Георге Ги. Миронеску: Румыния саяхатшысы және премьер-министрі

Кіріспе

Георге Г. Миронеску (1874–1949) – румын саясаткері, Ұлттық шаруалар партиясының (PNȚ) мүшесі, Румынияның премьер-министрі қызметін екі рет атқарған.

Өмірбаян

Васлуй қаласында туған Миронеску 1894 жылы Бухарест университетінің заң факультетін, ал келесі жылы әдебиет және философия факультетін бітірді. 1898 жылы Париж университетінің заң факультетінде заң докторы дәрежесін алды. 1900 жылы Ильфов округінің трибуналында прокурор болып тағайындалды, 1900-1901 жылдары мемлекеттік прокурор болып қызмет етті. Ол 1903 жылдан 1939 жылға дейін өзінің альма-матерінде заң профессоры болды, ал 1938 жылы Румын академиясының құрметті мүшесі болып сайланды. Бастапқыда Консервативтік партияға қосылған ол 1908 жылы Таке Ионескудың жаңа Консервативтік-демократиялық партиясына көшті. Румынияның Бірінші дүниежүзілік соғысқа Одақтастар жағында қатысуын қолдаған ол 1917 жылдан 1918 жылға дейін Парижде болды, француз баспасөзінде, әсіресе La Roumanie басылымында редакциялық мақалалар жазды. 1922 жылдың соңында ол 1926 жылы PNȚ болып қайта аталған Румын Ұлттық партиясына кірді. 1911 жылы Депутаттар жиналысына сайланған ол 1914 жылы сенатор болды. Оның үкіметтегі алғашқы қызметі 1921 жылдың желтоқсанынан келесі айға дейін Ионеску кабинетінде Білім министрі болып қызмет етуі болды. 1928 жылдың қарашасынан 1930 жылдың қазанына дейін Иулиу Маниудің алғашқы екі кабинетінде Сыртқы істер министрі болды. Осылайша ол Гаагадағы екі репарациялық конференцияға қатысты және Аристид Брианның Федеративтік Еуропа жобасын қолдады. Кароль өзінің ұлы Михаилдың орнына Румынияның жаңа патшасы болып жарияланды. Маниу отставкаға кетті, Георге Миронеску басшылығымен жаңа PNȚ үкіметі құрылды, ол 1930 жылдың 8 маусымында Карл II-ні таққа отырғызды. Кабинетті регент Николай: "Сендер патша Фердинандтың арманын орындауға шақырылдыңдар, және оны орындауға ең лайықтыларың сендер", – деп қарсы алды. PNȚ кейіннен 1926 жылғы Карольдің мұрагерлік құқығын шектеген заңдарды жойды және Константин Сэрацеану мен Патриарх Мирон Кристя наразылық білдіріп регенттіктен кеткеннен кейін конституциялық дағдарысқа тап болды. Парламент палаталары Карольді таққа отырғызып, Михаилды Алба-Юлияның Ұлы воеводасы деген құрметті атаққа ие етті, содан кейін генерал Константин Презанға (бірақ Ұлттық либералдық партия одан бас тартты). Ақырында патша жобадан бас тартып, Маниудің көпшілік басшы ретіндегі мандатын мойындады және тұрақты кабинет құруға келісім берді. Дегенмен, Миронеску фашизмнің күшеюіне үлес қосты: оның үкіметі Ұлы депрессиямен күрескенде мемлекеттік қызметкерлердің жалақысын қысқарған алғашқы үкіметтердің бірі болды, олар көп ұзамай Кодряну ұсынған революциялық шешімдерді қолдауға басты. Ол басқа да экономикалық шаралар қабылдады: шетелдік қарыз алу, ауыл шаруашылығы өнімдеріне экспорттық салықтарды жою және жол салу жобасын бастау. Александр Вайда Воеводтың үкіметінде ол 1932 жылдың маусымынан тамызына дейін Қаржы министрі, ал 1933 жылдың қаңтарынан қарашасына дейін Ішкі істер министрі болды. Сонымен қатар, ол 1932 жылдың қазанынан 1933 жылдың қарашасына дейін Премьер-министрдің орынбасары болып қызмет етті. 1949 жылы Бухарест қаласында қайтыс болды.

Born in Vaslui, Mironescu graduated from the University of Bucharest's law faculty in 1894 and from its literature and philosophy faculty the following year. In 1898, he earned a doctorate in law from the Faculty of Law of Paris (University of Paris). In 1900, he was named prosecutor at the Ilfov County tribunal, and served as state's attorney from 1900 to 1901. He was a professor of law at his alma mater from 1903 to 1939, and in 1938 was elected an honorary member of the Romanian Academy. Initially joining the Conservative Party, he switched to Take Ionescu's new Conservative Democratic Party in 1908. An advocate of Romania's entering World War I on the side of the Allies, he was in Paris from 1917 to 1918, writing editorials in the French press and particularly in La Roumanie. In late 1922, he entered the Romanian National Party, which became the PNȚ in 1926. Elected to the Assembly of Deputies in 1911, he became a Senator in 1914. His first stint in government was in Ionescu's cabinet, from December 1921 until the following month, when he served as Education Minister. From November 1928 to October 1930, he served as Foreign Minister in Iuliu Maniu's first two cabinets. As such, he participated in the two Hague conferences on reparations, and backed Aristide Briand's proposal for a Federal Europe. Carol was proclaimed the new King of Romania, replacing his own son Michael. Maniu resigned, and a new PNȚ government was formed, under the leadership of Gheorghe Mironescu, restoring Carol II to the throne on June 8, 1930. The cabinet was welcomed by regent Nicholas with the words:
"You are called on to fulfill King Ferdinand's dream, and you are the most qualified to do it." The PNȚ subsequently repealed the 1926 laws preventing Carol from inheriting the Crown, and faced a constitutional crisis after Constantin Sărățeanu and Patriarch Miron Cristea resigned from the regency in protest. The impasse was quickly prevented, as the two chambers of parliament passed legislation awarding Carol the crown and awarding Michael the honorary dignity of Grand Voivode of Alba Iulia. and then to General Constantin Prezan (who was rejected by the National Liberal Party). Eventually, the king renounced the project, recognized the mandate of Maniu as majority leader, and conceded to a regular cabinet. Nevertheless, Mironescu was to contribute to the appeal of fascism: his was the first in a series of governments that, faced with the Great Depression, reduced salaries for state employees, who soon began supporting the revolutionary solutions advanced by Codreanu. Other economic measures he took included contracting a foreign loan, ending export taxes on agricultural products and initiating a road building project. In Alexandru Vaida Voevod's government, he was Finance Minister from June to August 1932 and Interior Minister from January to November 1933. He also served as deputy prime minister from October 1932 until November 1933. He died in Bucharest in 1949.