Мауд Ллойд: оңтүстік африкалық балерина, Ballet Rambert негіз қалаушысы. Би өнеріндегі еңбектері, сабақтары және сыншы ретіндегі қызметі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оңтүстік Африкалық балет бишісі
South African ballet dancer
Мод Ллойд (16 тамыз 1908 – 26 қараша 2004) – Оңтүстік Африкалық балет бишісі және педагог, Англияға көшіп, «Балет Рамбер» балет труппасының негізін қалаушы мүшесі ретінде британдық балеттің дамуына үлкен үлес қосты. Ол би сыншысы ретінде де танымал болды, күйеуімен бірлесіп Александр Бленд псевдонімімен мақалалар жазды.
Maude Lloyd (16 August 1908 – 26 November 2004) was a South African ballet dancer and teacher who immigrated to England and became an important figure in early British ballet as a founding member of Ballet Rambert. She had a significant second career as a dance critic, writing with her husband under the nom de plume Alexander Bland.
Ерте өмір және тәрбие
Мод Ллойд Кейптаунда дүниеге келді, онда Хелен Уэббпен балет өнерін оқыды. 1912 жылы Англиядан келген Уэбб өзінің "әдемі би" (яғни классикалық балет) мектебін ашты, содан кейін Оңтүстік Африка музыка колледжінің оқу жоспарына биді енгізді. Лондонда Энрико Чечеттидің шәкірті болған Уэбб, Кейптаундағы студенттерін оқыту үшін Чечетти әдісін қолданды. Веббпен бірнеше жыл жаттыққаннан және қалалық әкімшілікте өткізілген концерттерде өнер көрсеткеннен кейін, Ллойд Веббтің стипендиясымен Лондонға барды, Веббтің ескі досы және Нотинг-Хиллдегі мектебінде балет сабақтарын берген Мари Рамбертпен таныстырылды. Ллойд 1924 немесе 1925 жылы, 16 немесе 17 жасында Англияға келді және бірден Рамберт мектебіне қабылданды. Ол жерде белсенді оқудан кейін, 1927 жылы Оңтүстік Африкаға оралып, Англияға қайтып оралғанға дейін үш жыл бойы Вебб мектебінде сабақ берді.
Maude Lloyd was born in Cape Town where she studied ballet with Helen Webb. Webb, who had arrived from England in 1912, opened her own school of "fancy dancing" (i. e., classical ballet), and then introduced dance into the curriculum of the South African College of Music. Having been a pupil of Enrico Cecchetti in London, Webb employed the Cecchetti method of instructing her students in Cape Town. After some years of training with Webb and performing in recitals staged at the town hall, Lloyd went to London on a scholarship from Webb, armed with an introduction to Marie Rambert, an old friend of Webb's and a well known teacher of ballet at her school in Notting Hill. Lloyd arrived in England sometime in 1924 or 1925, when she was 16 or 17, and promptly enrolled in Rambert's school. After a period of concentrated study there, she returned to South Africa in 1927 and taught at Webb's school for three years before returning to England.
Би мансабы
