Тионвиль тарихы: қаланың өткені мен қамалдары

Кіріспе

Thionville (tjɔ̃vil; ; Diedenhofen) - Францияның солтүстік-шығысындағы Мозель департаментіндегі қала. Қала Мозель өзенінің сол жағалауында, Юцке қарама-қарсы орналасқан.

Тарих

Тьонвильге Меровингиялықтар заманында-ақ қоныс аударған. Батыс Рим империясы құлағаннан кейін, аймақты германдық аламандар мекендеді. Ол сол кездегі латын тілінде Теудоневилла немесе Тотонисвилла деп аталды. Король Пепин Ұсқын ағасы бұл жерде сарай салдырған. 835 жылдың 2 ақпанында осы жерде Тьонвиль синоды өтті. Онда император Людовик ІІ қайта орнатылып, оның бұрынғы айыптамалары алынды – оның ешқайсысы істелмеген еді – және Реймстің архиепискобы Эббо тақтан алынды. Синод 43 епископтан тұрды. 835 жылдың 28 ақпанында Майнцте Эббо Людовикке тағылған қылмыстарды жасаған жоқ екенін мойындады және осы айыптамалар бойынша Киелі Рим императоры лауазымынан шеттетілді. 10 ғасырдан бастап бұл аймақ Киелі Рим империясының құрамына кірді. 1462 жылға дейін Люксембург үйінің, содан кейін 1477 жылға дейін Бургундия герцогіның иелігінде болды. 1477 жылдан 1643 жылға дейін Габсбургтердің аумағы болды. Лунд архиепискобы Эскил 1153 жылы Римге жасаған қажырлы сапарынан оралғаннан кейін Диденхофенде тұтқынға алынды (Бремен архиепискобының ықпалымен бе?). 1639 жылдың маусымында Тьонвильге жасалған қоршау Оттыз жылдық соғыстың бір бөлігі болды. 1659 жылы Диденхофен Францияға қосылды. Себастьен де Вобан басшылығымен бекіністер салынды. 1792 жылы Тьонвильді француз төңкерісін жеңіске жеңдіру және Людовик XVI-ны таққа қайтаруға тырысқан Брауншвейг герцогы қоршауға алды. Жазушы Франсуа Рене де Шатобриан 1792 жылы Конде әскерінің Тьонвильге қарсы жасаған шабуылы кезінде өлгендей қалдырылды. 1870 жылғы Франко-прусс соғысынан кейін Эльзас-Лотарингия аймағы 1871 жылы Франкфурт шарты бойынша жаңа құрылған Германия империясына қосылды және Рейхсланд атанды. Тьонвиль тағы да Диденхофен болып, гүлденген қалаға айналды. Германия империясына тән бірнеше ірі нео-романдық ғимараттар қалада салынды. Германия армиясы жаңа Рейхсландты қорғау үшін Мюльхаузеннен Люксембургке дейін бекініс желісін салуға шешім қабылдады. Бұл желінің орталық бөлігі – Мец пен Диденхофенді қорғайтын Мозель бекініс жүйесі болды. Диденхофенді қорғау үш негізгі фортқа негізделген: солтүстік-батыс жағында Гентранж форты, солтүстік-шығыста Кенигсмакер форты және оңтүстікте Иланж форты. Әрбір нысан бірнеше ор қазбаларымен қоршалған, ішінде баспаналар мен бақылау мұнаралары орналасқан. Машиналық мылтықтармен қоршалған қалың торапты сым қорғау жүйесін аяқтады. Бірінші дүниежүзілік соғысты аяқтаған Германиямен бейбіт келісімге қол қойылғаннан кейін француз әскері 1918 жылдың қарашасында Диденхофенге кірді, ал қала 1919 жылы Версаль шарты бойынша Францияға қайтарылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Лотарингия неміс азаматтық басқаруына берілді, де-факто Германия Рейхінің бөлігі болды (Батыс одақтастары мойындамаған), және қала тағы да Диденхофен атанды. 1944 жылы американдық әскерлер Диденхофенге кірді, содан бері қала Францияның Тьонвиль қаласы болып табылады. 1944-1945 жылдардың қысында осында №8 көшірілген адамдар лагері құрылды. Келесі жылдары онда мыңдаған бұрынғы концлагерь тұтқындары мен соғыс тұтқындары орналасты. Соғыстан кейінгі жылдары (trente glorieuses) Францияның барлық аймақтарымен бірге экономикалық өрлеуді бастан өткерген Тьонвильдің ауыр өнеркәсібі 1970 жылдардан бастап құлдырауға ұшырады. Қала мен бүкіл аймақ сол кезден бері қиындықтар мен құрылымдық жұмыссыздыққа тап болды. Он үш жыл қала әкімі болған Жан-Мари Деманж 2008 жылы сүйіктісін басқа екі оқпен өлтіргеннен кейін өз-өзіне қол жұмсады.

