Италиядағы автокөлік жарысы: Coppa Acerbo және Pescara Grand Prix тарихы
Coppa Acerbo
Италияда өткен «Coppa Acerbo» автожарысы (1924-1961). Фашизмнен кейін «Pescara Grand Prix» аталды. Формула-1 рекорды, ең ұзын трассасы. Автоспорт тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италияда өткен автомобиль жарысы (1924–1961)
Automobile race held in Italy (1924–1961)
Coppa Acerbo – Италияда өткен, атақты фашист саясаткер Джакомо Асербоның інісі Тито Асербоның құрметіне аталған автомобиль жарысы. Италияның Екінші дүниежүзілік соғыста жеңіліске ұшырауы мен фашизмнің күйреуінен кейін жарысқа Пескара трассасы деген жаңа ат берілді, ал кейбір жылдары ол Пескара Гран-при (Gran Premio di Pescara) және 12 сағат Пескара (12 Ore di Pescara) деп те аталды. Жарыс 1924 және 1961 жылдар аралығында түрлі көлік кластарының регламенттері мен ұзақтығы бойынша өткізілді. 1957 жылғы F1 маусымында Пескара Гран-при Formula One әлем чемпионатының кезеңі болды және бұл жарыс әлі күнге дейін чемпионат тарихындағы ең ұзын трасса рекордын сақтап тұр.
The Coppa Acerbo was an automobile race held in Italy, named after Tito Acerbo, the brother of Giacomo Acerbo, a prominent fascist politician. Following Italy's defeat in World War II, and the consequent demise of fascism, the race was renamed the Circuito di Pescara, and in some years was also referred to as the Pescara Grand Prix (Gran Premio di Pescara) and 12 Hours of Pescara (12 Ore di Pescara). The race was run between 1924 and 1961 and over the years was held to a variety of vehicle class regulations and durations. In F1 season of 1957 the Pescara Grand Prix formed a round of the Formula One World Championship, a race which still holds the record as having the longest circuit length ever used for a Championship event.
Пескара трассасы
Coppa Acerbo жарыстары Адриатика теңізі жағалауындағы Пескара қаласынан басталып, сонда аяқталар 24–26 км (15–16 миль) қашықтықтағы трассада өтті. Трассаның құрылымы Абруццо төбелері арқылы өтетін бірнеше ауылдардан және содан кейін жағалауға қарай ұзақ, тік құлаудан тұрды. Одан кейін оң жаққа тар бұрылыс теңіз жағасында 6 км (4 миль) қашықтыққа созылған тік жолға шықты. Пит-стоптар мен падоктар кешені осы тік жолдың соңында орналасқан. Жарысқа қатысушылардың жылдамдығын төмендету мақсатында Пескара трассасы пит-лейнге жақын жерде жасанды шикана орнатылған алғашқы трассалардың бірі болды. Пескара трассасы Формула-1 әлем чемпионатының тарихындағы ең ұзын трасса ретінде рекордты сақтайды, ал Нюрбургринг Нордшлейфе шамамен 23 км қашықтықпен екінші орында тұрады.
The Coppa Acerbo races were held over a 24–26 km (15–16 mi) circuit, beginning and ending at Pescara, on the Adriatic coast. The course layout featured an inland route through the Abruzzo hills, that passed through several villages, followed by a long, straight descent back to the coast, where a tight right hand corner led on to a four mile (6 km) long straight running next to the sea. The pit and paddock complex was located at the end of this straight. In an effort to slow competitor speeds past these pits the Pescara circuit became one of the first to have an artificial chicane installed, just before the pit lane. The Pescara circuit layout holds the record as the longest circuit to ever to host a Formula One World Championship event, with the Nürburgring Nordschleife coming second at about 23 km.
