Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тарихи маңызы бар заттарды сақтау мәдени мұраны сақтау.
Preservation of items of historical significance
the preservation of cultural heritage
Тарихи мұраны сақтау (АҚШ), салынған мұраны сақтау немесе салынған мұраны қорғау (Ұлыбритания) – тарихи маңызы бар ғимараттарды, заттарды, ландшафттарды немесе басқа да артефакттарды сақтау, консервациялау және қорғауға бағытталған күш-жігер. Бұл ХХ ғасырда кең таралған философиялық ұғым, ол ғасырлар бойы дамыған қалалар өздерінің мұралық ескерткіштерін қорғауға міндетті деп есептейді. Бұл термин, мысалы, табиғи ормандар мен жабайы жерлерді емес, құрылыс ортасын сақтауға қатысты.
Historic preservation (US), built heritage preservation or built heritage conservation (UK) is an endeavor that seeks to preserve, conserve and protect buildings, objects, landscapes or other artifacts of historical significance. It is a philosophical concept that became popular in the twentieth century, which maintains that cities as products of centuries' development should be obligated to protect their patrimonial legacy. The term refers specifically to the preservation of the built environment, and not to preservation of, for example, primeval forests or wilderness.
Ақылы кәсіби практика салалары
Тарихи мұраны сақтау саласындағы білікті мамандар атқаратын ақылы жұмыс нормативтік талаптарды сақтау, сәулет және құрылыс, тарихи орындар/мұражайлар, қорғау шаралары және қала орталықтарын қайта жаңғырту/жасарту секілді салаларға бөлінеді; осы әрбір салаға қажетті білім, дағды және қабілеттердің жиынтығы әртүрлі.
Paid work, performed by trained professionals, in historic preservation can be divided into the practice areas of regulatory compliance, architecture and construction, historic sites/museums, advocacy, and downtown revitalization/rejuvenation; each of these areas has a different set of expected skills, knowledge, and abilities.
Франция
1790 жылы Обен Луи Миллен Конституциялық Ассамблеяға Бастилияны бұзу туралы баяндама ұсынды, онда «тарихи ескерткіш» термині қолданылды. Осыған байланысты, Ансьен режимге және одан бұрынғы кезеңдерге қатысты орындарды сақтау туралы идея тарады. Таллеранның ықпалымен Ассамблея 13 қазанда «ескерткіштердің, өнердің және ғылымның тағдырын зерттеу» міндетін атқаратын ескерткіштер комиссиясын құрды. Келесі жылы Александр Леноарға 1795 жылы ашылған және Леноардың алдыңғы жылдары сақтап қалған сәулет фрагменттерін көрмеге шығарған «Француз ескерткіштері мұражайын» құру тапсырылды. Мұражай ақырында Луи XVIII тұсында жабылды, ал оның жинағы бастапқы иелері мен олардың отбасыларына қайтарылды. Француз революциясымен бірге болған вандализм мен кең ауқымды бұзушылықтар осындай жауаптарға себеп болды. Мұндай ғимараттардың алғашқы тізімі – Людовик XVI-ның 1795 жылы аяқтаған «азаматтық ғимараттар кеңесі» бастаған қамалдардың тізімі болды. 1804 және 1834 жылдар аралығында бірнеше археологиялық қоғамдар құрылды, атап айтқанда 1804 жылы «Француздық ежелгі заттар қоғамы» (алғашқыда «Кельт академиясы»), 1834 жылы «Француз археология қоғамы» және 1834 жылы «Тарихи және ғылыми жұмыстар комитеті». 1819 жылы Ішкі істер министрлігі алғаш рет тарихи ескерткіштерге қаржылай көмек бөлді. 1830 жылдың 21 қазанында Франсуа Гизо (кейіннен Ішкі істер министрі) ғимараттарды жіктеу және оларды сақтау үшін қаражат бөлу үшін «Стандарт» лауазымын құруды ұсынды. Бұл лауазымға алғаш рет 25 қараша 1830 жылы Людовик Витет, ал кейіннен 27 мамыр 1834 жылы Проспер Мериме тағайындалды. 1837 жылы Бахассон Ішкі істер министрі ретінде тарихи ескерткіштерді жіктеу және тізімдеу жұмыстарын жүргізу, сондай-ақ қаржыландыруды бөлу және қалпына келтіру жұмыстары үшін сәулетшілерді даярлау (соның ішінде Эужен Вайолет ле Дюк) үшін тарихи ескерткіштер комиссиясын ресми түрде құрды. Комиссия алғашқы тізімін 1840 жылы жариялады, содан кейін тізімдеу жұмысын жалғастырды, сондай-ақ болашақ қалпына келтіру үшін визуалды жазбалар жасады. Осы мақсатта 1851 жылы ескерткіштерді суретке түсіру үшін «Фотографиялық миссия» құрылды. Бұл кезеңде үкіметтің өкілеттіктерін түсінуге құлшынсыздық таныту және жеке меншікке жататын мүлікті жіктеу үшін меншік иелерінің келісімі қажеттігі тіркелген ескерткіштердің санының азаюына әкелді. 1920-1930 жылдары жеке меншікке жататын мүлікті жіктеуге жол ашылды; сонымен қатар Ансьен режимнен кейінгі ескерткіштер де жіктеле бастады. 1925 жылы екінші жіктеу жүйесі енгізілді. 1930 жылы жіктемелер «жіктелген» және «тізімделген» деп атала бастады және жіктемеге жіктелген ғимаратты қоршаған жерді де қосуға рұқсат берілді. Нацистік оккупация кезінде ескерткіштерді жоюды болдырмау және мәжбүрлі еңбекке қарсы қорғаныс үшін көптеген жіктемелер жасалды.
In 1790, Aubin Louis Millin submitted a report to the Constituent Assembly regarding the demolition of the Bastille, using the term "monument historique" The idea of preserving sites linked to the Ancien régime and earlier circulated as a result, and under impetus of Talleyrand, the Assembly, on the 13th of October, created the commission des monuments whose function was to "study the fate of monuments, arts, and sciences." The following year, Alexandre Lenoir was appointed to create the Musée des Monuments français , which opened in 1795 and exhibited fragments of architecture Lenoir had saved and salvaged from destruction over the previous years. The museum was ultimately closed during the Restoration by Louis XVIII, and its collection was returned to the original owners and their families. The vandalism and widespread destruction which accompanied the French Revolution had inspired several such responses, and the first known register of such buildings was an inventory of the castles begun by Louis XVI by the conseil des bâtiments civils , which was completed in 1795. Between 1804 and 1834, several archaeological societies were formed, notably the Société des antiquaires de France in 1804 (originally the Académie celtique), the Société française d'archéologie in 1834, and the Comité des travaux historiques et scientifiques also in 1834. In 1819, the Ministry of the Interior provided an allowance for monuments historiques for the first time, and, on 21 October 1830, François Guizot (then Minister of the Interior) proposed the creation of a post, the , to classify buildings and distribute funds for their preservation. This post was first assigned to Ludovic Vitet on 25 November 1830, and later to Prosper Mérimée on 27 May 1834. In 1837, Bachasson, in his capacity of Minister of the Interior, officially established the Commission des monuments historiques to carry out the work of classification and producing an inventory, as well as distributing funding and training architects for restoration work (Eugène Viollet le Duc among them). The Commission published its first inventory in 1840, and subsequently continued its inventory work, as well as create visual records for any future restoration. To this end, it created the Mission Héliographique to photograph monuments in 1851. During this period, the combination of reluctance to understand the government's prerogatives and the fact that the classification of private property required the owners' consent resulted in the gradual decrease in the number of registered monuments. During the 1920s and 1930s, classification further opened up to private property; additionally, monuments post dating the Ancien régime began to be classified. In 1925, a second order of classification was introduced: inscription à l'inventaire supplémentaire des monuments historiques
In 1930, the classifications were renamed "classé" and "inscrit" and classification was allowed to include the land immediately surrounding a classified building. During the Nazi Occupation, numerous classifications were made both in order to prevent destruction of monuments and to provide some protection from compulsory labour.
