Бруно Джакомелли: Итальяндық жарыс жолдарының шебері

Кіріспе

Бруно Джакомелли (; 1952 жылдың 10 қыркүйегінде туған) – Италияның зейнеткер жарыс жүргізушісі. Ол 1976 жылғы екі британдық Формула-3 чемпионатының бірінде және Формула-2 чемпионатында жеңіске жетті. Ол 82 Формула-1 Гран-присіне қатысып, 1977 жылдың 11 қыркүйегінде тұңғыш рет жарысқа қатысты. Ол 1 мәрте подиумға көтеріліп, барлығы 14 чемпиондық ұпай жинады.

Ерте мансап

Джакомелли өзінің мансабын 1975 жылы жеңіспен аяқтаған Формула Италиядан бастады. 1976 жылы ол Формула 3-ке өтті, онда March командасымен жарысып, алғашқы маусымында Rupert Keeganнан кейін B.A.R.C. Чемпионатында екінші орын алды және B.R.D.C. титулын жеңіп алды. Сондай-ақ, ол 1976 жылғы Монако Гран-приінің Формула 3 жарысында March Toyota көлігінде бастан соңына дейін көш бастады. Оның орташа жылдамдығы сағатына 74,84 мильді құрады. 1977 жылы Джакомелли Формула 2-ге көшті, Робин Хердпен және March зауытымен тығыз байланыста жұмыс істеді. Вальелунгада екінші орын алып, Джакомелли он екі жарыстың сегізінде жеңіске жетті. Джакомелли Формула 2 Еуропа чемпионатында жеңімпаз атанған алғашқы итальян болды. Джакомелли 1980 жылы Имолада өткен Италия Гран-приісіне үшінші орынмен іліккен. Жарысқа дейін, жұма күні, тікұшағы жолға бара жатқанда апатқа ұшыраған алты механикінің үшеуі жарақат алды. Ол Нью-Йорктің Уоткинс-Глен қаласында 1980 жылғы АҚШ Гран-приісінде Alfa Romeo көлігімен поул-позицияны жеңіп алды. Джакомелли өзінің алғашқы күнгі уақытын 1,25 секундқа жақсартты, 3,37 мильдік трассада 1 минут 33,29 секунд көрсетті. Алайда, осы жылдамдыққа қарамастан, Джакомелли апаттар мен техникалық бұзылулар салдарынан маусымның он төрт жарысының тек үшеуін аяқтады; оның екі аяқтауы 1980 жылғы Аргентина Гран-приісінде және 1980 жылғы Германия Гран-приісінде бесінші орынды иеленіп, осылайша оған төрт ұпай жинап, жүргізушілер чемпионатында 16-шы орынға орналастырды. 1981 жылғы F1 маусымында машина сенімдірек болды, Джакомелли маусымның 15 жарысының сегізінде финиш сызығын кесіп өтті, бірақ жыл соңына дейін жақсы нәтижелерге жете алмады, маусымды Канада және Цезарс Палас Гран-прилерінде төртінші және үшінші орындармен аяқтады. Соңғысы Джакомеллидің F1-дегі жалғыз подиумы болды, және ол жүргізушілер турнирінде 15-ші орынды иеленіп, ең жақсы нәтижесін көрсетті. 1982 жылы Alfa ескі 179-ды жаңа Alfa Romeo 182-мен алмастырды, бірақ жаңа шасси маусымның бірінші жартысында сенімді емес болып шықты. Екінші жартысында Джакомеллиге екі жарыстан басқаларын аяқтауға мүмкіндік берді, бірақ ол Германияда бесінші орынға ие болды. Джакомелли 1982 жылғы Бельгия Гран-приісінің бастауында, Золдерде, оның Alfa Romeo көлігі Eliseo Salazar мен Manfred Winkelhock-тің екі ATS машинасымен соқтығысқанда жарыстан шығарылды. Альфа 1983 жылғы Формула 1 маусымына Андреа де Чезариспен серіктес болу үшін Мауро Балдиді шақырды, ал Джакомелли Толеман командасына қосылды. Джакомелли командаласы Дерек Уорвиктен нашар өнер көрсетті, бірақ ол 1983 жылғы Еуропа Гран-приінде Брэндс-Хатчта соңғы F1 ұпайын алды. Джакомелли 1988 және 1989 жылдары, сондай-ақ 1990 жылы Лейтон Хаус командасының сынақ жүргізушісі болды. 1990 жылы Макларен оған тест жүргізушісі қызметін ұсынды, бірақ ол бас тартты. 1990 жылы Джакомелли F1-ге Life командасымен оралды, Гари Брэбхэмді алмастырды (командадан екі жарыс өткен соң кетті). Тиімсіз және нашар W12 қозғалтқышымен жабдықталған машина көптеген трассаларда поул уақытына 20 секундтан асып түсті, ал Джакомелли командамен қатысқан 12 Гран-придің ешқайсысында алдын ала ілікпеді. Португалия Гран-приінде команда Judd V8 қозғалтқышына қайта оралды, бірақ машина жаңа қозғалтқышқа бейімделмеген және команда қозғалтқыш қақпағын дұрыс орналастыра алмады, нәтижесінде жарыстан бір айналымды аяқтамай шығып қалды. Испанияда Judd қозғалтқышымен жарысқанда Джакомелли жаңа қозғалтқышқа қарамастан, 18 секундқа артта қалды. Ақша жетіспеуіне және бәсекеге қабілетсіз жағдайды жақсартуға үміт болмағандықтан, команда маусымның соңғы екі жарысынан бұрын таратылды, бұл Джакомеллидің F1 мансабын аяқтады.

