Мэри Джейн Келли: Джек Риппердің соңғы құрбаны

Кіріспе

Қаза тапқан Мэри Джейн Келли (– 9 қараша 1888 ж.), Мари Жанет Келли, Фейр Эмма, Джинджер, Дарк Мэри және Блэк Мэри деп те аталады. Ғалымдар оны әйгілі аты-жөні белгісіз сериялық кісі өлтіруші Джек Жіккіштің соңғы құрбаны деп санайды, ол 1888 жылдың тамыз айының соңынан қараша айының басына дейін Лондонның Уайтчепел және Спитальфилдс аудандарында кем дегенде бес әйелді өлтірді. Келли қайтыс болған кезде ол шамамен 25 жаста болған, проституциямен айналысып, салыстырмалы кедейлікте өмір сүрген. Басқа төрт "Жіккіштің" құрбандарынан айырмашылығы – олардың барлығы да сыртта өлтірілген және мүшелері бірнеше минуттың ішінде қиылыстырылуы мүмкін болған – Келли жалғыз, қарапайым жабдықталған бөлмесінде, 13 Миллерс-Корт мекенжайында өлтірілді, бұл оның өлтірушісіне денесін теріп-тоғытуға және мүшелеуге көп уақыт берді. Келлидің денесі "Жіккіштің" құрбандарының арасында ең көп зақымдалған, оның мүшелеріне шамамен екі сағат кеткен.

Ерте өмір

Басқа төрт белгілі Жіберілген құрбандармен салыстырғанда, Мэри Келлинің тегі анық емес және құжаттастырылмаған, сондай-ақ осы ақпараттың көп бөлігі шындыққа жатпауы мүмкін. Келли өмірінің басындағы көптеген мәліметтерді өзі ойлап тапқан болуы мүмкін, себебі оны растайтын құжатты дәлелдер жоқ, бірақ оған қарсы дәлелдер де табылмаған. Джозеф Барнетт, оның өлтірілуіне дейін соңғы рет бірге тұрған адамы, Келли оған 1863 жылы Ирландияның Лимерик қаласында туғанын айтқанын мәлімдеді, бірақ ол қаланың өзіне, әлде округіне қатысты ма екені белгісіз, ал отбасы оның бала кезінде Уэльске көшіп кеткен. Келли бір танысына ата-анасы одан бас тартқанын айтқан, бірақ ол әпкесімен жақын қарым-қатынаста болған. Ол Барнеттке отбасының орташа дәулетті болғанын сипаттады, ал ол және Келлидің бұрынғы үй иесі, миссис Карти, Келлидің "жақсы жағдайдағы" отбасынан шыққандығын айтты. Барнетт Келлидің әкесінің аты Джон Келли екенін және ол Кернарфоншир немесе Кармартенширдегі темір зауытында жұмыс істегенін хабарлады. Сондай-ақ Барнетт Келлидің жеті ағасы және кем дегенде бір апасы болғанын еске алды. Генри есімді ағасы Шотландия гвардиясының 2-ші батальонында қызмет еткен. Оның үй иесі Джон Маккарти да Келлидің Ирландиядан сирек хат алатынын мәлімдеді. Карти Келлиді "тамаша білімді және еңбегі зейінге толы суретші" деп сипаттады. Алайда Келлинің өлімі бойынша тергеу кезінде Барнетт сот тергеушісіне оның өлтірілуіне дейін бірнеше ай бойы Вайтчапельдегі кісі өлтірулер туралы газет хабарларын оқып беруін жиі сұрағанын айтты, бұл оның сауатсыз болғанын көрсетеді. 1888 жылдың қарашасынан бастап газеттерде Келлидің "Мэри Маккарти" деп аталғаны жазылған, бұл оның қайтыс болған кездегі үй иесінің тегімен немесе 1886 жылға дейін бірге тұрған бұрынғы үй иесінің тегімен шатасуы мүмкін.

