Оңтүстік Африкалық Батыр: Освальд Остин Рейдтің Өмірі мен Еңбегі
Oswald Reid
Оскар Остін Рейд – Оңтүстік Африка армиясының майоры, Виктория кресінің иегері. Батылдығы үшін марапатталған, қаһармандық өмірі мен білім жолы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оңтүстік Африка армиясының майоры Освальд Остин Рид (2 қараша 1893 – 27 қазан 1920) – жауға қарсы көрсетілген батылдығы үшін британ және Достастық әскерлеріне берілетін ең жоғары және ең беделді награда – Виктория кресінің Оңтүстік Африкалық иегері.
South African army major
Oswald Austin Reid VC (2 November 1893––27 October 1920) was a South African recipient of the Victoria Cross, the highest and most prestigious award for gallantry in the face of the enemy that can be awarded to British and Commonwealth forces.
Ерте өмір
Рид Йоханнесбургте, Гарри Остин Рид пен оның әйелі Элис Гертрудтың ұлы болып дүниеге келді. Ол Кейптаундағы Епархиялық колледжге және Йоханнесбургтегі Сент-Джонс колледжіне оқыды, содан кейін 1910 жылдың сәуір айында Англиядағы Радли колледжіне ауысты. Директор оның жоғары спорттық қабілеті мен үлкен жауапкершілікті атқаруын жоғары бағалап, мақтау қағазын жолдады. 16 жасында ол алғашқы семестрінде "Крикет XI" құрамына қақпашы ретінде қабылданды. Келесі жылы ол "Футбол XI" құрамында ойнады және "Регби XV" құрамында шабуылшы ретінде көзге түсті. Рид колледждің ауыр салмақтағы бокс чемпионы және Дебат клубының мүшесі болды. Кейін ол "Футбол XI" құрамында қорғаушыға ауысып, 1911 жылдың қараша айында Әдеби қоғамға сайланды. Колледжтің әскери дайындық бөліміне (OTC) қатысып, 1912 жылдың наурыз айында "A" сертификатын алды. 1912 жылдың қаңтарында аязды ауа райында "Регби 1-ші XV" құрамында ойнағанда, коньки тебу кезінде жарақат алды. Ол жазылып, регбиде қанатқа ауысып, өте жылдам екенін көрсетті. Ол кедергілерден өтуде де шебер болды, сосын "1-ші XI" құрамына қақпашы ретінде қайта оралды. Бірақ доп тастау және соққы етуді жақсарту арқылы, оның көрсеткіштері ойынның барлық аспектісінде жақсарды. Рид 1912 жылғы Michaelmas семестрінде аға префект атанды, өлең жаза бастады және мектеп спортында үлкен жетістіктерге қол жеткізді. Ол үш жыл бойы аға префект және футбол және крикет командаларының капитаны болды. Сонымен қатар, ол жүзу спортының капитаны, Дебат клубының президенті және OTC-нің түс сержанты болып сайланды. 1913 жылы тағы бір футбол жарақатын алып, екінші жыл қатарынан жарыстан шеттетілді. Ридсіз, екі тізесі әлсіз болған "Регби XV" командасының шабуылдық шебінде жылдамдық болмады. 1913 жылғы жазда ол "Крикет XI" командасының тамаша капитаны болды және Брэдфилдке қарсы өткен матчта 101 ұпай жинады. Ол Лордс стадионында өткен Мемлекеттік мектептер құрамасының құрамында өнер көрсетті. Ол мектептен кейін де, әскерде де крикет ойнауын жалғастырды. Сол жазда ол Трансвальдта жұмыс істеу мақсатымен голланд тілін үйрену үшін Нидерландыға кетті, бірақ соғыс басталды. Ол Йоханнесбургтегі бұрынғы директорымен өмір бойы хат алмасып тұрды, бір хатында қасиетті қызметке өту ниетін білдірді. 1914 жылдың 14 тамызында ол Корольдің Ливерпуль полкінің 4-ші батальонына офицер болып тағайындалды.