Соғысқа дейінгі жарыстар
Алғашқы Coppa Acerbo жарысы 1924 жылы өткізілді және оны Энцо Феррари жеңіп алды. Бұл Ферраридің төртінші және соңғы Гран-при жеңісі болды, одан кейін ол Феррари құру үшін зейнетке шығып, Scuderia Ferrari Формула-1 командасының басшысы атанды. Жарыс халықаралық жарыстардың ең жоғары класында өтті, көліктердің техникалық сипаттамаларына жалғыз шектеу сол кездегі нашар шиналар арқылы қуатты жеткізу мүмкіндігі болды. Бұл жарыс Grande Epreuve саналмаса да, кейіннен Еуропа Чемпионатының бір бөлігі де болмады, бірақ сол замандағы ең беделді жарыстардың бірі саналды. Осы алғашқы жарыстарда өндірілген жергілікті машиналар мен жүргізушілер басымдық танытты, әсіресе Alfa Romeo жеңіске жетпейтіндей болды. Миландық өндіруші алғашқы тоғыз жарыстың жетісінде жеңіске жетті; тек 1926 жылы Bugatti T35 оларды жеңді, ал 1930 жылы итальяндық жұлдыз жүргізуші Ахилл Варци Maserati көлігімен жеңіске қол жеткізді. Alfa Romeo-ның жарыстағы үстемдігі 1934 жылы 750 кг салмақты Гран-при ережелері енгізілген кезде аяқталды, сонымен қатар бұл жарыс трагедияға толы болды, сол кездегі ең перспективті жас жүргізушілердің бірі Гай Молл қаза тапты. Германияның мемлекеттік қолдауымен жұмыс істейтін Mercedes Benz және Auto Union компанияларының «Күміс жебелері» келесі бес жыл бойы барлық қарсыластарын басып өтті. Осы кезеңде жарысты тағы екі итальяндық жүргізуші жеңіп алды, соның ішінде Варци екінші рет жеңіске жетті, бірақ 1939 жылы ұйымдастырушылар жарысты 1.5 литрлік «вуаретта» формуласы бойынша өткізуге шешім қабылдағанда ғана басқа өндірушілер жеңуге нақты мүмкіндік алды. Орындысымен, Alfa Romeo, олардың жаңа 158 Alfetta машинасымен, Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін осы соңғы жарыста жеңіске жетті. 1939 жылы «Coppa Acerbo әні» жарық көрді (маэстро Игнацио Сивераның музыкасымен және Францидің сөзімен).
The first Coppa Acerbo was staged in 1924 and was won by Enzo Ferrari. It was Ferrari's fourth and final grand prix victory before he retired to create Ferrari and become head of the Formula One team Scuderia Ferrari. The race was run for the top class of international competition, the only real limiting factor on vehicle specifications being the cars' ability to transmit power through the inadequate tyres of the day. Although never itself a Grande Epreuve, or later a constituent of the European Championship, the Coppa Acerbo was considered one of the most prestigious races of its day. These early races were dominated by home grown cars and drivers, and Alfa Romeo in particular was almost unbeatable. The Milanese manufacturer won seven of the first nine editions; only in 1926 were they beaten by the Bugatti T35, and again in 1930 by Italian star driver Achille Varzi driving a Maserati. Alfa's domination of the race came to an end with the introduction of the 750 kg Grand Prix regulations in 1934, a race that was also marked by tragedy when Guy Moll, one of the most promising young drivers of the day, was killed. Germany's state funded Silver Arrows of Mercedes Benz and Auto Union would come to eclipse all their rivals for the subsequent five years. Although the race was again won by two Italian drivers during this time, including a second victory for Varzi, it was only when the organisers decided to run the Coppa to the 1.5 litre voiturette formula in 1939 that any other manufacturer could stand a realistic chance of winning. Perhaps fittingly it was Alfa Romeo, with their new 158 Alfetta car, that took the honours in this last competition before the outbreak of World War II. In 1939 a "Coppa Acerbo Song" (with music by maestro Ignazio Civera and lyrics by Franzi) was published.
