Виктория кресінің иесі: Хорас Роберт Мартиньоның өмірі мен ерлігі
Horace Martineau
Гораций Мартине́, қаһармандыққа арналған Виктория кресінің иегері. Лондон тумасы, 1891 ж. әскерге шақырылған. Оңтүстік Африка, Үндістан, Боер соғысындағы ерлігі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Виктория Кресінің иегері
Recipient of the Victoria Cross
Хорас Роберт Мартино (31 қазан 1874 – 7 сәуір 1916) – британдық және Ұлт Достастығы күштеріне берілетін, жауға қарсы көрсетілген батылдығы үшін ең жоғары награда саналатын Виктория Кресімен марапатталған британдық азамат.
Horace Robert Martineau VC (31 October 1874 – 7 April 1916) was a British recipient of the Victoria Cross, the highest award for gallantry in the face of the enemy that can be awarded to British and Commonwealth forces.
Әскери мансап
Лондонда туып, білім алған Мартино 1891 жылы 11-ші гусарлар полкіне қабылданып, қызметке түсті. Ол Наталь мен Үндістанда қызмет еткен соң, 1895 жылы запасқа шығып, Оңтүстік Африкаға қайтып келді. Келесі жылы ол полковник сэр Роберт Баден-Пауэллдің матебелелерге қарсы жорығында қатысты, одан кейін Кейп полициясына қосылды.
Born and educated in London, Martineau enlisted in the 11th Hussars in 1891. He served in Natal and in India before buying his discharge and returning to South Africa in 1895. The next year he served in Colonel Sir Robert Baden Powell's campaign against the Matebele, after which he joined the Cape Police.
Екінші Бура соғысы
1899 жылы Екінші Бур соғысы басталғанда Мартино Протекторат полкіне (Солтүстік-Батыс Кейп колониясы) сержант ретінде қосылды. Ол Мафекинг маңындағы шайқаста Виктория кресімен (ВК) марапатталды. Лондон газетінде оның ісі былай сипатталған: 1899 жылдың 26 желтоқсанында Мафекинг маңындағы Гейм-Три шайқасы кезінде, шегіну туралы бұйрық берілгенде, сержант Мартино тоқтап, Бур окоптарынан шамамен 10 метр қашықтықта жарақат алған капрал Ле Кампты алып, жартылай сүйреп, жартылай көтеріп, окоптардан 150 метрдей қашықтықтағы бұтаға жеткізді. Осылай істеген кезде сержант Мартино жанынан жараланды, бірақ оған мән бермей, жолдасының жараларын тоқтатып, таңды. Кейін ол жолдасына шегінуге көмектесті. Олар шегініп бара жатқанда атыс өте ауыр болды және сержант Мартино тағы да жарақат алды. Екінші рет оқ тигенде ол жолдасын ұстап тұрып мүлдем шаршап, одан әрі қозғала алмай құлап түсті. Оның үш жарақаты болды, оның біреуі иығына жақын жердегі қолын ампутациялауды талап етті.
On the outbreak of the Second Boer War in 1899, Martineau joined the Protectorate Regiment (N. W. Cape Colony) as a sergeant. He was awarded the VC in an action near Mafeking. His citation in the London Gazette reads:
On the 26th December, 1899, during the fight at Game Tree, near Mafeking, when the order to retire had been given, Sergeant Martineau stopped and picked up Corporal Le Camp, who had been struck down about 10 yards from the Boer trenches, and half dragged, half carried, him towards a bush about 150 yards from the trenches. In doing this Sergeant Martineau was wounded in the side, but paid no attention to it, and proceeded to stanch and bandage the wounds of his comrade, whom he, afterwards, assisted to retire. The firing while they were retiring was very heavy and Sergeant Martineau was again wounded. When shot the second time he was absolutely exhausted from supporting his comrade, and sank down unable to proceed further. He received three wounds, one of which necessitated the amputation of his arm near the shoulder.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Соғыстан кейін Мартино Дурбандағы Африка қайық компаниясында жұмысқа орналасты, әскери күштерді қолдауға маманданып. 1903 жылы Дурбан отаршыл резервіне қосылып, 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Жаңа Зеландияға сапарға шықты, сол кезде капитан шеніне жетті. Ол дереу 14-ші (Оңтүстік Отаго) полкінің аумақтық офицері болып, Жаңа Зеландия экспедициялық күшінің Отаго жаяу әскер батальонында лейтенант Мартинеу ВК батальонының көлік офицері ретінде қызметке қабылданды. Кейін Суэцте және Галлиполиде Жаңа Зеландия жаяу әскер бригадасында, Жаңа Зеландия және Австралия дивизиясында, Австралия және Жаңа Зеландия армиясының корпусында (ANZAC) қызмет етті. Галлиполи операциясы аймағында ауырып қалған Мартино Мысырға эвакуацияланды. Ол 17 қыркүйек күні кешке Александриядағы Курсальға (қаланың қоғамдық аймағы) барды, онда Паллотта соты деп аталатын кафеде Корольдік армия медициналық корпусының капитан Хант және лейтенант Кингпен кездесті. Мартино капитан Хантпен жанжалға түсіп, бағынбаушылық тіл қолданды. Оқиғаны тергеуден кейін Александрия штаб-пәтерінің командирі, бригадир генерал Макгрегор, 21 қыркүйекте 1915 жылы Мудростағы бас штабқа хат жіберіп, Мартинеудің ВК ордені болғандықтан "оның қызметі сотсыз тоқтатылып, Жаңа Зеландияға қайтарылуын" ұсынды. Болашағы туралы шешім күтіп тұрғанда Мартино тағы да ауырып, 1 қарашада Гезиредегі №2 Австралиялық бас ауруханасына ішек қабынуымен (асқазан-ішек жүйесінің қабынуы) түсті. Бір аптадан кейін ол Каирге жақын Понт-де-Куббадағы Жаңа Зеландия бас ауруханасына ауыстырылды және 1915 жылғы 29 қарашада Суэцтен Жаңа Зеландияға бағыт алған Махено ауруханалық кемесіне отыруға дайын болғанша сол жерде қалды. Мартино 1916 жылғы Жаңа жыл күні Жаңа Зеландияға оралды және ауру себепті демалысқа жіберілді. Бірақ оған берілген демалыс қағазының күші болмады, өйткені ол енді Жаңа Зеландия экспедициялық күшінің құрамына кірмейтін еді. 1916 жылғы 24 ақпанда Жаңа Зеландия газетінде Қорғаныс министрі Джеймс Алленнің өкілеттігімен келесі бұйрық жарияланды:
After the War Martineau took up employment with the African Boating Company in Durban, specialising in support to military forces. He joined the Durban Militia Reserve in 1903 attaining the rank of Captain before visiting New Zealand in 1914 when the First World War broke out. He immediately joined up as a territorial officer in the 14th (South Otago) Regiment, and enlisted as Lieutenant Martineau VC Battalion Transport Officer in the Otago Infantry Battalion, of the New Zealand Expeditionary Force. He subsequently served in Suez and at Gallipoli with the New Zealand Infantry Brigade, New Zealand and Australian Division of the Australian and New Zealand Army Corps ANZAC. After falling ill in the Gallipoli area of operations Martineau was evacuated to Egypt. After recovering he was visiting the Kursaal (public area of the town) in Alexandria on the evening of 17 September 1915, where in a cafe called the Pallotta Court he met Captain Hunt and Lieutenant King of the Royal Army Medical Corps. He became involved in an altercation with Captain Hunt which involved Martineau's use of insubordinate language. After an investigation of the charge the Commandant of Base Headquarters Alexandria, Brigadier General McGregor, sent a letter to General Headquarters at Mudros on 21 September 1915 recommending that as Martineau was in possession of the VC "his services be dispensed with without trial and that he be sent back to New Zealand". While waiting for a verdict on his future Martineau once again fell ill and was admitted to No.2 Australian General Hospital at Ghezireh on 1 November with Colitis (inflammation of the gastrointestinal system). He was moved a week later to the New Zealand General Hospital at Pont de Kubba near Cairo and remained there until being discharged to board the Hospital Ship Maheno, which departed Suez for New Zealand on 29 November 1915. Martineau arrived back in New Zealand on New Year's Day 1916 and was granted sick leave. But the leave pass he was issued was worthless because he was no longer a member of the New Zealand Expeditionary Force. On 24 February 1916 the New Zealand Gazette issued an order under the authority of James Allen the Minister for Defence:
1916 жылғы 1 қаңтардан бастап, 1915 жылғы экспедициялық күштер заңының 11(1) тармағына сәйкес, 14-ші (Оңтүстік Отаго) полкіне тіркелген лейтенант Хорас Роберт Мартинеу, В.К., Н.З. экспедициялық күштерінің тізімінен шығарылады. Денсаулығы нашарлағандықтан Мартинеу Оңтүстік Африкаға қайтудың орнына Дунединде қалды. Мартинеудің асқазан-ішек проблемалары одан әрі уасып, шетелден оралғаннан кейін үш айдан кейін қайтыс болды. Ол 1916 жылғы 7 сәуірде Дунедин ауруханасында гастрит және гематомезис (асқазан қабырғасының ұзаққа созылған эрозиясынан туындаған қанды құсу) салдарынан қайтыс болды және содан кейін Дунединдегі Андерсон шығанағындағы зиратқа басқа қайтып келген әскерилермен бірге жерленді. Ауру Галлиполиде алғаш жұқтырған ауруының жалғасы болғандықтан, Мартинеу NZEF-тен босатылғаннан кейін белсенді қызметте жұқтырған аурудан қайтыс болды деп есептелді және Жаңа Зеландияның соғыс қаза тапқандарының құрметті тізіміне енгізілді.
Lieutenant Horace Robert Martineau, V. C., attached to 14th (South Otago) Regiment is struck off the strength of the N. Z. Expeditionary Force, under the provisions of paragraph 11 (1), Expeditionary Force Act, 1915, with effect from 1st January, 1916. As his health deteriorated Martineau remained in Dunedin instead of returning to South Africa. Serious stomach problems continued to afflict Martineau and contributed to his death just three months after returning from overseas service. He died in Dunedin Hospital on 7 April 1916 as a result of Gastritis and Haematemesis (the vomiting of blood due to prolonged erosion of the stomach lining) and was subsequently buried in Anderson's Bay Cemetery, Dunedin among other returned servicemen. As the illness was a continuation of the sickness he first contracted while on Gallipoli, Martineau was categorised as having died after discharge from the NZEF from disease contracted while on active service, and was included in the roll of honour listing New Zealand's war dead.
Медаль
Хорас Мартиноның Виктория кресі (ВЦ) және басқа да әскери медальдары 2002 жылдың 9 мамырында Лондонның Spink аукционында 90 000 фунт стерлингке сатылды. Виктория кресі лорд Эшкрофттың Виктория кресі коллекциясына қосылды және қазір Лондондағы Императорлық соғыс мұражайындағы лорд Эшкрофттың Виктория кресі галереясында қойылған.
Horace Martineau's VC and other campaign medals were sold at auction by Spink of London for £90,000 on 9 May 2002. The VC was bought for Lord Ashcroft's VC Collection and is on display at the Lord Ashcroft VC Gallery in the Imperial War Museum in London.