1930 жылы Англияға оралған Ллойд Рамберттің балет клубының негізін қалаушы мүшелерінің бірі болды, одан Балет Рамберт дамыды. Ол осы топпен бірнеше Вест-Энд театрларында және Лондоннан тыс гастрольдерде биледі, сондай-ақ Камарго қоғамының репертуарлық қойылымдарында өнер көрсетті. 1930 жылдан бастап ол Рамберт балет клубының Нотинг-Хилл Гейттегі Меркурий театрындағы жексенбілік спектакльдерінде жетекші биші болды. Клубтың басқа мүшелеріне жаңадан шыққан хореографтар Фредерик Эштон, Энтони Тюдор және Андре Ховард кірді, олардың әрқайсысы Ллойдтың техникалық шеберлігіне, сондай-ақ оның зинасы, әдемілігі мен сезімталдығына жауап ретінде өздерінің шығармаларында оған рөлдер жаратты. 1932 жылы Оңтүстік Африкаға қысқа ғана үзіліс жасаған (басқа британдық компаниялармен билеу үшін) Ллойд 1940 жылға дейін Балет Рамбертте қалды. Ол компанияның алғашқы балериналары Перл Аргайл мен Алисия Маркованың көптеген рөлдерін орындады, бірақ көп ұзамай өзінің жаңа рөлдеріне ие болды. Ллойд 1930 жылы Рамберттің сабағының бірінде Энтони Тюдормен кездескенде, бірден оған тартылып, ол да Ллойдқа қызығушылық танытты. Ол Хью Лэйнгпен бірге оның музасына айналды, оның ерекше қасиеттерін көрсететін көптеген туындыларын жасауға оны шабыттандырды. "Ол ғана емес, өте әдемі, аяқтары әдемі қисық болған, сонымен қатар ол Тюдордың тәжірибе жасап жатқан психологиялық реализмін күшейтетін бай, табиғи экспрессиямен билейтін" еді. Ол басты рөлдерде ойнаған көптеген Тюдор туындыларының ішінде 1936 жылы премьерасы өткен «Лилиа сабағы» (Jardin aux Lilas) ең ұзақ сақталғаны болды. Ллойдтің «Күйеуіне (Лэйнг) қарағанда, үйленуге тиіс адамына (Тюдор) берілген» Кэролайн рөлі «Эдвард дәуірінің өміріне тән, жасырын қызығушылық пен міндеттілік сезімін әдемі түрде бейнеледі». 1937 жылы тағы бір Тюдор шедеврі – Малердің «Балалар өлімі туралы әндер» (Kindertotenlieder) ән циклына қойылған «Қараңғы элегиялар» пайда болды, онда ол Тюдормен бірге екінші әнге жұмсақ, қайғылы па-де-де биледі. Ол классикалық репертуарда да сәтті өнер көрсетті, Рамберттің «Аврораның үйлену тойы» нұсқасында Аврора, «Лес Сильфидтердегі» прелюдия және «Лебедь көлінің» бір актілік нұсқасында Одетте рөлін орындады. Эштонның «Шалоттың ханым» және Говардтың «Сүкіршік қыз» фильмдерінде сәнді рөлдерді ойнаған ол Нинетт де Валуаның «Бар-окс-Фолиес Бержердегі» «Ла Гулуэ» бишісі ретінде көбірек шулы рөлге түсті. Ллойдтің репертуарындағы рөлдерін талқылаған бір рецензент оны «асыл тыныштық пен терең көркемдік, жарқын комедиялық дарымен» байланыстырды. 1938 жылы Тюдор Рамбертпен келіспей, оның компаниясын тастап, өзінің «Лондон балеті» деп атаған труппасын құрды. Ллойд жаңадан құрылған компанияның негізін қалаушы мүшелерінің бірі болған Рамберт бишілерінің бірі болды. Ол үшін тағы екі естен кетпес рөл жаратты. Тюдордың «Гала-спектакліндегі» итальяндық балерина ретінде ол француз және орыс бәсекелестерімен жарысқа шығып, көрнектілік пен ақыл-ойының көрінісін көрсетті, ал Говардтың «Жай мерекесінде» ол жасырын сұлулыққа ие, жасөспірім баланың қызығушылығын оятуға қабілетті күйеуге шығуға дайын әйел рөлін ойнады. (Жасөспірім баланың рөлін жас Фрэнк Стафф ойнады, ол Оңтүстік Африканың басқа азаматы және Кейптаундағы Ллойдтың бұрынғы студенті.) 1939 жылдың қыркүйегінде Германиямен соғыс басталғаннан кейін және Тюдордың Америкадағы жасыл және қауіпсіз жайылымдарға кеткеннен кейін Ллойд пен Пегги ван Праа компанияны басқарды және биледі, бірақ бомбалау салдарынан Лондонның барлық театрлары жабылды. 1940 жылы «Лондон балеті» таратылып, Балет Рамбертке қайта қосылғанда Ллойд сахнадан кетіп қалды.
