Эмилио де Вильота: Испан гонщикасының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Испаниялық жарыс жүргізушісі (1946 жылы туған)

Эмилио де Виллота Руиз (26 шілде 1946 жылы туған) – Испанияның Мадрид қаласында туған бұрынғы жарыс жүргізушісі. 1976 және 1982 жылдар аралығында Formula One әлем чемпионатының 15 Гран-присіне қатысып, екі рет іріктеуден өтті. 1976 және 1982 жылдар аралығында көптеген Испания Гран-прилеріне қатысты және F1 машиналарын пайдаланатын, қысқа ғасырлық Aurora AFX Formula One чемпионатында маңызды рөл атқарды, 1980 жылы осы чемпионаттың жеңімпазы атанды.

Мансап

Де Виллота алғаш рет 1972 жылы халықаралық моторспорт аренасына қадам басты, ол SEAT 124 SC көлігімен 4 Horas de Jarama жарысына қатысты, бұл Еуропалық Туристік Автомобильдер Чемпионатының (ETCC) кезеңі болды. Scuderia Filipinetti командасымен шыққан көлігінде Х. Хенгстенбергпен бірге жалпы есепте 15-орынды иеленді. Де Виллота 1975 жылға дейін халықаралық моторспортқа оралмады, ол ETCC-ге қайта оралды, бұл жолы Ford Capri RS 2600 көлігімен, оған Хорхе де Багратион көмектесті. Екі жүргізуші Zandvoort Trophy жарысын аяқтамады. Алайда, испандық дуэтке "Нича" Кабрал қосылғанда, олардың туған жерінде өткен 4 Horas de Jarama жарысында жеңімпаздан бес айналым қалып, екінші орынды иеленді. 1976 жылы де Виллота бір орындық автомобильдерде өзін сынап көру үшін туристік автомобильдерден бас тартып, Әлем чемпионатында жарысуды мақсат етті. Жоғары қуатты жарыс машиналарын тәжірибелеу үшін ол Shellsport G8 International Series жарысына қатысты. Бұл Ұлыбританиядағы Formula Libre чемпионаты болды, онда F1, F2, F5000 және Formula Atlantic автомобильдері бір жарыста өтетін. Lyncar Engineering Ltd. командасымен жарысқан де Виллота екі рет 5-орынды иеленді және маусымды жалпы есепте 14-орында аяқтады. Жеке командалардың немесе ресми командалармен бірге автомобиль сатып алып жарыса алатын жүргізушілерге рұқсат беретін ережелерді пайдаланып, де Виллота 1976 жылғы Әлем чемпионатында Cosworth қозғалтқышымен жабдықталған Brabham BT44B көлігімен дебют жасады, ол Gran Premio de España жарысына қатысу үшін сатып алынған. Де Виллота іріктеуден өте алмады және келесі маусымға дейін қайта оралмады. Де Виллота келесі маусымның басында Англияға оралды, ол енді Iberia Airlines деген атпен қатысқан Lyncar командасы үшін жарысты, 1977 жылғы Shellsport G8 International Series ашылу жарысында Mallory Park трассасында жеңіске жетті. Алайда, төрт жарыстан кейін де Виллота сериядан шығып, Формула 1-ге ауысты. 1977 жылы де Виллота Альфонсо де Портаго және Алекс Солер Роиг сияқты жүргізушілерден кейін Формула 1-ге қатысқан алғашқы испандықтардың бірі болуға бағытталған амбициялық жобаны жасады. Iberia демеушілігімен де Виллота Iberia Airlines F1 деген атпен жарысқан шағын команданы басқарды және Еуропа маусымының жеті Гран-присіне қатысты. Жоба үшін Iberia McLaren M23, Ford Cosworth DFV қозғалтқыштарын сатып алды, автомобильдер әуе компаниясының түстерімен боялды. Де Виллота осы Гран-прилердің тек екеуіне қатысты, біріншісі оның туған жерінде өткен Gran Premio de España болды, онда ол жеңімпаздан 5 айналым қалып, 13-орында аяқтады. Ол басқа жарыста Гран-при фон Австрияда жарысты, онда соңғы айналымдағы апат оны финиш сызығына жеткізбеді, алайда 17-орында тіркелді. Гран-прилер арасында де Виллота өзінің F1 McLaren көлігімен бірнеше таңдалған Shellsport G8 жарыстарында жарысып, екі рет жеңіске жетті. Ол Mallory Park трассасындағы бұрынғы жеңісін қайталады, содан кейін Brands Hatch трассасында шақырған туды алды. Гран-при жарыстары оның маусымын екіге бөлсе де, де Виллота чемпионатта 5-орынды иеленді. 