Ви́тторио Брамби́лла: «Монца Горилласы» және Формула-1 жолы
Vittorio Brambilla
Виторио Брамбилла – италияндық Формула-1 драйвері, «Монца Горилласы» атымен танымал. 1975 жылғы Аустрия Гран-присінде жеңіске жеткен, жаңбыр жағдайында жақсы жарыс көрсеткен.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Витторио Брамбилла (11 қараша 1937 – 26 мамыр 2001) – Италиялық Формула-1 жүргізушісі, "Марш", "Суртиз" және "Альфа Ромео" командаларында жарысқан. Ылғал жағдайда жақсы жүргізу қабілетімен ерекшеленгендіктен, оны "Монца горилласы" деп атаған, себебі ол көбінесе өте агрессивті стильде және ер жүрекпен жарысқан. Мансабында бір рет Формула-1 жарысында жеңіске жеткен, ол 1975 жылғы Австрия Гран-присі болды, бұл жарыс ылғалды ауа-райыда өтті.
Vittorio Brambilla (; 11 November 1937 – 26 May 2001) was a Formula One driver from Italy who raced for the March, Surtees and Alfa Romeo teams. Particularly adept at driving in wet conditions, his nickname was "The Monza Gorilla", due to his often overly aggressive driving style and sense of machismo. He won one Formula One race during his career, the 1975 Austrian Grand Prix, held in the wet.
Мансап
Монца қаласында дүниеге келген Брамбилла 1957 жылы мотоциклдермен жарысуды бастады және 1958 жылы Италияның ұлттық 175cc чемпионатында жеңіске жетті. Ол мансабы бойында мотоциклдермен кездейсоқ жарыстарға қатысып тұрды, 1969 жылы Италияның 500cc мотоциклдер Гран-присінде қонақ ретінде 12-орынды алды, бұл жарысқа Paton мотоциклімен қатысты. Механик болмас бұрын ол го-карт жарыстарында да бақ сынаған. Оның үлкен ағасы Эрнесто ("Тино") да жарыс жүргізуші болған.
Born in the town of Monza itself, Brambilla began racing motorcycles in 1957 and won the Italian national 175cc title in 1958. He continued to race motorcycles on a casual basis throughout his career, finishing 12th in a guest appearance at the 1969 Italian 500cc motorcycle Grand Prix riding a Paton. Before becoming a mechanic he also raced go karts. His older brother, Ernesto ("Tino"), was also a racing driver.
Формула Үш, Формула Екі, Спорттық автокөліктер
1968 жылы Formula 3-те жарысқа оралып, 1972 жылы Италия чемпионатында жеңіске жетті, ол кезде ол Formula 2-де де жарысып жүрді. 1970 жылы Австрияның Зальцбург қаласындағы Зальцбург рингінде өткен екі кезеңді Формула 2 жарысында Брамбилла Джеки Иккске екінші орынды иеленді. 1973 жылы Формула 2 жарысында Хоккенхаймда March BMW көлігімен төртінші орынды алды. Брамбилла 10 айналымнан тұратын екі кезеңде жеңіске жетіп, 2000 куб.см көлікті жарыстардағы Еуропа чемпионатының 1973 жылғы бесінші кезеңі – Энна кубогын жеңіп алды. Ол Abarth Osella көлігін жүргізді. Брамбилла BMW 3.5 CSL көлігімен "Монца" 4 сағаттық автосайысының бірінші орынына ие болды.
He returned to racing in 1968, in Formula 3 and won the Italian championship in 1972, by which time he was already racing Formula 2. Brambilla was 2nd to Jacky Ickx in a 1970 2 heat Formula Two race at the Salzburg Ring in Salzburg, Austria. He drove a March BMW to 4th place in Hockenheim, in a 1973 Formula Two race. There were two 10 lap heats covering Brambilla won the City of Enna Cup, the 5th 1973 event in the European automaker's championship for 2,000 cc cars. He averaged over He drove an Abarth Osella. Brambilla captured the pole for the Monza 4 hour auto race in a BMW 3.5 CSL.
