегемониясын сақтауды негіздеді. Доктринаның мақсаты тәртіп пен тұрақтылықты сақтау және ресурстар мен нарықтарға қол жеткізуді шектемеу болды. Тарихшы Марк Гилдерхус бұл доктринада нәсілдік кемсітушілік тіл бар екенін айтады, ол Латын Америкалық елдерді өрескел балалармен салыстырады. 1944 жылға дейін АҚШ үкіметі бұл гегемонияны сақтау үшін Гватемалаға әскери араласу қажеттігіне тап болған жоқ, себебі АҚШ-қа достық қарым-қатынастағы әскери билеушілер билікте болды.

From the late 19th century until 1944, a series of authoritarian rulers governed Guatemala. Between 1898 and 1920, Manuel Estrada Cabrera granted significant concessions to the United Fruit Company and dispossessed many indigenous peoples of their communal land. Under Jorge Ubico, who ruled as a dictator between 1931 and 1944, this process was intensified with the institution of brutal labor regulations and the establishment of a police state. In June 1944, a popular pro democracy movement led by university students and labor organizations forced Ubico to resign. Ubico handed over power to a military junta that was toppled in a military coup led by Jacobo Árbenz in October 1944, an event known as the October Revolution. The coup leaders called for open elections, which were won by Juan José Arévalo, a progressive professor of philosophy who had become the face of the popular movement. He implemented a moderate program of social reform, including a successful literacy campaign and largely free elections, although illiterate women were not given the vote, and communist parties were banned. Following the end of Arévalo's highly popular presidency in 1951, Árbenz was elected president. He continued the reforms of Arévalo and also began an ambitious land reform program known as Decree 900. Under it, the uncultivated portions of large land holdings were expropriated in return for compensation and redistributed to poverty stricken agricultural laborers. Some governments in Central America and the Caribbean were hostile to Árbenz and the Guatemalan Revolution. Anastasio Somoza García, Rafael Leonidas Trujillo and Marcos Pérez Jiménez, the US backed right wing dictators of Nicaragua, the Dominican Republic and Venezuela, respectively, felt threatened by Arévalo's reforms. Under Arévalo, Guatemala had become a haven for pro democracy activists from those three countries. Somoza, Trujillo, and Jiménez had supported Guatemalan exiles working to undermine the Guatemalan government, in addition to suppressing democratic popular movements in their own countries. The political climate of the Cold War led the US government to see the policies of Arévalo and Árbenz as communist. This conception had been strengthened by Arévalo's support for the Caribbean Legion, and by the 1950s the US government was considering overthrowing Árbenz. The attitude of the United States was also influenced by the Monroe Doctrine, a philosophy of foreign policy articulated by James Monroe in 1823, which justified the maintenance of US hegemony in the region. The stated aim of the doctrine was to maintain order and stability and to make certain that access to resources and markets was not limited. Historian Mark Gilderhus opines that the doctrine also contained racially condescending language, which likened Latin American countries to fighting children. Before 1944, the US government had not needed to engage in military interventions in Guatemala to enforce this hegemony, given the presence of military rulers friendly to the US.

Сомозаның сапары

1952 жылдың мамыр айында Арбенс Гватемаланың аграрлық реформа туралы заңның ресми атауы – 900-ші жарлықты қабылдады. Бұл жарлықтан шамамен 500 000 адам пайда көрді. Осы заңға сәйкес United Fruit Company бірнеше жүз мың акр өңделмеген жерін жоғалтты, ал компания алған өтемақы Гватемала үкіметіне салық төлеу үшін ұсынған бағаның төмендеуіне негізделген. Сондықтан компания Вашингтон қаласында Гватемала үкіметіне қарсы лоббилеу жұмысын күшейтті. Бұл заң АҚШ үкіметін Гватемала үкіметінің коммунистердің ықпалында екеніне көндірді. АҚШ үкіметінің Орталық барлау агенттігі (ЦРУ) Арбенстің қарсыластары мен опоненттеріне қолдау көрсету мүмкіндігін зерттей бастады. Орталық барлау қызметінің директоры Уолтер Беделл Смит Батыс жарты шары бөлімінің бастығы Дж. Кингке Орталық Америка диктатураларының қолдауымен гватемалалық диссиденттер Арбенс үкіметін құлатуға қабілетті екенін тексеруді тапсырды. Осы кезде Никарагуа жетекшісі Сомоза АҚШ-қа жеке сапармен келді, ол АҚШ-ты мадақтап, көптеген қоғамдық сөздер жасады және Нью-Йорк қаласынан медаль алды. Трумэн мен оның жоғары лауазымды қызметкерлерімен болған кездесуде Сомоза, егер оған қару берілсе, ол "Гватемаланы тазартады" деді. Трумэннің жеке әскери кеңесшісі, генерал-майор Гарри Х. Воган, Трумэнды бұл мүмкіндікті одан әрі зерттеуге көндірді, және Трумэн Смиттен бұл мәселені тексеруді сұрады.