Reid was born at Johannesburg, the son of Harry Austin Reid and his wife Alice Gertrude, pioneering founders of the city. He attended the Diocesan College in Cape Town and St John's College in Johannesburg before moving on to Radley College in England in April 1910. The Headmaster sent a glowing reference praising his fine athleticism and role as senior prefect. Aged 16, he entered the Cricket XI as wicket keeper in his first term. The next year he was in the Football XI and played as forward in the Rugby XV. Reid was a Heavyweight boxing champion in the college and a member of the Debating Society. Then he became a full back in the football XI and was elected to the Literary Society in November 1911. Joining the College OTC he gained an A Certificate in March 1912. In freezing conditions he played in the Rugby 1st XV in January 1912, injured himself in a skating accident. He recovered, switched to the wing in Rugby and proved fast. He proved a great hurdler, and then returned as 1st XI wicket keeper. But working on bowling and batting, his averages improved in all aspects of the game. Reid became Senior Prefect in Michaelmas 1912, began writing poetry and, dominated the school's sports. He was there for three years became Senior Prefect and Captain of the Football and Cricket teams. He was also captain of Swimming and elected President of the Debating Society, and Colour Sergeant of the OTC. He picked up another Football injury in 1913, and had to be excluded for the second year running. Without Reid, with two weak knees, Rugby XV was without pace in the backs. In summer 1913 he was an excellent Cricket XI captain scoring 101 with the bat against Bradfield in one match. He represented the Public Schools XI at Lord's. He continued playing cricket after school and in the army. That summer he left for Holland to learn Dutch with a view to working in the Transvaal, when the war broke out. He continued a lifelong correspondence with his old headmaster in Johannesburg: in one of his letter hinting he would enter Holy Orders. On 14 August 1914 he was commissioned into 4th battalion King's Liverpool Regiment.
Әскери мансап
1915 жылы Нойв-Шапель шайқасына қатысты. Ол үндістандық сарбаздармен бірге шайқасты. Офицерлердің қаза табу көрсеткіші өте жоғары болды, әскер азаюы 100-ден асты. Оның екі досы қаза тапты. Оқ жауын тоқтатусыз, немістердің өте дәл мергендері болды. 1915 жылғы сәуірде Ипрдің екінші шайқасында Рид басына жарақат алды. Сент-Джон колледжінің директорына жазған көптеген хаттарында ол өзінің ниеттерін және басынан өткендерін түсіндірді. Полкте 30 офицер мен 1000 сарбаз болған, ал операция аймағында болған екі айдың ішінде тек 7 офицер мен 300 сарбаз қалды. Ипрде оларды улағыш газбен улады, ал ол «арқасында үлкен салмақ көтеріп, тамаша сабырлылық пен көңілділік танытқан» сарбаздарды мақтады. Олар өлімді күнделікті оқиға секілді қарсы алды. Ол олардың батылдығынан күш алды. Жараланып үйге қайтып келген соң, 1915 жылдың қыркүйегінде Францияға оралды. Наурыз айында лейтенант шеніне көтерілген ол 1-ші батальонда қызмет етті, ал желтоқсан айында «британдық полктердің ең танымал және ең көнелерінің бірінде» капитан болды. Британдықтарда минометтер болды. Бірақ ол 1916 жылдың жазында соғыс жеңіліске жетеді деп ойлаған еді. 1915 жылдың сәуірінде Аррас шайқасында екінші рет жараланған ол 1916 жылдың шілдесіне дейін Англияда болды. Ол Сомма шайқасына қатыспады, бірақ 2-ші батальонмен бірге Үндістанның Солтүстік-Батыс шебіне жіберілді. Желтоқсан айында Месопотамияға жетіп, капитандыққа көтеріліп, 6-шы батальонға қосылған Лоялді Солтүстік Ланкашир полкіне ауысты. Ол түріктерді «немістерден гөрі спортшырақ» деп бағалауда тым бейжай болған болуы мүмкін.
In 1915 he took part in the Battle of Neuve Chapelle. He fought alongside soldiers from India. The casualty rate of officers was very high, attrition rates of over 100. Two of his friends were killed. The shelling was terrific, and the Germans had very accurate snipers. Reid was wounded in the head at the Second Battle of Ypres in April 1915. In his copious correspondence to his Headmaster in St John's College, Johannesburg he explained his motives and experiences. Of the regiment's complement of 30 officers and 1000 men, only 7 officers and 300 men remained after only two months in the theatre of operations. At Ypres they were gassed; and he praised the men who "carry an enormous weight on their packs their marvellous imperturbability and cheerfulness They face death as if it was a common occurrence." He took strength from their courage. Having been sent home wounded, he returned to France in September 1915. He was a lieutenant with the 1st battalion, having been promoted to that rank in March, until promoted to captain in December in "one of the finest and oldest of the British Regiments." The British now had trench mortars. But he was wrong to think the war would be won by summer 1916. He had already been wounded a second time at 1st Battle of Arras in April 1915, spending all the months to July 1916 in England. He did not serve in the Somme, but was sent to India on the North West Frontier with 2nd battalion. In December he arrived in Mesopotamia, promoted to captain and transferred into the Loyal North Lancashire Regiment, attached to the 6th Battalion. He was perhaps naive in his assessment of the Turk as "much more of a sportsman than the Germans "
Батылдық үшін