1974 жылғы наурыз 1976 жыл
Формула 1-дегі алғашқы жылында Брамбилла командаласы Стак сияқты жылдам болды, бірақ көбірек апатқа ұшырады. Швеция Гран-приінде ол қозғалтқыш проблемасына дейін бесінші орында болды. Брамбилла 1974 жылғы Формула 1 әлем чемпионатының F1 маусымында 18-ші орынды бөлісті, соңғы орынға ие болды. 1975 жылы ол Бельгия Гран-приінде көптеген адамдарды таң қалдырды, онда ол 54 айналымнан кейін тежегіштерде проблема туындағанға дейін көш бастады, ал 1975 жылғы Швеция Гран-приінде ол 36 айналымнан кейін беріліс бұзылуынан зейнетке шығуға мәжбүр болды, поул позициясын сақтап қалды. Оның ең сәтті күні 1975 жылы Австрияда ылғалды жағдайда өткен Гран-приде жеңіске жеткенде болды. Ол жеңіс тұғырына шығар алдынан машинасының алдыңғы бөлігін қиратты, содан кейін машинасының алдыңғы бөлігі бұзылған күйде, жанкүйерлерге қол шайқап, жарыс жолынан шықты. Жарыс 60 пайызға қысқартылғандықтан, жеңіс үшін 9 ұпайдың орнына 4,5 ұпай алды. Сол маусымда Брамбилла 1975 жылғы АҚШ Гран-приіне іріктеу кезінде Уоткинс Глендегі жаңа бұрылыста машинасымен апатқа ұшырады. Кейін ол қоршауға соқтығысты, бірақ жарақат алмады. Сессия сол кезде Ники Лауда көш бастауымен аяқталды. Апатқа дейін Брамбилла ең жылдам екінші орында болды. 1976 жылы ол бірнеше апатқа ұшырады және техникалық бұзылуларға байланысты жарыстан шықты, 1976 жылғы Голландия Гран-приінде тек бір ұпай жинады. Ол 1976 жылғы АҚШ Гран-приіне 8-ші орыннан іріктелді. Жарыста Брамбилла бірінші бұрылысқа жеткенге дейін Карлос Рейтеманнан соққы алды. 1976 жылғы АҚШ Гран-приінің 35-ші айналымында ол біраз уақыт бойы бесінші орында болғаннан кейін машинасының оң артқы дөңгелегін жоғалтты.
In his first year of Formula One, Brambilla was as quick as his teammate Stuck, although more accident prone. In the Swedish GP he ran in fifth until an engine problem. Brambilla finished tied for 18th, last, in the F1 season of 1974 Formula One World Championship standings. In 1975 he amazed many at the Belgian GP, where he led until encountering brakes problems after 54 laps, and at the 1975 Swedish Grand Prix, where he secured pole position until a transmission failure forced him to retire after 36 laps. His great day came at the Österreichring in 1975, when he won a wet Austrian Grand Prix. He spun off and wrecked the nose of his car as he took the chequered flag, and completed his slowing down lap with the front of the car destroyed while waving to the crowd. As the race was shortened, with 60% of it completed, he only received 4.5 points instead of 9 for the win. A more serious accident occurred that season when Brambilla crashed his March through a new curve at Watkins Glen during qualifying for the 1975 United States Grand Prix. He backed into a guard rail afterwards but was unhurt. The session ended at that point with Niki Lauda leading. Before his accident Brambilla was second fastest with a lap of During 1976 he suffered several accidents and mechanical retirements, collecting only one point at the 1976 Dutch Grand Prix. He qualified his March in 8th position for the 1976 United States Grand Prix West. In the race Brambilla was tapped from behind by Carlos Reutemann before they reached the first turn. He lost the right rear wheel on his March on the 35th lap of the 1976 United States Grand Prix after holding fifth place for a time.
Суртездер (1977-1978 жылдар)
1977 жылы Брамбилла Сурти командасына көшті, онда ол алты ұпай жинады. Сонымен қатар ол Alfa Romeo спорттық автомобильдер командасы үшін де жарысқа қатысып, командаға әлем чемпионатын жеңіп берді. Брамбилла 1977 жылғы Монако Гран-присінде 8-орынды иеленді. Брамбилла 1978 жылы Сурти командасында қала берді. 1978 жылғы АҚШ Гран-присінде (Батыс) ол 1:23.212 уақытпен 17-орынды алды. Оның #19 Beta Surtees TS 19 машинасы 50-айналымда қозғалтқышы бұзылып, 14-орынды иеленді. 1978 жылғы Италия Гран-присінде Монцадағы бірнеше көлік соқтығысқанда, Брамбилла бірінші айналымда ұшып келген дөңгелекке тиіп, қауырсынға ұшырады. Бұл жарысқа жауап ретінде, Ронни Петерсонның салдарынан қайтыс болған жарақатынан кейін, 1978 жылдың қазанында Италия Гран-приі келесі үш жылға Имоладағы Autodromo Dino Ferrari трассасына көшірілетіні жарияланды, бірақ бұл 1980 жылға дейін іске аспады. 1979 жылғы Италия Гран-приі тағы Монцада өтті, ал Брамбилла жазылып, бұл жарысқа қатысты.