Карлос Кастильо Армас

Бұл ұсыныс сол кезде жеңіл қабылдамағанымен, АҚШ полковнигі Корнелиус Мара идеяны одан әрі зерттеу үшін Сомозамен бірге Никарагуаға қайтып келді. Сомоза Мараны жоспардың орындалуы мүмкін екеніне көндірді, ал Мара АҚШ-қа оралып, Трумэнге жағымды баяндама берді. Смит сондай-ақ "Сикфорд" кодировкасымен испан тілін білетін инженерді Гватемаланың эмигрантта болған әскери шенеуірі Карлос Кастильо Армаспен және Гондурас пен Гватемаладағы оның жақтастарымен байланысуға жіберді. Франсиско Хавьер Арана 1949 жылы Аревалоға қарсы сәтсіз төңкеріс жасауға тырысты. Кастильо Армас Арананың шәкірті болған және 1949 жылға қарай Гватемала әскери академиясының бастығына дейін көтерілген. Тарихшылар төңкеріс талпынысынан кейін Кастильо Армаспен не болғаны туралы әртүрлі пікір білдіреді. Пьеро Глейжесес Кастильо Армастың елден қуылғанын жазды; ал Ник Куллатер мен Эндрю Фрейзер Кастильо Армас 1949 жылдың тамызында тұтқындалғанын, Арбенз оны 1949 жылдың желтоқсанына дейін күмәнді айыптаулар бойынша түрмеге қамағанын және бір айдан кейін Гондураста табылғанын айтады. 1950 жылдың басында ЦРУ офицері Кастильо Армастың Сомоза мен Трухильодан қару алуға тырысқанын анықтады. 1950 жылдың қарашасына дейін ол ЦРУ-мен бірнеше рет кездесті, содан кейін елдің ең ірі бекінісі Матаморосқа шабуыл жасады және пара беріп түрмеден шықты. Кастильо Армас ЦРУ-ға Гватемаланың екінші ірі қаласы Кетцальтенангодағы гарнизон, "Граждан гвардиясы" (Civil Guard) және Матаморос командирінің қолдауы бар екенін мәлімдеді. ЦРУ жіберген инженер сондай-ақ Кастильо Армасқа Сомоза мен Трухильоның қаржылық қолдауы бар екенін хабарлады. Осы мәліметтер негізінде Трумэн "PBFortune" операциясына рұқсат берді. Глейжесестің сөзіне сүйенсек, ол АҚШ Мемлекеттік департаментіне немесе мемлекеттік хатшы Дин Ачесонға жоспар туралы хабарламаған. Алайда, құпия ақпараттан алынған құжаттарды зерттеу нәтижесінде Куллатер ЦРУ жоспарды бекітпес бұрын Мемлекеттік департаменттен рұқсат сұрағанын және мемлекеттік хатшының орынбасары Дэвид К. Э. Брюс оған нақты келісім бергенін айтты. Бұрын ЦРУ директорының орынбасары Аллен Даллес Мемлекеттік департамент шенеуірі Томас Маннмен және Америкааралық істер жөніндегі мемлекеттік хатшының көмекшісі Эдвард Г. Миллер кішімен байланысқан болатын. Бұл екеуі де Гватемалада күш қолданылса, жаңа үкімет құруға ниеттенгендерін айтты, бірақ сұралғанда Арбензді құлатуға қатысты шараларды нақты мақұлдамады. Даллес олардың бұлыңғыр жауаптары қолдау білдіретінін болжады, бірақ іске кіріспес бұрын Брюстен нақты келісім алды.