Біріккен Корольдік
Англияда ежелгі нәрселерге қызығушылық 17 ғасырдың ортасынан бері белгілі бір джентльменнің әуесқойлығы болды, ғылыми білуге құштарлықтың артуымен бірге дамыды. Корольдік қоғамның мүшелері жиі Антикварлар қоғамының мүшелері де болды. Теміржолдар Ұлыбритания бойынша тарала бастағанда көптеген тарихи орындар зақымдалды, олардың ішінде Эдинбургтегі Троица ауруханасы мен шіркеуі, Фурнесс аббаттығы, Бервик және Нортгемптон қамалдары, сондай-ақ Йорк, Честер және Ньюкаслдың ежелгі қабырғалары бар. 1833 жылы Беркхамстед қамалы 1833-1837 жылдардағы Лондон және Бирмингем теміржол актілері бойынша Англиядағы алғашқы ресми түрде қорғалатын тарихи орын болды, бірақ 1834 жылы жаңа теміржол желісі қамалдың қақпа үйін және оңтүстікке қарайғы сыртқы қоршауларын қиратты. 1847 жылы Шекспирдің туған үйіне сенім қоры, Стратфорд мүлігін американдық шоумен П.Т. Барнумға сатудан қалдыру үшін Парламенттің жеке актісімен құрылды. Беркхамстедте тағы бір ерте сақталу оқиғасы болды. 1866 жылы Ашридж үйінде тұратын лорд Браунлоу көршілес Беркхамстед орталығын 5 фут (2 м) болат қоршаумен қоршауға тырысты. Англияда ерте англосаксон дәуірінен бастап жалпы жер – жергілікті қоғам пайдалана алатын ресурс ретіндегі жер аумағы еді. 1660 және 1845 жылдар аралығында Англияда 7 миллион акр жалпы жерді жеке меншік жер иелері Парламентке өтінішпен бекітті. 1866 жылдың 6 наурызына қараған түнде Аугуст Смит Парламент депутаты жергілікті халық тобын және Лондонның Шығыс бөлігінен жалдамалы адамдарды тікелей әрекетке алып келді, Беркхамстед орталығын қоршаудан босату және Беркхамстед халқы үшін сақтау үшін, бұл оқиға ұлттық деңгейде «Беркхамстед орталығы шайқасы» деп белгілі болды. 1870 жылы сэр Роберт Хантер (кейіннен 1895 жылы Ұлттық қордың негізін қалаушы) және Орталықтарды сақтау қоғамы Беркхамстед орталығының және басқа да ашық кеңістіктердің қоршаудан қорғалуын қамтамасыз ететін заңдық іске қол жеткізді. 1926 жылы орталық жерді Ұлттық қор сатып алды. 19 ғасырдың ортасына қарай Ұлыбританияның қорғалмаған мәдени мұрасының көп бөлігі баяу жойылып барады. Тіпті Уильям Гринвелл сияқты жақсы ниетті археологтар да 1870 жылдары Стонхенджге қауіп төндірді. Туристер тастардың бөліктерін сындырып алып немесе тасқа өзінің аттарын қазып жазды. Ескерткіштің жеке меншік иелері жерді Лондон және Оңтүстік-Батыс теміржол компаниясына сатуға шешім қабылдады, ол ескерткіштің «қазір ешкімге ешқандай пайдасы жоқ» екенін мәлімдеді. Джон Любок, Парламент депутаты және ботаник, елдің ұлттық мұрасының қорғаушысы ретінде көзге түсті. 1872 жылы ол Евбери, Сильбури төбесі және басқа жерлердегі ежелгі ескерткіштерді орналастырған жеке меншік жерлерді сатып алды, иелері оларды тұрғын үй салу үшін тазартумен қорқытқан. Көп ұзамай ол ескерткіштерді жоюдан қорғау үшін заң шығару үшін Парламентте науқан бастады. Бұл ақыры Уильям Гладстонның либералды үкіметінің 1882 жылғы Ежелгі ескерткіштерді қорғау туралы заңына әкелді. Бұл жұмысты атқаруға үкімет алғаш рет археолог Огастус Питт Риверсті тағайындады. Бұл заң консервативті саяси топтармен меншік иесінің жеке меншік құқығына жасалған ауыр шабуыл ретінде қарастырылды, сондықтан инспектор тек жойылып бара жатқан ескерткіштерді анықтауға және оларды меншік иесінің келісімімен сатып алуға ғана құқылы болды. Заң тек ежелгі ескерткіштерге қатысты болды, бірақ тарихи ғимараттар мен құрылыстарға қатысты емес. 1877 жылы тарихи ғимараттарды жоюды болдырмау үшін өнер және қолөнер дизайнімен айналысатын Уильям Моррис Ежелгі ғимараттарды қорғау қоғамын құрды, содан кейін 1895 жылы Ұлттық қор олардың иелерінен сақтау үшін мүлік сатып алды. 1882 жылғы Ежелгі ескерткіштерді қорғау туралы заң тек ежелгі үйінділер сияқты көне орындарға ғана заңдық қорғау берді. 1900 жылғы Ежелгі ескерткіштерді қорғау туралы заң үкіметтің Жұмыс комиссарлары мен жергілікті округтік кеңестерге кең көлемді мүлікті қорғауды тапсыру арқылы оны одан әрі дамытты. 1910 жылы тағы да жаңартулар жасалды. Тэттершалл қамалы, Линкольншир, ортағасырлық әулет үйі 1910 жылы сатылымға шығарылды, оның ең үлкен қазыналары, ортағасырлық үлкен каминдері әлі де сақталған. Алайда, америкалықтар үйді сатып алған кезде, оларды жыртып алып, кемеге жөнелту үшін қаптап тастады. Бұрынғы Үндістанның вице-королі Джордж Керзон, Кедлстонның 1-ші маркизі Керзон, осы мәдени жойылудан ашуланып, қаланы сатып алып, каминдерді қайта орнатты. Оларды іздеу бойынша бүкіл елде жүргізілген іздеу жұмыстарынан кейін, олар ақыры Лондонда табылды және қайтарылды. Ол қаланы қалпына келтіріп, 1925 жылы қайтыс болғаннан кейін Ұлттық қорға қалдырды. Оның Тэттершаллдағы тәжірибесі Лорд Керзонды Ұлыбританияда мұраны қорғау туралы қатаң заңдарды қабылдауға итермеледі, бұл 1913 жылғы Ежелгі ескерткіштерді консолидациялау және түзету туралы заң ретінде қабылданды. Жаңа құрылымда мұндай ескерткіштерді қорғауды бақылау үшін Ежелгі ескерткіштер кеңесі құрылды. Кеңеске Парламенттің келісімімен ескерткіштерді қорғау үшін сақтау бұйрықтарын шығаруға және оларға қоғамдық қол жеткізу құқығын кеңейтуге өкілеттік берілді. «Ескерткіш» термині оның айналасындағы жерлерді қамту үшін кеңейтілді, бұл кеңірек ландшафты қорғауға мүмкіндік берді.
In England, antiquarian interests were a familiar gentleman's pursuit since the mid 17th century, developing in tandem with the rise in scientific curiosity. Fellows of the Royal Society were often also Fellows of the Society of Antiquaries. Many historic sites were damaged as the railways began to spread across the UK, these sites included Trinity Hospital and its church in Edinburgh, Furness Abbey, Berwick and Northampton Castle, as well as the ancient walls of York, Chester and Newcastle. In 1833 Berkhamsted Castle became the first historic site in England to be officially protected by statute, under the London and Birmingham Railway Acts of 18331837, though the new railway line in 1834 did demolish the castle's gatehouse and outer earthworks to the south. In 1847 the Shakespeare Birthplace Trust was formed by a private Act of Parliament to prevent the Stratford property's sale to American showman P. T. Barnum. Another early preservation event also occurred at Berkhamsted. In 1866, Lord Brownlow who lived at Ashridge House, tried to enclose the adjoining Berkhamsted Common with 5 feet (2 m) steel fences in an attempt to claim it as part of his estate. In England from early Anglo Saxon times, Common land was an area of land which the local community could use as a resource. Across England between 1660 and 1845, 7 million acres of Common land had been enclosed by private land owners by application to parliament. On the night of 6 March 1866, Augustus Smith MP led gangs of local folk and hired men from London's East End in direct action to break the enclosure fences and protect Berkhamsted Common for the people of Berkhamsted in what became known nationally as the Battle of Berkhamsted Common. In 1870, Sir Robert Hunter (later co founder of the National Trust in 1895) and the Commons Preservation Society succeed in legal action that ensured protection of Berkhamsted Common and other open spaces threatened with enclosure. In 1926 the common was acquired by the National Trust. By the mid 19th century, much of Britain's unprotected cultural heritage was being slowly destroyed. Even well meaning archaeologists like William Greenwell excavated sites with virtually no attempt at their preservation, Stonehenge came under increasing threat by the 1870s. Tourists were chipping off parts of the stones or carving their initials into the rock. The private owners of the monument decided to sell the land to the London and South Western Railway who stated that the monument was "not the slightest use to anyone now". John Lubbock, an MP and botanist emerged as the champion of the country's national heritage. In 1872 he personally bought private land that housed ancient monuments in Avebury, Silbury Hill and elsewhere, from the owners who were threatening to have them cleared away to make room for housing. Soon, he began campaigning in Parliament for legislation to protect monuments from destruction. This finally led to the legislative milestone under the Liberal government of William Gladstone of the Ancient Monuments Protection Act 1882. The first government appointed inspector for this job was the archaeologist Augustus Pitt Rivers. This legislation was regarded by conservative political elements as a grave assault on the individual rights of property of the owner, and consequently, the inspector only had the power to identify endangered landmarks and offer to purchase them from the owner with his consent. The Act only covered ancient monuments and explicitly did not cover historic buildings or structures. In 1877 the Society for the Protection of Ancient Buildings was founded by the Arts and Crafts designer William Morris to prevent the destruction of historic buildings, followed by the National Trust in 1895 that bought estates from their owners for preservation. The Ancient Monuments Protection Act 1882 had only given legal protection to prehistoric sites, such as ancient tumuli. The Ancient Monuments Protection Act 1900 took this further by empowering the government's Commissioners of Work and local County Councils to protect a wider range of properties. Further updates were made in 1910. Tattershall Castle, Lincolnshire, a medieval manor house had been put up for sale in 1910 with its greatest treasures, the huge medieval fireplaces, still intact. However, when an American bought the house they were ripped out and packaged up for shipping. The former viceroy of India, George Curzon, 1st Marquess Curzon of Kedleston, was outraged at this cultural destruction and stepped in to buy back the castle and reinstall the fireplaces. After a nationwide hunt for them they were finally found in London and returned. He restored the castle and left it to the National Trust on his death in 1925. His experience at Tattershall influenced Lord Curzon to push for tougher heritage protection laws in Britain, which saw passage as the Ancient Monuments Consolidation and Amendment Act 1913. The new structure involved the creation of the Ancient Monuments Board to oversee the protection of such monuments. Powers were given for the board, with Parliamentary approval, to issue preservation orders to protect monuments, and extended the public right of access to these. The term "monument" was extended to include the lands around it, allowing the protection of the wider landscape.
Ұлттық қор
Ұлттық Траст 1894 жылы Октавия Хилл, сэр Роберт Хантер және Хардвик каноны Ронсли тарапынан әлемдегі өз түріндегі алғашқы ұйым ретінде құрылды. Оның ресми мақсаты: Ұлттың игілігі үшін әдемі немесе тарихи маңызы бар жерлер мен мүліктерді (ғимараттарды қоса алғанда) сақтау, сондай-ақ жерлерге қатысты олардың табиғи сыртқы түрін, ерекшеліктерін, жануарлар мен өсімдіктер әлемін сақтау. Сондай-ақ, ұлттық, тарихи немесе көркемдік құндылығы бар кез келген сипаттағы жиһаз, картиналар мен мүліктерді сақтау. Бастапқыда Траст көбінесе ашық кеңістіктерді және қауіп төндірілген ғимараттарды қорғаумен айналысты. Оның алғашқы сатып алынған мүлігі 1895 жылы Уэльстегі Бармуттың үстіндегі жардың басында орналасқан Динас Олеу жер учаскесі болды. Трасттың алғашқы жылдары сатып алған тағы екі орын кейіннен табиғат қорықтарына айналды: Кембриджширдегі Викен Фен және Норфолктегі Блейкени Пойнт. Солсбери жазығындағы Уайт-Барроу Трасттың алғашқы археологиялық ескерткіші болды. Солсбери жазығындағы Уайт-Барроу 1909 жылы 60 фунт стерлингке сатып алынған Трасттың алғашқы археологиялық ескерткіші еді. Қазіргі кезде ең көп танылатын мүліктердің көп бөлігін құрайтын ауылдық үйлер мен бақшаларға назар аудару 20 ғасырдың ортасында пайда болды, осы мүліктердің жеке меншік иелері оларды күтіп ұстауға шамалары жетпейтіні анықталған кезде.
