Кіріспе

Фрэнк Ербидің «Иуда, бауырым: Оныншы шәкірттің хикаясы» – 1968 жылы жазылған тарихи роман. Роман Исаның өміріне және христиан дінінің бастауына қатысты оқиғаларды мифтен тазартатын әңгіме береді.

Сюжетке кіріспе

Натан ("Отызыншы шәкірт") көзқарасынан жазылған, көптеген түсіндірмелермен толықталған кітап 1-ші ғасырдағы Рим империясы тұсындағы оқиғалар мен махаббат туралы әңгімелерді баяндайды. Натанның саяхаттары оны Римге, ретиарий ретінде шайқасуға, ал Палестинаға оралғанда апостолдармен, зелоттармен және ессейлермен байланысуға жетеледі. Ол Шелмитті (романда жезөкше ретінде бейнеленген Саломе шәкірті) сүйеді, бірақ оның Ешуаға (Исаға) деген батқан махаббатының себебінен оның сезіміне жауап қайтармайды.

Негізгі тақырыптар

Бұл оқиға бір мезгілде Ербидің тарихи тұлғаларды және христиандық нанымдарды сындық теологиялық жазбалардың идеялары арқылы зерттеу құралы ретінде пайдаланылады. Кітапта күмәнді көзқарас басым: ол кереметтерге физикалық түсіндірмелер ұсынады, мысалы, жаңылысқан сәйкестік, дәстүрлі яһуди және ессей күнтізбелеріндегі келіспеушіліктер және әртүрлі деңгейдегі сенімділікке ие басқа да түсіндірмелер. Кітаптың алдыңғы бетінде Ерби "Христиан дініне эмоционалды түрде тәуелділерге" оқуын тоқтатуға ескертеді. Кітаптың сырт жағындағы жазбалар былай деп жалғастырады: Бұл роман тек екі мәселеге тоқталады, олар белгілі бір жағдайда даулы болып саналады: әрбір адамның қиялға берілген және балаларша ойларға сенуге құқығы бар ма; және кез келген ұйымның, дерлік императорлық жарлық сияқты, жай ғана шын емес нәрселерге сенуді талап етуге құқығы бар ма. Меніңше, ақылсыздық қауіпті, тіпті бүгінгі әлемдегі ең қауіпті күш. Осылайша, бұл роман – ақылға қонымды адамдарды қамтитын кең экуменизмге шақыру; және оның қарапайым зиясын төзбес қорлаудан қорғауға жасаған тынысы. Ерби табиғаттан тыс 'мұғжизалар' туралы Киелі кітаптағы мәліметтерге күмәнмен қараса да, ол 'Иешуа' кейіпкерін жоғары моральдық қасиеттері, терең қайырымдылығы және адам табиғатын терең түсінуімен, сондай-ақ өзінің ізбасарларында адалдық сезімін оятудың керемет қабілетімен көрсетеді. Натан соңында христиандықтың нағыз кереметі – адамның шәкірттерінде осындай махаббатты оятуы екеніне келеді, олар оны өлтіруге көнбейді; махаббат күшімен олар оны өз саналарында қайта тірілтеді, себебі олар одан айырылып өмір сүре алмайды. Осыны түсінген Натан өзі де шәкіртке айналып, өмірін және байлығын жаңа дінін таратуға арнайды.