Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тасманиядағы Сара аралындағы бұрынғы сотталғандар колониясы
Former convict colony on Sarah Island, Tasmania
1822-1833 жылдар аралығында жұмыс істеген, Сара аралындағы, Маккуори портындағы, Ван Димен жерінің бұрынғы колониясында, қазіргі Тасманияда құрылған, бұрынғы британдық колониялық жазалау орны – Маккуори порты жазалау станциясы. Бұл елді мекенде ер адамдардан тұтқындар ұсталды, ал жақын мандағы аралда аз ғана әйелдер де болды. 11 жыл бойы қызмет еткен бұл жазалау колониясы Австралия колонияларындағы ең қатал жазалау орындарының бірі ретінде танылды. Бұрынғы жазалау станциясы қазір Тасмания парктері мен жабайы табиғат қызметінің басшылығымен тарихи ескерткіш ретінде сақталған Сара аралында орналасқан.
The Macquarie Harbour Penal Station, a former British colonial penal settlement, established on Sarah Island, Macquarie Harbour, in the former colony of Van Diemen's Land, now Tasmania, operated between 1822 and 1833. The settlement housed male convicts, with a small number of women housed on a nearby island. During its 11 years of operation, the penal colony achieved a reputation as one of the harshest penal settlements in the Australian colonies. The former penal station is located on the Sarah Island that now operates as a historic site under the direction of the Tasmania Parks and Wildlife Service.
Құрылтайдың негіздемесі
Бұл жазалау станциясы Австралия колонияларында жер аудару орны ретінде құрылды. Ол қайта-қайта қылмыс жасаған және басқа қоныстардан қашқан ең нашар қылқыларды қабылдады. Оқшауланған аймақ осы мақсатқа өте ыңғайлы болды. Ол материктен кең өзенмен бөлініп, таулы шөлмен қоршалған және колонияның басқа елді мекендерінен жүздеген шақырым қашықтықта жатқан.
The penal station was established as a place of banishment within the Australian colonies. It took the worst convicts, those who had reoffended and those who had escaped from other settlements. The isolated land was ideally suited for its purpose. It was separated from the mainland by the wide expanse of river, surrounded by a mountainous wilderness and was hundreds of miles away from the colony's other settled areas.
Әскери қызметкерлер
Маккуори портындағы жазалау станциясын құру туралы шешім қабылданғаннан кейін, 48-ші полктің лейтенанты Джон Катбертсон 1821 жылғы 8 желтоқсанда оның коменданты, сонымен қатар судья және бейбіт судья болып тағайындалды. Төрт күннен кейін ол Хобарттан порт бастығы капитан Джеймс Келли, геодезист Джордж Эванс және хирург Спенспен бірге "София" кемесімен, сондай-ақ 16 сарбаз, олардың әйелдері мен балалары және 66 ер адам мен 8 әйел сотталғандармен "Принс Леопольд" кемесінде жолға шықты. Оның келгені және жаңа бекіністің штаб-пәтері ретінде Сара аралын таңдауы туралы хабар 1822 жылғы 23 қаңтарда жіберілді. 48-ші полктің сержанты Джордж Уэдди 1821 жылы тәжірибелік жазалау бекінісінің комиссариат сержанты және екінші командирі болды. Оның кіші қызы Джейн Уэдди 1822 жылы Сара аралында дүниеге келді.
Once the establishment of the penal station at Macquarie Harbour was decided upon, Lieutenant John Cuthbertson of the 48th Regiment was appointed as its commandant, magistrate and justice of the peace on 8 December 1821. Four days later he left Hobart with Captain James Kelly, harbourmaster, Surveyor George Evans and Surgeon Spence in the Sophia, accompanied by some 16 soldiers, their wives and children and 66 male and 8 female convicts in the Prince Leopold. Advice of his arrival and of the choice of Sarah Island for the headquarters of the new settlement was sent on 23 January 1822. Sergeant George Waddy of the 48th Regiment was Commissariat Sergeant and second in command of the experimental penal settlement in 1821. His youngest child Jane Waddy was born on Sarah Island in 1822.