The National Trust was founded in 1894 by Octavia Hill, Sir Robert Hunter, and Hardwicke Canon Rawnsley as the first organisation of its type in the world. Its formal purpose is: The preservation for the benefit of the Nation of lands and tenements (including buildings) of beauty or historic interest and, as regards lands, for the preservation of their natural aspect, features and animal and plant life. Also the preservation of furniture, pictures and chattels of any description having national and historic or artistic interest. In the early days, the Trust was concerned primarily with protecting open spaces and a variety of threatened buildings. Its first acquisition was Dinas Oleu, a piece of land on the clifftop above Barmouth in Wales, donated in 1895. Two other sites acquired by the Trust in its early years later became nature reserves: Wicken Fen in Cambridgeshire and Blakeney Point in Norfolk. White Barrow on Salisbury Plain was the Trust's first archaeological monument. White Barrow on Salisbury Plain was the Trust's first archaeological monument, purchased in 1909 for £60. The focus on country houses and gardens, which now comprise the majority of its most visited properties, came about in the mid 20th century, when it was realised that the private owners of many of these properties were no longer able to afford to maintain them.
Ағылшын мұрасы
English Heritage 1983 жылы құрылған, Англиядағы Ұлттық мұралар жинағын қорғап, басқаратын тіркелген қайырымдылық ұйымы. Оған Англияның 5000 жылдан астам тарихы бар 400-ден астам тарихи ғимараттары, ескерткіштері және нысандары кіреді. Оның портфеліне Стоунхендж, Довер қамалы, Тинтегел қамалы және Адриан қабырғасының ең жақсы сақталған бөліктері кіреді. Алғашқыда English Heritage – бұл Англия үкіметінің атқарушы ведомстволық емес мемлекеттік органының операциялық атауы, ресми түрде Англияның тарихи ғимараттар мен ескерткіштер комиссиясы деп аталды. Ол мұраны қорғаудың ұлттық жүйесін басқарды және көптеген тарихи мүліктің иесі болды. Бұл ұйым мұраны қорғау саласында мемлекеттің ұзақ жылғы қатысуынан туындаған, бұрынғы ұйымдардың қызметін біріктіру мақсатымен құрылды. 1999 жылы ұйым Англияның тарихи ескерткіштер жөніндегі Корольдік комиссиясымен және Англияның Ұлттық ескерткіштер тізілімімен (National Monuments Record) біріктіріліп, Англияның тарихи ортасын анықтау және зерттеу үшін ресурстарды біріктірді. 2015 жылдың 1 сәуірінде English Heritage екі бөлікке бөлінді: "Тарихи Англия" (Historic England), ол бұрынғы ұйымның заңдық және қорғау функцияларын мұра етті, және жаңа "English Heritage Trust" қайырымдылық қоры, ол тарихи мүлікті басқарады және English Heritage операциялық атауын мен логотипін қабылдады. Британ үкіметі жаңа қайырымдылық ұйымды тәуелсіз траст ретінде құруға көмектесу үшін 80 миллион фунт стерлинг көлемінде грант берді, бірақ тарихи мүліктер мемлекеттік меншікте қалды. 1944 және 1947 жылғы қала және ауылды жоспарлау актілері ерекше сәулеттік немесе тарихи маңызы бар ғимараттарды тізімге енгізуді белгіледі. 2017 жылға қарай Англияның Ұлттық мұра тізімінде (National Heritage List for England) 377 700 тізімге алынған ғимарат бар еді, оны Historic England жүргізеді.
English Heritage formed in 1983, is a registered charity that looks after the National Heritage Collection in England. This comprises over 400 of England's historic buildings, monuments and sites spanning more than 5,000 years of history. Within its portfolio are Stonehenge, Dover Castle, Tintagel Castle and the best preserved parts of Hadrian's Wall. Originally English Heritage was the operating name of an executive non departmental public body of the British Government, officially titled the Historic Buildings and Monuments Commission for England, that ran the national system of heritage protection and managed a range of historic properties. It was created to combine the roles of existing bodies that had emerged from a long period of state involvement in heritage protection. In 1999 the organisation merged with the Royal Commission on the Historical Monuments of England and the National Monuments Record (England), bringing together resources for the identification and survey of England's historic environment. On 1 April 2015, English Heritage was divided into two parts: Historic England, which inherited the statutory and protection functions of the old organisation, and the new English Heritage Trust, a charity that would operate the historic properties, and which took on the English Heritage operating name and logo. The British government gave the new charity an £80 million grant to help establish it as an independent trust, although the historic properties remained in the ownership of the state. The Town and Country Planning Acts of 1944 and 1947 established the listing of buildings of special architectural or historic interest; by 2017 there were 377,700 listed buildings on the National Heritage List for England, which is maintained by Historic England.
Нидерланды
Виктор де Стюерс Нидерландыда тарихи ескерткіштерді сақтау ісін бастаған адам деп есептеледі. 1875 жылы алғашқы ұлттық консервация департаменті құрылды және де Стюерс Ішкі істер министрлігінің алғашқы заң хатшысы болып тағайындалды, сонымен қатар жаңадан құрылған Өнер және Ғылым департаментінің басшысы болды. Ол Monumentenzorg (Тарихи сақтау қоры) ұйымын құрудың бастамашысы болды, Rijksmuseum (Ұлттық музей) және Rijksarchief (Ұлттық архив) құрылуына көмектесті. Дегенмен, тарихи ескерткіштерді сақтау жөніндегі ұлттық заңнама тек 20 ғасырда ғана қабылданды. 1961 жылы "Ескерткіштер туралы заң" ("Monumentenwet") қабылданды. Онда кем дегенде елу жылдан бері салынған және "өзінің сұлулығымен, ғылыми маңызымен немесе әлеуметтік құндылығымен жалпыға ортақ қызығушылық тудыратын" кез келген физикалық ғимарат немесе кеңістік сақталуға тиіс екені айқындалды. 1988 жылы бұл заң Monumentenwet 1988 ("Монументтер туралы заң 1988") заңымен, ал 2015 жылы Erfgoedwet ("Мұра туралы заң") заңымен алмастырылды. 1973 жылы Monumentenwacht ("Монумент күзеті") атты коммерциялық емес ұйым құрылды, оның мақсаты тарихи ғимараттарды күтіп ұстаудың алдын алу шараларын ұсыну болды. Нидерландыдағы тарихи мұраны сақтау бағдарламаларының көп бөлігі сияқты, бұл бағдарлама да орталықтандырылмаған, провинциялық деңгейде басқарылады. Мұралық ғимараттардың иелері Monumentenwacht қызметіне тіркеліп, тексеру үшін жүйелі түрде келуге тапсырыс бере алады. Қаржыландыру ұлттық және провинциялық субсидиялар есебінен жүзеге асырылады. Нидерландыда теңіз мұрасын сақтаудың ерекше түрі бар. Теңіз саудасы голландтардың ерекшелігі болды, ол олардың мәдениетінің көп бөлігін қалыптастырды. 50% аумағы теңіз деңгейінен төмен орналасқан ел ретінде голландтардың тарихы сумен тығыз байланысты. Амстердам мен Роттердамда голландтардың теңіз мұрасының тарихын баяндайтын теңіз музейлері бар, бірақ оны қалай сақтауға қатысты заңдық құжаттама жеткіліксіз. Мысалы, Сара Дромгулдың сөзіне сүйенсек, Голланд Ост-Индія компаниясына тиесілі кемелердің құлау оқиғалары бүкіл әлемде кездеседі, олар әлі де Нидерландының меншігінде, бірақ голланд үкіметі осы мүліктің өз территориясынан тыс жерде табылған жағдайлары үшін жауапкершілікті көбінесе қабылдамайды.
Victor de Stuers is widely considered the man who started historic preservation in the Netherlands. In 1875 the first national department for conservation was established and de Stuers was appointed as the first legal secretary at the Ministry of Home Affairs as chief of the brand new Department of Arts and Sciences. He was the driving force behind Monumentenzorg (Foundation for Historic Preservation), helped found the Rijksmuseum (National Museum) and the Rijksarchief (National Archives). However, it was not until the 20th century that there was national legislation on historic preservation. In 1961 the Monumentenwet ("Monuments Act") was passed. It defined that any physical building or space that was at least fifty years old and "which are of general interest because of their beauty, their meaning to science or their social value" and must thus be preserved. In 1988 this Act was replaced by the Monumentenwet 1988 ("Monuments Act 1988") and in 2015 by the Erfgoedwet ("Heritage Law"). In 1973, the NGO Monumentenwacht ("Monument Watch") was founded with the purpose of providing preventative measures of maintenance for historic buildings. As the majority of the historic preservation programs in the Netherlands, this program is decentralized, managed on the provincial level. Owners of heritage buildings can subscribe to the services of Monumentenwacht and receive regular visits for inspection. The costs are covered through a combination of national and provincial subsidies. A special kind of preservation that takes place in the Netherlands is the preservation of maritime heritage. Maritime trade was the Dutch specialty which shaped much of their culture and as a country that is 50% under sea level the Dutch history is closely intertwined with water. There are maritime museums in both Amsterdam and Rotterdam that tell the story of the Dutch maritime heritage, but there is not much legal documentation on how to preserve it. For example, according to Sarah Dromgoole, shipwrecks from The Dutch East India Company are found all around the world, which are still property of the Netherlands, but the Dutch government rarely takes responsibility for this property that is found outside of their territory.
