Жон Коллинс – Виктория кресінің иегері, батылдығы үшін марапатталған британ әскери қайраткері. Өмірбаяны, әскери қызметі, және қаһармандық істері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Джон Коллинз VC, DCM (10 қыркүйек 1880 – 3 қыркүйек 1951) – британдық және Достас елдерінің әскерлеріне жаудың қарсы тұрғандағы ерлігі үшін берілетін ең жоғары және ең беделді награда – Виктория кресінің иегері. Сомерсет графтығының Вест-Хатч қаласында туған, оның отбасы 10 жасында Оңтүстік Уэльске, Мертир-Тидфилге көшіп келді. 1895 жылы Корольдік атты артиллерияға қатысып, Бур соғысы кезінде Оңтүстік Африкада қызмет етті және Лейдисмитке көмекші колоннамен бірінші болып кірген әскерлердің бірі болды. Сондай-ақ ол Үндістанда да қызмет етті. 1940 жылы Лондондағы бомбалау кезінде оның әскери жазбалары жойылғандықтан, ол 1907 жылы армиядан шығып, Бедлиног кенішінде кенші болып жұмыс істеген болуы мүмкін. 1915 жылы жаңа құрылған Уэльс атты еоманриясына қатысып, полк Галлиполиге жіберілді (ол жаяу әскер полкіне айналдырылды) және 60-шы биіктік маңындағы аймақта кен қазу және саптық жұмыстарды жүргізді. Олар жарым аралды тастап келе жатқан соңғы британдық әскерлердің бір бөлігі ретінде Мысырға эвакуацияланды. Уэльс атты әскері 1917 жылдың қаңтарына дейін Ливия шөліндегі гарнизонның бір бөлігін құрады, содан кейін 1/1 Монтгомеришир еоманриясымен біріктіріліп, британдық армияның 25-ші батальонын құрды. Қазан айының соңғы аптасында 25 RWF 74-ші дивизияның оң жағында, желінің ортасында орналасты, онда 24 RWF-пен бірге бригаданың екі шабуылдық батальоны болуы керек еді. Осы кезде Коллинз 37 жаста болды және келесі ерлік ісі үшін Виктория кресімен марапатталғанда, ол әрекеттегі сержант болды. 1917 жылдың 31 қазанында Беер-Шеба шайқасы кезінде, Палестинаның Беер-Шеба қаласының маңындағы Вади-Сабада, оның батальоны шабуылға түсуге дайындалып жатқанда, ауыр артиллериялық және пулеметтік отқа түсіп, көптеген жарақаттыларға себеп болды. Коллинс бірнеше рет қауіптің астына түсіп, көптеген жарақат алғандарды қауіпсіз жерге алып шығып, олардың өмірін сақтап қалды. Күндізгі операциялар барысында ол өзінің командирлерін біріктіріп, басшылық етуде ерекше көзге түсті. Ол соңғы шабуылды жақын аралықтан және кесілмеген сымдардан ауыр отқа қарамастан, ең жоғары шеберлікпен жүргізді. Ол жаудың 15 әскерін пышақтап өлтірді және Льюис пулеметінің экипажымен бірге мақсаттан асып өтіп, қайта ұйымдастыру мен бекініске тиімді көмектесті, бірақ оқшауланған және снайперлер мен артиллерияның отына ұшырады. Кейін ол сержант шеніне жетті. Ол 1918 жылдың 1 маусымында Букингем сарайында король Георг V-тің қолынан Виктория кресімен марапатталды. Оның Виктория кресі Уэльстің Гвинед графтығындағы Каернарфон қамалындағы Корольдік Уэльс фюзилерлері мұражайында қойылған. Коллинстің Г. Этридж салған суреті Сайфартфа қамалының мұражайы мен көркемсурет галереясында көрсетілуде.
John Collins VC, DCM (10 September 1880 – 3 September 1951) was a recipient of the Victoria Cross, the highest and most prestigious award for gallantry in the face of the enemy that can be awarded to British and Commonwealth forces. Born in West Hatch, Somerset, his family moved to Merthyr Tydfil, South Wales, when he was 10 years old. He enlisted in the Royal Horse Artillery in 1895 and served in South Africa during the Boer War and was one of the first troops to enter Ladysmith with the relief column. He also saw service in India. Although his war records were destroyed during the London Blitz of 1940, it is likely that he left the Army in 1907, when he worked as a collier at the Bedlinog Colliery. He enlisted in the newly formed Welsh Horse Yeomanry in 1915 and the regiment was sent to Gallipoli (it had been converted to an infantry regiment) and carried out mining and sapping duties in the area around Hill 60. They were evacuated to Egypt as part of the last British troops to leave the peninsula. The Welsh Horse provided part of the garrison in the Libyan desert until January 1917, when they were merged with the 1/1 Montgomeryshire Yeomanry and then formed the 25th Battalion, The Royal Welch Fusiliers, British Army. During the last week of October, the 25 RWF were positioned on the right of the 74 Division, in the centre of the line where, along with 24 RWF they were to be the brigade's two attacking battalions. At this time, Collins was 37 years old, and an acting corporal when the following deed took place for which he was awarded the Victoria Cross. On 31 October 1917, during the Battle of Beersheba at Wadi Saba, Beersheba, Palestine, when, after deployment, prior to an attack, his battalion was forced to lie out in the open under heavy shell and machine gun fire which caused many casualties. Corporal Collins repeatedly went out under heavy fire and brought back many wounded to cover, thus saving many lives. In subsequent operations throughout the day, he was conspicuous in rallying and leading his command. He led the final assault with the utmost skill in spite of heavy fire at close range and uncut wire. He bayoneted 15 of the enemy and with a Lewis gun section, pressed on beyond the objective and covered the reorganization and consolidation most effectively although isolated and under fire from snipers and guns. He later achieved the rank of sergeant. He was decorated with the Victoria Cross by HM King George V at Buckingham Palace on 1 June 1918. His Victoria Cross is displayed at the Royal Welch Fusiliers Museum, Caernarfon Castle, Gwynedd, Wales, where there is a plaque in the entrance to his memory. A painting of Collins by G Ethridge is on display at Cyfarthfa Castle Museum & Art Gallery.