Although the proposal was not taken seriously at the time, US Colonel Cornelius Mara flew back to Nicaragua with Somoza to further explore the idea. Somoza persuaded Mara that the plan was feasible, and Mara returned to the US and gave Truman a favorable report. Smith also sent a Spanish speaking engineer under the codename "Seekford" to contact exiled Guatemalan Army officer Carlos Castillo Armas and his fellow dissidents, who were in Honduras and Guatemala. Francisco Javier Arana had launched an ill fated coup attempt against Arévalo in 1949. Castillo Armas had been a protégé of Arana, and had risen in the military to become the head of the military academy of Guatemala by 1949. Historians differ on what happened to Castillo Armas following the coup attempt. Piero Gleijeses writes that Castillo Armas was expelled from the country; Nick Cullather and Andrew Fraser, however, say Castillo Armas was arrested in August 1949, that Árbenz had him imprisoned under doubtful charges until December 1949, and that he was found in Honduras a month later. In early 1950, a CIA officer found Castillo Armas attempting to get weapons from Somoza and Trujillo. He met with the CIA a few more times before November 1950, when he launched an attack against Matamoros, the largest fortress in the capital, and was jailed for it before bribing his way out of prison. Castillo Armas told the CIA he had the support of the Guardia Civil (Civil Guard), the garrison at Quetzaltenango, Guatemala's second largest city, and of the commander of Matamoros. The engineer dispatched by the CIA also told them Castillo Armas had the financial backing of Somoza and Trujillo. Based on these reports, Truman authorized Operation PBFortune. According to Gleijeses, he did not inform the US State Department, or secretary of state Dean Acheson, of the plan. Based upon an examination of declassified documents, however, Cullather has said the CIA did, in fact, seek State Department approval before authorizing the plan, and that undersecretary of state David K. E. Bruce provided explicit approval for it. CIA Deputy Director Allen Dulles had previously contacted State Department official Thomas Mann and the Assistant Secretary of State for Inter American Affairs Edward G. Miller Jr. Both these individuals had said they wanted a new government in Guatemala even if it involved the use of force, but when asked, did not explicitly approve of action to topple Árbenz. Dulles assumed their vague responses implied support, but obtained explicit assent from Bruce before proceeding.

Сюжеті

Жоспардың мәліметтері келесі бірнеше аптада ЦРУ, «Юнайтед Фрут Компани» және Сомоза тарапынан бекітілді. Төңкеріс ұйымдастырушылары Трухильо мен Хименеске хабарласты, олар Сомозамен және Гондурас президенті Хуан Мануэль Гальвеспен бірге Арбенс үкіметі туралы ақпарат алмасып, Гватемалалық эмигранттардың басып кіруіне қолдау көрсету мүмкіндігін қарастырған болатын. Екі диктатор жоспарды қолдап, белгілі бір қаржылай көмек беруге келісті. PBFortune жобасы 1952 жылдың 9 қыркүйегінде ресми түрде мақұлданса да, жоспарлау одан бұрын, сол жылдың басында басталған еді. 1952 жылдың қаңтар айында ЦРУ-ның жоспарлау басқармасының қызметкерлері «Коммунизмге қарсы төңкеріс сәтті аяқталған жағдайда жаңа үкіметтің дереу жоюын қалатын ең ірі коммунистердің» тізімін жасады. Бұл АҚШ-тың Гватемаладағы алғашқы қастандық жоспарларының бастамасы болды. Мақсаттар тізімі операция ресми түрде бекітілмес бұрын-ақ дайындалған. Ол 1949 жылы Гватемала армиясы жинаған коммунистердің тізімі мен өздерінің барлау деректеріне сүйене отырып жасалды. Тоғыз айдан кейін ЦРУ «Сикфорд» арқылы Кастильо Армас өлтіруді қалаған 58 гватемалықтың тізімін, сондай-ақ 74 адамды тұтқындау немесе елден қуу туралы тізімін алды. «Сикфорд» Трухильоны қолдау үшін Гватемалада тұратын Санто-Домингодан келген төрт адамды өлтіру шарты бар екенін де хабарлады. Жоспарды Кастильо Армас іске асыруға тиіс болды, ал АҚШ тікелей араласпау керек еді. Смит жіберген ЦРУ өкілімен байланысқанда Кастильо Армас ЦРУ қолдауын алу үшін шайқас жоспарын ұсынды. Бұл жоспар Мексика, Гондурас және Сальвадордан Гватемалаға үш күштің басып кіруін қамтиды. Бұл басып кірулер ішкі көтерілістермен сүйенуі керек еді. Кинг Кастильо Армасқа 225 000 доллар, сондай-ақ қару-жарақ және көлікпен қамтамасыз ету жоспарын жасады. Оның жоспары Сомоза мен Гальвесті басқа көмектермен қатар әуеден қолдау көрсетуге көндіруді де ұсынды. Ұсыныс Даллеске жіберілді. Онда ЦРУ-ның салыстырмалы түрде шағын рөл атқаратыны көрсетілді және ЦРУ қолдауы болмаса, жоспар орындалуы мүмкін, бірақ сәтсіз аяқталып, коммунизмге қарсы күштерге қарсы репрессияға әкелуі мүмкін екені айтылды.

