Тірах кампаниясының батыры - Джордж Фредерик Финдлейтер
George Findlater
Георг Фредерик Фа́йндлейтер: қаһармандық үшін Виктория кресімен марапатталған шотланд сарбазы. Дарғай шайқасындағы ерлігі, әскери қызметі және фермерлік өмірі туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотланд сарбазы
Scottish soldier
Джордж Фредерик Финдлэйтер (George Frederick Findlater VC; 16 ақпан 1872 – 4 наурыз 1942) – британдық армиядағы шотланд сарбазы. Тира науқанындағы рөлі үшін Ұлыбританияның батырлық үшін ең жоғары наградасы – Виктория кресімен марапатталған. 1897 жылғы 20 қазанда Гордон Хайлендерлері құрамындағы кіші сыбызғышы болған Финдлэйтер Даргай биіктіктері шайқасында қарсыластардың қорғанысына қарсы шабуыл кезінде тобықтарына оқ тиіп, жүре алмай, жаудың атысына тап болғанда, батальонның шабуылын ынталандыру үшін ойнауын тоқтатпады. Бұл оқиға баспасөзде кеңінен жарияланып, Финдлэйтерді халықтың батыры етті. Виктория кресін алғаннан кейін Финдлэйтер әскери зейнетақысын музыкалық залдарда өнер көрсету арқылы толықтырды, бірақ әскери топтардың наразылығына ұшырағаннан кейін 1899 жылы Банфширде шаруашылықпен айналысу үшін зейнеткерлікке шықты. 1914 жылы ол Бірінші дүниежүзілік соғысқа Гордон Хайлендерлеріне қайта қосылды; ол 1915 жылдың соңына дейін 9-шы батальонның аға сыбызғышысы болып қызмет етті, содан кейін денсаулығы нашарлағандықтан үйіне оралды. Ол жергілікті сыбызғы тобында белсенді болып, 1942 жылы 70 жасында қайтыс болғанға дейін шаруашылықпен айналысты.
Sergeant George Frederick Findlater VC (16 February 1872 – 4 March 1942) was a Scottish soldier in the British Army, who was awarded the Victoria Cross, Britain's highest award for gallantry, for his role in the Tirah Campaign. On 20 October 1897, Findlater, then a junior piper in the Gordon Highlanders, was shot in the ankles during an advance against opposing defences at the Battle of the Dargai Heights; unable to walk, and exposed to enemy fire, he continued playing, to encourage the battalion's advance. The event was widely covered in the press, making Findlater a public hero. After receiving the Victoria Cross, Findlater supplemented his Army pension by performing at music halls, much to the outrage of the military establishment, but after growing scandal he retired to take up farming in Banffshire in 1899. In 1914, he re enlisted in the Gordon Highlanders for the First World War; he served as the senior piper for the 9th Battalion until the end of 1915, when he returned home because of ill health. Active in a local pipe band, he continued to farm until his death in 1942, aged 70.
Ерте өмір
Финдлэйтер 1872 жылы Абердинширдегі Турриф қаласында дүниеге келді. Ол ұлы Александр Финдлэйтер мен оның әйелі Мэри Энн Кларктың он бір баласының бірі болды. Ол Туррифтегі мектепке барды, бірақ жас кезінде шаруа қожалығында жұмысшы болып жұмыс істеді; сол кездегі заң бойынша балаларға он үш жасында мектепті тастауға рұқсат берілді. Он алты жасқа толғаннан кейін екі ай өткен соң, 1888 жылдың 7 сәуірінде ол Абердинге барып, Гордон Хайлендерлерінің 2-ші батальонына қосылды. Батальон Цейлонға жіберілді, 1891 жылы 1-ші батальонға ауыстырылды, содан кейін Британдық Үндістанның солтүстік-батыс шекарасында, қазіргі Пәкістанның бір бөлігінде қызмет етті. Ол алғаш рет 1895 жылдың наурыз айында Малаканд асуындағы шайқаста белсенді қатысты, онда оқ тиді, бірақ жараланбады; сол жылы ол Читрал жорығындағы көмекші күштермен бірге қызмет етті. Дәстүрлі балладада "Гордондар Хьюс-о-Кромдейлге батыл шабуыл жасады" деп айтылған. Финдлэйтер Равалпиндиге эвакуацияланды, онда емделді, ал жарақаттарының салдарынан армияда қызмет ете алмай, Нетли ауруханасына сауығуға жіберілді. 1898 жылдың мамыр айында Даргайдағы ерлігі үшін Виктория кресімен марапатталатын төрт адамның бірі екені жарияланды және 14 мамырда Нетлиде Виктория патшайымынан жеке марапат алды, армиядан ресми түрде босатылуына бірнеше күн бұрын.
