Биосаясат: Өмір және саясат арасындағы қарым-қатынас
Biopolitics
Биополитика: Фoucault ұғымы, мемлекеттік басқару, халық пен түрлерді реттеу, Kjellén және нацистік саясат контекстіндегі мағынасы. Зерттеулер мен тарих.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Түрлер мен жергілікті халықтардың өмірін саяси басқару және реттеу.
Political administration and regulation of the life of species and a locality's populations
Биополитика – француз философы Мишель Фуконың 20-ғасырдың ортасында енгізген түсінігі. Ол 1905 жылғы екі томдық «Ұлы державалар» атты еңбегінде осы мәселеге тоқталған. Кьеллен бұл терминді биологиялық тұрғыдан «әлеуметтік топтар арасындағы азаматтық соғысты» (мемлекетті қамтиды) зерттеу мақсатында қолданды және осылайша өзінің болашақ ғылымын «биополитика» деп атады. Кьелленнің органикалық көзқарасында мемлекет – дерлік биологиялық организм, «супер-жеке тұлға». Нацистер де осы терминді өздерінің нәсілдік саясаты аясында пайдаланды, Ханс Райтер 1934 жылғы сөйлеген сөзінде оны ұлт пен мемлекеттің нәсілдік басымдыққа негізделген тұжырымдамасына сілтеме жасау үшін қолданды. Фуконың еңбектерінде биополитика – халықты «биоқуат» (саяси биліктің адам өмірінің барлық саласына қолданылуы мен әсері) арқылы реттейтін үкіметтің стилін білдіреді. Морли Робертс 1938 жылғы «Биополитика» кітабында әлемдік саясат үшін дұрыс модель – «жасушалар мен протозоалардың еркін қауымдастығы» екенін дәлелдеді. Майкл Хардт пен Антонио Негридің еңбектерінде биополитика – өмір мен денені қару ретінде пайдаланатын антикапиталистік көтеріліс тұрғысынан қарастырылады; мысалдарға биліктен қашу және «ең қайғылы және қорқынышты түрінде» – биосаяси жағдайлардағы егемендіктің іске асырылуы ретінде түсіндірілетін, биоқуатқа қарсы бағытталған өзін-өзі өлтіру терроризм кіреді. Профессор Агни Влавианос Арванитистің сөзіне сәйкес, биополитика – қоғамның дамуы үшін тұжырымдамалық және практикалық база, ол биосты (грек тілінен «өмір») саясатта, білім беруде, өнерде, үкіметте, ғылымда немесе технологиядағы әрбір адамның қызметінің орталық тақырыбы ретінде ілгерілетеді. Бұл тұжырым биос терминін планетамыздағы барлық тіршілік нысандарына, оның ішінде олардың генетикалық және географиялық әртүрлілігіне қатысты қолданады.
Biopolitics is a concept introduced by the French philosopher Michel Foucault in the mid 20th century. in his 1905 two volume work The Great Powers. Kjellén used the term in the context of his aim to study "the civil war between social groups" (comprising the state) from a biological perspective, and thus named his putative discipline "biopolitics". In Kjellén's organicist view, the state was a quasi biological organism, a "super individual creature." The Nazis also subsequently used the term in the context of their racial policy, with Hans Reiter using it in a 1934 speech to refer to their concept of nation and state based on racial supremacy. In the work of Foucault, biopolitics refers to the style of government that regulates populations through "biopower" (the application and impact of political power on all aspects of human life). Morley Roberts, in his 1938 book Bio politics argued that a correct model for world politics is "a loose association of cell and protozoa colonies". In the work of Michael Hardt and Antonio Negri, biopolitics is framed in terms of anti capitalist insurrection using life and the body as weapons; examples include flight from power and, "in its most tragic and revolting form", suicide terrorism, conceptualized as the opposite of biopower, which is seen as the practice of sovereignty in biopolitical conditions. According to Professor Agni Vlavianos Arvanitis, biopolitics is a conceptual and operative framework for societal development, promoting bios (Greek for "life") as the central theme in every human endeavor, be it policy, education, art, government, science or technology. This concept uses bios as a term referring to all forms of life on our planet, including their genetic and geographic variation.
