Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Рюкока – жапондық музыка жанры. Бастапқыда бұл термин жапон тілінде «танымал музыканың» кез келген түрін білдіретін және Эдо дәуірінің коммерциялық музыкасына қолданылатын хайариутаның қытайша оқуы. Сондықтан, Хэйан дәуірінде император Го-Сиракава қолдаған имаё – бұл рюкоканың бір түрі. Алайда, бүгінде рюкока 1920 жылдардың соңынан 1960 жылдардың басына дейінгі жапондық танымал музыканы білдіреді. Рюкоканың кейбір бастаулары батыс классикалық музыкасынан қалыптасқан. Рюкока ақырында екі жанрға бөлінді: энка және поппусу. Энкадан айырмашылығы, классикалық рюкока әндері кобуши әдісін қолданбады. Рюкока легато қолданды. Бин Уэхара мен Йосио Табата қазіргі заманғы кобуси әнінің негізін қалаушылардың бірі саналады. Көптеген композиторлар мен әншілер рюкока саласында ресми наградаларға ие болды; Ичиро Фудзияма және композиторлар Масао Кога мен Рёичи Хаттори кейінгі жылдары Халықтың құрметті сыйлығын алды. Энка рюкокадан бөлініп шықса да, соңғы жанрдың көптеген әншілері оның стильдік мұрагеріне қарсы күшті наразылық білдірді. 1981 жылғы сұхбатта Норико Авайя: «Мен энканы естіген сайын, музыкадан қашықтауым керек, себебі мен құсуды сезінемін» деді.
Ryūkōka ([[wikt:流行) is a Japanese musical genre. The term originally denoted any kind of "popular music" in Japanese, and is the sinic reading of hayariuta, used for commercial music of Edo Period. Therefore, imayō, which was promoted by Emperor Go Shirakawa in the Heian period, was a kind of ryūkōka. Today, however, ryūkōka refers specifically to Japanese popular music from the late 1920s through the early 1960s. Some of the roots of ryūkōka were developed from Western classical music. Ryūkōka ultimately split into two genres: enka and poppusu. Unlike enka, archetypal ryūkōka songs did not use the kobushi method of singing. Ryūkōka used legato. Bin Uehara and Yoshio Tabata are considered to be among the founders of the modern style of kobushi singing. Many composers and singers of ryūkōka went on to earn official distinctions; Ichiro Fujiyama and composers Masao Koga and Ryoichi Hattori received the People's Honour Award in later years. Although enka branched off from ryūkōka, many singers of the latter genre proclaimed strong disdain for its stylistic descendant. In a 1981 interview, Noriko Awaya said "Whenever I hear enka, I have to get away from the music because I feel like vomiting."
1914-1927: Шығуы
1914 жылы Сумако Мацуидің Синпей Накаяма жазған "Катюша әні" Жапониядағы "Қайта тірілу" туындысының тақырыбы ретінде пайдаланылды. Әннің пластинкасы 20 000 дана сатылды. Бір теория бойынша, бұл алғашқы риукока әні, ол Хогетсу Шимамураның тапсырысымен жасалған: "жапон халық музыкасы мен батыс музыкасының арасындағы мелодия". Дегенмен, enka (演歌師) деп аталатын көше музыканттары Шова дәуірінің басында "Виктор компаниясы" сияқты жазба компаниялары әндер шығара бастағанға дейін танымал болды. Мацуи Шимамураның қайтысынан кейін өмірден қол үзгенімен, Накаяма музыкасын дамытуды жалғастырды. Оның мансабында 1921 жылы жарық көрген "Теру теру бозу" сияқты 3000-ға жуық ән жазды. Накаяма жапондық дәстүрлі музыканы негізгі күшпен нотаға түсіру стиліне көшірді. Оның 1921 жылғы "Sendō Kouta" (船頭小唄) әні кейіннен әртүрлі әншілермен қайта орындалды, бірақ ең алдымен скрипкадағы enka шебері Сюньё Тоттори (鳥取春陽) оркестрмен бірге орындауымен танымал болды. Бұл әнде қолданылған пентатоникалық гамма "төртінші және жетінші сатысы жоқ минор гаммасы" болды. Алайда, дәстүрлі жапон музыкасы тең темпераментті қабылдамағандықтан, гаммаға негізделген музыкада аккордтар мен гармонияны беру қиын болды. Накаяманың әндері жапон халық музыкасы – миньёға негізделген, бірақ сонымен қатар батыс музыкалық стилін де қабылдады. Сондықтан оның музыкасы "Шин Миньё" (新民謡) деп аталды.
