Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құранның кейбір сүрәлерінің басындағы араб әріптерінің комбинациялары Османдық мемлекеттік шығыстарды қаржыландыру құралы. Бұл әріптер (муқаттағат, حُرُوف مُقَطَّعَات ḥurūf muqaṭṭaʿāt, "үзіліс әріптері" немесе "бөлінген әріптер") Құранның 114 сүрәсінің 29-ының басында, "Бисмиллах" Ислам фразасынан кейін пайда болатын бірден бес арап әрпінен тұрады. Бұл әріптер фаватих (فَوَاتِح) немесе "ашушылар" деп те аталады, себебі олар тиісті сүрәлердің бастапқы аятын құрайды. Төрт (немесе бес) сүрә өздерінің муқаттағаттарымен аталған: Та Ха, Я Син, Сад, Қаф және кейде Нүн. Бұл әріптердің бастапқы мағынасы белгісіз. Тафсир (түсіндіру) оларды Алланың есімдері немесе қасиеттері, немесе тиісті сүрәнің аты мен мазмұнының аббревиатурасы ретінде түсіндіреді. Көптеген мұсылмандардың жалпы сенімі бойынша, олардың мағынасы тек Аллаға ғана мәлім.
Combinations of Arabic letters at the beginning of some surahs of the Quran
the Ottoman instrument for financing state expenses
The mysterious letters (muqaṭṭaʿāt, حُرُوف مُقَطَّعَات ḥurūf muqaṭṭaʿāt, "disjoined letters" or "disconnected letters") are combinations of between one and five Arabic letters that appear at the beginning of 29 out of the 114 chapters (surahs) of the Quran just after the Bismillāh Islamic phrase. The letters are also known as fawātiḥ (فَوَاتِح) or "openers" as they form the opening verse of their respective surahs. Four (or five) chapters are named for their muqaṭṭaʿāt: Ṭā Hā, Yā Sīn, Ṣād, Qāf, and sometimes Nūn. The original significance of the letters is unknown. Tafsir (exegesis) has interpreted them as abbreviations for either names or qualities of God or for the names or content of the respective surahs. The general belief of most Muslims is that their meaning is known only to Allah.
Акрофония
Әбу Хайян әл Гарнати өзінің "Бахр әл Мухит" кітабында келтіргендей, Абдалла ибн Аббас пен Абдулла ибн Масуд бұл әріптер Аллаға және Оның сипаттарына қатысты сөздерді немесе тіркестерді білдіреді деген пікірді ұстаған.
Abd Allah ibn Abbas and Abdullah ibn Masud, as cited by Abu Hayyan al Gharnati in his Bahr al Muhit, are said to have favored the view that these letters stand for words or phrases related to God and His Attributes.
Сура мазмұны
Құранның классикалық түсіндірмешісі Фахр әл-Дин әл-Рази осы әріптерге қатысты жиырмаға жуық пікірді атап өтеді және бұл әріптер Құдай белгілегендей сүрелердің аттарын көрсететін бірнеше пікірді айтады. Одан әрі, ол арабтардың мұндай әріптермен заттарға ат қойғанын (мысалы, 'көз' - 'ع', бұлттар - 'غ', ал кит - 'ن') айтады. Әмин Ахсан Ислахи әл-Разидің пікірін қолдап, осы әріптер сүренің аттары болғандықтан, олар есімдер екенін дәлелдейді. Хамидуддин Фарахи да әріптерге символдық мағыналар береді, мысалы, Нун (ن) - "балықты" білдіреді, ол Юнусқа арналған сүрені анықтайды, ал Та (ط) - "жыланды" білдіреді, ол Мұса пайғамбар мен жыландар туралы айтылатын сүрелерді ұсынады. Ахсан ур Рехман (2013) префикс әріптері мен тараулардың мәтіні арасында дыбыстану, синтаксис және мағыналық байланыстар бар екенін мәлімдейді.
Fakhr al Din al Razi, a classical commentator of the Qur'an, has noted some twenty opinions regarding these letters and mentions multiple opinions that these letters present the names of the Surahs as appointed by God. In addition, he mentions that Arabs would name things after such letters (for example, 'eye' as 'ع', clouds as 'غ', and whale as 'ن'). Amin Ahsan Islahi supported al Razi's opinion, arguing that since these letters are names for Surahs, they are proper nouns. Hamiduddin Farahi similarly attaches symbolic meanings to the letters, e. g. Nun (ن) symbolizing "fish" identifying the sura dedicated to Jonah, or Ta (ط) representing "serpent" introducing suras that mention the story of Prophet Moses and serpents. Ahsan ur Rehman (2013) claims that there are phonological, syntactic and semantic links between the prefixed letters and the text of the chapters.