Альтернативті пайдалану
Бір қолданысы биология мен саясаттанудың өзара әрекеттесуі және пәнаралық зерттеулеріне, бастысы биология мен саяси мінез-құлық арақатынасын зерттеуге қатысты. Осы еңбектердің көпшілігі үш негізгі мәселеге келіседі. Біріншіден, зерттеу нысаны – саяси мінез-құлық, ол – және бұл түпкілікті болжам – объективті дәлелдермен расталған биологиялық факторлардың маңызды ықпалымен қалыптасады. Мысалы, биология мен саяси бағдардың арақатынасы, сондай-ақ партиялық көзқарастар мен дауыс беру мінез-құлқының биологиялық байланыстары. (Социобиологияны да қараңыз.) Эрнст Геккельдің «саясат – қолданбалы биология» деген танымал тұжырымын еске сала кетейік. Тағы бір жиі кездесетін қолданыс – биотехнологиялық революцияға қатысты түрлі ұстанымдарды көрсететін немесе қолдайтын саяси спектр. Биорегионализмнің жасыл саясатында одан да сирек кездесетін жағдайлар болады.
One usage concerns the interplay and interdisciplinary studies relating biology and political science, primarily the study of the relationship between biology and political behavior. Most of these works agree on three fundamental aspects. First, the object of investigation is primarily political behavior, which—and this is the underlying assumption—is caused in a substantial way by objectively demonstrable biological factors. For example, the relationship of biology and political orientation, but also biological correlates of partisanship and voting behavior. (See also sociobiology.) Note here Ernst Haeckel's famous proposition that "[p]olitics is applied biology." Another common usage is per a political spectrum that reflects and or advocates various positions towards regarding the biotech revolution. A less common one sometimes surfaces in the green politics of bioregionalism.
Колониялық ортада
Биополитика, Фуконың биокүшінің бір түрі ретінде қарастырылғанда, постколониалдық зерттеулер саласында маңызды ұғымға айналды. Фуконың термині билік (саяси, экономикалық, сот және т.б.) пен жеке тұлғаның денелік тәуелсіздігі арасындағы байланысты көрсетеді. Постколониалдық теоретиктердің пікірінше, отаршылдық ортада отарлаушының саяси билігін бекітетін түрлі билік механизмдері бар; Биополитика – отарлаушы күштердің саяси билікті пайдаланып, отарланған адамдардың, яғни қысымға ұшыраған және бағынышты жандардың денелік тәуелсіздігін реттеу және бақылау құралы. Эдвард Саид «Ориентализм» атты еңбегінде отаршылдық күштердің отарланған қоғамдармен қарым-қатынастарын дискурсивті тәсілдер арқылы қалай негіздегенін және осы дискурстардың қазіргі заманғы Шығыс туралы бейнелерге қалай әсер ететінін талдады. Франц Фанон өзінің субъективтілік теориясына психоанализдік көзқарас қолданды, отарланғанның субъективтілігі отарлаушының қысымшы саяси билігімен үнемі байланыста екенін, бұл Эдиптің әке-бала қарым-қатынасының көрінісі екенін айтты. Өзі бұл терминді қолданбаса да, Фанонның еңбегі отаршылдық жағдайында биополитиканы түсінудегі маңызды қадам ретінде қарастырылады.
Biopolitics, read as a variation of Foucault's Biopower, has proven to be a substantive concept in the field of postcolonial studies. Foucault's term refers to the intersection between power (political, economic, judicial etc.) and the individual's bodily autonomy. According to postcolonial theorists, present within the colonial setting are various mechanisms of power that consolidate the political authority of the colonizer; Biopolitics is thus the means by which a colonising force utilises political power to regulate and control the bodily autonomy of the colonized subject, who are oppressed and subaltern. Edward Said, in his work Orientalism, analysed the means by which colonial powers rationalised their relationship with the colonized societies they inhabited through discursive means, and how these discourses continue to influence modern day depictions of the Orient. Franz Fanon applied a psychoanalytic frame to his theories of subjectivity, arguing that the subjectivity of the colonized is in constant dialogue with the oppressive political power of the colonizer, a mirroring of the Oedipal father son dynamic. While not using the term himself, Fanon's work has been cited as a major development in the conceptualisation of biopolitics in the colonial setting.