On returning to England in 1930, Lloyd was among Rambert's students who became founding members of her Ballet Club, the performing group from which Ballet Rambert was to evolve. She danced with this group at several West End theaters and on tours outside London, as well as appearing in repertory works with the Camargo Society. From 1930 onward, she was a leading dancer in the regular Sunday performances of Rambert's Ballet Club at the Mercury Theatre in Notting Hill Gate. Other members of the club included emerging choreographers Frederick Ashton, Antony Tudor, and Andrée Howard, each of whom would respond to Lloyd's technical ability, as well as her intelligence, elegance, and sensitivity, by creating roles for her in their works. With occasional brief absences—to dance with other British companies and to visit South Africa once more, in 1932—Lloyd remained with Ballet Rambert until 1940. She followed Pearl Argyle and Alicia Markova, the company's first ballerinas, in many of their created roles but soon had new roles of her own. When Lloyd met Antony Tudor in one of Rambert's classes in 1930, she was immediately drawn to him, and he to her. She, along with Hugh Laing, became one of his muses, inspiring him to create numerous works with roles focusing on her special qualities. "Not only was she very pretty, with beautifully curved feet, but she also danced with a rich, natural expressiveness that fed the psychological realism with which Tudor was experimenting." Of the numerous Tudor works in which she danced leading roles, none has been more enduring than Jardin aux Lilas (Lilac Garden), premiered in 1936. Lloyd's portrayal of Caroline, who gives up Her Lover (Laing) for The Man She Must Marry (Tudor), was "a beautifully modulated exposition of the simmering passions and dutiful restraint characteristic of Edwardian life." This was followed in 1937 by another Tudor masterpiece, Dark Elegies, set to Mahler's song cycle Kindertotenlieder (Songs on the Death of Children), in which she and Tudor danced a tender, sorrowful pas de deux to the second song. She also made successful appearances in the classical repertory, dancing Aurora in Rambert's version of Aurora's Wedding, the Prelude in Les Sylphides, and Odette in a one act version of Swan Lake. Having danced decorous roles in Ashton's The Lady of Shallot and Howard's Cinderella, she appeared in a more boisterous role as the can can dancer La Goulue in Bar aux Folies Bergères by Ninette de Valois. One reviewer of the roles in Lloyd's repertory described her as having "a noble serenity and a deep expressiveness allied to sparkling gifts of comedy." In 1938, Tudor had a spat with Rambert and left her company to form his own troupe, which he dubbed the London Ballet. Lloyd was one of the Rambert dancers who became founding members of this newly formed company. For it, she created two more memorable roles. As the Italian ballerina in Tudor's Gala Performance, she displayed both elegance and wit in competing for the limelight with her French and Russian rivals, and in Howard's La Fête Étrange, a haunting, dreamlike tale, she was mysteriously beautiful as the bride to be who captures the fancy of an adolescent boy. (The Boy was played by the young Frank Staff, a fellow South African and former student of Lloyd's in Cape Town.) After the outbreak of war with Germany in September 1939, and Tudor's departure for greener, and safer, pastures in America, Lloyd and Peggy van Praagh directed and danced in the company until the blitz caused nearly all the London theaters to close. When the London Ballet folded and was absorbed back into Ballet Rambert in 1940, Lloyd retired from the stage.
Жасалған рөлдер
Ллойд 1930 жылдары Лондонда жұмыс істеген Энтони Тюдордың және басқа хореографтардың балеттерінде маңызды рөлдер жасады. Олардың ішінде мыналар бар.
Lloyd created important roles in the ballets of Antony Tudor and other choreographers working in London in the 1930s. Among them are the following.
Тюдор балеттерінде
1931 жыл. "Крест Гартерд", музыкасы – Гироламо Фрескобальдидің шығармасы. Роль: Оливия, Тюдормен бірге Малволио рөлінде комикалық па де дуэ билейді. 1932 жыл. "Роллдің квадраттық билері", ескі ағылшын музыкасына қойылған. Роль: Элизабет Скулинг және Бетти Каффпен үштік би. 1934 жыл. "Планеталар", музыкасы – Густав Холсттың шығармасы. Роль: Венера. 1935 жыл. "Хебедің түсуі", музыкасы – Эрнест Блохтың шығармасы. Роль: Түн. 1936 жыл. "Лили бағы", музыкасы – Эрнест Шоссонның шығармасы. Роль: Каролина. 1937 жыл. "Қараңғы элегиялар", музыкасы – Густав Малердің шығармасы. Роль: қайтыс болған баласынан күйреген ана, Тюдормен па де дуэ. 1937 жыл. "Паскинада" – BBC телеарнасындағы алғашқы телешоу. Роль: жеке биші. 1937 жыл. "Төрт камераға арналған фуга" – теледидарға арналған тәжірибелік туынды, музыкасы – Иоганн Себастьян Бах. Роль: жеке биші. 1938 жыл. "Музыкалық кеш", музыкасы – Джоаккино Россинидің, аранжировкасы – Бенджамин Бриттеннің. Роль: Тирольдық, Тюдормен бірге па де дуэ. 1938 жыл. Галалық өнер көрсетілімі, музыкасы – Сергей Прокофьевтің. Роль: Би құдайы (Миланнан).
