Кіріспе
Генерал-майор Фрэнк Кроутер Робертс (2 маусым 1891 – 12 қаңтар 1982) – британдық армия офицері және жаудың қарсы тұрған кезіндегі батылдығы үшін британдық және Достас әскерлеріне берілетін ең жоғары награда – Виктория кресінің (VC) иегері болған.
Ерте өмір
Фрэнк Кроутер Робертс 1891 жылдың 2 маусымында Лондонның Хайбери қаласында дүниеге келді. Оның әкесі – Франк Робертс, Саутхоллдағы Сент-Джон шіркеуінің пасторы. Ол Рамсгейттегі Сент-Лоуренс колледжінде және Сандхерсттегі Корольдік әскери колледжінде білім алды, оны бітіріп, 1911 жылдың 4 наурызында Вурстершир полкіне екінші лейтенант болып кірді. Робертс жақын арада полкінің 1-ші батальонына жіберілді және келесі жылы батальонымен бірге Ворчестер полкінің 2-ші батальонына ауыстыру үшін Египеттің Александрия қаласына аттанды. 1914 жылдың тамызында Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Робертс әлі де сол жерде болды.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Робертс 1914 жылғы 3 қыркүйекте лейтенант болып тағайындалды, сол кезде подполковник Джордж Гроган басқаратын батальонымен бірге соғыс жарияланғаннан кейін көп ұзамай Ұлыбританияға оралды және 1914 жылғы қазанда сонда келді, онда ол жаңадан құрылған 8-дивизияның 24-бригадасының құрамына кірді. Францияға келгеннен кейін екі айдан аспайтын уақыт ішінде Робертс өзінің қабілетін көрсетті, нәтижесінде ол окоптық шабуылға басшылық еткені үшін «Distinguished Service Order» (DSO) орденімен марапатталды. Ол батальонның адъютанты болып тағайындалды және Нев-Шапель шайқасына қатысты, 1915 жылғы 6 тамызда капитандыққа көтерілді. 1916 жылғы қазанға дейін адъютант қызметін атқарып, содан кейін 8-дивизияның 23-бригадасының бригад майоры болды. Осы қызметінде 1917 жылғы тамызда Пасшендейл шайқасында (ІІІ Ипр шайқасы деп те аталады) Робертс «Military Cross» (MC) орденімен марапатталды. Оның MC орденіне қоса берілген мақтау қағазында былай делінген: 1917 жылғы 24 қазанда ол 1-батальон, Ворчестерге оралды және жиырма алты жасында подполковник шеніне көтеріліп, батальонға уақытша басшылық етті, соның арқасында Британ армиясының ең жас батальон командирлерінің бірі болды. Робертс 27 наурызда жараланып, емделу үшін Англияға оралды, 17 маусымда батальонына қайта оралып, оған қайтадан қолбасшылық етті, 11 қарашадағы қарулы келісімге дейін жүз күндік шабуыл кезінде батальонды жетектеді. Англияға оралғаннан кейін Робертс 1921 жылғы қаңтарда Камберлидегі штаб колледжіне түсіп, көп ұзамай Британ империясының орденінің офицері (OBE) болып, 1922 жылғы желтоқсанда бітірді. 1937 жылы Робертс 1-батальонның командирі болып тағайындалды, «Royal Warwickshires» батальонымен бірге Үндістанға барды. 1937 жылғы 8 қарашаға дейін, полковник шеніне қайта оралғанға дейін, ол қолбасшылық қызметінен бас тартты. Англияға оралғаннан кейін, ол 1939 жылғы 1 маусымда генерал-майор шеніне көтерілді (дәрежесі 1939 жылғы 13 маусымға дейін кері есептелді), Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін үш ай бұрын, ол 48-ші (Оңтүстік Мидленд) жаяу әскер дивизиясының бас қолбасшысы (GOC) болды. Соғыс басталғанына үш ай өткен соң, 28 жыл әскери қызметтен кейін. Робертс және оның әйелі, ол 1980 жылғы 22 желтоқсанда қайтыс болды, Дербиширдегі Стэнхоп Бретбиде қоныстанды. Балалары болмағандықтан, ол 1982 жылғы 12 қаңтарда 90 жасында қайтыс болғанға дейін сол жерде тұрды. Ол Бретби крематорийінде өртелді, оның күлі әйелінің туған туыстарының қабіріне, Бретбидегі Сент-Уистан шіркеуінің ауласына жерленді. Оның «VC» ордені Ворчестер қалалық өнер галереясы мен мұражайындағы Ворчестершир полкінің жинағында сақталады.
On 24 October 1917 he returned to the 1st Battalion, Worcesters and, aged just twenty six, was promoted to the acting rank of lieutenant colonel, and given temporary command of the battalion, becoming one of the British Army's youngest battalion commanders.</blockquote>
Roberts was wounded on 27 March and returned to England for treatment, returning to his battalion on 17 June, where he again assumed command, leading the battalion during the Hundred Days Offensive until the armistice of 11 November 1918. Returning to England, Roberts attended the Staff College, Camberley, entering in January 1921, shortly afterwards being made an Officer of the Order of the British Empire (OBE), and graduating in December 1922. In 1937 Roberts became CO of the 1st Battalion, Royal Warwickshires and went with the battalion to India. until 8 November 1937, before reverting to colonel, when he relinquished command. Returning to England, he was promoted to the rank of major general on 1 June 1939 (with seniority backdated to 13 June 1939), three months before the outbreak of the Second World War, and became General Officer Commanding (GOC) of the 48th (South Midland) Infantry Division, a Territorial Army (TA) formation. three months after the outbreak of the war, after twenty eight years of military service. Roberts and his wife, who died 22 December 1980, settled in Stanhope Bretby, Derbyshire. Having no children, he remained there until his death on 12 January 1982 at the age of 90. He was cremated at Bretby crematorium and his ashes buried in his wife's family grave in St Wystan's churchyard, Bretby. His VC is displayed at the Worcestershire Regimental Collection in the Worcester City Art Gallery & Museum, Worcester, England.