Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Виктория Кресінің иегері
Recipient of the Victoria Cross
Гарри Джон Лорант, ВК (15 сәуір 1895 – 9 желтоқсан 1987) – Виктория Кресінің (ВК) Жаңа Зеландиялық иегері, британдық және Достас елдерінің қарулы күштеріне жаудың қарсы тұруындағы батылдығы үшін берілетін ең жоғары награда. Таратада дүниеге келген Лоран 1915 жылдың мамыр айында Бірінші дүниежүзілік соғысқа Жаңа Зеландия экспедициялық күштерімен (NZEF) ерікті түрде қатысуға шақырылған кезде азық-түлік дүкенінде жұмыс істеген. Ол Жаңа Зеландия атқыштар бригадасының 2-ші батальонына жіберілді және 1916 жылдан бастап Батыс майданында қызмет етті. 1918 жылдың 12 қыркүйегінде, Бапум шайқасынан кейін болған ұрыста, ол ВК-мен марапатталуына себеп болған ерлік әрекеттер жасады. Соғысты екінші лейтенант шенімен аяқтады. NZEF-тен босатылғаннан кейін бейбіт өмірге оралды, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қайтадан әскерге шақырылып, жергілікті қарулы күштерге қатысты. 1987 жылы қайтыс болған кезде ол Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңғы тірі Жаңа Зеландиялық ВК иегері еді.
Harry John Laurent, VC (15 April 1895 – 9 December 1987) was a New Zealand recipient of the Victoria Cross (VC), the highest award for gallantry in the face of the enemy that can be awarded to British and Commonwealth forces. Born in Tarata, Laurent was a grocer's assistant when he volunteered in May 1915 to serve in the First World War with the New Zealand Expeditionary Force (NZEF). He was posted to the 2nd Battalion of the New Zealand Rifle Brigade and from 1916 served on the Western Front. It was on 12 September 1918, during an engagement that followed the Second Battle of Bapaume, that he performed the actions that led to him being honoured with the VC. He ended the war as a second lieutenant. Discharged from the NZEF, he returned to civilian life but was recalled to active duty during the Second World War and was involved in the Home Guard. He was the last surviving New Zealand VC recipient of the First World War at the time of his death in 1987.
Ерте өмір
Генри Джон Лоран, Гарри деп танылған, 1895 жылдың 15 сәуірінде Жаңа Зеландияның Таранаки аймағындағы Тарата қаласында дүниеге келді. Оның әкесі Джон, анасы Мэри шаруалар болған. Оның отбасы француз тегінен шыққан, атасы, бұрынғы француз армиясының офицері, 1852 жылы Жаңа Зеландияға эмиграциялаған. Лоран кішкентай кезінде отбасымен бірге Хавераға көшіп келді. Ол Хавера аудандық жоғары мектебінде оқыды, білімін аяқтаған соң, азық-түлік дүкенінде жұмыс істеді. Сондай-ақ, ол 16 жасында Территориялық күштер қатарына қосылып қызмет етті.
Henry John Laurent, known as Harry, was born on 15 April 1895 in Tarata, in the Taranaki region of New Zealand. His father, John, and mother, Mary, were farmers. His family was of French descent, his grandfather, a former officer in the French Army, having emigrated to New Zealand in 1852. The family moved to Hawera while Laurent was still a child. He attended Hawera District High School and after completing his education, he found work as a grocer's assistant. He also served with the Territorial Force, having joined at the age of 16.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
1915 жылдың мамыр айында Лоран 20 жасқа толғаннан кейін көп ұзамай Жаңа Зеландия экспедициялық корпусына (NZEF) қатысты. Алдыңғы жылы NZEF-ке ерікті болып тілмекке тырысқанда, кемедегі қызметке қажетті ең төменгі жасқа жетпегендіктен қабылданбады. Жаңа Зеландия атқыштар бригадасының 2-ші батальонына батальонға бекітілген Лоран 1915 жылдың қазан айында Таяу Шығысқа аттанды. Ол Галлиполи кампаниясына қатысуға үлкермеді, орнына Суэц каналын қорғауға қатысты. 1916 жылдың наурыз айында атқыштар бригадасы жаңа құрылған Жаңа Зеландия дивизиясының құрамына енді, ал келесі айда Батыс майданға жіберілді. Лоран Сомма шабуылының бөлігі болған Флерс-Курселет шайқасына қатысты, сол шайқаста жарақат алды. Ауруханада емделгеннен кейін 1917 жылдың сәуір айында батальонына оралды. Келесі бірнеше айда бірнеше рет жоғарылауға ие болды, осы уақыт ішінде оның батальоны Мессин шайқасында НЗРБ резервінде, Пашендальдің бірінші шайқасында және 1918 жылдың наурыз айының соңында неміс көктемгі шабуылы кезінде Колинкамп маңындағы британдық бекіністерді қорғауда қатысты. 1918 жылдың қыркүйегіне қарай Лоран сержант шеніне көтерілді. Жүз күндік шабуыл кезінде Жаңа Зеландия дивизиясы Бапумдағы екінші шайқастан кейін шегініп келе жатқан неміс әскерін қуды. 12 қыркүйекте Франциядағы Гузокур орманның шығысындағы аймақта патрульге жетекшілік еткен Лоранға неміс алдыңғы шебімен байланыс орнатуға бұйрық берілді. 12 адамнан тұратын патруль қасақана түрде алдыңғы шепті бұзып өтіп, артиллериялық позицияны анықтады. Патрульдің қателігін сезген Лоран жылдам шабуыл ұйымдастырды, нәтижесінде 112 тұтқынға алынды, патрульдің бір мүшесі қаза тапты, ал үш адам жараланды. Содан кейін ол өз патрулін тұтқындармен бірге Жаңа Зеландия шебіне қайтарды, жол бойы қарсы шабуылдарды тойтарды. Батылдығы мен басшылық қабілеті үшін Виктория кресімен (VC) марапатталды. 1856 жылы тағайындалған VC, Ұлыбритания империясының әскери қызметкеріне берілетін ең жоғары награда болды. Оның VC 1918 жылдың 12 қарашасында жарияланды, ал мақтау қағазында былай делінген:
In May 1915, Laurent enlisted with the New Zealand Expeditionary Force (NZEF), shortly after his 20th birthday. An attempt to volunteer for the NZEF the previous year had been declined, as he was below the minimum age for service aboard. Posted to the 2nd Battalion of the New Zealand Rifle Brigade (NZRB), Laurent embarked for the Middle East in October 1915. He did not arrive in time to be involved in the Gallipoli Campaign and instead participated in the defence of the Suez Canal. In March 1916, the Rifle Brigade was designated part of the newly formed New Zealand Division and the following month it was sent to the Western Front. Laurent participated in the Battle of Flers–Courcelette, part of the Somme Offensive, during which he was wounded. After a period of hospital treatment, he returned to his battalion in April 1917. He received a series of promotions over the next several months, and during this time, his battalion participated in the Battle of Messines as the reserve for the NZRB, the First Battle of Passchendaele, and in defending the British lines near Colincamps during the German spring offensive of late March 1918. By September 1918 Laurent had advanced in rank to sergeant. During the Hundred Days Offensive, the New Zealand Division, following the Second Battle of Bapaume, was in pursuit of retreating German forces. Leading a patrol on 12 September in the area east of Gouzeaucourt Wood, France, Laurent was ordered to locate and regain contact with the German front lines. The 12 man patrol inadvertently penetrated through the front line and located a line of artillery. Realising the patrol's mistake, Laurent organised a swift attack which resulted in the capture of 112 prisoners, with one member of the patrol being killed and three others wounded. He then extricated his patrol, together with the prisoners, back to the New Zealand line, fighting off counterattacks along the way. For his bravery and leadership, he was awarded the Victoria Cross (VC). The VC, instituted in 1856, was the highest gallantry award that could be bestowed on a soldier of the British Empire. His VC was gazetted on 12 November 1918, and the citation read:
Шабуыл кезінде бастапқы жетістікті пайдалану және жаумен байланыс ұстау үшін көрсеткен ерекше батырлығы, шеберлігі және кәсібилігі үшін. Он екі адамнан тұратын топпен ол жаудың мықты бекінісі бар тірек шебін анықтады, дереу позицияға шабуыл жасады, оның артынан ерген әскерилерімен бірге жауды күтпеген шабуылмен толығымен шашыратты. Соңғы қолма-қол соғыста ол өз әскерилерін басқару және жігерлендіру арқылы үлкен ептілік танытты, нәтижесінде жаудың отызы өлтірілді, қалғандары, барлығы бір офицер мен 111 сарбаз, тұтқынға алынды. Бұл қауесетті кәсіптің сәттілігі, оның тобына тек төрт адам қаза тапқан, оның батырлығы мен кәсібилігінің арқасында болды. «The London Gazette», № 31012, 19 қараша 1918 жыл.
For most conspicuous bravery, skill, and enterprise when during an attack he was detailed to exploit an initial success and keep in touch with the enemy. With a party of twelve he located the enemy support line very strongly held, at once charged the position, followed by his men, and completely disorganised the enemy by his sudden onslaught. In the subsequent hand to hand fighting which ensued he showed great resourcefulness in controlling and encouraging his men, and thirty of the enemy having been killed, the remainder surrendered, a total of one officer and 111 other ranks in all. The success of this daring venture, which caused his party four casualties only, was due to his gallantry and enterprise|The London Gazette, No. 31012, 19 November 1918
Лоран 1918 жылдың қазан айында Англияға жіберілді, онда офицерлік дайындық мектебіне қабылданды. 1919 жылдың ақпан айында офицерлік шен алуға үлкерді, соғыс аяқталған болатын. Ол, басқа үш Жаңа Зеландиялықпен бірге, Виктория кресімен марапатталды, медальді король Георг V 1919 жылдың 27 ақпанында Букингем сарайында өткен салтанатты шарада табыс етті.