Сыртқы келбеті

Келлидің шашы сары немесе қызыл болғандығы айтылады, бірақ оның "Қара Мэри" деген лақап аты шашының қара болғанын көрсетеді. Көздері көк түсті еді. Кейбір адамдар Келлиді "Әдемі Эмма" деп білген, бірақ бұл лақап шашының түсіне, терісіне, сұлулығына немесе басқа да қасиеттеріне байланысты ма екені белгісіз. Заманауи газеттердің кейбіреулері оның шашы үшін "Жибек" деп атағанын хабарлайды (бірақ мұнда да пікірлер келіспейді, сондықтан шаштың түсі күлді сарыдан қара қоңырға дейін сипатталады). Сол кездегі мәліметтер бойынша Келлидің бойы 5 фут 7 дюйм (1.70 метр) шамасында болған. Детектив Уолтер Дью өзінің өмірбаяндық еңбегінде Келлиді жақсы білгенін айтады. Ол оны "өте тартымды" және "әдемі, кеудесі тоқ қыз" деп сипаттаған. Дьюдің сөзіне қарағанда, ол әрқашан таза ақ алжапқыш киген, бірақ бас киім таққан емес. Метрополитен полициясының сэр Мелвилл Макнагтен (Келлинің өлімінен бұрын оны көрмеген) сол кездегі стандарттар бойынша оның "құнды жеке қасиеттері" болғанын хабарлаған. 1888 жылғы 10 қарашадағы "Дейли телеграф" газетінде ол "ұзын бойлы, жіңішке, ақшыл, таза бетті, тартымды келбетті" деп сипатталған.

Неке

Келли шамамен 1879 жылы 16 жасқа толған кезде, Дейвис немесе Дейвис атымен танымал көмір шахташысына үйленгені айтылады. Ол екі-үш жылдан кейін шахтада болған жарылыста қаза тапты. Қаржылық қолдауы болмағандықтан Келли Кардиффке көшіп, туысымен бірге тұрды. Келлидің Кардиффте болғандығын растайтын заманауи құжаттар жоқ болғанымен, оның өміріндегі осы кезеңде ол жезөкшелікпен айналыса бастағаны саналады, мүмкін туысы оны осы кәсіпке баулыған болуы мүмкін. Оңтүстік Уэльс полициясының тізілімінде Келлинің жезөкшелік үшін тұтқындалғаны туралы мәлімет жоқ.

Шығыс шет

1885 жылы Келли қысқа мерзімге Лондонның Солтүстік кеуі маңындағы пансионда миссис Букимен бірге тұрды. Ол Букимен бірге болған уақытта екеуі Кнайтсбриджде тұратын француз әйелінің үйіне барып, Келлиге тиесілі қымбат көйлектер салынған қорапты қайтаруды талап еткені белгілі. Бұл мәлімет Келлинің Ист-Эндке құлай бастауы өте жылдам болғанын және оның сатып алушының кек алуынан қашуға тырысуының нәтижесі болуы мүмкін екенін көрсетеді. Сондай-ақ, осы кезде Келли көп ішетін болған деп саналады. Букидің үйінен кеткен соң, Келли Бризерс-Хиллдегі Ратклиф шоссесінде миссис Картиде пансионда тұрды. Үй иесінің сөзіне қарағанда, Келли 1885 және 1886 жылдар аралығында оның үйінде тұрған, кейіннен миссис Карти онымен үйленетінін айтқан бір құрылысшымен бірге тұруға кеткен.

Джозеф Барнеттпен танысу

1886 жылға қарай Келли Спиталфилдс қаласындағы Траул көшесіндегі Кулидің қонақ үйінде тұрып жатқан еді. 1887 жылдың 8 сәуірінде ол 28 жастағы Джозеф Барнеттпен танысты.

Қарым-қатынас және үй-жай

Екі адам 9 сәуірдегі екінші кездесулерінде бірге тұруға келісті. Алғашқыда Барнетт пен Келли Джордж көшесінде, Коммерциялық көшеге жақын жерде тұрды. Кейін олар Литтл Патерностер Роу көшесіне жатаққа орналасты, бірақ жалдау ақысын төлемегені және мас күйде тәртіпсіздік жасағаны үшін көп ұзамай үйден қуылды. Содан кейін олар Брик-Лейнге жатақ алды, ал 1888 жылдың ақпан немесе наурыз айларында Дорсет көшесінен бір тарамдай орналасқан Миллер сотына көшіп кетті.