In 1914, Sumako Matsui's song "Katyusha's song", composed by Shinpei Nakayama, was used as a theme of the rendition Resurrection in Japan. The record of the song sold 20,000 copies. One theory holds that this was the first ryūkōka song, which was made by Hogetsu Shimamura's order: "the tune between Japanese popular folk music and Western music". However, street performers called enka (演歌師) had been popular until record labels such as the Victor Company of Japan began to produce songs in the early Shōwa period. Although Matsui committed suicide after Shimamura's death, Nakayama continued to develop his music. During his career, he composed about 3,000 songs such as the 1921 song "Teru teru bozu". Nakayama transferred Japanese traditional music to staff style by main force. His 1921 song Sendō Kouta (船頭小唄) was later covered by various singers, but was at first best known for being covered by violin enka shi Shunyo Tottori (鳥取春陽) featuring Orchestra. The pentatonic scale used in this song was "Minor scale without forth and seventh degree". However, the music based on the scale had difficult in presenting chord and harmony because traditional Japanese music didn't adopt equal temperament. Nakayama's songs were based on Japanese folk music called min'yō, but also adopted Western musical style. Therefore, his music was called "Shin Min'yō" (新民謡).
1931-1937: Халықтың көбейуі
Елдің алғашқы ірі жұлдыздарының бірі әнші Ичиро Фудзияма және композитор Масао Кога болды. Кога батыс джазы мен жапондық додоицудың бірігуін бастауға тырысты. Фудзияманың 1931 жылы жазған "Sake wa Namida ka Tameiki ka" (酒は涙か溜息か) әнін Кога жазған, ол Жапонияда үлкен хит болды. Бұл ән Фудзияманың ән салған және Коганың гитарада ойнаған өнерінің үйлесімін тудырды. Дегенмен Фудзияма Токио музыка мектебінде батыс классикалық музыкасына маманданған элиталық студент еді. Рюкока әндері көбінесе "Эро Гуро Нансенсу" тақырыптарын қамтыды. Сол кезде мектеп риукоканы жаман қалып деп санағандықтан Фудзияма бір рет мектептен шеттетілді, бірақ мектеп профессоры Клаус Прингсхайм аға Фудзияманың қуылмауына қарсы болғандықтан ол мектептен шығарылмады. Кацутаро мен Иссей Мисима "Токио Ондо" әнін дуэт ретінде жазды. Әнді Синпей Накаяма жазған және 1933 жылы жарық көрген. "Tokyo Ondo" синглі 1,200,000 дана сатылды. Фудзияма батыс классикалық әндерін орындағанда, бұл әндер "кайокёку" деп аталды, бірақ "кайокёку" термині NHK-да риукоканың тағы бір атауы ретінде қолданыла бастады. Басында Кога Фудзиямамен жақсы қарым-қатынаста болды, бірақ олар бір-бірінен алыстады, себебі Кога "жапон" музыкасын іздеді. Ал Йоши Фудзивара риукокадан өзін мүлдем шектеді және 1934 жылы Фудзивара операсын құрып, жапон операсының негізін қалады. Сопрано әншісі Норико Авайя да риукока әнін шырқады, бірақ Тойо музыка мектебі бір кезде оның бітіруін жойды. Оны "Блюз патшайымы" деп атады, бірақ "блюз" термині әннің атауы ғана еді. Косеки 1937 жылы шыққан "Роэй но Ута" (露営の歌) әнін жазды. Ән B-жағында болғанымен, 600,000 дана сатылды. 