1917 жылғы 7 наурызда Диала өзенінің шайқасында, Месопотамияда Корольдік Ланкастер полкінің сарбаздары өзеннен өтуге тырысты, бірақ бірінші взвод өтер алдында түріктердің тоғысқан атысына тап болды. Понтонды салған Корольдік инженерлер өзеннің арғы бетінен 50 метр қашықтықта автоматтар мен артиллерияның оғынан қаза тапты. Екінші понтонға қыша газы шабуыл жасалып, барлық инженерлер өлтірілді немесе жараланды. Өзеннен өтуге бес рет әрекет жасалды, бірақ позициялар тікелей отқа ұшырады. Өзенде қаза тапқан және жараланған сарбаздардың денелері ағып жатты. Келесі түнде күтпеген шабуыл жасалды, бірақ түрік күзетшілері қозғалысты естіп оянғандықтан, артындағы басқа понтондар тоқтатылды. Нәтижесінде 100 Ланкашир сарбазы өзеннің солтүстік жағалауында, күшейте білмей, қалды. Түрік әскері күні-түні шабуылдады. Олар шеберлікпен түріктер лақтырған гранаталарды кері қайтарып тастады. Кейде штыкпен соғысып, түріктерді қайта-қайта 30 сағат бойы талқандады. Бір ғана сәттілік – өзеннің иілімінде салынған, қорғанысқа мүмкіндік берген редут болды. Соңғы күні, 10 наурыз таңында құтқару операциясы сәтті аяқталды. Олар қоршаудың қабырғаларына жиналған 30 шаршаған сарбазды тапты. Капитан Рид байланыс желісі понтонның суға батуынан үзілгеннен кейін, өзеннің арғы жағындағы алдыңғы қатардағы әскерлермен бірге шағын бекет құрды. Ол 30 сағат бойы бомбалар, пулеметтер мен мылтықтардың үздіксіз шабуылына қарсы тұрып, көмекке келу әрекеттерінің сәтсіз аяқталғанын және оқ-дәрісінің таусылуға жақын екенін білді. Өзеннен келесі түнде өтуге оның табандылығы себеп болды. Операция кезінде ол жараланды. Ридтің позицияны қорғаудағы батырлығы және оқшауланған плацдарм маңызды болды, бұл күшейткіштерге өзеннен өтуге жеткілікті уақыт берді. Бұл маневр генерал Сэр Стэнли Модқа түріктерді айналып өтуге және 1917 жылдың 11 наурызында Бағдадқа кіруге мүмкіндік берді. Капитан Рид 1917 жылдың жазында демалысқа шығып, Йоханнесбургке оралды. Жергілікті газет хабарлағандай, Виктория кресімен марапатталған алғашқы қала тұрғыны зор құрметпен қарсы алынды. "Баршаңызға көп рахмет. Бұл сәттің ісі", - деді Рид қарапайымдылығымен, әскери және кәсіби шеберлігін сақтай отырып. Рид 1917 жылдың 13 тамызында полкке қайта оралды. Ол 10 мамырда майор міндетін атқарушы болып тағайындалған. 1917 жылдың 31 тамызында Италия үкіметі оған әскери ерлік үшін күміс медаль табыстады. 1917 жылдың қазан айында ол тізедегі шеміршекке регбиден алған жарақаты қайталанып, әскерден босатылды. Желтоқсан айында генералдың баяндамасында оның есімі айтылды. Ол жарақаттарынан айығу үшін үйіне оралды.
On 7 March 1917 at the Battle of Diyalah River, Mesopotamia, the men of the King's Own Lancaster Regiment tried to cross the river, but even before the first platoon had crossed were under Turkish cross fire. The Royal Engineers building the pontoon were killed from 50 yards away across the river by machine guns and artillery. A second pontoon was attacked by mustard gas killing or wounding all the engineers. In all five attempts were made to cross the river but the positions were dominated by enfilade fire. Dead and wounded bodies were seen floating down the river. The next night a surprise assault was made, but other pontoons behind were held up as Turkish sentries awoke to the noise. As a result, 100 Lancashire soldiers were left stranded on the north bank of the river, cut off without reinforcements. A much stronger Turkish force attacked all day and all night. With great skill they managed to throw back the grenades thrown into their positions by the Turks. Sometimes at the point of a bayonet they fought back the Turks, time and time again constantly for 30 hours. The one piece of good fortune was the redoubt thrown up by the bend in the river, that offered some shelter. Finally on the morning of 10 March, a rescue was effected. They found 30 exhausted survivors; bodies piled up around the defensive parapets. Captain Reid consolidated a small post with the advanced troops on the opposite side of the river to the main body, after his lines of communication had been cut by the sinking of the pontoons. He maintained this position for 30 hours against constant attacks by bombs, machine guns and rifle fire, with the full knowledge that repeated attempts at relief had failed and that his ammunition was all but exhausted. It was greatly due to his tenacity that the crossing of the river was effected the next night. During the operations he was wounded. Reid's bravery in defending the position, and isolated bridgehead was vital, and crucial, allowing enough time for reinforcements to cross the river. The manoeuvre allowed General Sir Stanley Maude to outflank the Turks and to effect entry into Baghdad on 11 March 1917. Captain Reid was granted leave that summer 1917 returned to Johannesburg. The town's first winner of the Victoria Cross was given a rapturous welcome, reported a local newspaper. "Thank you all very much. It's all a matter of luck", said Reid in all due modesty soldierly and professional to the last. Reid left South Africa to return to the regiment on Monday 13 August 1917. He had already been made Acting Major on 10 May. On 31 August 1917 it was announced that the Italian government had awarded him the silver medal for Military Valour. In October 1917 he suffered a recurrence of the Rugby injury to a cartilage in the knee, and was invalided out. In December the General's Report mentioned him in despatches. He returned home to recover from his injuries.