Соғыстан кейінгі жарыстар
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін жарыс соғыстан кейінгі қайта құру кезеңінде бір жылға тоқтатылды. 1947 жылы қайтадан өткізілгенде, фашистік байланыстары болғандықтан жарыстың атауы өзгертілді және ол Circuito di Pescara деп аталды. Алғашқы үш жыл бойы жарыста екі орындық спорттық автомобильдер бақ сынасты және ол Еуропалық жарыстар күнтізбесінде маңызды орын алмады. Алайда, көптеген жарыс ұйымдастырушылары сияқты, 1950 жылы Формула-1 әлем чемпионатының енгізілуімен Пескара жарысын бұрынғы беделіне қайтару мүмкіндігін ұйымдастырушылар көріп қалды. Бұл жарыс әлем чемпионатының бөлігі болмаса да, келесі екі жылда көптеген мықты командалар мен жүргізушілерді қызықтырды. Италияда өткен шара болғанымен және өзі бұрынғы жеңімпаз болғанына қарамастан, Феррари 1950 жылғы жарыстан өз командасын шығаруды шешті, бірақ Alfa Romeo, Maserati және Talbot Lago командалары, сондай-ақ көптеген жеке және әуесқой жарыскерлер қатысты. 1950 жылғы жарысты болашақ әлем чемпионы Хуан Мануэль Фанхио жеңіп алды. Келесі жылы Феррари қатысып, жарыста Фанхионың аргентиналық әріптесі Хосе Фройлан Гонсалес олардың 375 машинасының бірімен жеңіске жетті. Әлем чемпионаты баяу Формула-2 ережелеріне ауысқанда, ұйымдастырушылар Формула жарыстарын тоқтатып, спорттық автомобильдер жарысына көшуді шешті. Осы кезеңде төзімділікке арналған спорттық автомобильдер жарысы ашық дөңгелекті жарыстармен салыстырылатын деңгейде болды, ал 1952 жылы ұйымдастырушылар жарыстың атын тағы да 12 Ore di Pescara (12 сағат Пескара) деп өзгертті. Форматтың өзгеруі Ферраридің жеңіске жету мүмкіндігіне кедерес келтірмеді, олардың машиналары мен жүргізушілері 1952 және 1953 жылдары жеңіске жетті. Төзімділік форматының табысына қарамастан, 1954 жылдан бастап Формула-1 қозғалтқыштарының көлемі 2,5 литрге дейін артқанда, Circuito di Pescara бір орындық автомобильдер ережелеріне қайта оралды. 1954 жылғы жарысты Луиджи Муссо жүргізген Maserati 250F жеңіп алды, бұл автомобиль Формула-1 тарихындағы ең танымал автомобильдердің бірі саналады. Бұл жарыс екі жылға соңғысы болды, өйткені 1955 жылы Ле-Мандағы 24 сағаттық жарыстағы апаттың салдарынан жарыс тоқтатылды. 1956 жылы спорттық автомобильдер тағы да оралды. 1957 жылы 18 тамызда өткен 1957 жылғы Пескара Гран-приі 1957 жылғы Жүргізушілер әлем чемпионатының жетінші және соңғы кезеңі болды. Бұл жарыс Формула-1 әлем чемпионатының трассада өткен жалғыз жарысы болды және Формула-1 әлем чемпионатының Гран-приін қабылдаған ең ұзын трасса ретінде танылды. Бұл Италиядағы екі жарыстың алғашқысы болды, ал Монцадағы жарыс аяқталғаннан кейін, бір елде бір жылда екі Формула-1 жарысы өткізілген алғашқы жағдай туды. Көптеген Maserati 250F автомобильдерінің қатысуында әлем чемпионы Фанхио өзінің шеберлігін көрсетіп, 9 минут 44,6 секундтық поул-позицияны орнатты, орташа жылдамдығы 157 км/сағ (98 миль/сағ) құрады. Алайда, жарыста екінші орыннан старт алған Стерлинг Мосс өзінің Vanwall машинасымен бастаманы қолға алып, жеңіске жетті. Ол жарыстың 18 айналымының бірінен басқа барлығында көш бастап, Фанхиодан үш минуттан астам көш соқты. 1960 жылдардың басында қауіпсіздік мәселелері үлкен алаңдаушылық тудырды және Пескара жарыс трассасы ірі халықаралық шаралар үшін тым қауіпті деп есептелді. Екі жылдық үзілістен кейін жарыс 1960 жылы Формула-2 мәртебесіне төмендетілді, бұл жарыста болашақ әлем чемпионы Денни Хюльм Еуропадағы жарыс жолын бастаған алғашқы жылында жеңіске жетті. 1961 жылы Пескара жарысы тағы да Әлем чемпионаты мәртебесіне көтерілді, бұл жолы Әлем спорттық автомобильдер чемпионатында. 4h Testa Rossa деген тақырыппен өткен соңғы Gran Premio di Pescara жарысын Lorenzo Bandini және Giorgio Scarlatti жүргізген Ferrari Testa Rossa жеңіп алды, ал команданы Scuderia Centro Sud қатыстырды; итальяндық команда, итальяндық машинасы және екі итальяндық жүргізуші осы атақты итальяндық жарыстың соңғы өткізілуінде жеңіске жетті. Жылдамдық пен сол кездегі автомобильдердің нашар сапасының артуына байланысты, жарыс 1961 жылғы жарыстан кейін тоқтатылды.