АҚШ
Америка Құрама Штаттарындағы алғашқы тарихи сақтау жұмыстарының бірі Ньюбург (Нью-Йорк штаты) қаласындағы Вашингтон штаб-пәтері тарихи орны болды. Бұл мүлік АҚШ штатының тарихи орын ретінде тағайындалған және басқарылған алғашқы мүлігі болып ерекшеленеді, ол 1850 жылдан бері осы мәртебеге ие. Тағы бір ерте тарихи сақтау жобасы – 1858 жылы Джордж Вашингтонның Вернон тауы болды. 1889 жылы құрылған, Вирджиния штатының Ричмонд қаласында орналасқан «Вирджинияны сақтау» (бұрын Вирджинияның ескіліктерін сақтау қауымдастығы деп аталған) Америка Құрама Штаттарындағы алғашқы штаттық тарихи сақтау тобы болды. 1895 жылы құрылған «Американың көрнекті және тарихи орындарын сақтау қоғамы» – АҚШ-тағы өз қызметін тек бір тарихи орынға немесе нысанға шектемейтін алғашқы американдық ұйым болды. Қоғам ұлттық ұйым ретінде жұмыс істеді: табиғи ландшафтыны қорғау және тарихи ескерткіштерді сақтау; өткен мен қазіргі ескерткіштер мен құжаттарды сақтау; ескерткіштер орнату және Американың көркем сұлулығын насихаттау. Чарльз Питерсон 20 ғасырдың ортасында «Тарихи американдық ғимараттар туралы зерттеулер» (HABS) құруда ықпалды тұлға болды, Тәуелсіздік ұлттық тарихи паркін құруға кеңес берді, Колумбия университетінде АҚШ-та тарихи сақтау бойынша алғашқы магистратура бағдарламасын құруға көмектесті және авторлық жұмыстар жазды. «Симонс және Лапхэм» архитектура фирмасы (Альберт Симонс және Самуэль Лапхэм) 1930 жылы Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласында елдің алғашқы тарихи сақтау жарлығын қолдаушы болды, бұл қалаға тарихи ғимараттар қорын жоюға қарсы нормативтік құралдарды ұсынды. 1925 жылы Нью-Орлеандағы Француз кварталының тарихи ғимараттарын сақтауға жасалған күш-жігер «Vieux Carré» комиссиясын құруға және кейіннен тарихи сақтау жарлығын қабылдауға әкелді. АҚШ-тың тарихи мұраларды сақтау жөніндегі ұлттық қоры, тағы бір жеке қаржыландырылатын коммерциялық емес ұйым, 1949 жылы бірнеше нысанмен басталды және Қордың миссиялық мәлімдемесіне сәйкес, «Американың әртүрлі тарихи орындарын сақтау және қауымдастықтарымызды жандандыру үшін басшылық, білім беру, жақтау және ресурстар» ұсынатын мақсаттарды қалыптастырды. 1951 жылы Қор өзінің алғашқы мұражайлық мүлігі – Солтүстік Вирджиниядағы Вудлон плантациясы үшін жауапкершілікті өз мойнына алды. Барлығы жиырма сегіз нысан кейіннен Америка тарихының мәдени әртүрлілігін көрсететін Ұлттық қордың бөлігіне айналды. 1964 жылы Нью-Йорктегі Пенсильвания станциясының қирауы бүкіл елдегі көптеген адамдарды сақтауды қолдауға итермеледі. 1960 жылдары жаңа заңдар мен халықаралық келісімдер «ежелгі ескерткіштерден бастап бірнеше онжылдыққа дейінгі барлық аудандар мен ғимараттарға дейін» сақтауға мүмкіндік берді. Халықаралық деңгейде Нью-Йоркте орналасқан Дүниежүзілік ескерткіштер қоры 1965 жылы бүкіл әлемдегі тарихи орындарды сақтау үшін құрылды. Джеймс Марстон Фичтің басшылығымен 1964 жылы Колумбия университетінде алғашқы жоғары дәрежелі тарихи сақтау бағдарламасы басталды. Бұл басқа да жоғары оқу орындарындағы тарихи мұраны сақтау бағдарламаларының негізін қалаудың үлгісі болды. 1980 жылға дейін көптеген басқа бағдарламалар ашылды: Корнелл университетінде сақтауды жоспарлау бойынша магистратура (1975); Вермонт университетінде тарихи сақтау бойынша магистратура (1975); Бостон университетінде тарихи сақтау зерттеулері бойынша магистратура (1976); Шығыс Мичиган университетінде тарихи сақтау бойынша магистратура (1979) және Саванна өнер және дизайн колледжінің алғашқы бағдарламаларының бірі – тарихи сақтау бойынша магистратура. Джеймс Марстон Фитч сондай-ақ 1996 жылы Тулан сәулет мектебінде сақтауды зерттеу магистрі дәрежесін құруға басшылық пен қолдау көрсетті. Ренсселер политехникалық институтының (Нью-Йорк штаты, Трой қаласы) сәулет мектебі М.с. Құрылысты қорғау бойынша білім беру бағдарламасын ұсынады. 2005 жылы Клемсон университеті мен Чарльстон колледжі Чарльстон қаласында орналасқан М.с. бағдарламасын құрды. Алғашқы бакалавриат бағдарламалары (B. А.) 1977 жылы Гоучер колледжі мен Роджер Уильямс университеті (содан кейін Роджер Уильямс колледжі деп аталды) ашылды, содан кейін 1979 жылы Мэри Вашингтон колледжі ашылды. 2013 жылға дейін АҚШ-та сертификаттар, қауымдастық, бакалавр және магистрлік дәрежелер беретін елуден астам тарихи сақтау бағдарламалары болды. Хорхе Отеро Пайлос басшылығымен 2018 жылы Колумбияның сәулет, жоспарлау және сақтау жоғары мектебінде АҚШ-та тарихи сақтау бойынша алғашқы PhD бағдарламасы құрылды.
In the United States one of the first historic preservation efforts was the Washington's Headquarters State Historic Site, in Newburgh, New York. This property has the distinction of being the first ever property designated and operated as a historic site by a U. S. state, having been so since 1850. Another early historic preservation undertaking was that of George Washington's Mount Vernon in 1858. Founded in 1889, the Richmond, Virginia based Preservation Virginia (formerly known as the Association for the Preservation of Virginia Antiquities) was the United States' first statewide historic preservation group. The American Scenic and Historic Preservation Society was formed in 1895 as the first American organization of its kind in the United States that did not limit its activities to a single historic place or object. The Society operated as a national organization to: protect the natural scenery and the preservation of historic landmarks; to preserve landmarks and records of the past or present; to erect memorials and promote appreciation of the scenic beauty of America. Charles E. Peterson was an influential figure in the mid 20th century establishing the Historic American Buildings Survey (HABS), advising on the establishment of Independence National Historical Park, helping with the first graduate degree program in historic preservation in the United States at Columbia University, and author. The architectural firm of Simons & Lapham (Albert Simons and Samuel Lapham) was an influential supporter of the nation's first historic preservation ordinance in Charleston, South Carolina in 1930, affording that city a regulatory means by which to prevent the destruction of its historic building stock. In 1925, efforts to preserve the historic buildings of the French Quarter in New Orleans led to the creation of the Vieux Carré Commission and later, to the adoption of a historic preservation ordinance. The US National Trust for Historic Preservation, another privately funded non profit organization, began in 1949 with a handful of structures and has developed goals that provide "leadership, education, advocacy, and resources to save America's diverse historic places and revitalize our communities" according to the Trust's mission statement. In 1951 the Trust assumed responsibility for its first museum property, Woodlawn Plantation in northern Virginia. Twenty eight sites in all have subsequently become part of the National Trust, representing the cultural diversity of American history. In New York City, the destruction of Pennsylvania Station in 1964 shocked many nationwide into supporting preservation. The 1960s proved advantageous with new laws and international agreements extending preservation "from ancient monuments to whole districts and buildings a few decades old." On an international level, the New York based World Monuments Fund was founded in 1965 to preserve historic sites all over the world. Under the direction of James Marston Fitch, the first advanced degree historic preservation program began at Columbia University in 1964. It became the model on which most other graduate historic preservation programs were created. Many other programs were to follow before 1980: M. A. in Preservation Planning from Cornell (1975); M. S. in Historic Preservation from the University of Vermont (1975); M. S. in Historic Preservation Studies from Boston University (1976); M. S. in Historic Preservation from Eastern Michigan University (1979) and M. F. A. in Historic Preservation was one of the original programs at Savannah College of Art & Design. James Marston Fitch also offered guidance and support towards the founding of the Master of Preservation Studies Degree within the Tulane School of Architecture in 1996. The M. Sc. in Building Conservation degree program is offered by the School of Architecture at Rensselaer Polytechnic Institute in Troy, New York. In 2005, Clemson University and the College of Charleston created an M. S. degree program based in Charleston, SC. The first undergraduate programs (B. A.) appeared in 1977 from Goucher College and Roger Williams University (then called Roger Williams College), followed by Mary Washington College in 1979. as of 2013 there were more than fifty historic preservation programs offering certificates, associate, bachelor's, and master's degrees in the United States. Under the direction of Jorge Otero Pailos, the first PhD in Historic Preservation in the United States was founded at Columbia Graduate School of Architecture, Planning and Preservation in 2018.
Тарихи аудандар
Америка Құрама Штаттарындағы тарихи аудан – әр түрлі деңгейдегі бірнеше мекеменің тарихи немесе сәулеттік маңызы бар деп таныған ғимараттар, мүліктер немесе нысандар тобы. Тарихи аудан ішіндегі ғимараттар, құрылыстар, заттар мен нысандар әдетте екі санатқа бөлінеді: маңызды және маңызды емес. Ауданның мөлшері әртүрлі, кейбіреулерінде жүздеген құрылыстар болса, енді бірінде бірнеше ғана болады. АҚШ Федералдық үкіметі Ұлттық саябақтар қызметінің басшылығымен АҚШ Ішкі істер департаменті арқылы тарихи аудандарды белгілейді. Федералдық деңгейде тағайындалған тарихи аудандар Тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізіледі. Тарихи аудандар ауылдық жерлерге тарихи мұраны сақтау бағдарламалары арқылы өзінің ерекшелігін сақтауға көмектеседі. Оларға ауылдық жерлердің орталықтарын қайта дамытуға арналған "Басты көше" бағдарламалары да кіреді. Тарихи мұраны сақтау бағдарламаларын ауылдық жерлердегі жергілікті билік органдарының экономикалық даму құралы ретінде пайдалану, кейбір аймақтарға өздерінің тарихын пайдаланып туризм нарығын дамытуға мүмкіндік берді, бұл өз кезегінде осы аймақтардың экономикалық тұрақтылығын қамтамасыз етуге қаражат түсірді, оны олар басқаша көрмейтін еді. Ұлыбританияда да ұқсас ұғым бар: 1990 жылғы "Жоспарлау (тізімделген ғимараттар және қорғалатын аумақтар) туралы" заңға сәйкес, сәулеттік немесе мәдени мұралық қызығушылық тудыратын ғимараттар бар аймақты қорғау мақсатымен қорғалатын аймақ белгіленеді.