1937 жылы шыққан "Aikoku Kōshinkyoku" (愛国行進曲) әнінің 1,000,000 данасы сатылды. Алайда, Рёичи Хаттори сияқты жапон джаз музыканттары соғыс әндерін жазуға құлшыныс танытпады. Оның ұлы Кацухиса Хаттори ол ұлтшыл емес екенін және жапондық соғыс әндері музыкалық жағынан энка болғандықтан, тіпті олар соғыс әндерін жасағысы келсе де, техникалық тұрғыдан оларды жасай алмайтынын мәлімдеді. Тынық мұхит соғысы басталғаннан кейін көптеген соғыс әндері жасалса да, Нобору Кирисима мен Акико Футаба орындаған "Kōgen no Tsuki" (高原の月) лирикалық ән ретінде танымал болды. Соғыс аяқталуға жақын болғанда, тақырыптарда Ату шайқасы, Гуадалканал операциясы және Маршалл аралдары операциясы сияқты қорқынышты оқиғалар бейнеленді. Соғыстан кейін, соғыс кезіндегі әндер тіпті Жапонияда да тарихи маңыздылығына қарамастан, тыйым салынған әндер ретінде қарастырылды. Соғыстан кейін, Нагано префектурасында Гёкуон хабарын естіген Таро Шоджиге оның көптеген әндерін орындауға тыйым салынды, өйткені олар ұлтшылдық деп саналды. 1944 жылы Шанхайға көшіп келген Рёичи Хаттори соғыстан кейін жапондық поппусу музыкасын дамытуға үлес қосты. Ол 1949 жылы "Kappa Boogie Woogie" әнімен дебют жасады. Хатторидің "Аой Санмяку" (青い山脈) атты әні, оны Ичиро Фудзияма мен Мицуэ Нара орындады, Жапониядағы соғыстан кейінгі жылдары үлкен хитке айналды. "Нагасаки но Кане" Такаси Нагайдың "Нагасаки қоңырауы" кітабына негізделген әнді Фудзияма 1949 жылы орындады. Фудзияма 1951 жылы "Нагасаки но Кане" әнімен 1-ші Кохаку Ута Гассендегі барлық әншілердің соңғы әншісі болды. Чиеми Эри 1952 жылы дебют жасады, ал Изуми Юкимура 1953 жылы дебют жасады. Фудзияма 1954 жылы NHK телеарнасына ауысып, өзінің бастапқы стиліне – классикалық музыкаға оралды. Ол "Hotaru no Hikari" концертімен Кохаку Ута Гассенде дирижер болып қызмет етті.
Some of the country's first major stars were singer Ichiro Fujiyama and composer Masao Koga. Koga attempted to initiate fusion of Western jazz and Japanese dodoitsu. Fujiyama's 1931 song "Sake wa Namida ka Tameiki ka" (酒は涙か溜息か), composed by Koga, became a major hit in Japan. This song created a fusion of Fujiyama's crooning and Koga's guitar play. However, Fujiyama was an elite student, who specialized Western classical music in the Tokyo Music School. Ryūkōka songs often dealt with the "Ero Guro Nansensu" things. Since his school regarded ryūkōka as bad form at that time, Fujiyama was once suspended from the school, though Fujiyama was not dismissed from the school because Klaus Pringsheim Sr., a professor of the school, opposed the proposal of Fujiyama's expulsion. Katsutaro and Issei Mishima recorded duet song "Tokyo Ondo". The song was composed by Shinpei Nakayama and was released in 1933. The single "Tokyo Ondo" sold 1,200,000 copies. When Fujiyama sang Western classic lied songs, those songs were called "kayōkyoku", but the term "kayōkyoku" went on to be used as