Мишель Фуко
Француз философы және әлеуметтік теоретик Мишель Фуко биополитика туралы ойларын алғаш рет 1975-1976 жылдары Колледж де Франста өткен «Қоғам қорғалуы керек» атты лекция сериясында талқылады. Фуконың биосаясат тұжырымдамасы негізінен биоқуат туралы оның түсінігінен және халықтың физикалық және саяси денелеріне мемлекеттік биліктің кеңеюінен туындаған. «Қоғам қорғалуы керек» лекцияларында қысқаша ғана айтылса да, Фуконың биополитиканы тұжырымдауы әлеуметтік ғылымдар мен гуманитарлық ғылымдарда маңызды рөл атқарады. Фуко биосаясатты «жаңа қуат технологиясы – бұл өзге деңгейде, басқа масштабта, басқа бағыт-бағдарда орналасқан және өте әртүрлі құралдарды пайдаланатын құбылыс» деп сипаттады. Фуконың биосаясаты, тәртіптік механизмнен гөрі, бүкіл халықты немесе Фуко айтқандай, «жаһандық массаны» бақылауға алатын аппарат ретінде әрекет етеді. Фуко 1976 жылы осы тұжырымдаманы алғаш рет талқылағанда биосаяси бақылаудың көптеген мысалдарын келтірді. Оларға «туылғандар мен өлгендер арақатынасы, ұрпақ көбею деңгейі, халықтың өнімділігі және т.б.» жатады. Ол осы әлеуметтік бақылау әдісін орта ғасырлардағы саяси билікпен салыстырды. Орта ғасырларда пандемиялар өлімді өмірдің тұрақты және мәңгілік бөлігіне айналдырған, бірақ 18-шы ғасырдың соңында биологиялық ғылымдарға орта тұжырымының енгізілуімен бұл жағдай өзгерді. Фуко содан кейін халықтың индустриялануы жұмыс ұғымы арқылы көріне бастаған физикалық ғылымдарға қарама-қайшы мысалдар келтірді, онда Фуко билік 17-шы ғасырда осы ортаның мақсатына айнала бастады деп мәлімдеді. Жұқпалы ауруларға қарсы вакциналар мен дәрі-дәрмектерді жасау, қоғамдық гигиенаны жақсарту өлімді кейбір халықтардан алшақтатуға (немесе ұстап тұруға) мүмкіндік берді. Осымен «көптеген жұмсақ, ұтымды механизмдер енгізілді: сақтандыру, жеке және ұжымдық жинақтар, қауіпсіздік шаралары және т.б.».
French philosopher and social theorist Michel Foucault first discussed his thoughts on biopolitics in his lecture series "Society Must Be Defended" given at the Collège de France from 1975 to 1976. Foucault's concept of biopolitics is largely derived from his own notion of biopower, and the extension of state power over both the physical and political bodies of a population. While only mentioned briefly in his "Society Must Be Defended" lectures, the conceptualisation of biopolitics developed by Foucault has become prominent in social science and the humanities. Foucault described biopolitics as "a new technology of power [that] exists at a different level, on a different scale, and [that] has a different bearing area, and makes use of very different instruments." More than a disciplinary mechanism, Foucault's biopolitics acts as a control apparatus exerted over a population as a whole or, as Foucault stated, "a global mass." Foucault gave numerous examples of biopolitical control when he first mentioned the concept in 1976. These examples include "ratio of births to deaths, the rate of reproduction, the fertility of a population, and so on." He contrasted this method of social control with political power in the Middle Ages. Whereas in the Middle Ages pandemics made death a permanent and perpetual part of life, this was then shifted around the end of the 18th century with the introduction of milieu into the biological sciences. Foucault then gives different contrasts to the then physical sciences in which the industrialisation of the population was coming to the fore through the concept of work, where Foucault then argues power starts to become a target for this milieu by the 17th century. The development of vaccines and medicines dealing with public hygiene allowed death to be held (and/or withheld) from certain populations. This was the introduction of "more subtle, more rational mechanisms: insurance, individual and collective savings, safety measures, and so on."