A historic district in the United States is a group of buildings, properties, or sites that have been designated by one of several entities on different levels as historically or architecturally significant. Buildings, structures, objects and sites within a historic district are normally divided into two categories, contributing and non contributing. Districts greatly vary in size, some having hundreds of structures while others have just a few. The U. S. federal government designates historic districts through the U. S. Department of Interior, under the auspices of the National Park Service. Federally designated historic districts are listed on the National Register of Historic Places. Historic districts allows rural areas to preserve their characters through historic preservation programs. These include "Main Street" programs that can be used to redevelop rural downtowns. Using historic preservation programs as an economic development tool for local governments in rural areas has enabled some of those areas to take advantage of their history and develop a tourism market that in turn provides funds for maintaining an economic stability that these areas would not have seen otherwise. A similar concept exists in the United Kingdom: a Conservation area is designated in accordance with the Planning (Listed Buildings and Conservation Areas) Act 1990 in order to protect a zone in which there are buildings of architectural or cultural heritage interest.
Ұлттық парктер
Ішкі істер департаменті Нью-Джерси штатының Мористоун қаласының бірнеше аймағын АҚШ ұлттық саябақтар жүйесіндегі алғашқы тарихи саябақ деп белгіледі. Ол Морристаун ұлттық тарихи саябағы болып бекітілді. Бұл қауымдастықта 1715 жылға дейін бар тұрақты елді мекендер болған, ол Америка революциясының әскери орталығы деп есептеледі және көптеген тарихи орындар мен нысандарды қамтиды. Саябақ Мористоун қаласының үш маңызды орнын қамтиды. Ұлыбританияда АҚШ-тағы елші Джеймс Брайс ұлттық саябақтар жүйесін жоғары бағалап, оларды Ұлыбританияда құруға шақырулар жасады. Бірақ, 20 ғасырдың басындағы «Ramblers' Association» және басқа да ұйымдардың күшті қоғамдық қысымы нәтижесінде 1949 жылғы «Ұлттық саябақтар және елді мекендерге қол жеткізу» заңы қабылданды.
The Department of the Interior designated several areas of Morristown, New Jersey as the first historic park in the United States national park system. It became designated as the Morristown National Historical Park. The community had permanent settlements that date to 1715, is termed the military capital of the American Revolution, and contains many designations of sites and locations. The park includes three major sites in Morristown. In the United Kingdom, James Bryce the ambassador to the US praised the system of National Parks and campaigned to have them introduced in Great Britain. Little came of it until mounting public pressure during the early 20th century from the Ramblers' Association and other groups led to the National Parks and Access to the Countryside Act 1949.
Австралия
Австралияның барлық ірі қалаларында 1970 жылдардың ортасынан бері тарихи және мұраны сақтау мекемелері мен заңнамалары қолданылып келеді. Дегенмен, тарихи ғимараттарды жою немесе толық бұзу көптеген австралиялық қалаларда бүгінгі күнге дейін жалғасуда, әсіресе қала орталықтарынан тыс, тарихи аудандарда кеңес немесе жоспарлау мақұлдауымен. Мельбурн 1835 жылы негізі қаланды және 1850 жылдардағы алтын асырудан кейін зор байлыққа және өркендеуге ие болды, бұл құрылыс шарына алып келді: кітапханалар, сот үйлері, мектептер, шіркеулер және кеңселер сияқты қоғамдық ғимараттар ретінде қызмет ету үшін ірі ғимараттар салынды. Осының нәтижесінде Мельбурн "Тамаша Мельбурн" деп аталды, ол Англиядан тыс Виктория архитектурасының ең ірі жиынтығымен мақтанды. Алайда, кейінгі жылдары, бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін мыңдаған австралиялық әскерлер майданнан оралғанда, жаңадан туған мақтаныш сезімі пайда болды және соғыстың қараңғы күндерін ұмытуға, сондай-ақ кейбір адамдар "модадан шыққан" немесе "ескірген" деп санайтын Виктория дәуірінен Австралияны алыстатуға ниет білдірілді. Мельбурн қалалық кеңесі осы жаңа ұлтшылдық мақтанышпен рухтанды және қаланы жаңғырту жоспарларын жасады, оның ішінде ғимараттардың биіктігін шектеу және Виктория дәуіріндегі темірден жасалған әсем бұйымдарды алып тастау шаралары кірді. Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі жылдары "Уилан Wrecker" фирмасы қаланың өзінде де, айналасындағы қалашықтарда да мыңдаған құрылыстарды бұзып тастады, Мельбурн халықаралық модернизмді айқын сезіне бастады. Джеймс Пол Уиланның 1938 жылғы некрологы оның компаниясы қалада бұзуға белгіленген ғимараттардың 98% дейін бұзу міндетін атқарғанын көрсетеді. Халықаралық модернизмнің өркендеуі ескі, әсем және тиімсіз ғимараттарды жаңаларымен алмастыруға басымдық беретін жаңа көзқарасты көрсетті. Мысалы, 1954 жылы Мельбурн қаласының қаулысымен қауіпті және ескірген деп саналған барлық құйма темірден жасалған верандаларды бұзуға бұйрық берілді, бұл 1956 жылғы жазғы Олимпиада ойындарына дейін қаланы "тазалау" мақсатымен жасалды. Сидней (Австралияның ең көне қаласы) да халықаралық модернизм кезеңінен зардап шекті және Виктория архитектурасының көп бөлігін жоғалтты, бұл жағдай 1980 жылдарға дейін сақталды. 1950 жылдардан бастап Сиднейдің көптеген әдемі құмтас және кірпіштен салынған ғимараттары сәулетшілер мен құрылысшылар тарапынан жойылды, олардың орнына "қоңыр бетон монстрлары" салынды. 1980 жылдарда "бірізділіксіз және көркемдік құндылығы төмен фасадтардың ыңғайсыз пастиштері" пайда болды. 1970 жылдары Сидней және Мельбурн сияқты австралиялық қалаларда жасыл тыйымдар енгізілді, ал 1975 жылы Федералды үкімет Австралияның мұра комиссиясын (АМК) құрды, ол Австралиядағы табиғи және мәдени мұраны басқаруға арналған алғашқы орган болды және 2004 жылға дейін жұмыс істеді. Ол Ұлттық мұралар тізімін жүргізді. Австралияның Ұлттық мұралар тізімі 2003 жылы құрылды. 2016 жылы Мельбурнда тарихи Коркман ирланд пабының түнгі уақытта заңсыз бұзылуынан кейін дау туындады, нәтижесінде штаттық жоспарлау министрі екі қабатты пабты қайта құру туралы бұйрық берді (Виктория әкімшілік апелляциялық трибуналы арқылы). Пабтың иелеріне кінәлі деп танылғаннан кейін 1,325 миллион австралиялық доллары айыппұл салынды. Аделаида қаласында 1980 жылдары Хиндмарш алаңындағы Аврора қонақ үйін сақтау үшін 1983 жылғы науқанға қатысты үлкен халық наразылығы болды. Ол қалалық мұра тізіміне енгізілу үшін ұсынылған, бірақ сайтты қайта жаңарту жоспары болғандықтан бас тартты. Бұл наразылық Аврора мұрасын сақтау жөніндегі әрекеттер тобының (AHA) құрылуына әкелді, ол онжылдық бойы Аделаидадағы мұра лоббисінің ең белсенді тобы болды және көбінесе тұрғындар қауымдастықтарымен және кейінірек Ұлттық Трастпен бірлесіп жұмыс істеді. Үкіметтер Аделаиданың дәстүрлі сипатын қорғауға шақырылған кезде, даму үшін капитал кеңінен қол жетімді болды. 1987 жылдан бастап жылжымайтын мүліктің дамуының үлкен өсуі Аделаиданың тарихи ғимараттарын бұзуға қарсылықты күшейтті. Жергілікті кеңестер мен лоббистер мұраның көкжиегін кеңейтіп, қаланың барлық тарихи аудандарын қорғауға тырысты, тіпті егер бұл аудандардағы ғимараттар мұра тізіміне енгізілмесе де. Баннон үкіметі халықтың сұранысына баяу жауап берді және 1989 жылы жоспарлау заңына (1982) түзетулер енгізу арқылы тарихи (сақтау) аймақтарды енгізді. Жоспарлау заңымен реттелмейтін Аделаида қаласы осыған ұқсас схеманы жасауға тырысты, ол қалалық пейзаж жобасы ретінде белгілі болды, бұл кеңестің тарихындағы ең қақтығысты саяси пікірталасқа әкелді.
All of Australia's major cities have had historic or heritage preservation establishments and legislation in place since the mid to late 1970s, though destruction or outright demolition of historic buildings continues in most Australian cities to this day, subject to council or planning approval, particularly outside of the city centres in historic neighbourhoods. Melbourne was founded in 1835 and grew enormously in wealth and prosperity following the 1850s gold rush, which resulted in a construction boom: large edifices were erected to serve as public buildings such as libraries, court houses, schools, churches, and offices. This led to a period where Melbourne became known as "Marvellous Melbourne", boasting the largest collection of Victorian architecture outside of England. However, in the years that followed, and as the thousands of Australian soldiers arrived back from the battlefields following the end of World War I there emerged a sense of renewed pride and a willingness to forget the dark days of war and distance Australian from its Victorian origins, considered "unfashionable" or "outdated" by some. The Council of the City of Melbourne was no doubt buoyed by this new nationalistic pride and put in place schemes to modernize the city which included increasing the building height limit and removing some of the Victorian era cast ironwork. In the years leading up to World War II the Whelan the Wrecker firm had already pulled down thousands of structures in both the city and surrounding suburbs, as Melbourne became particularly conscious of International Modernism. James Paul Whelan's obituary of 1938 suggests that his company had the task of demolishing up to 98% of buildings marked for removal in the city alone. The rise of this International Modernism saw a new approach that valued replacing older, elaborate inefficient buildings with new ones. An early example of this was a City of Melbourne by law in 1954 that mandated the demolition of all posted cast iron verandas, thought to be dangerous as well as old fashioned, in order to 'clean up' the city before the 1956 Summer Olympics. Sydney (Australia's oldest city) was also affected by the International Modernism period and also suffered an extensive loss of its Victorian architecture, something that subsisted well into the 1980s. From the 1950s onwards, many of Sydney's handsome sandstone and masonry buildings were wiped away by architects and developers who built "brown concrete monstrosities" in their place. The 1980s saw "uncomfortable pastiches of facades with no coherence and little artistic merit". Green bans in Australian cities such as Sydney and Melbourne came into effect in the 1970s and the Australian Heritage Commission (AHS), was established by the Federal Government in 1975 by the Australian Heritage Commission Act 1975 as the first body to manage natural and cultural heritage in Australia until its demise in 2004. It was responsible for the Register of the National Estate. The Australian National Heritage List was established in 2003. Controversy arose in 2016 in Melbourne after the historic Corkman Irish Pub was illegally demolished overnight, resulting in the State Planning Minister pursuing an order (via the Victorian Administrative Appeals Tribunal) for the two story pub to be rebuilt. The site owners were fined AUD$1.325 million after pleading guilty to the process. In the city of Adelaide, large public protests erupted in the 1980s regarding the 1983 campaign to save the Aurora Hotel in Hindmarsh Square, which had been recommended for listing on the city heritage register but refused because the site was to be redeveloped. The protest led to the emergence of Aurora Heritage Action, Inc. (AHA), which became the most vocal heritage lobby group in Adelaide during the decade, often working in cooperation with residents' associations and later the National Trust. While governments were urged to protect the traditional character of Adelaide, capital became more widely available for development. The large increase in property development from 1987 increased opposition to further demolition of Adelaide's historic buildings. Local councils and lobbyists alike aimed to expand the horizon of heritage to protect historic precincts across the city, even if buildings within those precincts did not warrant heritage listing. The Bannon government slowly responded to public demand and introduced historic (conservation) zones through a revision to the Planning Act (1982) in 1989. Not regulated by the Planning Act, the City of Adelaide endeavoured to create on a similar scheme, which became known as the townscape initiative, facilitating one of the most destructive political debates in the council's history.