another name of ryūkōka in NHK. At first, Koga was a good co worker for Fujiyama but they moved apart from each other because Koga sought "Japanese" music. On the other hand, Yoshie Fujiwara drew a clear line between him and ryūkōka and established the Fujiwara Opera in 1934, launching the establishment of Japanese Opera. Soprano singer Noriko Awaya also sang ryūkōka, but the Toyo Music School once annulled her graduation. She was called "Queen of Blues", though term "blues" was just a song title. Koseki composed Roei no Uta (露営の歌) released in 1937. Although the song was a B side song, it sold 600,000 copies. The 1937 song Aikoku Kōshinkyoku (愛国行進曲) sold 1,000,000 copies. However, Japanese jazz musicians such as Ryoichi Hattori seemed to be vigorless to compose war songs. His son Katsuhisa Hattori claimed that he was not an antinationalist and he technically were hardly not able to compose war songs even if they wanted to make those because Japanese war songs were musically enka. Although many war songs were made after the beginning of the Pacific War, "Kōgen no Tsuki" (高原の月), sung by Noboru Kirishima and Akiko Futaba, became popular as a lyrical song. When the war was nearing an end, the theme included frightful spectacles such as the Battle of Attu, Guadalcanal Campaign and Marshall Islands Campaign. After the war, the songs during the war have been regarded as a taboo even in Japan despite those historical importance. After the war, Taro Shoji, who heard the Gyokuon hōsō in Nagano Prefecture, was once banned from singing many of his songs because those were regarded as nationalistic. Ryoichi Hattori, who moved to Shanghai in 1944, contributed to advancing Japanese poppusu music after the war. She made her debut with song "Kappa Boogie Woogie" in 1949. Hattori's composed song "Aoi Sanmyaku" (青い山脈), which was sung by Ichiro Fujiyama and Mitsue Nara, became a major hit in the early post war years in Japan. "Nagasaki no Kane", based on Takashi Nagai's book The Bells of Nagasaki, was sung by Fujiyama in 1949. Fujiyama became the final singer of all singers at the 1st Kōhaku Uta Gassen with "Nagasaki no Kane" in 1951. Chiemi Eri debuted in 1952 and Izumi Yukimura debuted in 1953. Fujiyama moved to NHK in 1954 and returned to his original style―classical music. He went on to become a conductor for "Hotaru no Hikari" at the Kōhaku Uta Gassen.
1955-1963 жж.: Музыканың өзгеруі
Хибари Мисора, Хачиро Касуга, Мичия Михаси және Чиёко Шимакура сияқты жаңа әншілер ескі әншілер танымалдылығы төмендеген кезде танымал болды. Сол шақта жапон композиторлары Тору Фунамура мен Минору Эндоның "Энка", Тадаси Йошиданың "Муд Каё", Хачидай Накамура мен Хироси Миягаваның "Джаз" сияқты өз жанрларын қалыптастырды. Әнді Риукю аралдарынан келген Масанобу Токучи жазған. Фунамураның композициясымен жазылған Касуганың 1955 жылғы "Wakare no Ipponsugi" әні де хитке айналды. Фунамура сонымен қатар Мичия Михашидің 1955 