After WWII the race remained suspended for a year during post war rebuilding. When it was finally run again in 1947 the name of the race was changed, because of its fascist connections, and it became known as the Circuito di Pescara. For the first three years the race was run for two seater sports cars and was a fairly minor constituent in the European racing calendar. However, in common with many race organisers around the continent, with the introduction of the Formula One World Championship in 1950 the race organisers saw their chance to return the Pescara event to its former position of prominence. Although, once again, not a World Championship event the race did attract many top name teams and drivers over the following two years. Despite it being an Italian event, and himself a former winner, Ferrari decided to withdraw his team from the 1950 event, but the Alfa Romeo, Maserati and Talbot Lago works teams did attend, along with many privateer and amateur racers. The 1950 race was won by future World Champion Juan Manuel Fangio driving for Alfa Romeo. The following year Ferrari did attend, and the race was won by Fangio's Argentinian compatriot José Froilán González driving one of their 375 cars. When the World Championship switched to the slower Formula Two regulations, the organisers decided to abandon formula racing in favour of further sportscar events. During this period endurance sportscar racing was almost as prestigious as the top open wheel series, and for 1952 the organisers changed the race's name, once again, to the 12 Ore di Pescara (12 Hours of Pescara). The change of format did not hinder Ferrari's chances of victory, however, and their cars and drivers took wins in both 1952 and 1953. Despite the success of the endurance format, though, when the Formula One engine capacity limit was raised to 2.5 litres from 1954 the Circuito di Pescara was quickly switched back to single seat rules. The 1954 event was won by one of the most iconic Formula One cars of all time, a Maserati 250F, driven by Luigi Musso. This was to be the last race for two years, as in 1955, as a result of the disaster at the 24 hours of Le Mans, the race was cancelled. Sportscars returned once more in 1956. The 1957 Pescara Grand Prix, held on 18 August 1957, was the seventh, and penultimate round of the 1957 World Drivers' Championship. The race, which was the only Formula One World Championship race at the track, is best remembered for being held at the longest ever circuit to stage a Formula One World Championship Grand Prix. It was also the first of the two consecutive Italian races, and after the subsequent race at Monza was complete, it became the first time that two Formula One races had been held in the same country in the same year. In a field dominated by numerous Maserati 250F cars, reigning World Champion Fangio used his example to set a pole position time of 9 minutes 44.6 seconds, at an average speed of over 157 km/h (98 mph). In the race, however, it was second placed starter Stirling Moss in his Vanwall who took the initiative and victory. He led all but one of the race's 18 laps and finished over three minutes clear of Fangio in second place. By the early 1960s, safety issues had become a major concern and the Pescara racecourse was seen as too dangerous for major international events. After a two year break the race was downgraded to Formula Two status for 1960, a race won by future World Champion Denny Hulme in his first year racing in Europe. For its 1961 swansong once again, for only the second time in its history, the Pescara race was raised to World Championship status, this time in the World Sportscar Championship. Appropriately, for a race subtitled the 4h Testa Rossa, the final Gran Premio di Pescara was won by a Ferrari Testa Rossa, driven by Lorenzo Bandini and Giorgio Scarlatti and entered by Scuderia Centro Sud; an Italian team, with an Italian car and two Italian drivers, won the final iteration of this famous Italian event. With ever increasing speeds and the fragile build quality of most cars of the time, the race was discontinued after the 1961 event.