Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дональд Маккинтош (7 ақпан 1896 – 11 сәуір 1917) – британдық және Достастық әскерлеріне жаудың қарсы тұрғанда көрсетілген батылдығы үшін берілетін ең жоғары және ең беделді награда – Виктория кресінің шотландтық иегері.
Donald MacKintosh VC (7 February 1896 – 11 April 1917) was a Scottish recipient of the Victoria Cross, the highest and most prestigious award for gallantry in the face of the enemy that can be awarded to British and Commonwealth forces.
Өмір
Ол 1896 жылдың 7 ақпанында Глазго қаласында дүниеге келді, дәрігер Дональд Джеймс МакКинтоштің және оның әйелі Маргарет Фуллартонның ұлы. Әкесі Бур соғысында болған кезде ол анасымен бірге Моффатқа көшіп кетті, содан кейін Моффаттағы Сент-Ниниан дайындық мектебінде білім алды. Отбасы Глазгоға оралған соң, ол Глазго академиясына түсті. Кейін Эдинбургтегі Феттс колледжіне интернатқа жіберілді. Глазго университетінде медицина оқығысы келгенімен, Бірінші дүниежүзілік соғыс оның жоспарларын өзгертті, ол Корольдік армияның медициналық корпусына қабылданып, 3-ші Шотландиялық жалпы ауруханасына жіберілді, онда ол тез арада әрекет етуші сержант атағын алды. 1915 жылдың ақпанында ол офицерлік құрамға қабылданып, Сифорт-Хайленд полкіне қосылды. Францияға жіберілген ол 1916 жылдың 21 наурызында ауыр жарақат алды, Ле Туке ауруханасында емделгеннен кейін емделу үшін Ұлыбританияға қайтарылды. 1916 жылдың шілдесінде батальонға оралды. Ол 21 жаста болды және Аррас шайқасы кезінде 3-ші батальонның лейтенанты, The Seaforth Highlanders (Россшир Баффс, Альбани герцогы) британдық армиясындағы келесі ерлігі үшін Ұлыбританияның Виктория орденімен (VC) марапатталды. 1917 жылдың 11 сәуірінде Францияның Фампу қаласынан солтүстікке қарай алғашқы шабуыл кезінде лейтенант МакКинтош оң аяғынан жарақаттанды, бірақ мүгедек болса да, өзінің адамын басқарып, окопты басып алды. Содан кейін ол басшысын жоғалтқан басқа ротаның сарбаздарын жинап, қарсы шабуылды кері қайтарды, сол кезде ол қайтадан жарақаттанды және тұра алмаса да, жағдайды бақылауда ұстады. Қолында бар болғаны 15 сарбаз қалғанда, ол оларға соңғы мақсатқа жеткізуге дайын болуды бұйырды және оларды шабуылға итермелеп, қиындықпен окоптан шықты. Ол тағы да жарақаттанды және құлап түсті. Ол Руа ауылының жанындағы, Аррас қаласының солтүстік-шығысында орналасқан Браунның Копсе зиратындағы II.C.49 қабіріне жерленді.
He was born in Glasgow on 7 February 1896, the son of Dr Donald James MacKintosh FRSE and his wife Margaret Fullarton. He and his mother went to live in Moffat while his father served in the Boer War, and he was then educated at St Ninian's Preparatory School, Moffat. When the family returned to Glasgow he attended Glasgow Academy. He was then sent as a boarder to Fettes College in Edinburgh. Intending to study medicine at Glasgow University his plans were disrupted by the First World War and he instead enlisted in the Royal Army Medical Corps where he was posted to the 3rd Scottish General Hospital and quickly rose to Acting Sergeant. In February 1915 he received his commission and joined the Seaforth Highlanders. Sent to France he was severely wounded on 21 March 1916 and after treatment at Le Touquet Hospital was sent home to Britain for hospital care. He returned to his battalion in July 1916. He was 21 years old, and a lieutenant in the 3rd Battalion, The Seaforth Highlanders (Ross shire Buffs, Duke of Albany's), British Army during the Battle of Arras when the following deed took place for which he was awarded the VC. On 11 April 1917 north of Fampoux, France, during the initial advance, Lieutenant Mackintosh was shot through the right leg, but although crippled, continued to lead his men, and captured the trench. He then collected men of another company who had lost their leader and drove back a counter attack, when he was again wounded and although unable to stand, nevertheless continued to control the situation. With only 15 men left he ordered them to be ready to advance to the final objective and with great difficulty got out of the trench, encouraging them to advance. He was wounded yet again and fell. He is buried in grave II. C.49 in Brown's Copse Cemetery near the village of Rouex, just north east of Arras.
Ескерткіштер
Оның соңғы демі Феттс колледжінің соғыс ескерткішінде мәңгі есте қалды, онда ол әскерлерін шақыратын мүсіні орнатылған және "Жалғастырыңдар" деген жазу бар.
His dying moments are immortalised in Fettes College's War memorial, which features a statue of him urging his men onwards and bears the legend "Carry on".