Giacomelli began his career in Formula Italia, which he won in 1975. In 1976, he graduated to Formula Three where he competed with March and finished runner up in his first season, to Rupert Keegan, in the B. A. R. C Championship and won the B. R. D. C. title. He also led from start to finish in a March Toyota in the 1976 Monaco Grand Prix Formula Three support race. His average speed was 74.84 miles per hour. Giacomelli moved into Formula Two in 1977, working in close association with Robin Herd and the March factory. and a second place in Vallelunga, Giacomelli won eight of the twelve races Giacomelli became the first Italian to win the European Formula Two Championship. Giacomelli posted a third place qualifying time for the 1980 Italian Grand Prix at Imola. Three of his six mechanics sustained injuries on the Friday before the race, when their helicopter crashed en route to the track. He won the pole position for the 1980 United States Grand Prix at Watkins Glen, New York in his Alfa Romeo. Giacomelli improved on his opening day time by 1.25 seconds, with a time of 1 minute 33.29 seconds over the 3.37 mile track. However, despite these flashes of speed Giacomelli only managed to finish three of the season's fourteen races due to crashes or mechanical breakdowns; although two of his finishes were fifth places at the season opening 1980 Argentine Grand Prix and the 1980 German Grand Prix, thus netting him four points and placing him 16th in the Drivers' Championship. In F1 season of 1981, the car was somewhat more reliable, with Giacomelli being a classified finisher in eight of the season's 15 races however he struggled to achieve good results until the end of the year, with a fourth and a third in the season ending Canadian and Caesars Palace Grands Prix respectively the latter was Giacomelli's only podium finish in F1, and he achieved his best ever championship finish by ending up 15th in the drivers' standings. For 1982 Alfa introduced their new Alfa Romeo 182 to replace the ageing 179, however, the new chassis proved to be unreliable in the first half of the season. In the second half, it was reliable enough to allow Giacomelli to finish all but two of the races, however, the year only yielded one points finish for him, with a fifth in Germany. Giacomelli was eliminated at the start of the 1982 Belgian Grand Prix at Zolder when his Alfa Romeo collided with the two ATS cars of Eliseo Salazar and Manfred Winkelhock. Alfa recruited Mauro Baldi to partner Andrea de Cesaris for the 1983 Formula One season and Giacomelli joined Toleman. Giacomelli was outperformed by his teammate Derek Warwick, though he did manage to pick up a final F1 point at the 1983 European Grand Prix at Brands Hatch. Giacomelli was the test driver for the Leyton House March team in 1988 and 1989, as well as in 1990 in its Leyton House incarnation. He was offered a test driver position with McLaren for 1990 but turned it down. In 1990, Giacomelli returned to F1 with the Life outfit, taking over from Gary Brabham (who left the team two races into the season). The car, saddled with an ineffectual and fragile W12 engine, struggled to get within 20 seconds of the pole time at many circuits and Giacomelli failed to even get out of pre qualifying at any of the 12 Grands Prix he contested with the team. At the Portuguese Grand Prix the team reverted to a more conventional Judd V8 engine, but the car had not been adapted for the new engine and the team were unable to properly fit the engine cover, leading to them pulling out of the event without completing a single lap. When Giacomelli was able to drive the Judd powered car in Spain he found himself 18 seconds off the pace despite the new engine. With money in short supply and few hopes of improving their desperately noncompetitive package the team folded before the final two races of the season, ending Giacomelli's F1 career.

CART

1984 және 1985 жылдары CART жарыстарында 11 рет старт алды, оның 10-ы Патрик Рейсинг командасы үшін болды. Оның ең жақсы нәтижесі 1985 жылы Медоулендс көшелік трассасында 5-орынға ие болуы болды. 1984 жылғы Индианаполис 500 жарысына ілікпеді.