Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пирс Раймонд Курейдж (27 мамыр 1942 – 21 маусым 1970) – британдық жарыс машинасының жүргізушісі. Ол 29 әлем чемпионаттарының «Формула-1» Гран-прилеріне қатысты, алғаш рет 1967 жылдың 2 қаңтарында өнер көрсетті. Ол екі мәрте тұғырға көтеріліп, 20 чемпионат ұпайы жинады.
Piers Raymond Courage (27 May 1942 – 21 June 1970) was a British racing driver. He participated in 29 World Championship Formula One Grands Prix, debuting on 2 January 1967. He achieved two podium finishes, and scored 20 championship points.
Өмірбаян
Пирс Курейдж – Курейдж сыра династиясының үлкен ұлы және мұрагері болды. Итон колледжінде білім алған ол өзінің Lotus 7 көлігімен жарыс карьерасын бастады. 1964 жылы Джонатан Уильямспен бірге Lotus 22 көлігімен Еуропаның F3 жарыс трассасындағы қысқа мерзімді қатысқаннан кейін, жақсы нәтижелер оны 1965 жылы толық маусымға түсуге ынталандырды. Осы маусымда Чарльз Лукас үшін 1.0L F3 Brabham көлігін басқарғанда, ол алғаш рет Франк Уильямспен одақ құрды, ол сол кезде Лукастың екінші пилоты және кейде механик болды. Төрт маңызды жеңіс қоса, бірқатар жақсы нәтижелер Колин Чэпманды 1966 жылғы F3 маусымында Курейджге Lotus 41 көлігінде орын беруге көндірді. Бұл көлік басым Brabhams-тан нашар болғанымен, Курейдж оларды кейде жеңіп, 1966 жылғы Германия Гран-приі үшін F2 санатына жолдама алды, бірақ онда жарыстан шығып қалды. 1967 жылы Крис Ирвинмен бірге BRM Formula 1 командасына қосылды, оның қатыгез стильдегі жүргізуі оны жиі жарыстардан шығарып тастады, ал маңызды сәттерде айналып кетуге бейімділігі команданың 1967 жылғы Монако Гран-приінен кейін одан бас тартуына әкелді. Ол маусымның қалған бөлігін Джон Кумбстың F2 McLaren M4A көлігінде, 1960-жылдардағыдай, балама жүргізуге белсенділік танытып аяқтады, бұл жүргізушілердің ресми емес чемпионатында төртінші орынға ие болды. Маусым соңында ол көлікті Кумбстан сатып алды. McLaren көлігімен қысқы Тасман сериясында жақсы өнер көрсетіп, соңғы жарыста жеңіске жеткенінен кейін, Тим Парнелл оған 1968 жылы Reg Parnell Racing BRM командасында жүргізуге мүмкіндік берді. 1968 жылы F1-де жақсы өнер көрсеткеннен басқа, Франция мен Италияда ұпай жинағаннан кейін, Курейдж ескі досы Франк Уильямстың F2 командасы үшін де жарысты. Фрэнк Уильямс Рейсинг Карсы 1969 жылы F1-ге көшуге шешім қабылдағанда, Курейдж олардың бірінші таңдауы болды. Курейджтің басқаруымен Уильямстың қара-көк түсті Brabham BT26 машинасы көптеген заводтық командалармен тең тартысты. Ол Монако Гран-приінде де, Уоткинс-Глендегі АҚШ Гран-приінде де екінші орын алды. Дегенмен, оның маусымдағы ең керемет көрсеткіші 1969 жылғы Италия Гран-приінде Монца жойқынында болды. Ол ескі көлікке және қуаттың жетіспеушілігіне қарамастан, жарыстың көп бөлігінде көшбасшылар тобымен бірге қалуға қол жеткізді. Тек жанармайдың жетіспеуі жарыс соңына қарай оның жылдамдығын төмендетті, ол ақыры бесінші орынға шықты. Британ Гран-приінде тағы да бесінші орын алған Курейдж маусымды жүргізушілер чемпионатында сегізінші орында, он алты ұпаймен аяқтады.
Piers Courage was the eldest son and heir to the Courage brewing dynasty. Educated at Eton College, he began his racing career in his own Lotus 7. Following a brief stint touring the European F3 racing circuit in 1964 with a Lotus 22, along with Jonathan Williams, good results persuaded him to pursue a full season in 1965. It was in this season, driving a 1.0L F3 Brabham for Charles Lucas, that he first formed an alliance with Frank Williams, at that time Lucas's other driver and sometime mechanic. A string of good results, including four high profile wins, encouraged Colin Chapman to offer Courage a seat in a Lotus 41 for the 1966 F3 season. This car was inferior to the dominant Brabhams but Courage still managed to outperform them on occasion, earning him a step up to the F2 category for the 1966 German Grand Prix, where he crashed out. Signed by the BRM works Formula 1 team for 1967, alongside Chris Irwin, his wild driving style caused him to repeatedly crash out of races and his tendency to spin at crucial moments led to the team dropping him after the 1967 Monaco Grand Prix. He completed the remainder of the season concentrating on his alternative drive, as was common in the 1960s, in John Coombs's F2 McLaren M4A, finishing fourth in the unclassified drivers' championship. At the end of the season he purchased the car from Coombs. A good run in the McLaren during the winter Tasman Series, including a win at the last race, resulted in Tim Parnell offering a drive in his works supported Reg Parnell Racing BRM team for 1968. In addition to a good run in F1 in 1968 – including points scoring finishes in France and Italy – Courage also drove for old friend Frank Williams's F2 team. When Frank Williams Racing Cars decided to make the step up to F1 in 1969, Courage was their first choice as driver. In Courage's hands, Williams's dark blue liveried Brabham BT26 was more than a match for many of the works teams. He finished second in both the Monaco Grand Prix and the US Grand Prix, at Watkins Glen. Perhaps his finest drive of the season, though, was during the 1969 Italian Grand Prix at the high speed Monza circuit. Despite an older car, and a power deficit, he managed to stay with the leading pack for the majority of the race. Only fuel starvation caused his pace to slow near the end, and he finally finished in fifth. A second fifth place, in the British Grand Prix, saw Courage finish the season on sixteen points in eighth place in the drivers' championship.