Канада
Канадада "мұраны сақтау" деген тіркес кейде тарихи орындар мен нысандарға қатысты қолданылатын нақты тәсіл ретінде қарастырылады, жалпы консервация тұжырымдамасы емес. "Консервация" көбінесе мәдени ресурстың ерекшелендіретін элементтерін сақтауға, оның мұралық құндылығын сақтап қалуға және физикалық өмірін ұзартуға бағытталған барлық әрекеттер мен процестерді білдіреді. Канададағы тарихи нысандарға үш деңгейдегі үкіметтің кез келгені арнайы мәртебе бере алады: федералды үкімет, провинциялық үкімет немесе әкімшілік үкімет. Heritage Canada Foundation Канададағы мұралық ғимараттар мен ландшафттарды қолдаушы жетекші ұйым болып табылады.
In Canada, the phrase "heritage preservation" is sometimes seen as a specific approach to the treatment of historic places and sites, rather than a general concept of conservation. "Conservation" is taken as the more general term, referring to all actions or processes that are aimed at safeguarding the character defining elements of a cultural resource so as to retain its heritage value and extend its physical life. Historic objects in Canada may be granted special designation by any of the three levels of government: the federal government, the provincial government, or a municipal government. The Heritage Canada Foundation acts as Canada's lead advocacy organization for heritage buildings and landscapes.
Израиль
Израильде қазіргі уақытта тарихи мұраны сақтауға қатысты екі заң бар: Израиль мемлекетінің Ежелгіліктер заңы (1978) және Жоспарлау және құрылыс заңы (1965). Екі заң да Палестинадағы британдық мандат кезінде қабылданған британдық заң негізінде жасалған. Дегенмен, бұл заңдар толық емес және қолданылу аясы шектеулі: Ежелгіліктер заңы тек б.з.д. 1700 жылға дейінгі ғимараттар мен артефакттарға ғана қатысты. Осылайша, б.з.д. 1700 жылдан бұрынғы заттарды табу және қорғау жөніндегі күш-жігер жақсы қорғалған, бірақ кейінгі тарихи кезеңдердегі мүліктер бұл заңның қорғауында емес. Жоспарлау және құрылыс заңы Израильдегі жерді пайдалануды басқару және реттеу мәселелерін қарастырады. Ол сақтауға қатысты бірнеше өзгерістер мен толықтырулардан өтті, бірақ жылдар бойы тиісті орындалмады және көптеген тарихи орындар жойылды, себебі мемлекет даму және экономикалық мүдделерге басымдық берді. 1960 жылдары мұраны сақтау мәселесі қоғамдық назар аударуын күшейтті, ал 1959 жылы Герцлия еврей гимназиясының (Израильдегі алғашқы білім беру ошақтарының бірі) қиратылуына жауап ретінде туған шок пен ашу толқыны кең ауқымды қоғамдық пікірталасқа әкелді. 1984 жылы Кнессет пен Білім комитетінің ұсынысы бойынша Израильдегі мұралық орындарды сақтау жөніндегі кеңес құрылды. Оның мақсаттарына тарихи елді мекендердің қалдықтарын анықтау, оларды қорғау және сақтау, сондай-ақ Израильдің тарихи ерекшеліктеріне сәйкес келетін және халықаралық стандарттарға сай сақтау принциптерін әзірлеу кіреді. Кеңес бұрын Израильдегі Табиғатты қорғау қоғамының құрамында жұмыс істеген, бірақ 2008 жылы тәуелсіз коммерциялық емес ұйым ретінде тіркелді. Бүгінде ол Израильдегі тарихи мұраны сақтау бойынша ең көп жұмыс істейтін ұйым болып табылады, сонымен қатар қолданыстағы заңдарға толыққанды және тиімді сақтау аясын құру үшін түзетулер енгізуге бағытталған. Израиль қорғаныс күштерінен (IDF) де мұраны сақтау бойынша жекелеген күш-жігерлер жасалуда. IDF 94 әскери базаны тексерді және олардың шамамен 80-і сақтауға тұрарлық орындарды қамтиды, сондай-ақ әрбір база үшін сақтау жоспары әзірленген. IDF осы ғимараттарды күтіп ұстауға және олардың құндылығын базадағы әскери қызметшілерге жеткізуге ұмтылуда. Ғимараттардың ішінде Тамплиерлердің нысандары, британдықтар, немістер немесе Османдық кезеңдегі ғимараттар бар.
In Israel, there are currently two laws concerning historic preservation, Antiquities Law of the State of Israel (1978) and Planning and Building Law (1965). Both laws were adapted from the British law that was implemented during the British Mandate of Palestine. However, these laws are not comprehensive and limited in scope: the Antiquities Law only applies itself to buildings or artifacts dated before 1700 BC. So while efforts discovering and protecting anything older than 1700 BC are well protected, anything from later historical periods is not under the protection of this law. The Planning and Building Law discusses the overall management and regulation of land use in Israel. It has been through several changes and amendments specifically regarding preservation, but over the years it hasn't been enforced and many historical sites were destroyed, as the state was prioritizing developmental and economic interests. During the 1960s, the issue of preservation was gaining public awareness, and as a response to the destruction of Herzliya Hebrew Gymnasium (one of the first educational institutions in Israel) in 1959, a wave of shock and anger led to extensive public debate. In 1984, The Council for Conservation of Heritage Sites in Israel was established, at the recommendation of the Knesset and the Committee of Education. Its aims include locating remains of historic settlements, protect and conserve them as well as developing conservation principles that are specific to Israel's historic situations and are aligned with international standards. The council used to operate under the Society for the Protection of Nature in Israel but in 2008 registers as an independent non profit. Today, it is the organization responsible for the most historical preservation endeavors as well as efforts to add amendments to existing laws to provide a comprehensive and effective framework for preservation in Israel. A different, separate effort in preservation comes from the Israeli Defense Force (IDF). The IDF surveyed 94 military bases and found that about 80 of them include sites worth preserving, and for each of these bases there is a preservation plan. The IDF is working towards maintaining these building as well as communicating their value to the soldiers in these bases. Buildings include Knights Templar sites, old military bases used by the British or German or buildings from the Ottoman period.
ЮНЕСКО (халықаралық)
ЮНЕСКО-ның 1972 жылғы Дүниежүзілік мұра конвенциясына сәйкес, ерекше әмбебап құндылыққа ие ландшафттар мен орындар Дүниежүзілік мұра тізіміне енгізілуі мүмкін. Дүниежүзілік мұра конвенциясы тарихи сақтауды «мәдени мұра» санатына біріктіреді. Конвенцияның 1-бабына сәйкес, тарих, өнер немесе ғылым тұрғысынан ерекше әмбебап құндылығы бар ескерткіштер, ғимараттар тобы және орындар мәдени мұра ретінде тағайындалады. Мұндай тағайындау үшін, мемлекеттің Дүниежүзілік мұра орындарын анықтау, қорғау, сақтау, көрсету және қайта жаңарту үшін тиісті заңдық, ғылыми, техникалық, әкімшілік және қаржылық шаралары болуы қажет. Алайда, конвенцияның 6-бабына сәйкес, орын орналасқан мемлекеттің егемендігі бұзылмауы тиіс, бірақ мемлекет мұра орындарын қорғау бүкіл халықаралық қауымдастықтың міндеті екенін мойындайды. Дүниежүзілік мұра конвенциясымен бірге жұмыс істейтін Дүниежүзілік мұра комитеті конвенцияны іске асыруға жауапты орган болып табылады, сондай-ақ Дүниежүзілік мұра қорының басқаруын және пайдалану жолдарын шешеді. Комитет сонымен қатар, мүлікті Дүниежүзілік мұра тізіміне қосу туралы шешім қабылдауда соңғы сөзді айтады. Комитет жылына бір рет жиналады және оған Конвенцияға қатысушы мемлекеттердің 21 өкілі қатысады. Жылдық есептер Дүниежүзілік мұраның веб-сайтында қолжетімді және қабылданған шешімдердің, нәтижелердің, жұмыс құжаттарының және түрлі есептердің мазмұнын қамтиды. ЮНЕСКО-ның халықаралық серіктесі – Blue Shield International. Ұлттық және халықаралық деңгейде мәдени құндылықтардың тұрақтылығын қамтамасыз ету үшін Blue Shield ұйымдарымен және Біріккен Ұлттар Ұйымының бейбітшілік сақтау күштерімен ынтымақтастықтар жүзеге асырылуда. АҚШ-та 1966 жылғы Ұлттық тарихи мұраны сақтау туралы заңға түзетулер енгізілген федералды заңға сәйкес, Дүниежүзілік мұра ретінде тағайындалатын мүліктің барлық иелері осыған келісім беруі керек. Осы себепті, Дүниежүзілік мұра конвенциясына қол қойған елдердің арасында АҚШ-та қалалық Дүниежүзілік мұра орындары жоқ, себебі көптеген жеке меншік иелері бар орындар үшін иелердің 100% келісімін алу мүмкін емес. АҚШ-тағы Дүниежүзілік мұра орындарының көп бөлігі федералды үкіметке тиесілі.