The details of the plot were finalized over the next few weeks by the CIA, the United Fruit Company, and Somoza. The coup's plotters contacted Trujillo and Jiménez, who, along with Somoza and Juan Manuel Gálvez, the right wing President of Honduras, had already been exchanging intelligence about the Árbenz government, and had considered the possibility of supporting an invasion by Guatemalan exiles. The two dictators were supportive of the plan, and agreed to contribute some funding. Although PBFortune was officially approved on September 9, 1952, planning had begun earlier in the year. In January 1952, officers in the CIA's Directorate of Plans compiled a list of "top flight Communists whom the new government would desire to eliminate immediately in the event of a successful anti Communist coup". The assassination plans represented the first time the US had considered assassination in Guatemala. The list of targets had been drawn up by the CIA even before the operation had been formally authorized. They were created using a list of communists that the Guatemalan Army had compiled in 1949, as well as its own intelligence. Nine months later the CIA also received through "Seekford" a list of 58 Guatemalans whom Castillo Armas wanted killed, in addition to 74 others he wanted arrested or exiled. "Seekford" also said Trujillo's support was conditional on the assassination of four individuals from Santo Domingo who were at that point living in Guatemala. The plan was to be carried out by Castillo Armas, and involve no direct intervention from the US. When contacted by the CIA agent dispatched by Smith, Castillo Armas had proposed a battle plan to gain CIA support. This plan involved three forces invading Guatemala from Mexico, Honduras, and El Salvador. These invasions were supposed to be supported by internal rebellions. King formulated a plan to provide Castillo Armas with $225,000 as well as weaponry and transportation. His plan also suggested that Somoza and Gálvez be persuaded to provide air support, in addition to other help. The proposal went to Dulles. It emphasized the relatively small role the CIA was supposed to play, and stated that without the CIA's support, the plot would probably go ahead, but would likely fail and lead to a crackdown on anti Communist forces.

Орындау және тоқтату

Бұл жоспарды 1952 жылдың күзінде ЦРУ іске қосты. Кинг Нью-Йорк қаласының портында тәркіленген қару-жарақ қорынан қару алған. Олардың ішінде 250 мылтық, 380 тапанша, 64 автомат пен 4500 граната болды. "Юнайтед Фрут" компаниясы ЦРУ-ға өз жүк кемелерінің біреуін берді. Кеме Нью-Орлеанда арнайы жабдықталды және ауыл шаруашылығы машиналарынң ішіне жасырылған қару-жарақпен жүктелді. Ол 1952 жылдың қазан айының басында Никарагуаға аттануға жоспарланған. ЦРУ Сомоза мен Гальвеске Кастильо Армас күштеріне көмектесуге шақырды. Бірақ Сомоза Орталық Америкадағы бірнеше үкімет шенеуніктеріне ЦРУ-ның төңкеріс әрекетіне қатысқанын жеткізді. Мысалы, Сомозаның ұлы Тачо Панамадағы кездесуде Миллерден "машина" жолға шығып кетті ме деп сұрады. Операцияның тоқтатылуы туралы тарихшылардың арасында әртүрлі пікірлер бар. Глейжесестің айтуынша, кеме Никарагуаға бағыт алғанда, ЦРУ қызметкері Миллерден оқ-дәрі бөлімі атынан бір құжатқа қол қоюын өтінді. Миллер бас тартты, керісінше құжатты жоғары лауазымды басшыларына көрсетті, олар Ачесонға хабарлады. Глейжесестің сөзіне қарағанда, Ачесон осы құжаттың нәтижесінде бірден Трумэнмен сөйлесіп, операцияны тоқтатуға бұйрық берді. Ник Каллатер Сомоза төңкеріс туралы ақпаратты таратқаннан кейін, Мемлекеттік департамент операцияның құпиялылығы жоғалды деген шешімге келді деп жазады. Басқа дипломаттар да операция туралы біле бастады, ал 8 қазанда Ачесон Смитті шақырып, оны тоқтатуға бұйрық берді. Ачесон төңкеріс туралы мәліметтердің жария болуы АҚШ-тың беделіне нұқсан келтіреді деп алаңдады. 1947 жылғы Рио шарты бойынша Америка мемлекеттері ұйымы (ОАҰ) Біріккен Ұлттар Ұйымынан аймақтық даулар бойынша билік құқығын алды. Осы мақсатта АҚШ басқа елдердің ішкі істеріне араласпау саясатын ұстанды. Егер PBFortune операциясы жария болса, АҚШ-тың ОАҰ-ның мүшесіне қарсы басып кіруді қолдауы АҚШ саясатына үлкен соққы болар еді, сондықтан Мемлекеттік департамент операцияның құпиясы ашылғанда оны тоқтатуға ынталанды.