1978 жылы оның басты мақсаты Aurora AFX F1 чемпионаты болды. Бұл серия Shellsport Group 8 сериясын алмастырды. Ол McLaren көлігімен жарысқа шықты, енді Centro Asegurador баннерімен қатысты. Маусым алғашқы үш жарыста подиумға көтерілуге мүмкіндік берді, бірақ ол бұл серпілісін сақтай алмады және тағы да подиумға көтеріле алмады, алайда маусым соңында жалпы есепте 3-орынды алу үшін жеткілікті болды. Aurora AFX F1 чемпионатында де Виллота Испанияда жарысқан Williams FW07 көлігінің рулінде болды. Аврора сериясы үшін де RAM Racing командасына ауысқаннан кейін, де Виллота FW07 көлігімен үйіне оралды, ол қатысқан он бір жарыстың тоғызында подиумға көтерілді, олардың бесеуінде жеңіске жетті. Екі рет Mallory Park, Brands Hatch, Silvestone және Италиядағы үлкен қаржылық сыйлықпен өткен Gran Premio Lotteria di Monza жарыстарында. Бір жарыста RAM де Виллотаны Fittipaldi F5A көлігіне ауыстырды, ол әлі де 5-орында қалды. Осы жетістіктерді басқа подиумдарға қосып есептегенде, де Виллота чемпион атанды. 1982 жылы ол тағы да Формула 1 жарысына қатысуға соңғы рет тырысты. Жекеменшік жүргізуші ретінде (LBT Team March) және Ford Cosworth қозғалтқышымен жабдықталған 821-ші наурыз көлігімен бес Гран-приге іріктеуден өтуге тырысты, бірақ сәттілікке жете алмады. Бұл оның жарыс жүргізушісі ретінде мансабында алғаш рет Атлантика мұхитын кесіп, Еуропадан тыс жерде жарысуы болды. Де Виллота 1983 жылы Grid Racing командасымен жалғасты. Алайда, олардың Cosworth қозғалтқышымен жабдықталған Grid S1 көлігі сенімді болмады, де Виллота бір рет қана ұпай жинады. 1982 жылы Брэндс-Хатчта өткен Еуропалық төзімділік чемпионаты сияқты. Гран-при халықаралық 1000 км жарысында оған Скитер Маккиттерк пен Дадли Вуд қосылды, олар сегізінші орынды иеленді. Спорттық автомобильдерден бөлек, де Виллота екі басқа санатта өзін сынап көрді, бірақ нәтижелері әртүрлі болды. Ол Формула 2-де екі рет жарысты; Джеймс Грешем Реассинг командасымен Сильверстонда 9-шы орын, олардың BMW 832 мартында және Minardi Team Srl командасы үшін Minardi BMW M283 көлігімен 13-шы орын алды. Екінші санат халықаралық аренадан тыс жерде болды. Ford Capri RS3000 көлігімен де Виллота Испан Туристік Автомобильдер Чемпионатын жеңіп алды. 1984 жылы Grid Racing жаңа көлік жасады, Grid Porsche S2. Де Виллота осы көлікпен Майамиде өткен Budweiser Grand Prix жарысына қатысты, бірақ бір айналымды да аяқтамады. Ол сол маусымда тағы да жарысқа қатыспады. 1985 жылы ол Escuderia Mezquita командасымен ETCC-ге оралды, екі жарысқа қатысты. Ол Франсиско Ромеромен бірге жарысты, екі жарысты аяқтады; Vallelunga 500 км жарысында 18-орын және Donington 500 км жарысында 17-орын, олардың VW Golf GTi көлігімен. 1986 жылы Danone компаниясынан испандық қолдау алған John Fitzpatrick Racing командасына екі испандық жүргізуші қажет болды. Де Виллота солардың бірі болды, оған Фермин Велес қосылды. Жұп екі рет жарысқа қатысты, Porsche 956 көлігімен бес топ-10 нәтижеге қол жеткізді. Олардың арасында ADAC Kouros 1000 км Nürburgring жарысында 3-орын және 24 Hour of Le Mans жарысында 4-орын болды. Бұл де Виллотаның Le Mans 24 сағаттық жарысына соңғы сапары болды.