Laurent was sent to England in October 1918, where he attended an officer training school. The war had ended by the time he was commissioned in February 1919. He, together with three other New Zealanders who had been awarded the VC, received his medal from King George V in a ceremony at Buckingham Palace on 27 February 1919.
Кейінгі өмірі
НЗЭФ-тен босатылып, офицерлер резервіне орналастырылған Лоран Хаверада өмірге бейімделіп, көп ұзамай азық-түлік дүкенінде жұмысқа орналасты. Кейіннен ол сату өкілі болып жұмыс істеді. 1937 жылы Лоран, тағы бірнеше VC иегерлерімен бірге, король Георг VI-ның Ұлыбритания тағына көтерілуінің құрметіне таж кигізу медалімен марапатталды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Лоран Жаңа Зеландия әскери күштерінің офицерлер резервіне қайта шақырылды. Ол көп ұзамай Отан қорғаушылар жасағының батальонына қолбасшылық етті. Кейіннен уақытша подполковник шеніне көтеріліп, 1942 жылдың басында Хавера Отан қорғаушылар жасағының бас директоры болды. Келесі жылдың соңында ол Әуе оқу корпусының Хавера эскадрильясының командирі болып тағайындалды және 1945 жылға дейін бұл қызметте болды. Ол ресми түрде қысқа мерзімге Жаңа Зеландия Корольдік әуе күштеріне 34-ші әуе оқу эскадрильясының командирі ретінде жіберілді, содан кейін соғыс аяқталғанда активтік қызметтен шықты. 1949 жылы ол әскери қызметтен ресми түрде зейнеткерлікке шықты. 61 жасында Лоран 1956 жылы VC-ның жүз жылдық тойына қатысу үшін Лондонға барды. Ол келесі жылдары да VC-ға арналған шараларға қатысты. 1987 жылдың 9 желтоқсанында ол Гастингсте қайтыс болды, ол Бірінші дүниежүзілік соғыстағы Жаңа Зеландияның соңғы VC иегері еді. Оның әйелі бір жыл бұрын қайтыс болған. Оның күлі туған қаласы Хаверадағы әскерилер зиратындағы естелік қабырғасына қойылды. Қалада оның құрметіне көше аталған, ал жанында VC иегері Джон Гранттың есімімен аталған Грант ВК көшесі орналасқан. Лоранның VC-сы Вайорудағы QEII Армиялық естелік мұражайында Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстардағы қызмет медальдарымен және таж кигізу медальдарымен бірге қойылған. 2007 жылдың 2 желтоқсанында Лоранның VC-сы мұражайдан ұрланған жүзден астам медальдың арасында болған тоғыз Виктория кресінің бірі еді. 2008 жылдың 16 ақпанында Жаңа Зеландия полициясы Майкл Эшкрофт пен Том Стерджес ұсынған 300 000 NZ$ сыйақының нәтижесінде барлық медальдар табылғанын хабарлады.
Discharged from the NZEF and placed on the Reserve of Officers, Laurent settled into life in Hawera and soon found employment at a grocery store. He later worked as a sales representative. In 1937, Laurent, along with several other VC recipients, was awarded the coronation medal to commemorate the ascension of King George VI to the British throne. During the Second World War, Laurent was recalled to the Reserve of Officers of the New Zealand Military Forces. He was soon commanding a battalion in the Home Guard. Later promoted to a temporary lieutenant colonel, he was made group director of the Hawera Home Guard in early 1942. Late the following year he was appointed commander of the Hawera squadron of the Air Training Corps and held this post until 1945. He was formally seconded to the Royal New Zealand Air Force for a brief period as a squadron commander of 34th Air Training Squadron before ceasing active duty at the end of the war. He formally retired from the military in 1949. At the age of 61, Laurent went to London in 1956 as part of the VC centenary celebrations. He attended further VC events in the following years. He died in Hastings on 9 December 1987, the last surviving New Zealand VC recipient of the First World War. His wife had predeceased him the previous year. His ashes are interred in the Memorial Wall at the Servicemen's Cemetery at Hawera, his hometown. A street in the town is also named after him, and nearby is Grant VC Street, named for fellow VC recipient John Grant. Laurent's VC was displayed at the QEII Army Memorial Museum in Waiouru, along with his service medals from the First and Second World Wars and his coronation medals. On 2 December 2007, Laurent's VC was one of nine Victoria Crosses that were among a hundred medals stolen from the museum. On 16 February 2008, New Zealand Police announced all the medals had been recovered as a result of a NZ$300,000 reward offered by Michael Ashcroft and Tom Sturgess.