According to UNESCO's 1972 World Heritage Convention, landscapes and sites of outstanding universal value can be designated as World Heritage Sites. The World Heritage Convention encompasses historic preservation under the category of "cultural heritage". According to Article 1 of the convention, monuments, groups of buildings, and sites "which are of outstanding universal value from the point of view of history, art or science" are to be designated cultural heritage. A requirement of such designation is that the designating nation has appropriate legal, scientific, technical, administrative and financial measures in place to identify, protect, conserve, present, and rehabilitate world heritage sites. However, according to Article 6 of the convention, while sovereignty of the State where the site is located is not to be compromised, the State acknowledges that protection of heritage sites is a duty of the entire international community. The World Heritage convention's counterpart, The World Heritage Committee, is the body responsible for the practical implementation of the convention as well as managing and deciding how to use the World Heritage Fund. The committee also gets to have the final say when determining whether a property will be included in the World Heritage List. The Committee meets once a year and includes representatives from 21 states that are part of the States Parties. Yearly reports are available to the public on the World Heritage website and include outlines of decisions made, outcomes, working documents and various reports. International partner of UNESCO is Blue Shield International. From a national and international perspective, there are many cooperations with Blue Shield organizations and with United Nations peacekeeping to ensure the sustainable existence of cultural assets. Unique to the United States is the requirement in federal law, stipulated in the amended National Historic Preservation Act of 1966, that all owners of property that would be designated as World Heritage must provide consent to this treatment. Functionally, this is the reason why, out of all signatories to the World Heritage Convention, the US has no urban World Heritage Sites because it is impossible to gain 100% owner consent for sites with multiple, privately owned properties. The majority of World Heritage sites in the US is owned by the federal government.
Ескерткіштер мен ескерткіштер туралы халықаралық кеңес (ICOMOS) (халықаралық)
Халықаралық ескерткіштер және орындар жөніндегі кеңес халықаралық сақтау және қалпына келтіру қағидаларын жасау арқылы тарихи ғимараттар мен орындарды күтуге арналған халықаралық нұсқауларды таратуда.
The International Council on Monuments and Sites, through the creation of international preservation/conservation doctrine, promulgates international guidelines for the treatment of historic buildings and places.
Ұлттық парк қызметі (АҚШ)
1966 жылғы Ұлттық тарихи мұраны сақтау туралы заңға (және, оған енгізілген өзгерістерге) сәйкес, АҚШ Ішкі істер министрі тарихи орындардың ұлттық тізілімін жасауға және оны қолдауға міндетті; гранттар мен оқыту арқылы штаттық тарихи мұраны сақтау кеңселерiн қолдауға; федералды тарихи нысандарды қайта жаңарту салық жеңілдігін іске асыруға көмектесуге; Әлемдік мұра конвенциясын іске асыруға; сондай-ақ тарихи мұраны сақтау саласында оқыту мен білім беруді ұйымдастыруға. Ішкі істер министрі осы барлық жауапкершілікті Ұлттық саябақтар қызметіне жүктеді. Ұлттық саябақтар қызметі АҚШ-тағы федералдық мұраны сақтау саясатының көп бөлігін жасауға және іске асыруға жауапты, оның ішінде Ұлттық тізілім, Ішкі істер министрінің стандарттары және мамандардың біліктілік талаптары кіреді.
Under the National Historic Preservation Act of 1966 (and, as amended), the United States Secretary of the Interior is required to create and maintain a National Register of Historic Places; support, through grants and training, state historic preservation offices; facilitate the implementation of the federal historic rehabilitation tax credit; implement the World Heritage Convention; and provide training and education in historic preservation. The Secretary of the Interior delegated all of these responsibilities to the National Park Service. The National Park Service is responsible for creating and implementing most of federal preservation policy in the US, including the National Register, Secretary of the Interior's Standards, and training qualifications for professionals.
Тарихи мұраларды сақтау жөніндегі консультативтік кеңес (ACHP) (АҚШ)
1966 жылғы Ұлттық тарихи сақтау туралы заң (NHPA) сонымен қатар АҚШ президенті тағайындаған төраға мен қоғам өкілдерінен тұратын Тарихи сақтау жөніндегі консультативтік кеңес деген жаңа федералдық агенттік құрды. ACHP-нің басқа мүшелері заңмен белгіленген тәртіппен тағайындалады. NHPA-ға сәйкес, ACHP-нің миссиясы – "ұлтымыздың алуан түрлі тарихи ресурстарын сақтауға, күшейтуге және тұрақты пайдалануға ықпал ету, сондай-ақ Президентке және Конгреске ұлттық тарихи сақтау саясаты жөнінде кеңес беру". ACHP NHPA бойынша 106-бапты қарау (яғни "қоршаған ортаны бағалау") ережелерін іске асыруға да жауапты.
The National Historic Preservation Act of 1966 (NHPA) also created a new federal agency, the Advisory Council on Historic Preservation, which consists of a chair and members of the public appointed by the US president. Other members of the ACHP are statutorily appointed. The ACHP's mission, per the NHPA is to "promote the preservation, enhancement, and sustainable use of our nation's diverse historic resources, and advise the President and the Congress on national historic preservation policy." The ACHP is also responsible for implementing the regulations for Section 106 review (i. e., "environmental review") under the NHPA.
Тарихи Англия (Ұлыбритания)
Тарихи Англия – Ұлыбритания үкіметінің Цифрлық, мәдениет, медиа және спорт министрлігінің қолдауымен жұмыс істейтін атқарушы мемлекеттік орган. Оның міндеті – Англияның тарихи ортасын сақтау және тізімдеу арқылы тарихи ғимараттарды қорғау, көне ескерткіштерді тіркеу, тарихи саябақтар мен бақтарды есепке алу, сондай-ақ орталық және жергілікті билік органдарына кеңес беру.
Historic England is an executive non departmental public body of the British Government sponsored by the Department for Digital, Culture, Media and Sport. It is tasked with protecting the historic environment of England by preserving and listing historic buildings, scheduling ancient monuments, registering historic Parks and Gardens and by advising central and local government.
Канада парктері (Канада)
Канада үкіметінің құрамындағы Канада парктері елдің 48 ұлттық паркін, үш ұлттық теңізді қорғау аймағын, 172 ұлттық тарихи орынды, бір ұлттық қалалық паркті және бір ұлттық ескерткішті басқарады. Канада парктерінің міндеті – "Канаданың табиғи және мәдени мұрасының ұлттық маңызы бар мысалдары мен үлгілерін қорғау және көрсету, сондай-ақ қазіргі және болашақ ұрпақтар үшін олардың экологиялық және естелік тұтастығын сақтай отырып, халықтың түсінігін, құрметін және ләззатын арттыру".
Parks Canada, which is part of the Government of Canada, manages the country's 48 National Parks, three National Marine Conservation Areas, 172 National Historic Sites, one National Urban Park, and one National Landmark. Parks Canada is mandated to "protect and present nationally significant examples of Canada's natural and cultural heritage, and foster public understanding, appreciation, and enjoyment in ways that ensure their ecological and commemorative integrity for present and future generations".
Табиғи жағдайлар мен қартаю
Қорғалған нысан ескірген сайын, әртүрлі табиғи процестер мен қауіптер оның құрылысына әсер етеді. Олардың көптегені тарих бойында дәстүрлі құрылыс және сақтау әдістері арқылы шешілген. Дегенмен, ауа райының әсерінен тозу және басқа да процестер уақыт өте келе ғимаратқа қауіп төндіретінін ескере отырып, оларды бақылау, алдын алу шараларын қабылдау және қажет болған жағдайда жөндеу жұмыстарын жүргізу қажет. Мұндай процестер мен қауіптерге табиғи жағдайлардың (мысалы, ылғалдылықтың өзгеруі, экстремалды температура, қатты жел, топырақтың сипаттамалары және жер асты сулары), материалдардың бұзылуы (мысалы, өсімдіктер мен жәндіктер, эрозия, ауа райының әсері, құрылымдық шөгу) және табиғи апаттар (мысалы, жер қозғалысы, көшкін, жер сілкінісі және шөгу, су тасқыны, өрттер мен дауылдар) салдарынан туындайтын жағдайлар жатады. Алдын алу шараларына ерте ескерту және бақылау технологияларын қолдану, нысан аумағында дәстүрлі және заманауи алдын алу шешімдерін пайдалану, тиісті біліктілікке ие мамандармен жүйелі техникалық қызмет көрсету, апатқа дайындық және оның салдарын азайту шараларын енгізу кіреді. Сондай-ақ, молниядан қорғау жүйелерін орнату, ауа райы болжамдарын қадағалау және экстремалды ауа райына дайын болу, ғимарат құрылымдарын жүйелі түрде тексеру және күтіп ұстау, тиісті ЖЖС (Жылу, желдету және кондиционерлеу) жүйелерімен ылғалдылық пен температураны бақылау, жер қозғалысын, жер асты ылғалдылығын және іргетастың жағдайын жерді тесіп өтетін радар немесе электрлік кедергі томографиясы арқылы бақылау да маңызды.
As a preserved site ages, various natural processes and risks will have their impact on its structures. Many of those have been addressed through history in the traditional construction and preservation methods. Nevertheless, weathering and wearing and other processes can threaten the building over time and should therefore be addressed through monitoring, preventive action and, when necessary, repairs. Such processes and risks include those stemming from natural conditions (e. g. humidity changes, extreme temperatures, high winds, soil characteristics and ground water), decay of materials (e. g. vegetation and insects, erosion, weathering, structural settling) and natural hazards (e. g. ground movements, landslides, earthquakes and subsidence, flooding, fires and storms). Countermeasures include applying early warning and monitoring technologies and methods, using traditional and modern preventive solutions on site, adequate maintenance with proper skills and disaster preparedness and mitigation measures. applying lightning protection systems, following weather reports and preparing for extreme weather conditions, regular inspections and maintenance of building structures, humidity and temperature control with appropriate HVAC systems, and monitoring ground movements, underground humidity and the condition of foundations with ground penetrating radar or electrical resistivity tomography.
Ақылы мамандар, еріктілер және студенттердің демографиялық көрсеткіштері
Тарихи мұраны сақтау саласы – құрылыс және ортаны жоспарлау салаларындағы мамандықтардың арасында нәсіл және этникалық құрамы жағынан ең кем әртүрлі сала болып табылады. Сақтау саласындағы мамандардың 99% ақ нәсілді; жоғары білім берудегі тарихи мұраны сақтау бағдарламаларындағы студенттердің 85% өзін ақ нәсілді, латын американдығы емес деп атайды, 1,0% – америкалық үндістер, 2,3% – азиялықтар, 2,8% – афроамерикандықтар, ал 6,4% – латын американдықтар немесе латиностар. 2018 жылғы мәліметтерге сәйкес, тарихи мұраны сақтау бағдарламаларында кем дегенде 50% оқу жүктемесі бар тұрақты немесе профессорлық қызметте афроамерикандықтар, жергілікті халық өкілдері және басқа да түрлі нәсілдік топтардың өкілдері жоқ. Сондай-ақ, сақтау комиссияларында ерікті болып жұмыс істейтін адамдардың көпшілігі ақ нәсілді.