The plan was put into motion in autumn 1952 by the CIA. King had obtained weapons from the stock of those that had been confiscated by port authorities in the city of New York. These included 250 rifles, 380 pistols, 64 machine guns, and 4,500 grenades. The United Fruit Company lent one of its freighters to the CIA. The freighter was specially refitted in New Orleans, and loaded with weapons under the guise of agricultural machinery. It was scheduled to sail to Nicaragua in early October 1952. The CIA had encouraged Somoza and Gálvez to provide support to Castillo Armas' forces. Somoza, however, informed several government officials across Central America of the CIA's role in the coup attempt. Somoza's son Tacho, for instance, casually asked Miller whether "the machinery" was on its way at a meeting in Panama. Accounts of the operation's termination vary between historians. Gleijeses said that while the freighter was on its way to Nicaragua, a CIA employee went to Miller, and asked him to sign a document on behalf of the munitions department. Miller refused, and instead showed the document to his superiors, who in turn informed Acheson. Gleijeses writes that Acheson immediately spoke to Truman as a result of this document, and the operation was cut short. Nick Cullather writes that, due to Somoza spreading the word about the coup, the State Department decided the cover of the operation had been lost. Other diplomats began to learn of the operation, and on October 8, Acheson summoned Smith and called it off. Acheson was particularly worried that allowing the details of the coup to go public would damage the image of the US. Under the Rio Pact of 1947, the Organization of American States (OAS) had obtained jurisdiction over regional disputes from the United Nations. To achieve this, the US had also committed to a policy of non intervention in the internal affairs of other countries. If PBFortune had become public knowledge, the fact that the US was supporting an invasion of a fellow member of the OAS would have represented a huge setback to US policy, thus motivating the State Department to end the operation when they became aware its cover had been blown.