Сандар туралы түсінік
Сандық тұжырымдамалар беруге талпыныстар жасалған. Лот (1888) оны Гематриямен байланыстырды. Рашад Халифа (1974) осы әріптер мен 19 санына негізделіп, Құранда математикалық код, атап айтқанда Құран кодын немесе 19-код деп аталатын кодты тапқанын мәлімдеді. Оның сөзіне сүйенсек, бұл әріптер тиісті тарауларында он тоғыздың еселігінде кездеседі. 19 саны "Әл-Муддассир" сүресінің 30-аятында тікелей айтылады, ол тозақтың 19 күзетші періштесіне сілтеме жасайды. Баб өз "Қайюмул Асма" еңбегінде муқаттааттарды пайдаланған. Ол ертедегі түсіндірмесінде және "Далаил и Сабих" (Жеті дәлел) атты еңбегінде Мұхаммед әл-Бакирдің, бесінші шииттік имамның хадисі туралы жазды, онда алғашқы жеті сүренің муқаттааттарының сандық мәні 1267-ге тең екендігі айтылады, одан 1844 жылды (Бабтың жариялану жылы) шығаруға болады.
There have been attempts to give numerological interpretations. Loth (1888) suggested a connection to Gematria. Rashad Khalifa (1974) claimed to have discovered a mathematical code in the Qur'an based on these initials and the number 19, namely the Quran code or known as Code 19. According to his claims, these initials occur throughout their respective chapters in multiples of nineteen. The number 19 is directly mentioned in the 30th verse of Surah Al Muddaththir to refer to the 19 keeper angels of Hell. The Báb used the muqaṭṭaʿāt in his Qayyúmu'l Asmáʼ. He writes in an early commentary and in his Dalá'il i Sab'ih (Seven Proofs) about a hadith from Muhammad al Baqir, the fifth Shiʻi Imam, where it is stated that the first seven surat's muqaṭṭaʿāt have a numerical value of 1267, from which the year 1844 (the year of the Báb's declaration) can be derived.
Мистикалық
Суфизмде әрпілерге мистикалық мән беру дәстүрі бар. Суфизм мектептері арасында егжей-тегжейі әртүрлі; суфизм дәстүрі әдетте әріптерді Құдайдың тоқсан тоғыз есімінің кеңейтілуі ретінде қарастырады, ал кейбір авторлар жеке әріптерге нақты «жасырын» мағыналар береді. 1857–58 жылдары Бахаи дінінің негізін қалаушы Бахаулла өзінің «Жекеленген әріптерге түсіндірме» (Tafsír i Hurúfát i Muqattaih, сондай-ақ Lawh i Áyiy i Núr, Нұр аятының тақташасы) атты еңбегін жазды. Онда ол Құдайдың әріптерді қалай жаратқанын баяндайды. «Қара көз жасы» алғашқы қаламнан «Айқын, қардай ақ тақташаға» құлап түсті, осы арқылы нүкте пайда болды. Содан кейін нүкте Алифке (тік сызық) айналды, ол қайтадан өзгертілді, содан кейін Мукаттаат пайда болды. Бұл әріптер кейін ажыратылды, бөлінді, содан кейін қайтадан жиналып, біріктірілді, жаратылыстың «аты мен қасиеттері» ретінде пайда болды. Бахаулла «алиф, лам, мим» әріптеріне түрлі түсіндірмелер береді, көбінесе Алла, уәлилік (қамқорлық) және Мұхаммед пайғамбарлық (нубуа) туралы. Ол Алланың барлық әлемдеріндегі алифтің орталық рөлін баса көрсетеді.
Sufism has a tradition of attributing mystical significance to the letters. The details differ between schools of Sufism; Sufi tradition generally regards the letters as an extension to the ninety nine names of God, with some authors offering specific "hidden" meanings for the individual letters. In 1857–58, Baháʼu'lláh, founder of the Baháʼí Faith, wrote his Commentary on the Isolated Letters (Tafsír i Hurúfát i Muqattaih, also known as Lawh i Áyiy i Núr, Tablet of the Light Verse). In it, he describes how God created the letters. A black teardrop fell down from the Primordial Pen on the "Perspicuous, Snow white Tablet", by which the Point was created. The Point then turned into an Alif (vertical stroke), which was again transformed, after which the Muqatta'at appeared. These letters were then differentiated, separated and then again gathered and linked together, appearing as the "names and attributes" of creation. Baháʼu'lláh gives various interpretations of the letters "alif, lam, mim", mostly relating to Allah, trusteeship (wilayah) and the prophethood (nubuwwah) of Muhammad. He emphasizes the central role of the alif in all the worlds of God.
Ән айту
Девин Дж. Стюарт әріптердің мәтін үшін маңызды екенін, олар рифма мен ырғақты құратынын айтады, бұл сиқырлау, дұға жасау немесе мистикалық нәрселермен байланысты әндерге ұқсас.
Devin J. Stewart argues the letters are integral to the text and establish a rhyme and a rhythm, similarly to rhyming chants such as, intended to introduce spells, charms or something connected to the supernatural.