Шарттар
Сара аралы азық-түлік өндіре алмағандықтан, тұтқындар арасында нашар тамақтану, дизентерия және скорбут жиі кездесетін. Бұл жазалау ошағы теңіз арқылы жабдықталуы тиіс еді. Елді мекеннің алғашқы жылдарында өмір жағдайы аса қиын болды. Елді мекен тым қалың болғандықтан, тұтқындар ортақ казармаларда арқаларына жатып ұйықтауға мүмкіндік таппады. Жаза ретінде жеке камераға қамау және үнемі қамшы салу қолданылды. 1823 жылы 9100 қамшы соғылды. 1824 жылы Тренхэм есімді тұтқын, Маккуари Харбор жазалау станциясында одан әрі жаза өтеудің орнына өлім жазасына кесілу үшін тағы бір сотталғанды пышақтап өлтірді. Соңында 1833 жылдың соңында жабылды. Қалған тұтқындардың көп бөлігі Порт-Артурға көшірілді.
As Sarah Island could not produce food, malnutrition, dysentery, and scurvy were often rampant among the convict population. The penal colony had to be supplied by sea. Living conditions were particularly bad in the early years of the settlement. The settlement was so crowded, convicts were unable to sleep on their backs in the communal barracks. Punishment involved solitary confinement and regular floggings 9,100 lashes were given in 1823. In 1824 a prisoner named Trenham stabbed another convict in order to be executed rather than face further imprisonment at Macquarie Harbour Penal Station. It was finally closed in late 1833. Most of the remaining convicts were then relocated to Port Arthur.
Қашу
Аралдың оқшау орналасқан жеріне қарамастан, көптеген сотталғандар қашып кетуге тырысты. Буш-аманшы Мэтью Брейди 1824 жылы күзетшісін байлап, қайықты тартып алып, Хобартқа қашып құтылған топтың бірі болды. 1828 жылы қашып кеткен Джеймс Гудвин кешірілді және кейіннен ол өтіп кеткен шөлейттің ресми картасын жасауға жұмысқа алынды. Сара аралының ең танымал қашқыны Александр Пирс болды, ол екі рет қашып құтылуға қол жеткізді. Екі рет те ол қашып кеткен серіктерін жеп қойды. Станция жабылып жатқанда, он сотталғанға бригтің құрылысын аяқтау үшін қалуға рұқсат берілді. Бриг дайын болғаннан кейін, олар өзен бойымен теңізге қарай жүзіп, қалғандарын жағаға түсіріп, бригті Чилиге айдады.
Despite its isolated location, a considerable number of convicts attempted to escape from the island. Bushranger Matthew Brady was among a party that successfully escaped to Hobart in 1824 after tying up their overseer and seizing a boat. James Goodwin was pardoned after his 1828 escape and was subsequently employed to make official surveys of the wilderness he had passed through. Sarah Island's most infamous escapee was Alexander Pearce who managed to get away twice. On both occasions, he cannibalized his fellow escapees. When the station was closing down, ten convicts were permitted to remain to complete building a brig. When it was complete, they sailed down the river toward the sea, put everyone else ashore and sailed the brig to Chile.
Кейінгі пайдалану және қазіргі жағдай
Кейін арал ағаш кесу мақсаты үшін пайдаланылды және ағаш кесушілер оны Сара аралы емес, Елді мекен аралы деп атады, бірақ ол бастапқы атауына қайта оралды. Елді мекеннің қираған орындары бүгінде Сара аралы тарихи орны ретінде сақталған – Тасманияның кең ауқымды жабайы табиғаты Әлемдік мұра аймағының бір бөлігі, – бірақ олар Порт-Артурдағыдай жақсы сақталмаған. Аралға Страхан қаласынан жүретін паромдар мен жалдамалы қайықтар арқылы баруға болады.
The island was later used for pining purposes, and was known by the piners as Settlement Island, rather than Sarah Island, though it has since reverted to its original name. The ruins of the settlement remain today as the Sarah Island Historic Site —part of the larger Tasmanian Wilderness World Heritage Area—though they are not as well preserved as those at better known Port Arthur. The island is accessible via ferries and charter boats operating out of the town of Strahan.