Қара ұсапат (Haematopus bachmani) – Солтүстік Америка жағалауында кездесетін ерекше қара құс. Түрдің сипаттамасы, таралу аймағы және популяциясы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құс түрлері
Species of bird
Қара острица (Haematopus bachmani) – Солтүстік Американың батыс жағалауында, Алясканың Алеут аралдарынан Бажа Калифорния түбегінің жағалауына дейін таралған көзге түсетін қара құс. Ол острица тұқымдасының (Haematopodidae) көп бөлігіндегі жалғыз өкілі, Бажа Калифорния жағалауында американдық острицамен (H. palliatus) аздап қабаттасады. Таралу аймағында оны көбінесе қара острица деп атайды, бірақ бұл атау сондай-ақ жергілікті жерлерде қаралау острица мен Африка острицасы үшін де қолданылады. Оның ғылыми атын Джон Джеймс Одубон досы Джон Бахманның құрметіне берген. Бұл түр қауіп төндірген түрлерге жатпаса да, оның жалпы саны 8900–11000 аралығында деп есептеледі. Ол өзінің таралған аймағында (АҚШ, Канада, Аляска және Солтүстік және Оңтүстік Тынық мұхиты жағалау құстарын сақтау жоспарлары) жоғары қорғауға алынған түр, Солтүстік Тынық мұхиты жағалауындағы маңызды индикаторлық түр, Чугач ұлттық орман қорының басқару индикаторлық түрі және АҚШ Балық және жабайы табиғат қызметінің басымдықпен сақтау шараларын қабылдауға арналған негізгі түрі болып табылады.
The black oystercatcher (Haematopus bachmani) is a conspicuous black bird found on the shoreline of western North America, ranging from the Aleutian Islands of Alaska to the coast of the Baja California peninsula. It is the only representative of the oystercatcher family (Haematopodidae) over most of its range, overlapping slightly with the American oystercatcher (H. palliatus) on the coast of Baja California. Within its range it is most commonly referred to as the black oystercatcher, although this name is also used locally for the blackish oystercatcher and the African oystercatcher. Its scientific name was derived by John James Audubon from that of his friend John Bachman. Although the species is not considered threatened, its global population is estimated between 8,900–11,000. It is a species of high conservation concern throughout its range (U. S., Canadian, Alaskan, and Northern & Southern Pacific Shorebird Conservation Plans), a keystone indicator species along the north Pacific shoreline, a management indicator species in the Chugach National Forest, and a U. S. Fish & Wildlife Service focal species for priority conservation action.
Сипаттама
Қара балықшыл - ірі жағалау құсы, қара бас, мойын және кеудесі, қоңыр қара денесі, ұзын, ашық қызыл/қоңыр түсті мүсіні және қызғылт аяқтары болады. Оның жарқын сары қабығы мен қызыл көз шеңбері бар. Оның қауырсыны солтүстіктен оңтүстікке қарай сәл өзгереді, солтүстікте қараңғырақ түсті болады.
The black oystercatcher is a large shorebird, with a black head, neck and breast and dark brown body, a long bright red/orange bill and pink legs. It has a bright yellow iris and a red eye ring. Its plumage varies slightly from north to south, being darker further north.
Мінез-құлық
Құс өзінің таралған аймағымен шектеледі, жағалаудан көп алшақтамайды, әсіресе тасты жағалауларды ұнатады. Ол көбінесе жағалаудың тыныш бөліктерінде, мысалы, порты қорғалған аймақтарда кездеседі деп есептеледі. Ол су тасқыны мен су басылған кездегі аймақта азықтанады, теңіз жәндіктерімен, әсіресе моллюскалармен – мидиялар, лампеттер және хитондармен, сондай-ақ қабылдақтармен, изоподтармен және қарапалармен қоректенеді. Ол су жағасынан өте жақын арада азық іздейді, кейде толқындарға шағылыспау үшін ұшып өтуге мәжбүр болады. Ол күшті мүсігімен тамақты жұлып алып, қабықшаларды ашады. Жоғары толқындар кезінде ол әдетте белсенді болмайды, демалып, толқынның қайтуын күтеді. Қара острицалар, әсіресе ұялау маусымында аумақтық болып келеді, сондықтан ұшып бара жатқанда оларды қатты дауыстауымен байқауға болады, ол азықтанатын және ұялайтын аймақты белсенді түрде қорғайды. Кейбір жұптар көп жылдар бойы бірге қалады. Ұялары жағалауға жақын шағын ойыстар немесе шұңқырлар болып табылады, оларға ұсақ тастар мен қабық сынықтары мүсігімен бүйір немесе артқа қарай лақтырылады. Бұл ұяға екі-үш жұмыртқа салынады, олар өте берік болады және тіпті жоғары толқын немесе су деңгейінің көтерілуінен су астында қалғанда да сақталуы мүмкін. Жұмыртқадан шығуға 26-28 күн уақыт кетеді. Балапандар ұядан бір күннен кейін шыға алады, бірақ ұшқаннан кейін де ұзақ уақыт бойы аумақта қалады (шамамен 40 күн). Ұшқан жас балапандар келесі көбейту маусымына дейін осы аумақта қалады. Егер ата-аналары көшіп кетсе, сол жылғы балапандар олармен бірге көшеді, көбінесе таралған аймақтың солтүстігінде.
The bird is restricted in its range, never straying far from shores, in particular favoring rocky shorelines. It has been suggested that it is seen mostly on coastal stretches which have some quieter embayments, such as jetty protected areas. It forages in the intertidal zone, feeding on marine invertebrates, particularly molluscs such as mussels, limpets and chitons, but also on crabs, isopods and barnacles. It forages through the intertidal area, searching for food visually, often so close to the water's edge it has to fly up to avoid crashing surf. It uses its strong bill to dislodge food and pry shells open. At high tides, it is normally inactive and can be seen resting and awaiting tidal reversal. Since black oystercatchers are territorial, especially during the nesting season, they can readily be detected by their loud vocalizations while flying, actively defending a foraging and nesting area in one territory. Some pairs have been recorded staying together for many years. Nests are small bowls or depressions close to the shore into which small pebbles and shell fragments are tossed with a sideward or backward flick of the bill. Around two to three eggs are laid in this nest; they are very hard, and can even survive being submerged by a high tide or very high water levels. Incubation takes around 26–28 days. The chicks are capable of leaving the nest after one day, but stay in the territory for a long time after fledging (apx. 40 days). Fledged juveniles stay in the territory until the next breeding season. If the parents migrate, that year's chicks may migrate with them, most commonly in the north of the range.