1931. Cross Garter'd, music by Girolamo Frescoobaldi. Role: Olivia, dancing a comic pas de deux with Tudor as Malvolio. 1932. Mr. Roll's Quadrilles, set to old English music. Role: a pas de trois with Elizabeth Schooling and Betty Cuff. 1934. The Planets, music by Gustav Holst. Role: Venus. 1935. The Descent of Hebe, music by Ernest Bloch. Role: Night. 1936. Jardin aux Lilas, music by Ernest Chausson. Role: Caroline. 1937. Dark Elegies, music by Gustav Mahler. Role: bereaved mother, in a pas de deux with Tudor. 1937. Pasquinade, the first television revue broadcast on the BBC. Role: solo dancer. 1937. Fugue for Four Cameras, an experimental work for television, music by Johan Sebastian Bach. Role: solo dancer. 1938. Soirée Musicale, music by Gioacchino Rossini, arranged by Benjamin Britten. Role: Tirolese, a pas de deux with Tudor. 1938. Gala Performance, music by Sergei Prokofiev. Role: La Déesse de la Danse (from Milan).
Басқа жұмыстарда
1927 жылы. "Фейлер патшайымы" Генри Перселлдің операсы, Фредерик Эштон мен Мари Рамберттің хореографиясы. Рольдер: Эхо биі, Үш аққу, Шабуылшылар биі және Шакон. 1931 жылы, "Ла Пери", хореография Фредерик Эштонның, музыкасы Пол Дукастың. Роль: Серік. 1931 жыл. "Фасад", хореография Фредерик Эштонның, музыкасы Уильям Уолтонның. Рольдер: Шотланд рапсодиясы және вальс. 1931 жыл. "Шалоттың ханымы", хореография Фредерик Эштонның, музыкасы Жан Сибелиус. Роль: Көрініс. 1931 жыл. "Бокс", хореография Сюзан Саламаның, музыкасы Лорд Бернерстің. Роль: Спортшы қыз. 1935 жылы. "Валентин күні", хореография Фредерик Эштонның, музыкасы Морис Равелдің. Роль: Соланж. 1940 жылы. "Жас мереке", хореография Андре Говардтың, музыкасы Габриэль Форе. Роль: Жас шателин.
1927. The Fairy Queen, opera by Henry Purcell, choreography by Frederick Ashton and Marie Rambert. Roles: Echo Dance, Three Swans, Dance of the Haymakers, and Chaconne. 1931, La Péri, choreography by Frederick Ashton, music by Paul Dukas. Role: Companion. 1931. Façade, choreography by Frederick Ashton, music by William Walton. Roles: Scotch Rhapsody and Valse. 1931. The Lady of Shallot, choreography by Frederick Ashton, music by Jean Sibelius. Role: The Reflection. 1931. Le Boxing, choreography by Susan Salaman, music by Lord Berners. Role: Sport Girl. 1935. Valentine's Eve, choreography by Frederick Ashton, music by Maurice Ravel. Role: Solange. 1940. La Fête Étrange, choreography by Andrée Howard, music by Gabriel Fauré. Role: The Young Chatelaine.
