Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Теориялар жиынтығы
Set of theories
Шизоанализ (немесе экософия, прагматика, микрополитика, ризоматика немесе номадология) (; шизо грек тілінен σχίζειν skhizein – "бөлу" деген мағынада) – философ Жиль Делеуз бен психоаналитик Феликс Гуатари еңбектерінде жасалған теориялар мен техникалар жиынтығы. Бұл теориялар алғаш рет 1972 жылы жарық көрген «Эдипке қарсы» (Anti Oedipus) кітабында жазылған және «Мың плато» (A Thousand Plateaus, 1980) атты келесі жұмыстарында дамытылған.
Schizoanalysis (or ecosophy, pragmatics, micropolitics, rhizomatics, or nomadology) (; schizo from Greek σχίζειν skhizein, meaning "to split") is a set of theories and techniques developed by philosopher Gilles Deleuze and psychoanalyst Félix Guattari, first expounded in their book Anti Oedipus (1972) and continued in their follow up work, A Thousand Plateaus (1980).
Органдары жоқ дене
Органдары жоқ дене – Делез бен Гуаттаридің метафизикалық тұжырымы, олар «Мың жазықтықта» оны «шизоанализдің жалғыз практикалық нысаны» деп қарастырды. Олар оны «өнімсіз, құнарсыз, тудырмайтын, тұтынуға келмейтін» еркіндік күйі деп атады. Органдары жоқ денелер санастың ішкі әлемінен пайда болады, қалаулы өндіріс өзінің үшінші, өнімсіз кезеңіне жеткенде; органдары жоқ дене «бірлік ретінде өндіріледі, бірақ өндіріс процесінде өзінің ерекше орнында, оны біріктірмейтін де, толықтырмайтын да бөліктермен қатар» пайда болады. Делез Гуаттаримен жұмыс істеуге дейін «Сенс логикасы» еңбегінде «аузы да, анусы да жоқ, барлық интроекция мен проекциядан бас тартқан және осы құнмен толыққан» дене «шексіз және сыртқысыз толық тереңдікке жабылады» деп жазған.
The body without organs is a metaphysical concept of Deleuze and Guattari's that they considered in A Thousand Plateaus to be "the only practical object of schizoanalysis". It is state of freedom that they refer to as "the unproductive, the sterile, the unengendered, the unconsumable". Bodies without organs are produced by the unconscious when desiring production achieves its third nonproductive stage; a body without organs is "produced as a whole, but in its own particular place within the process of production, alongside the parts that it neither unifies nor totalizes." Deleuze wrote, prior to his work with Guattari, in The Logic of Sense that "a body without organs, with neither mouth nor anus, having given up all introjection or projection, and being complete, at this price", is "closed on a full depth without limits and without exteriority."
Мұра
Мануэль ДеЛанда 1992 жылғы "Circuitries" эссесінде Ланд шизоанализді болашақты болжайтын теория ретінде сипаттап, ол "біз бірінші жаһандық интеграцияланған ақылсыздыққа бет бұрып бара жатқандықтан ғана мүмкін болды: саясаттың мәні қалмады. Капитализм мен шизофрения болашақты тіпті оның пунктуациясына дейін бағдарлайтын кодты бұзып кірді, вирустық революцияның және жұмсақ бірігудің жақындап келе жатқандығымен байланысты". Лэндтің 1990-шы жылдардағы Кибернетикалық мәдениетті зерттеу орталығымен байланысты жұмыстары шизоанализді кибернетика, киберпанк эстетикасы және оккультизммен бірге қайта қарастырып, дамытты, ең бастысы 1995 жылғы "Meltdown: Machinic Synthesis" эссесінде. Делеуз-Гваттаридің шизоанализі болашақтан келеді. Ол 1972 жылы сызықты емес наноинженерлік қашқындармен айналысады; молекулалық немесе неоторптық механизмдерді жиналмаған бөлшектердің молярлық немесе энтропиялық жиынтықтарынан ажыратады; антиөндірістік тұрудан функционалдық байланыстылықты. Философияның деспотизммен туыстығы бар, себебі ол үнемі қаталдықпен бұрыс түсінілген Платондық фашистік жоғарыдан төменге қарайғы шешімдерге бейім. Шизоанализ басқаша жұмыс істейді. Ол идеялардан аулақ болып, диаграммаларға ден қояды: мүшелері жоқ денелерге қол жеткізуге арналған желілік бағдарламалық құрал. BwO, машиналық сингулярлықтар немесе тартымдылық өрістері бөлшектердің толыққанды бірігуі арқылы (олардың ішіне емес) пайда болады; виртуалды/нақты схемада композиттік жекелендірулерді ұйымдастыру.
