Кіріспе

Юпитер және Лейк Уорт темір жолы Флоридадағы Джексонвилл, Тампа және Ки-Уэст темір жолы жүйесімен байланысқан 3 фут (1 метр) енді, 7.5 миль (12 км) ұзындықтағы тар темір жол болды. Ол Юнодағы Лейк Уорт лагунасын Юпитердегі Юпитер шығанағымен қостырды. Венера мен Марс аралық аялдамаларымен, темір жол көбінесе «Аспан темір жолы» деп аталды, ал осы атау алғаш рет 1893 жылғы наурыз айындағы Харпердің жаңа айлық журналында Джулиан Ральф жазған мақалада пайда болды. 2012 жылы Юпитер қаласы жариялаған есепте Марс пен Венераның «көбінесе жүк тиеу платформаларынан аспайтындығы» айтылды. Темір жолдың мақсаты Лейк Уорт және Юпитер шығанақтарын байланыстыру болды, олардың екеуінде де Плант жүйесінің булы кемелері жүрді. Индиялық өзенді парлық кеме компаниясы Юпитер шығанағы арқылы солтүстікке қарай барып, су жолдарын (қазіргі Интракостль су жолының бөлігі) Титусвиллге жалғастырды. Бұрылу рельстері болмағандықтан, локомотивтер әрқашан Юноға қарай бағытталды, сондықтан кері сапарға шыққан пойыздар кері бағытта жүруге мәжбүр болды. Ол кезде жол ақысы өте жоғары болды, ең көп дегенде 75 цент құрады. Флориданың Шығыс жағалауы темір жолының иесі Генри Флаглер жоғары бағадан бас тартып, батысқа қарай өз желісін салды. Жаңа темір жол 1894 жылдың ақпан айында аяқталды, ал Юпитер және Лейк Уорт темір жолы 1896 жылдың маусым айында тоқтатылды. Соңында, темір жол байланыстырған екі су жолының арасында канал қазылды; қазір ол Интракостль су жолының бөлігі болып табылады. Жолдың бір бөлігі 1956 жылы салынған U.S. 1 (SR 5) жолының қазіргі бағытына пайдаланылды; ал қалған бөлігі тасталып, көбінесе қайта жаңартылды.