Thionville was settled as early as the time of the Merovingians. After the fall of the Western Roman Empire, the region was inhabited by the Germanic Alamanni. It was known in the Latin of that era as Theudonevilla or Totonisvilla. King Pepin the Short had a royal palace constructed here. The Synod of Thionville was held here beginning on 2 February 835. It reinstated Emperor Louis the Pious and reversed his former conviction on crimes — none of which he actually committed — and deposed the Archbishop of Rheims, Ebbo. The Synod was composed of 43 bishops. On 28 February 835, in Mainz, Ebbo admitted that Louis had not committed the crimes of which he had been indicted and for which he had been deposed as Holy Roman Emperor. From the 10th century onward, the area was part of the Holy Roman Empire. It was in possession of the House of Luxembourg until 1462 and then, until 1477, of the Duke of Burgundy. From 1477 to 1643, it was Habsburg territory. Eskil, Archbishop of Lund, was imprisoned at Diedenhofen (at the instigation of the Archbishop of Bremen?) upon his return from his 1153 pilgrimage to Rome. The Siege of Thionville in June 1639 occurred as part of the Thirty Years' War. In 1659 Diedenhofen was annexed by France. Fortifications were constructed under the direction of Sébastien de Vauban. In 1792, Thionville was besieged by the Duke of Brunswick, who unsuccessfully sought to defeat the French Revolution and restore Louis XVI to the royal throne. The writer François René de Chateaubriand was left for dead during Condé's military émigré expedition against Thionville in 1792. After the Franco Prussian War of 1870, the area of Alsace Lorraine was annexed by the newly created German Empire in 1871 by the Treaty of Frankfurt and became a Reichsland. Thionville once again became Diedenhofen and became a prosperous city. Some large neo Romanesque buildings typical of the German Empire were constructed in the city. The German Army decided to build a fortress line from Mülhausen to Luxembourg to protect the new Reichsland. The centerpiece of this line was the great Moselstellung, a fortress system protecting Metz and Diedenhofen. The fortifications around Diedenhofen centred on three main forts: the Fort de Guentrange on the northwest side, Fort de Koenigsmacker to the northeast, and the Fort d'Illange to the south. Each position was surrounded by several ditches, with shelters and observation cupolas. A large barbed wire belt defended by machine guns completed the defensive system. Following the armistice with Germany ending the First World War, the French army entered Diedenhofen in November 1918 and the city was transferred to France by the Treaty of Versailles in 1919, after it again became Thionville. During the Second World War, Lorraine was placed under a German civilian administration and was thus once again de facto part of the German Reich (though unrecognized by the Western Allies), and the city became Diedenhofen once more. In 1944, US troops entered Diedenhofen, which has belonged to France as Thionville since then. In the winter of 1944 45, the Displaced Persons Camp No. 8 was established here. In the following years it was home to the thousands of former concentration camp prisoners and POWs. After experiencing, along with all of France, an economic upswing during the postwar decades (trente glorieuses), the heavy industry of Thionville suffered setbacks beginning in the 1970s. The city and the entire region have faced hardships and structural unemployment since then. Jean Marie Demange, who had served as the town's mayor for thirteen years, committed suicide in 2008 after killing his mistress with two gunshots in the head.

Экономика

Тьонвильдің айналасындағы аймақ, әсіресе 19-ғасырдың соңынан бастап, аймақта темір кенінің болуына байланысты ауыр өнеркәсіпке тіреліп келді. Тьонвилдегі алғашқы ірі болат зауыты 1898 жылы ашылды. 1970 жылдардағы болат дағдарысынан бері бірнеше болат зауыты жабылды, ал қалғандары аз ғана санда қызмет етеді. Тьонвиль тұрғындарының саны артып, көбі жақын орналасқан Люксембургке жұмысқа барып қайтады (Тьонвиль шекарадан 15 шақырым қашықтықта орналасқан).

Көлік

Gare de Thionville теміржол станциясы Люксембург, Метц, Нанси, Париж, Страсбург, Брюссель, Цюрих және бірнеше өңірлік бағыттарға қатынайтын мүмкіндіктерді ұсынады. A31 тас жолы Тьонвильді Люксембург және Метцпен байланыстырады.

Спорт

US Thionville Lusitanos – жергілікті футбол клубы.