Manuel DeLanda In his 1992 essay "Circuitries", Land described the practice of schizoanalysis as a prescient theory, writing that it "was only possible because we are hurtling into the first globally integrated insanity: politics is obsolete. Capitalism and Schizophrenia hacked into a future that programs it down to its punctuation, connecting with the imminent inevitability of viral revolution, soft fusion." Land's later work in the 1990s, associated with the Cybernetic Culture Research Unit, also further reinterpreted and developed schizoanalysis alongside cybernetics, cyberpunk aesthetics and occultism, most prominently in his 1995 essay "Meltdown":
Machinic Synthesis. Deleuzoguattarian schizoanalysis comes from the future. It is already engaging with nonlinear nano engineering runaway in 1972; differentiating molecular or neotropic machineries from molar or entropic aggregates of nonassembled particles; functional connectivity from antiproductive static. Philosophy has an affinity with despotism, due to its predilection for Platonic fascist top down solutions that always screw up viciously. Schizoanalysis works differently. It avoids Ideas, and sticks to diagrams: networking software for accessing bodies without organs. BwOs, machinic singularities, or tractor fields emerge through the combination of parts with (rather than into) their whole; arranging composite individuations in a virtual/actual circuit.
Бард пен Сёдерквист
Швед философтары және футурологтары Александр Бард пен Ян Содерквист өздерінің "Дене машиналары" (2009) кітабында, Делеуз бен Гуатаридің шизоанализіне сүйене отырып, "Футурика" трилогиясының (2000-2009) үшінші және соңғы бөлімін жасайды. Лаканның бос белгісі дұрыс іске асырылған 12+1 құрылымына қосымша +1 ретінде қайтадан енгізіледі – бұл құрылым Стокгольмнің Корольдік өнер институтымен бірлесіп әзірленген. Ол психиканың бос біріктіргіші және әлеуметтік иерархияның ыдырауы ретінде қарастырылады. Авторлар 12+1 моделінің психологиядағы бөлшектеудің "Канттық, тым Канттық" тәсіліне психоаналитикалық жақсарту екенін айтады. 12+1 моделінің мәдени мысалдары ретінде сағаттың он екі сағатынан бұрынғы және кейінгі бір сағат, Жаңа өсиеттегі он екі апостолға қатысты Мәсіхтің тірі және болмауы, сондай-ақ туз картасының корольден жоғары, бірақ екіліктен төмен болуы келтіріледі. Осы тұрғыда, әлеуметтік тұрғыдан құрылған +1 – бұл субъектінің жеке басын анықтаушы құжаттағы аты ғана, капиталистік субъективтілікті көп полюсті (он екі – кездейсоқ сан) ретінде түсіну, бұл Пуччинидің "Богемасы" және Джонатан Ларсонның "Ренті" сияқты музыкалық театрлық туындыларда зерттелген қалалық интерсубъективтілікке ұқсас.
Swedish philosophers and futurologists Alexander Bard and Jan Söderqvist build from Deleuze & Guattari's schizoanalysis in their book The Body Machines (2009), the third and final installment of The Futurica Trilogy (2000 2009) with Lacan's empty signifier re added as an extra +1 to a properly implemented 12+1 structure – developed in collaboration with Stockholm's Royal Institute of Art – as both the empty unifier of the psyche and the dissolution of social hierarchy. The authors argue the 12+1 model is a psychoanalytic improvement to the otherwise "Kantian all too Kantian" technique of compartmentalization in psychology. As cultural examples of 12+1 are cited the hour prior to and following the twelve hours of a clock, Christ as living present and dead absent in relation to the twelve Apostles in the New Testament, and the ace card as both superior to the king and inferior to two in a playing card series. In this sense, the socially constructed +1 is nothing but a subject's passport name, understanding capitalist subjectivity as multipolar (twelve being a random number) akin to the urban intersubjectivities explored in musical theatre pieces like Puccini's La bohème and Jonathan Larson's Rent.
Қара экстремистік эстетика
Джон Гиллеспи Амири Барака мен Франц Фанон жазушыларын расизмді қатаң сынап қарастыру тұрғысынан шизоаналитикалық деп қарастырады (мысалы, Дададағы қара Дада Нигилизмі).
John Gillespie posits that writers Amiri Baraka and Frantz Fanon are schizoanalytic under the lens of critically examining racism (e. g., Black Dada Nihilismus on Dada).