Кейінгі өмірі
1939 жылдың жазында Ллойд өнер және би сыншысы Найджел Гослингке үйленді және соғыс жылдарында зейнетке шығып, әлеуметтік жұмыстармен айналысты. Ол екінші мансабын Ричард Бакл оны күйеуімен бірге жұмыс істеп, өзінің "Балет" журналына би қойылымдарына сын-пікірлер жазуға көндіргеннен кейін бастады. Олар бұл жұмысты ұнатып, өздерін Александр Бленд деп атады – бұл псевдоним Беатрикс Поттердің ертегілеріндегі екі кейіпкердің есімдерінен құралған: «мүлдем тұрақсыз» деп сипатталатын Пиглинг Бленд пен оның ағасы Александр. 1955 жылы Бакл "The Observer" апталық газетіндегі би сыншысы лауазымын тастағанда, Гослингтер оның орнына келді және 1982 жылы Найджел қайтыс болғанға дейін сонда қалды. Шамамен екі онжылдық бірге жұмыс істеген кезде олар газетке тұрақты түрде сын-пікірлер жазып қана қоймай, балет және би туралы он кітапты жазды, өңдеді немесе оларға үлес қосты, олардың төртеуі Рудольф Нуреевтің өмірі мен мансабына арналған. Гослингтер Нуреевтің 1961 жылдың маусымында Батысқа қашқанға дейін Париждегі Киров балетінде билейтінін алғаш көрген. Көп ұзамай, Марго Фонтейн жас орыс виртуозын Лондонға шақырып, Корольдік би академиясының гала-концертінде өнер көрсетуге көндіргенде, ол Гослингтерді онымен достық қарым-қатынас орнатуға шақырды. Олар осы ұсынысты қуана қабылдап, оған ерекше құрметпен қарады. Ковент-Гардендегі оның алғашқы өнер көрсетуіне жазған мақтаулы рецензияларында, олар оның британдық балетке тигізер тиімді әсерін болжады, оны «балеттік зымыран, сурет салу бөлмесінде бос жүрген жабайы жануар» деп сипаттады. Олар оған Кенсингтондағы үйлерін тегін ұсынып, жаңа елдегі өмірге бейімделуіне көмектесті. Уақыт өте келе, екі жақтың да өзара шынайы сыйластығы мен сүйіспеншілігі артып, достық қарым-қатынас нығайды. Гослингтердің ұлы Николас үйленіп, басқа жаққа көшіп кеткеннен кейін, Нуреев олардың орта жастағы ұлына айналды. Олар оған өмірінің соңына дейін қамқорлық жасап, мейірімділік танытып, басшылық ету арқылы оның рухани ата-анасы болды. Мод Ллойд Найджел Гослингпен идеалды некеде болғандықтан, оның өлімі оған, Нуреевке сияқты, ауыр соққы болды, ол Гослингтің зиялылығына, мәдениетіне және тыныш мінезіне таң қалған еді. Ллойд күйеуінен кейін тағы жиырма жыл өмір сүрді, оған Нуреев және басқалардың қамқорлығы мен көңіл көрсетуі көмектесті. Ол жастығынан қарттығына дейін өзін білгендердің барлығынан да сүйіспеншілік пен құрметке ие болды. 95 жасында да әдемі және сергекті болған ол қарапайым өмір сүрді және көру және есту қабілеті нашарлағанына қарамастан, тамаша ақыл-ой кеңдігімен өмір сүрді. Ол Кенсингтондағы үйінде отбасы мен достарының арасында бейбіт түрде қайтыс болды.
In the summer of 1939, Lloyd married Nigel Gosling, an art and dance critic, and settled into retirement to wait out the war years, concentrating on doing welfare work. She began a second career when Richard Buckle persuaded her to start writing reviews of dance performances for his magazine Ballet, working in tandem with her husband. Finding the arrangement congenial, they called themselves Alexander Bland, a pseudonym derived from the names of two characters in the tales of Beatrix Potter: Pigling Bland, who is described as "hopelessly volatile" and his brother Alexander. In 1955, when Buckle left his post as dance critic for The Observer, a weekly newspaper published on Sunday, the Goslings took over, staying on until Nigel's death in 1982. During almost two decades of working together, they not only regularly wrote reviews for the newspaper, but they wrote, edited, or contributed to ten books on ballet and dance, four of which dealt with the life and career of Rudolf Nureyev. The Goslings had first seen Nureyev dance with the Kirov Ballet in Paris, just before he defected to the West in June 1961. Soon after, when Margot Fonteyn persuaded the young Russian virtuoso to come to London to appear in a gala for the Royal Academy of Dance, she asked the Goslings to befriend him. Taking to this with a will, they came to regard him with particular admiration. In their glowing review of his first Covent Garden performance, they suggested the rejuvenating effect he might have on British ballet, describing him as "a balletic missile, a wild animal loose in the drawing room." They offered him free run of their Kensington home and helped him to adjust to life in a new country. In time, the friendship deepened, as there was genuine respect and liking on both sides. After the Goslings' son Nicholas married and moved away, Nureyev became the son of their late middle age. They became, in effect, his surrogate parents, offering him guidance, affection, and hospitality until the end of his and their lives. Maude Lloyd had enjoyed an ideal marriage with Nigel Gosling, so his death was a devastating loss to her, as it was to Nureyev, who had admired Gosling's intelligence, culture, and quiet dignity. Lloyd survived her husband for another twenty years, sustained by the care and attention of Nureyev and others. From her salad days into old age, she was much loved and admired by all who knew her. Elegant and agile, even at 95, she lived out her days in simplicity and with a remarkable mental generosity, despite the failure of both sight and hearing. She died peacefully at her home in Kensington in the presence of family and friends.