жылғы "Аноко Га Наитеру Хатоба" әнін жазды. Риокиоку әншілері Харуо Минами мен Хидео Мурата жапондық танымал музыкасына қосылды. Хачиро Касуга, Мичия Михаси және Хидео Мурата кейіннен энка деп аталатын жанрды қалыптастырды. Сакамотоның 1961 жылғы "Ue o muite arukō" синглі, Накамураның туындысы, Жапонияда үлкен сәттілікке жетті. Ал Хидео Муратаның 1961 жылғы "Ошо" (王将) синглін Тору Фунамура жазған, ол Жапонияда бір миллионнан астам дана сатылды. 1962 жылдың 5 маусымында Сабуро Китадзима "Бунгача Буши" синглімен дебют жасады. Фунамура 1962 жылы Китадзиманың "Намида Буне" (なみだ船) әнін жазды. Хироси Миягава "The Peanuts" тобының 1962 жылғы "Furimukanaide" әнін жазды. "The Peanuts" тобы "Mothra's Song" әнін де орындады, ал оның авторы – Юдзи Косеки. 1963 жылдың маусым айында Сакамотоның "Ue o muite arukō" әні "Sukiyaki" деген атаумен АҚШ-тың Billboard Hot 100 хит-парадының бірінші қадамына көтерілді. 1963 жылы Китадзиманың "Guitar Jingi" (ギター仁義) және Кадзуо Фунакидің "Koko San Nen Sei" (高校三年生) әндері де танымал болды. Екі әнді де Минору Эндо жазған. Хаши мен Фунаки жастар музыкасының әншілері болды, олар "Сейшон Каё" (青春歌) деп аталатын жаңа жанрды жасады. Китадзима алғаш рет 1963 жылдың 31 желтоқсанында Kōhaku Uta Gassen бағдарламасына қатысты. 14-ші Kōhaku Uta Gassen бағдарламасының көрермендер үлесі 1963 жылы 81,4%-ға жетті. Кога сонымен қатар Хибаридің 1966 жылғы "Kanashii Sake" (悲しい酒) әнінің түпнұсқа композиторы болды. Оның "Кога мелодиясы" деп аталатын музыкасы қазіргі заманғы энканың негізіне айналды және ол "заманауи энканың әкесі" ретінде танылды. Ал Хачидай Накамура Джоннилердің 1964 жылы шыққан "Wakai Namida" әнін де жазды. Жапондық гитарист Юдзо Каяма әнші ретінде 1965 жылы шыққан "Kimi to Itsumademo" әнін жазды. 1966 жылы британдық рок-тобы The Beatles Жапонияға сапар шегіп, Ниппон Будоканда концерт берді. Дәстүрлі стильді бұзу мақсатымен Group Sounds тобының The Blue Comets тобының 1966 жылғы "Aoi Hitomi" (青い瞳) әні, бастапқыда ағылшын тілінде шығарылғаннан кейін, жапон тілінде жарық көрді. 1966 жылы джаз музыканты Хисаси Морияманың қызы, фольклор әншісі Рёко Морияма "Kyō no Hi wa Sayōnara" (今日の日はさようなら) атты хит әнін шығарды. The Blue Comets тобының "Blue Chateau" әні 1967 жылы Жапония рекордтық сыйлығының гран-при сыйлығына ие болды. The Folk Crusaders тобының 1967 жылғы "I Only Live Twice" әні де жапондық танымал музыкаға үлкен әсер етті. "Kayō Pops" (歌謡ポップス) деп аталатын жаңа музыкалық қозғалыс, сондай-ақ Айуми Ишиданың 1968 жылғы "Blue Light Yokohama" әнінің сәттілігі, Кёхей Цуцумидің туындысы. Топтық дыбыстар 1960 жылдардың аяғында Жапонияда танымалдылығын жоғалтты. Содан кейін Group Sounds 1970 жылдары жапондық андеграунд рок музыкасында "New Rock" арқылы ығыстырылды. Жапондық рок-тобы Happy End қазіргі J-поптың прототипіне айналды. Микки Кертис 1969 жылы Ұлыбританияда "Samurai" рок-тобын құрды, кейіннен "Carol" жапондық тобын іздестірді, оның жетекшісі Еикичи Язава болды.