Салдары

Операцияның тоқтатылуы ЦРУ-ны күтпеген жағдайға түсірді, ал Кинг мүмкіндігінше нәрсені құтқаруға асықты. Жүк кемесі Панамаға қайта бағытталды, онда қару-жарақтар түсірілді; Кинг қару-жарақты сол жерде сақтап, жобаны жаңарту мүмкіндігіне үміттенеді. Кастильо Армасқа аптасына 3000 доллар жалақы төленді, бұл оған шағын күшті сақтап тұруға мүмкіндік берді. ЦРУ онымен байланысын үзбеді және бүлікшілерге қолдау көрсетуді жалғастырды. ЦРУ операцияны жария етпестен тоқтату қиын болды. Перес Хименес Кастильо Армасқа ұшақтар сатып алуға мүмкіндік беретін несие желісін ашты, ал Трухильо мен Сомоза операцияны кейінге жылдыруға тура келетінін мойындағанмен де, оған қолдау көрсетуді жалғастырды. Кастильо Армасқа төленген ақша оның тым ерте әрекет жасауына жол бермеу үшін жасалған қадам ретінде сипатталды. Операция тоқтатылғаннан кейін де ЦРУ "Сикфордтан" Гватемалалық бүлікшілердің кісі өлтіру жоспарлап жатқаны туралы ақпарат алды. Кастильо Армас Никарагуа, Гондурас және Сальвадордан азаматтық киім киген сарбаздарды Гватемаладағы коммунистік көшбасшыларды өлтіру үшін пайдалануды жоспарлады. Кинг Орталық Америкадағы қару-жарақтарды Мемлекеттік департаменттің келісімінсіз тасымалдау мүмкіндігін зерттеуді жалғастырды. 1952 жылдың қараша айында Дуайт Эйзенхауэр коммунизмге қарсы қатал саясат ұстанатынына уәде берген сайлау кампаниясынан кейін АҚШ президенті болып сайланды. Оның кабинетіндегі Джон Фостер Даллес және оның інісі Аллен сияқты көптеген жоғары лауазымды шенеуніктер United Fruit Company компаниясымен тығыз байланыста болды, бұл Эйзенхауэрді Арбенсті құлатуға Труманнан гөрі көбірек ынталандырды. 1954 жылдың маусым айында АҚШ Кастильо Армас басқаратын басып алушы күшті оқытып, қаржылады, ал ЦРУ қарқынды психологиялық соғыс жүргізді. Гальвес, Сомоза, Хименес және Трухильо ЦРУ-ға осы операцияға дайындалуда көмектесуді ұсынды. Арбенс 1954 жылдың 27 маусымында отставкаға кетіп, Гватемала революциясын аяқтады. Оның отставкасынан кейін ЦРУ "PBHistory" операциясын іске қосты, бұл операцияның мақсаты Арбенстің үкіметінен және басқа да жерлерден алынған құжаттарды төңкерілгенге байланысты халықаралық сынға жауап ретінде ақтауға бағытталған. 1954 жылдан бастап Гватемала АҚШ қолдаған бірқатар әскери диктаторлардың билігінде болды, бұл 1996 жылға дейін жалғасқан Гватемала азаматтық соғысына әкелді. Соғыста шамамен 200 000 бейбіт тұрғын қаза тапты және көптеген адам құқықтары бұзылды, оның ішінде бейбіт азаматтарды жаппай қырғынға ұшырату, зорлау, әуе шабуылы және күштеп жоғалу. Бұл бұзушылықтардың 93 пайызы АҚШ қолдаған әскерилер жасады, оның ішінде 1980 жылдары үнді майя халқына қарсы жермен-жексен ету науқаны да болды.

The termination of the operation caught the CIA by surprise, and King quickly attempted to salvage what he could. The freighter was redirected to Panama, where the arms were unloaded; King kept the weapons there in the hope that the project could be rejuvenated. Castillo Armas was paid a retainer of $3,000 a week, which allowed him to maintain a small force. The CIA remained in contact with him, and continued to provide support to the rebels. The CIA found it difficult to end the operation without drawing attention to it. Peréz Jimenez opened a line of credit that would allow Castillo Armas to purchase airplanes, and Trujillo and Somoza continued to support the operation, although they acknowledged it would have to be postponed. The money paid to Castillo Armas has been described as a way of making sure he did not attempt any premature action. Even after the operation had been terminated, the CIA received reports from "Seekford" that the Guatemalan rebels were planning assassinations. Castillo Armas made plans to use groups of soldiers in civilian clothing from Nicaragua, Honduras, and El Salvador to kill communist leaders in Guatemala. King continued to explore the CIA's ability to move arms around Central America without the approval of the State Department. In November 1952, Dwight Eisenhower was elected president of the US after a campaign promising a more hawkish stance against communism. Many senior figures in his cabinet, including John Foster Dulles and his brother Allen, had close connections to the United Fruit Company, which made Eisenhower more strongly predisposed than Truman to support Árbenz's overthrow. In June 1954, the US trained and funded an invasion force led by Castillo Armas, backed by an intense campaign of psychological warfare by the CIA. Gálvez, Somoza, Jiménez, and Trujillo again offered the CIA their support in preparing for this operation. Árbenz resigned on June 27, 1954, ending the Guatemalan Revolution. Following his resignation, the CIA launched Operation PBHistory, an attempt to use documents from Árbenz's government and elsewhere to justify the coup in response to the negative international reactions to it. From 1954 onward Guatemala was ruled by a series of US backed military dictators, leading to the Guatemalan Civil War which lasted until 1996. Approximately 200,000 civilians were killed in the war, and numerous human rights violations committed, including massacres of civilian populations, rape, aerial bombardment, and forced disappearances. Of these violations, 93 percent were committed by the United States backed military, which included a genocidal scorched earth campaign against the indigenous Maya population in the 1980s.