The historic preservation field is one of the least diverse, in terms of race and ethnicity, of any of the built environment professions. 99% of preservation practitioners are white; 85% of students in higher education historic preservation programs identify as white/Non Hispanic, 1.0% identify as American Indian, 2.3% identify as Asian, 2.8% identify as African American, and 6.4% identify as Hispanic or Latino; there are no African American people, indigenous people, and essentially no people of color, who are tenured or tenure track faculty with at least a 50% teaching appointment in historic preservation degree programs (as of 2018); and most people who volunteer in preservation commissions are white.
Климаттың өзгеруі
Тарихи сақтау – ғимараттың немесе орынның физикалық жағдайын үнемі араласу арқылы бақылауға болатынын, осылайша осындай орындармен байланысты материалдық құндылықты, пішін мен мағынаны сақтауға болады деген тұжырымдама. Климаттың өзгеруі, әсіресе теңіз деңгейінің көтерілуі және оған байланысты ауа райы құбылыстары (мысалы, дауылдар) көптеген тарихи ғимараттар мен орындарға қауіп келтіруде. Көп жағдайда, осы мәселелерге байланысты ғимараттарды сол жерде сақтап қалу мүмкін болмайды. Сақтау қағидалары және кейбір реттеулер ғимараттарды тарихи сәйкестігін (немесе тарихи шынайылығын) жоғалтпай, жоғарырақ жерге көшіруге кедеріс келтіреді, бұл сала әлі шеше алмаған қайшылықты тудырады.
Historic preservation assumes that it is possible to control the physical reality of a building or place through continual interventions in order to sustain the material, form, and meaning associated with such places. Climate change, especially in relation to sea level rise and associated weather events (e. g., hurricanes) threatens many historic buildings and places. In many cases, buildings cannot be saved in place due to these issues; preservation doctrine and, in some cases, regulations, prevents moving buildings to higher ground without an associated loss of historical integrity (or historical authenticity), which present an irreconcilable conundrum that the field has yet to resolve.
Халыққа бағытталған сақтау
2000-жылдардың басында Гетти консервациялау институтының "құндылықтарға бағытталған" сақтау туралы бірқатар жарияланымдары тарихи сақтау саласын басқаратын негізгі құндылықтар туралы ғылыми пікірталас тудыруға көмектесті, әсіресе қоғам мен мемлекеттік саясатқа қатысты (мысалы, заңдар, ережелер, ұсынымдар). Құндылықтарға бағытталған сақтау, өз кезегінде, 1990-жылдары археологияда процессуалдық археологиядан постпроцессуалдық археологияға көшу қажеттілігі туралы бұрынғы талқылаулардың нәтижесі болды. Бұл екі бағыттың да жақтауы – жылжымалы және жылжымайтын мұраны анықтау, түсіндіру және сақтау/консервациялау практикасында позитивизм мен ғылымға баса назар қоюдан әлеуметтік ғылымдарға негізделген, эмансипациялық онтологиялық көзқарастарға қарай ұмтылу. Халыққа бағытталған сақтау идеясы, халықтың өз мұрасына қатысты құндылықтары мен мағыналары, жергілікті білімнің бір түрі ретінде, архитектура тарихшылары мен археологтар сияқты дәстүрлі білімі бар сарапшылардың құндылықтары мен мағыналарымен бірдей маңызға ие деген тұжырымды қабылдайды. Халыққа бағытталған сақтау Лораджен Смиттың "Мұраның қолданылуы" кітабында енгізген "Реттелген мұралық дискурс" (РМД) тұжырымдамасын қолдайды. РМД құрылыс мұрасын сақтау практикасы мен саясатында қолданылатын коммуникация жүйесін сипаттайды, онда "мұраға және оған байланысты құндылықтарға дұрыс қарай білу сарапшылардың құзырында, өйткені тек олар ғана тарихи маңызы бар орындардағы және нысандардағы ішкі құндылықты және білімді анықтауға қабілетті, білімді және түсінуге ие". РМД жергілікті, облыстық және федералдық үкіметтер жасаған және қолдаған сақтау саясатының негізін құрайды. Халыққа бағытталған сақтаудың көптеген ұғымдары саясат пен практикада әртүрлілік, қатысу, теңдік және әділдік дефицитін жою қажеттілігімен үйлеседі. АҚШ-тың тарихи мұраны сақтау жөніндегі ұлттық қоры халыққа бағытталған сақтауды қолдағанмен, АҚШ-та жергілікті, облыстық немесе федералдық ешбір агенттік халыққа бағытталған сақтауға қатысты жарияланымдар, ұсынымдар немесе нұсқаулар шығармады және саясатта ешқандай өзгеріс болған жоқ. Алайда, 2000 жылы Ұлыбританияда Мәдениет, БАҚ және спорт, сондай-ақ Қоршаған орта, көлік және аймақтар жөніндегі мемлекеттік хатшылар "Орынның күші" атты құжатты жариялады, ол құндылықтарға негізделген сақтау және құрылыс мұрасын сақтау практикасына әлеуметтік ғылымдар тұжырымдамаларын енгізу туралы саяси талқылауды бастады. Бұдан кейін Мәдениет, БАҚ және спорт департаменті жариялаған "ХХІ ғасырдағы мұраны қорғау" кітабы Ұлыбританиядағы тарихи ортаны басқарудағы саяси реформалар туралы аргументтерді жетілдіруді жалғастырды. Бұл жарияланымдар мен олардан туындаған қоғамдық пікірталастар Ұлыбритания үкіметінің тарихи ортаны сақтаумен байланысты практиканы халыққа бағытталған бағытқа қарай жылжыту үшін жасаған кейбір саяси өзгерістерге әкелді.
In the early 2000s, a series of publications on "values centered" preservation by the Getty Conservation Institute helped to catalyze a scholarly debate on the underlying values that drive the historic preservation enterprise, especially in relation to the public and policy (e. g., laws, regulations, guidelines). Values centered preservation was, in turn, preceded by earlier discussions in archaeology, in the 1990s, on the need to move from processual archaeology to postprocessual archaeology. What both of these movements advocate is a move from positivism and scientism in the practice of identifying, interpreting, and preserving/conserving movable and immovable heritage toward more emancipatory ontological orientations centered in the social sciences. People centered preservation embraces the idea that the values and meanings held by the public for their own heritage, as a form of local knowledge, has as much significance as the values and meanings held by conventionally trained experts, such as architectural historians and archaeologists. People centered preservation embraces the concept of the "Authorized Heritage Discourse" (AHD), established by Laurajane Smith in her book, Uses of Heritage. The AHD describes a system of communication used in built heritage practice and policy in which "the proper care of heritage, and its associated values, lies with the experts, as it is only they who have the abilities, knowledge and understanding to identify the innate value and knowledge contained at and within historically important sites and places." The AHD forms the core of preservation policy created and sustained by local, state, and federal government. Many of the concepts inherent in people centered preservation align with the need to address deficits in diversity, inclusion, equity, and justice in policy and practice. While the US National Trust for Historic Preservation has publicly embraced people centered preservation, in the United States, no local, state, or federal agency has issued any publications, guidance, or recommendations related to people centered preservation and there have been no policy changes. In the UK, however, in 2000, the Secretary of State for Culture Media and Sport and the Secretary of State for the Environment, Transport and the Regions published The Power of Place, which began to open policy discussions around values based preservation and the introduction of social science concepts in built heritage conservation practice. This was followed by Heritage Protection for the 21st Century, published by the Department for Culture, Media and Sport, which continued to refine policy reform arguments in the treatment of the historic environment in the UK. These publications, and the resulting public debate, did result in some policy changes that the UK government made to move practice related to the conservation of the historic environment toward a people centered orientation.
Басқа қиындықтар
Тарихи ғимараттарды сақтау шараларының иелері үшін салық жеңілдіктері және субсидиялар сияқты пайдалары бар болғанымен, кемшіліктері де кездеседі. Мұндай кемшіліктердің бірі – аудан тарихи ескерткіштер аймағы деп белгіленгеннен кейін құрылыс көлемі азаяды. Ұзақ мерзімді перспективада бұл ауданның өзінде де, оны тікелей қоршаған аудандарда да мүлік құны мен тұрғын үйге жасалған инвестицияларға әсер етуі мүмкін. Тағы бір қозғалған мәселе – тарихи құндылығы бар ғимараттарда әлі де адамдар тұрып жатуы мүмкін. Кейбір жағдайларда, ғимаратқа өзгерістер енгізе алмауы тұрғындар үшін қауіпті немесе денсаулыққа зиянды жағдайларға алып келуі мүмкін. Бұл ғимаратқа ешқандай өзгеріс немесе жөндеу жүргізілмейді деген сөз емес, бірақ ғимарат иесі тиісті сақтау қоғамынан рұқсат алуы керек, бұл процесті айтарлықтай баяулатады. Нақты саясат елдерге қарай өзгереді. Мұраны сақтау үшін жергілікті тарихи және саяси жағдайларды ескеру қажет. Галереялар, мұражайлар және мұрағаттардағы тарихи заттар әуедегі ұсақ бөлшектердің әсеріне ұшырайды, бұл эстетикалық мәселе тудырып, сонымен қатар химиялық тозуға себеп болады.
Although preservation efforts can have benefits for the owners of historical buildings, such as tax cuts and subsidies, there are also drawbacks. One such drawback is that after a neighborhood has been designated to be historically preserved, there is less construction. On the long term this can affect the value of property and investment in housing, both in the neighborhood itself and the neighborhoods directly surrounding it. A second concern that has been raised is that buildings that need to be historically preserved are sometimes still inhabited. In some cases their inability to make changes to the building can lead to dangerous or unhealthy situations for residents. It is not true that nothing could be changed or renovated, but the owner of the building would need to ask permission at the appropriate preservation society, slowing the process down severely. The exact policies are country dependent. Local historical and political realities need to be considered to preserve heritage. Historic objects in galleries, museums and archives face the challenge from fine particulates representing an aesthetic issue and an agent of chemical degradation.