New singers such as Hibari Misora, Hachiro Kasuga, Michiya Mihashi and Chiyoko Shimakura became popular when old singers became unpopular. Around that time, Japanese composers went on to establish their own genres such as Toru Funamura and Minoru Endo's "Enka", Tadashi Yoshida's "Mood Kayō", and Hachidai Nakamura and Hiroshi Miyagawa's "Jazz". The song was composed by Masanobu Tokuchi, who came from the Ryukyu Islands. Kasuga's 1955 song "Wakare no Ipponsugi", composed by Funamura, also became a hit song. Funamura also composed Michiya Mihashi's 1955 song "Anoko Ga Naiteru Hatoba". Ryōkyōku singers such as Haruo Minami and Hideo Murata joined Japanese popular music. Hachiro Kasuga, Michiya Mihashi and Hideo Murata went on to form their genre later called enka. Sakamoto's 1961 single "Ue o muite arukō", composed by Nakamura, became a major hit in Japan. On the other hand, Hideo Murata's 1961 single "Ōsho" (王将), composed by Toru Funamura, sold over one million copies in Japan. On June 5, 1962, Saburō Kitajima made his debut with the single "Bungacha Bushi." Funamura composed Kitajima's 1962 hit song "Namida Bune" (なみだ船). Hiroshi Miyagawa composed The Peanuts' 1962 song "Furimukanaide." The Peanuts also sang "Mothra's Song". The song was composed by Yuji Koseki. In June 1963, Sakamoto's "Ue o muite arukō" reached the number one position in the U. S. Billboard Hot 100 under its alternative title "Sukiyaki". In 1963, Kitajima's song "Guitar Jingi" (ギター仁義) and Kazuo Funaki's song "Koko San Nen Sei" (高校三年生) also became popular. Both songs were composed by Minoru Endo. Hashi and Funaki became singers for youth music, making a new genre called "Seishun Kayō" (青春歌謡). Kitajima took part in the Kōhaku Uta Gassen for the first time on December 31, 1963. The audience share of the 14th Kōhaku Uta Gassen reached 81.4% in 1963. Koga was also an original composer of Hibari's 1966 cover song "Kanashii Sake" (悲しい酒). His music, called "Koga melody", became a base of modern enka and he became known as "the father of modern enka". On the other hand, Hachidai Nakamura also composed the Johnnys' 1964 debut single "Wakai Namida." Japanese guitarist Yūzō Kayama also produced his 1965 hit song "Kimi to Itsumademo" as a singer. British rock band The Beatles visited Japan and had a concert at the Nippon Budokan in 1966. With the aim of breaking the traditional style, Group Sounds band The Blue Comets' 1966 song "Aoi Hitomi" (青い瞳), originally released as an English song, was released as a Japanese song. In 1966, folk singer Ryoko Moriyama, a daughter of jazz musician Hisashi Moriyama, also released hit song "Kyō no Hi wa Sayōnara" (今日の日はさようなら). The Blue Comets' song "Blue Chateau" won the grand prix award at the Japan Record Award in 1967. The Folk Crusaders' 1967 song "I Only Live Twice" also had a big impact on Japanese popular music. New musical movement called "Kayō Pops" (歌謡ポップス) also a string of hits such as Ayumi Ishida's 1968 song "Blue Light Yokohama", composed by Kyohei Tsutsumi. Group Sounds became unpopular in the late 1960s in Japan. Then, Group Sounds was displaced by "New Rock" in Japanese underground rock music around 1970. Japanese language rock band Happy End became one of prototypes of modern J pop. Mickey Curtis formed rock band "Samurai" in 1969 in U. K. and later scouted the Japanese band "Carol" in which leader was Eikichi Yazawa.
Мұра
Сол кезеңде Рёичи Хатторидің батыс стиліндегі музыкасының бір бөлігі Жапонияның батыс стиліндегі классикалық музыкасында сақталды және 2000-ші жылдары жаңаша бағаланды. Оның құрметіне арналған альбом 2007 жылдың 17 қазанында шықты. Альбомға Хидеаки Токунага ("Wakare no Blues"), Казумаса Ода ("Suzhou Nocturne"), Масахару Фукуяма ("Tokyo Boogie woogie") және Токио Ska Paradise Orchestra ("Aoi Sanmyaku") сияқты түрлі музыканттар қатысты. Альбом жапондық Oricon апталық альбом тізімінде оншы орынға дебют жасады.
A part of Ryoichi Hattori's Western style music during that period remained in Western style classical music of Japan and was transvalued in 2000s. His tribute album was released on October 17, 2007. Various musicians such as Hideaki Tokunaga (for "Wakare no Blues"), Kazumasa Oda (for "Suzhou Nocturne"), Masaharu Fukuyama (for "Tokyo Boogie woogie") and Tokyo Ska Paradise Orchestra (for "Aoi Sanmyaku") took part in the album. The tribute album debuted at the number ten position on the Japanese Oricon weekly album charts.