In 1977, Brambilla moved to the Surtees team, where he scored six points. At the same time he also drove for the Alfa Romeo sports car team, achieving the World Championship for the team. Brambilla finished 8th in the 1977 Monaco Grand Prix. Brambilla continued with Surtees in 1978. At the 1978 United States Grand Prix West he placed 17th in qualifying, with a time of 1:23.212. His #19 Beta Surtees TS 19 finished 14th after experiencing engine failure on lap 50. In a multiple pileup at Monza in the 1978 Italian Grand Prix, Brambilla suffered serious head injuries when he was hit by a flying wheel during a multiple car collision on the opening lap. In reaction to that race, in which Ronnie Peterson sustained fatal injuries, it was announced in October 1978 that the Italian Grand Prix would move to the Autodromo Dino Ferrari circuit in Imola for the next three years although this did not actually happen until 1980. The 1979 Italian Grand Prix was at Monza again, and Brambilla recovered and returned to participate in that race.
Alfa Romeo (1979 1980)
Брамбилла 1979 және 1980 жылдары қысқа мерзімге Alfa Romeo Formula One командасы үшін жүрді. 1979 жылғы АҚШ Гран-приінің бірінші квалификация күні Брамбилланың уақыты тіркелді. Ауыр жаңбыр жолдың сырғалғандығына және уақыттың баяулауына себеп болды. 1979 жылдың желтоқсан айында Alfa Romeo 1980 маусымы үшін жаңа Формула 1 жарыс машинасының презентациясын жасады. Компания Патрик Депайе, Брамбилла және Бруно Джакомеллиді өздерінің жүргізушілері деп тағайындады. Бұл жарыс машинасы 1979 жылғы Италия Гран-приінде Джакомелли жүргізген машинаға ұқсас болды. Ол V12 қозғалтқышы бар қанатты конструкцияға ие болды, ол Alfa Romeo компаниясы 1980 жылдың жазында Формула 1 машинасының жол сынақтарын бастайтын 1500 куб сантиметрлік турбоқозғалтқышпен жұмыс істеп жатқанын хабарлағаннан асып түсетін қуатты өндірді.
Brambilla drove briefly for the Alfa Romeo Formula One team in 1979 and 1980. On the first day of qualifying for the 1979 United States Grand Prix Brambilla was timed at Heavy rain caused a slick track and slower times. In December 1979 Alfa Romeo revealed its Formula One race car for the 1980 season. The company named Patrick Depailler, Brambilla, and Bruno Giacomelli as its drivers. The racer was nearly identical to one driven by Giacomelli in the 1979 Italian Grand Prix. It was a wing car design with a V 12 engine that generated more than Alfa Romeo announced that it was working on a 1,500 cubic centimeter turbocharged engine which was to begin track testing in a Formula One car in the summer of 1980.
Зейнеткерлік және өлім
Брамбилла 1980 жылғы маусымның соңында зейнеткерлікке шықты. 1990 жылдардың басында Миланда Формула-1 естеліктері дүкенін ашып, кейде Италия Гран-приі кезінде қауіпсіздік машинасын жүргізді. Ол 63 жасында Миланның жанындағы Лесмода үйінде бағбандалықпен айналысып жатқанда жүрек талмасынан қайтыс болды. Ол, айтуынша, шөп шабу кезінде құлап кеткен.
Brambilla retired at the end of the 1980 season. In the early 1990s he opened a Formula One memorabilia shop in Milan, occasionally driving the safety car during the Italian Grand Prix. He died at Lesmo, near Milan, of a heart attack at the age of 63 while gardening at his home. He reportedly collapsed while mowing the lawn.