Кейінгі өмірі
Соғыстың басталғанына төрт жыл толғанда, 4 тамыз 1918 жылы, Йоханнесбургте өткен еске алу шарасында Рид Месопотамияда әлі қызмет ететін ұлының атынан салтанатты қылыш алды. 1919 жылы Барлық Әулиелер күні Освальд Рид Радлидегі қайта кездесуге қатысты, онда оны шын жүректен қарсы алды. Ридтің өтінішімен балаларға жарты күн демалыс берілді. Сол кездегі "Радлеян" журналының редакторы оқиғаны тіркеп алды. Кешкі ас пен сөздерден тұратын үлкен қабылдау өтті. Ол Ридпен жеке кездесті, және әскери қиындықтарына қарамастан, оның көп өзгермегенін байқады. Ол бір кездегі мектептес досының қарындасына ғашық болған, бірақ ол басқа біреуге тұрмысқа шықты. Ол осыдан қатты күйзелді. Бірақ Рид бойы ұзын, келбеті жақсы, денесі күшті, жас және халыққа ұнайтын жігіт еді. Ол әрдайым күлімдеп, көңілді болып, жараларына шағымданбай, ауруларын ерлікпен көтерді. Ұялудан өзінің Виктория кресін (VC) ағаш түбінде жасырып қойды. Радлиден кеткен соң Рид өз базасына қайтты. 6 ақпан 1920 жылы ол демобилизацияланды және Оңтүстік Африкаға сапарлады. 1 сәуірде ол армиядағы лауазымынан кетіп, Трансвааль шотланд полкінде капитан шенімен жаңа лауазымға тағайындалды. Ол Ұлы соғыс ардагерлері лигасының (кейін Британ империясының қызмет лигасы, қазір Оңтүстік Африка легионы) алғашқы хатшысы болды және 1920 жылдың наурыз айында Троевильде сайлауда жеңіс алып саяси аренаға қадам басты. 25 қазан күні кеңсеге бара жатып ауырып қалды, бірақ жұмыс істеуді жалғастыруға талап етті. Екі күннен кейін ол соғыс кезінде алған жараларының салдарынан асқазан-ішек қабынуынан қайтыс болды. Оның қосылу рәсімі 1920 жылдың 31 қазанында Йоханнесбургтегі Сент-Мэри соборында өтті. Көшелерге қаһарманды шығарып салу үшін көптеген адам жиналды. Қосылу процессиясы қабірге дейін көше бойымен өтті. Қайтыс болған майор Рид Йоханнесбургтегі Брамфонтейн зиратында жерленген.
On the fourth anniversary of the start of the war, 4 August 1918, at a commemoration in Johannesburg, Reid received a ceremonial sword on his son's behalf, who was still serving in Mesopotamia. On All Saints Day 1919, Oswald Reid attended a reunion at Radley where he was very welcome indeed. The boys were granted a half holiday at Reid's request. The editor of the Radleian of the day recorded the event. A great reception was held with a dinner and speeches. He met Reid personally, and little had changed despite his military hardships. He had fallen in love with a sister of an old school chum, but she had married another man. He was feeling quite depressed about it. But Reid was a tall good looking robust, strong young man, well liked and popular. He had a ready smile and good humour, never complained about his wounds and bore his infirmities manfully. He hid his VC in a tree trunk ashamed by his embarrassment. When he left Radley Reid returned to his base. On 6 February 1920 he was demobilized and travelled home to South Africa. On 1 April, he resigned his army commission, taking up a new commission in the Transvaal Scottish Regiment with the rank of captain. He was he first secretary of the Comrades of the Great War League (later the British Empire Service League and now called the South African Legion) he entered the political sphere winning a seat at Troyeville in March 1920. On Monday 25 October he fell ill going to the office, but insisted on working. Two days later he died from gastro enteritis due to complication from the wounds he received during the war. His funeral took place on Sunday 31 October 1920, at St Mary's Cathedral, Johannesburg. Crowds thronged the streets to see off their hero. The procession cortege passed along the street to the cemetery. Acting Major Reid is buried in Braamfontein Cemetery in Johannesburg.