Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Румын саясаткері (1810–1877)
Romanian politician (1810–1877)
Николае Голеску (1810–1877) – 1860 жылы және мамыр-қараша айларында Румынияның премьер-министрі болған валах румыны саясаткер.
Nicolae Golescu (1810–1877) was a Wallachian Romanian politician who served as the Prime Minister of Romania in 1860 and May–November 1868.
Ерте өмір
Голеску боярлар отбасының мүшесі Николае Динику Голескудің ұлы ретінде Кампулунгте дүниеге келді; ол Швейцарияда қалған үш бауырларымен бірге білім алды. Николае мен оның інісі Штефан 1830 жылы Валахия армиясына қосылу үшін отанға оралды, онда Николае 1834 жылы майор атағын алды. Сол жылы ол филармония қоғамына қосылды, ол масондыққа ұқсас ұйым болатын. 1840 жылы Митиче Филипеску қастандығына қатысушыларды соттаған прокурор болды, ал кейін Валахияның ішкі істер министрі қызметін атқарды. 1842 жылы Валахия Ресей империясының қамқорлығында болды, және Николае Голеску император Николайдан Валахия князінің мандатын алуға тырысты, бірақ оған бас тартылып, 1847 жылға дейін ішкі істер министрі болып қалды. Осы уақыт аралығында ол түрлі революциялық қоғамдардың бас қосылымдарына қатыса бастады. Ол радикалды либералдар қатарына қосылып, Ион Гика, Николае Бэлческу, Ион Хелиаде Радулеску және басқалармен (оның ішінде ағасы Штефан және туысы Александру Г. Голеску) бірге 1848 жылғы революциялық комитет құрамына кірді.
A member of the Golescu family of boyars, Nicolae was born in Câmpulung as the son of Dinicu Golescu; he was educated together with his other three brothers in Switzerland. Nicolae and his brother Ștefan returned in 1830 to join the Wallachian Army, where Nicolae became a major in 1834. In the same year he joined the Philharmonic Society, a group similar to the Freemasonry. In 1840 he was a prosecutor in the trial of the participants in the Mitică Filipescu plot, and later on he was Wallachia's Minister of Internal Affairs. In 1842, Wallachia was under the protectorate of Imperial Russia, and Nicolae Golescu tried to obtain the mandate of Prince of Wallachia from Emperor Nicholas, but was denied and remained a Minister of Internal Affairs until 1847. In the meantime, he began taking part in gatherings of various revolutionary societies. He joined the radical liberals, being part of the 1848 revolutionary committee, together with Ion Ghica, Nicolae Bălcescu, Ion Heliade Rădulescu and others (including his brother Ștefan and his cousin Alexandru G. Golescu).
Белгілілігі
Кейін, 1848 жылғы 11 маусымда Бухарестте Валахия төңкерісі басталғанда, Николае Голеску Уақытша үкіметтің ішкі істер министрі болды. Келесі аптада ол Ана Ипатескумен бірлесіп, революциялық билікті қорғау үшін азаматтарды біріктіруге бастама көтерді, себебі консерваторлардың қастандық жоспары (19 маусым) оған қауіп төндірді. Бірақ 25 шілдеде Осман империясының қысымымен үкімет отставкаға шықты, ал қыркүйектегі Османдық араласудан кейін Николае Голеску елден кетуге мәжбүр болды. Ол 1850 жылдары қайта оралып, Александру Иоан Кузаның біріккен Дунай княздықтарының (Валахия және Молдавия) тағына талап етуін қолдады. 1866 жылы Кузаның бекітілмеген жеке тәртібіне қарсы либералдар мен консерваторлардың одағына қосылғаннан кейін ол қысқа мерзімге регенттердің бірі болды. Содан кейін ол Сыртқы істер министрі болды және Кароль I билігі тұсында құрылған Иоан К. Братианудың Либералдық партиясының мүшесі болды.
Afterwards, on 11 June 1848, when the Wallachian revolution started in Bucharest, Nicolae Golescu was a Minister of Internal Affairs for the Provisional Government. The following week, he and Ana Ipătescu took initiative in rallying civilians in defense of the revolutionary power, as it was threatened by conservative plot (June 19). However, on 25 July, the government resigned on pressure from the Ottoman Empire, and after the Ottoman intervention of September, Nicolae Golescu went into exile, to return in the 1850s and support Alexandru Ioan Cuza's bid for the throne of a united Danubian Principalities (Wallachia and Moldavia). In 1866, after joining the alliance of Liberals and Conservatives against Cuza's unsanctioned personal regime, he was for a short time one of the regents. He was then Foreign Minister and a member of Ion C. Brătianu's Liberal Party, formed during the rule of Carol I.