Апат және қайтыс болу
Алехандро де Томасомен бизнес келісімге келгеннен кейін, Уильямс 1970 жылғы Формула-1 маусымында жаңадан жасалған De Tomaso шассиіне көшті. Өкінішке орай, Курейдж үшін De Tomaso артық салмақты және сенімсіз болып шықты, тек чемпионатқа кірмейтін Халықаралық Трофейде үшінші орын алғаннан басқа, маусымның басындағы нашар нәтижелер қатарын жеңілдетті. Голландия Гран-приі аздап жақсыраққа бұрылды, Курейдж Зандворт трассасында тоғызыншы орынға ілікті. Жарыс алаңының ортасында жылдамдықпен келе жатқанда, De Tomaso-ның алдыңғы серпімдері немесе рульді басқаруы Туннель Оост дөңгелегінде сынды, нәтижесінде машина жылдам бұрылысты аяқтамай, тікелей бағытқа бұрылды. Содан кейін ол бір дюнаның (Зандворт дюналарының бірі) үстінен шығып, монококтан қозғалтқыш бөлініп, жарылысқа ұшырады, содан кейін өрт шықты. De Tomaso-ны жеңілдету үшін шасси мен серпімдерінде магний пайдаланылды. Магний соншалықты күшті жануға ұшырады, жақын жердегі көптеген ағаштар мен бұталар тұтанды. Соқтығыс кезінде алдыңғы дөңгелектердің бірі машинадан бөлініп, Курейдждің басына тиіп, шлемді жыртып алды (дөңгелек пен шлем бір уақытта шаң бұлтынан шықты). Осы соққыдан Курейдждің мойны сынғаны немесе өлімге алып келетін бас жарақаты алғаны болжанады және ол оқиға орнында қаза тапты. Курейджтің артында әйелі, леди Сара Маргарита Курзон (1945 ж. т.), және екі ұлы, Джейсон Пирс Курейдж (10 ақпан 1967 ж. т.) және Амос Эдвард Себастьян Курейдж (26 ақпан 1969 ж. т.) қалды. Курейдж Эссекс графтығындағы Шенфилд қаласындағы Сент-Мэри-Бейбикесі шіркеуінің қорымына жерленді. Үш жылдан кейін Роджер Уильямсон да сол жерде, Туннель Оост дөңгелегінде, машинасы аударылып, өртке шалығып қаза тапты – осы жерде Курейдж апаты басталған.
Following a business arrangement with Alejandro de Tomaso, Williams switched to a newly designed De Tomaso chassis for the 1970 Formula One season. Unfortunately for Courage, the De Tomaso proved to be overweight and unreliable, and only a third place in the non championship International Trophy alleviated a poor string of results in the early season. The Dutch Grand Prix seemed to be going slightly better, with Courage qualifying in ninth place around the Zandvoort Circuit. Running in the middle of the field, the De Tomaso's front suspension or steering broke on the bump at Tunnel Oost, causing the car to suddenly go straight on instead of finishing the high speed bend. It then rode up an embankment (one of the Zandvoort dunes) and disintegrated, with the engine breaking loose from the monocoque, upon which it burst into flames. To lighten the De Tomaso, magnesium was used in its chassis and suspension. The magnesium burned so intensely that many nearby trees and bushes were set alight. During the impact, one of the front wheels broke off the car and hit Courage's head, tearing away his helmet (both the wheel and the helmet came rolling out of the cloud of dust at the same time). It is assumed that this impact broke Courage's neck or caused fatal head injuries and that he died instantly as a result. Courage was survived by his wife, Lady Sarah Marguerite Curzon (b. 1945), and his two sons, Jason Piers Courage (b. 10 February 1967) and Amos Edward Sebastian Courage (b. 26 February 1969). Courage was buried in St Mary the Virgin churchyard, Shenfield, Essex. Just three years later, Roger Williamson crashed fatally when his car came to rest upside down and burst into flames at the same spot, the Tunnel Oost bump, where Courage's accident had started.
Ле-Манның толық 24 сағаттық жарысының нәтижелері
Жыл Команда Ко жүргізушілер Автомобиль класы Айналымдар 1966 Maranello Concessionaires Рой Пайк Ferrari 275 GTB GT5.0 313 8-орын 1-орын 1967 Maranello Concessionaires Ричард Эттвуд Ferrari 412P P5.0 208 Бұзылды Бұзылды 1969 Equipe Matra – Elf Жан Пьер Белтуаз Matra Simca MS650 P3.0 368 4-орын 2-орын 1970 Autodelta S. P. A. Андреа де Адамич Alfa Romeo T33/3 P3.0 222 Бұзылды Бұзылды
Year Team Co drivers Car Class Laps 1966 Maranello Concessionaires Roy Pike Ferrari 275 GTB GT5.0 313 8th 1st 1967 Maranello Concessionaires Richard Attwood Ferrari 412P P5.0 208 DNF DNF 1969 Equipe Matra – Elf Jean Pierre Beltoise Matra Simca MS650 P3.0 368 4th 2nd 1970 Autodelta S. P. A. Andrea de Adamich Alfa Romeo T33/3 P3.0 222 DNF DNF