De Villota first arrived on the international motor sport scene in 1972, when he raced a SEAT 124 SC, in the 4 Horas de Jarama, a round of the European Touring Car Championship [ETCC]. In a car entered by Scuderia Filipinetti, was co driven by H. Hengstenberg to 15th place overall. De Villota would not return to international motor sport until 1975, when he re visited the ETCC, this time in a Ford Capri RS 2600, this time aided by Jorge de Bagration. The pair did not finish in the Zandvoort Trophy, held at the Circuit Park Zandvoort. However, when the Spanish pairing were joined by "Nicha" Cabral, for their home race, the 4 Horas de Jarama, they finished second, albeit five laps adrift of the winner. For 1976, de Villota turned his back on Touring Cars to try his luck in single seaters, with the ultimate aim of racing in the World Championship. In order to gain experience of high powered racing cars, he entered the Shellsport G8 International Series. This was a UK based Formula Libre championship which ran F1, F2, F5000 and Formula Atlantic cars in the same races. Racing with the Lyncar Engineering Ltd., de Villota scored two 5th places, and finished the season 14th in the overall standings. Using a regulation which allowed the participation of private teams or drivers who could purchase a car and race alongside the official teams, de Villota debuted in the 1976 World Championship driving a Cosworth powered Brabham BT44B, purchased in effect to participate in the Gran Premio de España. De Villota failed to qualify, and did not return until the following season. De Villota returned to England for the start of the next season, once again racing for Lyncar which was now entered under the name of Iberia Airlines, winning for opening race of the 1977 Shellsport G8 International Series, at Mallory Park. However, after just four meetings, de Villota abandoned the series for F1. In 1977, de Villota developed a more ambitious project that would make him one of the first Spaniards to participate in Formula 1 after drivers such as Alfonso de Portago and Alex Soler Roig. Under the sponsorship of Iberia, de Villota led a modest outfit that raced under the name of Iberia Airlines F1 and contested seven Grands Prix of the European season. For the project Iberia acquired a McLaren M23, Ford Cosworth DFV engines, the cars painted in the colours of the airline. De Villota would qualify for just two of these Grands Prix, the first was his home event, Gran Premio de España, where he would finish 13th, albeit 5 laps adrift of the winner. The other race he started was the Grand Prix von Österreich, where an accident on the last lap deprived him of the finish, nevertheless classified in 17th position. Between Grands Prix, de Villota did a number of selected Shellsport G8 races in his F1 McLaren, winning twice. He followed his earlier victory at Mallory, by winning there again, then taking the chequered flag at Brands Hatch. Although his season was split in two by his Grand Prix racing, de Villota still finished 5th in the championship. His main focus for 1978, was the Aurora AFX F1 Championship. This series replaced the Shellsport Group 8 series. He continued to race his McLaren, now entered under the Centro Asegurador banner. The season started promising the trip to the podium in the first three races, however he was unable to keep the momentum going and failed to visit the podium again, although it was still enough to finish 3rd overall at the end of the season. Back in the Aurora AFX F1, de Villota was at the wheel of the same Williams FW07, as he raced in Spain. Having switched to RAM Racing for the Aurora series as well, de Villota brought the FW07 home, on the podium in nine of eleven races he entered, winning five of them. Twice at Mallory Park, Brands Hatch, Silvestone and the big money event in Italy, the Gran Premio Lotteria di Monza. For one race, RAM switched de Villota to their Fittipaldi F5A, in which he still finished in 5th position. Adding this to the other trips to the podium, de Villota was crowned champion. In 1982 made his final attempt to qualify for another Formula 1 race. As a privateer again (with LBT Team March) and this time in a March 821, powered by Ford Cosworth, sought qualification, unsuccessfully for five Grands Prix, It was to be the first time in his career as a racing driver, he would crossed the Atlantic to compete outside Europe. De Villota continued with Grid Racing into 1983. However, their Cosworth powered Grid S1 remained unreliable, with de Villota only finishing once in the points. Like 1982, this was at Brands Hatch, in the European Endurance Championship race. For the Grand Prix International 1000km, he was joined by Skeeter McKitterick and Dudley Wood, as they bring the Grid home in 8th place. Away from sportscars, de Villota tried his hand in two other categories with very mixed success. He had two drives in Formula Two; a 9th place at Silverstone with James Gresham Racing, in their March BMW 832 and 13th at Jarama, for Minardi Team Srl aboard their Minardi BMW M283. The other category was away from the international scene. Driving a Ford Capri RS3000, de Villota won the Spanish Touring Car Championship. For 1984, Grid Racing had produced a new car, the Grid Porsche S2. De Villota raced the car in the Budweiser Grand Prix of Miami, but did not complete a lap. He did not race again that season. He did return to the ETCC in 1985 with Escuderia Mezquita, taking in two races. He co drove with Francisco Romero, finishing both races; 18th in the Vallelunga 500 km and 17th in the Donington 500, in their VW Golf GTi. Having obtained Spanish backing from Danone for 1986, John Fitzpatrick Racing needed two Spanish drivers. De Villota was one, and he was joined at the team by Fermín Velez. Although the pair only racing seven times, they scored five top ten finished in the Porsche 956. This included a 3rd in the ADAC Kouros 1000 km Nürburgring, and a 4th in the 24 Hour of Le Mans. This would be de Villota's last trip to Le Mans 24 hours.

Зейнеткерлікке шыққаннан кейін

Қазіргі уақытта ол команда мен жарыс мектебіне жетекшілік етеді, «Эмилио де Виллота Моторспорт». Оның ұлы Эмилио де Виллота-кіші «Formula Three» және «Formula 3000» жарыстарында өнер көрсеткен. Оның қызы Мария де Виллота «Marussia F1» командасының сынақ пилоты болды; 2012 жылдың шілдесінде сынақ барысында болған ауыр апат салдарынан ол ауыр жарақат алды; ол 2013 жылдың қазан айында дүние салды.

Ле-Манның толық 24 сағаттық жарысының нәтижелері

Жыл Командасы Серіктес жүргізушілер Автомобиль класы Айналымдар 1981 Team Lola Гай Эдвардс Хуан Фернандес Lola T600 Ford Cosworth S+2.0 287 15-ші 3-ші 1982 Grid Racing Дезире Вильсон Ален де Каденет Grid Plaza S1 Ford Cosworth C 7 Аяқталмады Аяқталмады 1986 John Fitzpatrick Racing Фермин Велес Джордж Фуше Porsche 956B C1 349 4-ші 4-ші