Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сержант Джон Патрик Кеннелли (туғанда Лесли Джексон) VC (15 наурыз 1921 – 27 қыркүйек 2000) – британдық және Достастық әскерлеріне жаудың қарсы тұрғандағы батылдығы үшін берілетін ең жоғары және ең беделді награда – Виктория кресінің ағылшын иегері.
Sergeant John Patrick Kenneally (né Leslie Jackson) VC (15 March 1921 – 27 September 2000) was an English recipient of the Victoria Cross, the highest and most prestigious award for gallantry in the face of the enemy that can be awarded to British and Commonwealth forces.
Ерте өмір
Джон Патрик Кеннелли 104 Александра жолы, Балсалл Хит, Бирмингем қаласында Лесли Джексон ретінде дүниеге келді. Оның анасы Гертруда Ноуэлл Робинсон, Блэкпул қаласындағы дәріханашының 18 жасар қызы, ұлының заңсыз туғанын жасыру үшін туыстарына жіберілген. Ол өзінің тегін Джексон деп өзгертіп, ұлын Лесли деп крещение рәсімінен өткізді. Кеннелли өзінің әкесі бай Манчестер еврей мата өндірушісі Невилл Блонд екенін айтты, ол кейіннен Англиялық сахна компаниясының төрағасы болып, Marks & Spencer мұрагері Элейн Марксқа үйленді. Блонд асырау төлемдерін жасағанмен, әкелігін мойындамады.
John Patrick Kenneally was born as Leslie Jackson at 104 Alexandra Road, Balsall Heath, Birmingham. His mother was Gertrude Nowell Robinson, the 18 year old daughter of a Blackpool pharmacist who had been sent to live with relatives to conceal her son's illegitimate birth. She changed her surname to Jackson, and had her son christened Leslie. Kenneally claimed that his father was a wealthy Mancunian Jewish textile manufacturer, Neville Blond, who would later become chairman of the English Stage Company and marry Elaine Marks, the Marks & Spencer heiress. Blond, despite paying maintenance, denied paternity.
Әскери мансап
Джексон 18 жасқа толған күні Артиллерия ротасына қосылды. Ол зениттік артиллериялық батареяға тағайындалды және рұхсатынан тыс кетіп қалды. Ол Веллингтон казармасында, ирланд гвардиясы басқаратын, қамауға алынды. Олардың жоғары стандарттарына таң қалған ол ауысуға өтініш бірақті, бірақ одан бас тарды. Джексон дезертирлік жасап, ирланд жұмысшыларының көшпенді тобына қосылды, соңынан Глазгоға жетті. Олардың бірі, Джон Патрик Кеннелли, Ирландияға оралғанда, Джексон оның жеке куәлігін алып, оның атын қабылдап, оны ирланд гвардиясына қабылдану үшін пайдаланды. Ол 1945 жылдың 13 мамырындағы Уинстон Черчилльдің "Бес жыл соғыс" атты танымал сөйлеуінде Ирландияның абыройын қорғағаны үшін еске алынды: "Осы күндерді ойлағанда, мен басқа эпизодтар мен тұлғаларды да еске аламын. Мен лейтенант-командир Эсмонд В.С., Д.С.О., капрал Кеннелли, В.С., капитан Феген В.С. және тағы да көптеген ирланд батырларын ұмытпаймын, олардың есімдерін тізіп шығуға дайынмын, сонда Ұлыбританияның ирланд халқына деген ашуы менің жүрегімнен өшіп кетеді. Мен тек қана осы жылдары көре алмайтын ұят ұмытылып, даңқ мәңгілік болсын, Британ аралдары мен Британ Ұлттар Достастығының халықтары өзара түсіністік пен кешіріммен бірге жүрсін деп тілеймін". 1943 жылы Кеннелли Элси Фрэнсиске үйленді; олардың екі ұлы мен бір қызы болды. Ол әскери қызметін жаңа құрылған 1-ші гвардиялық парашюттік батальонда аяқтады, кейін 1948 жылдың шілдесінде әйелі мен балаларымен бірге болу үшін армиядан босану үшін ақша төледі.
Jackson joined the Honourable Artillery Company on his 18th birthday. He was assigned to an anti aircraft battery and overstayed a period of leave. He was sentenced to a period of detention at Wellington Barracks, run by the Irish Guards. He was impressed by their high standards and applied for a transfer but was rejected. Jackson deserted and joined a group of itinerant Irish labourers, eventually making his way to Glasgow. When one of them, named John Patrick Kenneally, returned to Ireland, Jackson obtained his identity card and, adopting the man's name, used it to enlist in the Irish Guards. He was remembered in Winston Churchill's famous broadcast speech on 13 May 1945 "Five years of War", as having defended Ireland's honour:"When I think of these days I think also of other episodes and personalities. I do not forget Lieutenant Commander Esmonde V. C., D. S. O., Lance Corporal Kenneally, V. C., Captain Fegen V. C., and other Irish heroes that I could easily recite, and all bitterness by Britain for the Irish race dies in my heart. I can only pray that in years which I shall not see, the shame will be forgotten and the glories will endure, and that the peoples of the British Isles and of the British Commonwealth of Nations will walk together in mutual comprehension and forgiveness." In 1943, Kenneally had married Elsie Francis; they had two sons and a daughter. He finished his military career in the newly formed 1st Guards Parachute Battalion and later bought himself out of the army in July 1948 to be with his wife and children.
Кейінгі өмірі
Кеннелли армиядан кейін автокөлік саудасымен айналысып, өмірінің соңына дейін сол салада жұмыс істеді. Соғыс аяқталғаннан кейін бірнеше жыл өткенде берген сұхбатында Тунис шайқасындағы батылдығын еске алып, немістерге шабуылдағанының себебін "күтпеген жерден келген ешқандай қабалдаусыз сезіммен" түсіндірді. Ол 2000 жылы автобиографиясын жариялағанда және Daily Telegraph газетіне Питер Мандельсонды Ирландия гвардиясын "бетсіз ғажайыптар" деп атағаны үшін айыптаған хаты жарияланғанда қайтадан жаңалықтарда болды.
Kenneally went into the motor trade after the army and remained in it for the rest of his working life. Reflecting on his heroic actions in Tunisia during an interview some years after the war's end, Kenneally said that he charged the Germans only because of "a strange don't give a damn feeling" which had suddenly possessed him. He briefly appeared in the news again in 2000 when he published his autobiography and wrote to the Daily Telegraph rebuking Peter Mandelson for calling the Irish Guards "chinless wonders".
Медаль
Оның Виктория кресі Лондондағы Веллингтон казармасындағы Гвардиялық полк штабында (Ирландия гвардиясының RHQ) қойылған.
His Victoria Cross is displayed at The Guards Regimental Headquarters (Irish Guards RHQ) in Wellington Barracks, London, England.