Findlater was born in 1872 at Turriff, Aberdeenshire, one of eleven children of Alexander Findlater, a miller, and his wife, Mary Ann Clark. He attended the school in Turriff but left at a young age to work as a farm labourer; under the law then in force, children were permitted to leave school at thirteen. Two months after his sixteenth birthday, on 7 April 1888, he travelled to Aberdeen and enlisted in the 2nd Battalion, Gordon Highlanders. The battalion was posted to Ceylon, where in 1891 he transferred to the 1st Battalion, then serving on the North West Frontier of British India, now part of Pakistan. He first saw active combat there in March 1895, at the Malakand Pass, where he was hit but not wounded; later in the year, he served with the relief force in the Chitral Expedition. and the traditional ballad itself described how "the Gordons boldly did advance upon the Haughs o' Cromdale". Findlater was evacuated to Rawalpindi where he was treated, and unable to continue in the Army as a result of his injuries, he was sent to Netley Hospital to convalesce. It was announced in May 1898 that he would receive the Victoria Cross, one of four men to be so honoured for actions at Dargai, and was personally decorated by Queen Victoria at Netley on 14 May, a few days before he was formally discharged from the Army.
Халық арасында танымал
Даргайдағы Гордондардың шабуылы британ жұртшылығының қиялын баурап алды, ал жарақат алған сыбызғышының әріптестерін жігерлендіруінің романтикалық суреттемесі, бәлкім, оның ең танымал бөлігі болды. Емделу кезінде Финдлэйтер көптеген халықтан сыйлықтар алды, оның ішінде сыбызғы жинақтары және кем дегенде бір адамның үйлену ұсынысы болды. Виктория кресімен марапатталғаннан кейін халықтың қызығушылығы күрт өсті, ал армия зейнетақысын толықтыру үшін Финдлэйтер әскери турнирде өнер көрсетті, онда ол көп көрермендерді тартты; тек отыз қойылым үшін оған армиялық жылдық зейнетақысының үштен екі бөлігі, яғни 46 фунт төленді. Содан кейін ол музыкалық залдарда, бірінші кезекте Лондонның «Альгамбрасында», содан кейін бүкіл елде өнер көрсете бастады, оның табысы аптасына 100 фунтқа дейін жетті, бұл армияның жеке іс-шараларды бақылауға құқығы бар ма деген қарсы пікірге әкелді. Алайда, бір жыл ішінде оның даңқы төмендеді; ол 1898 жылдың соңында уәдесін бұзу туралы даулы сотқа қатысты, бұл Шотландиядағы өнер көрсетулеріне наразылық тудырды. Ол Форгленде шаруашылықпен айналысып, Туррифтегі жергілікті сыбызғы оркестрінің мүшесі болды; 1927 жылдан 1940 жылға дейін ол оркестрдің сыбызғы майоры болды. Ол 1942 жылдың басында, жетпіс жасқа толуға аздай қалғанда, жүрек талмасынан қайтыс болды. Стэнли Берклидің «Гордон-Гайлендкерлердің шабуылы» (1897), Верекер Хамильтонның «Даргайдағы Финдлэйтер сыбызғышысы» (1898), Финдлэйтердің Даргайда ойнауы және шабуылдың өзі Гордондардың полк тарихындағы ең есте қаларлық сәттердің бірі болды; олар кейіннен Даргай биіктігін шайқас құрметі ретінде тануға өтініш білдірді, бұл қатысқан тоғыз полк ішінде бірегей болды, бірақ олардың өтініші қабылданбады. Джордж Макдональд Фрейзердің «Генерал таңда таңда биледі» романындағы «Дэнд МакНейл» әңгімелерінің бірі Даргай биіктігінде Финдлэйтер сыбызғышы қандай әуен орындағаны туралы сержанттар арасындағы қызу пікірталасқа тоқталды, өзі Финдлэйтер оның қандай болғанына нақты көзқарасы болмады.
The Gordons' charge at Dargai had caught the imagination of the British public, and the romantic description of the wounded piper encouraging his comrades on was perhaps the most famous element of it. Whilst recovering, Findlater received a large number of public donations, including sets of bagpipes, and by at least one account, a proposal of marriage. The public interest increased sharply after he was awarded the Victoria Cross, and to supplement his Army pension Findlater arranged to appear at the Military Tournament, where he drew large crowds; for just thirty performances, he was paid two thirds as much as his annual Army pension of £46. He then began to perform at music halls, first at the London Alhambra and then nationally, with his earnings climbing as high as £100 a week. sparking counter criticism as to whether the Army had any standing to control the private engagements of a man who had already left the Army. Within the year, however, his fame began to turn sour; he was implicated in a contentious breach of promise lawsuit in late 1898, which led to heckling at his Scottish performances, He continued to farm at Forglen, and was a member of the local pipe band at Turriff; from 1927 to 1940 he served as its pipe major. He died in early 1942, shortly after his seventieth birthday, of a heart attack. Stanley Berkeley's Charge of the Gordon Highlanders (1897), Vereker Hamilton's Piper Findlater at Dargai (1898), Findlater's playing at Dargai, along with the charge itself, became one of the more well remembered moments of the Gordons' regimental history; they later applied for the Dargai Heights to be recognised as a battle honour, the only one of the nine participating regiments to do so, but were declined. One of the "Dand MacNeil" stories in George MacDonald Fraser's The General Danced at Dawn concerns an animated discussion in the Sergeants Mess concerning exactly what tune Piper Findlater did play at the Dargai Heights, Findlater himself not being positive what it had been.