13 Миллер соты

1888 жылдың басында Келли мен Барнетт 13 Миллер сотына, Шпиталфилдс, 26 Дорсет көшесінің артында орналасқан кішкентай, жиһазы аз бір бөлмеге көшіп келді. Бұл бөлме бұрын 26 Дорсет көшесінің артқы бөлмесі болған және ағаш қабырғамен бөлінген. Осы бөлменің апталық жалдау ақысы 4 шиллинг 6 пенс болды. 13 Миллер соты – 12 футтық шаршы бөлме, ішінде төсек, үш үстел және бір орындық тұрды. Камин үстінде «Балықшының жесірі» суреті ілінген, ал төсектің астында кішкентай қалайы ванна болды. Екі әртүрлі өлшемдегі терезе аулаға қарады, онда қоқыс жәшігі мен мүлікке су жеткізетін кран орналасқан, ал есік тікелей 26 футтық қасқа жолға ашылып, Миллер сотын Дорсет көшесімен байланыстырды. Бұл есік түнгі уақытта есікке тікелей қарсы орналасқан газ шаммен жарықтандырылды. Келли есік кілтін жоғалтып, оның орнына есіктің жанындағы сынған терезеден қолын созып, сырттан құлыптап, ашқан. Келлидің досы және көршісі Лиззи Альбруктың айтуынша, 1888 жылға қарай Келли өмірінен "жалыққан" және «өкілдері тұратын» Ирландияға қайта оралуды қалаған. Кейінірек үй иесі Джон Маккарти еске алды: «Ол ішпегенде тыныш, ал ішкенде шулы әйел еді». Ішімдікке мас болғанда Келлидің ирланд әндерін айқайлағанын жиі еститін, бірақ мас күйінде айналасындағылармен ұрысқасып, тіпті оларды қорлап сөйлейтін, соның салдарынан оған «Қара Мэри» деген лақап ат қойылды. Барнетт 1888 жылдың шілдесінде ұрылық жасады деген күдікпен балық тасымалдаушы қызметінен босатылды. Осының нәтижесінде Келли қайтадан жезөкшелікке көшті. Барнетттің сөзіне сәйкес, ол «суық, қыстың қатал түндері» басқа жезөкшелерге өз бөлмесінде түнуге рұқсат берді, оларға баспана беруден бас тарта алмады. Бастапқыда Барнетт бұған төзімді болды, бірақ Келлимен «Джулия» деп танысқан жезөкшемен бөлме бөлісуіне байланысты дауласып қалды. Барнетт 30 қазан күні, Келли қайтыс болғанға дейін бір аптадан астам уақыт бұрын 13 Миллер сотын тастап, 24-25 Нью-стрит, Бишопсгейтте жатаққа орналасты. Дегенмен, 1-8 қараша аралығында Барнетт Келлиге күнделікті дерлік барып, кейде оған ақша берді.

In early 1888, Kelly and Barnett moved into 13 Miller's Court, a small, sparsely furnished single room at the back of 26 Dorset Street, Spitalfields. This room had once been the back parlour of 26 Dorset Street and was partitioned by a wooden wall. The weekly rent for this room was 4s 6d. Number 13 Miller's Court was a single twelve foot square room, with a bed, three tables and a chair. Above the fireplace hung a print of "The Fisherman's Widow", and a small tin bath was beneath the bed. Two irregularly sized windows faced the yard, in which the dustbin and water tap serving the property were located, and the door opened directly into the twenty six foot long arched passageway which connected Miller's Court with Dorset Street. This door was illuminated at night by a gas lamp located almost directly opposite the door to the property. Kelly had lost her door key, instead bolting and unbolting the door from outside by putting a hand through a broken window beside the door. According to Kelly's friend and neighbour, Lizzie Albrook, Kelly was "heartily sick" of the life she was leading by 1888 and wished to return to Ireland "where her people lived". Her landlord, John McCarthy, later recollected: "She was a very quiet woman when sober but noisy when in drink." When drunk, Kelly would often be heard singing Irish songs, although when intoxicated, she would often become quarrelsome and even abusive to those around her, which earned her the nickname "Dark Mary". Barnett lost his employment as a fish porter in July 1888, reportedly due to committing theft. As a result, Kelly again resorted to prostitution. According to Barnett, she began to allow other prostitutes to sleep in their room on "cold, bitter nights" as she did not have the heart to refuse them shelter. Initially, Barnett was tolerant of this until he and Kelly quarrelled over her sharing the room with a prostitute he knew only as "Julia". Barnett subsequently left 13 Miller's Court on 30 October, more than a week before her death, taking lodgings at 24–25 New Street, Bishopsgate. Nonetheless, between 1 and 8 November, Barnett visited Kelly on an almost daily basis, occasionally giving her money.

8 қараша

Барнетт Келлиге соңғы рет 8 қараша күні сағат 19:00 мен 20:00 аралығында барды. Ол оны Мария Харви есімді досының қосылысында тапты. Барнетт мүлікте ұзақ қалмады және оған ақшасы болмағаны үшін кешірім сұрады. Ол да, Харви де шамамен бір уақытта Миллер сотынан кетіп қалды. Барнетт өз жатақханасына қайтып келді, онда ол басқа тұрғындармен карта ойнады және шамамен сағат 12:30-да ұйықтап қалды. Барнетт Миллер сотынан кетер алдында Лиззи Альбрук та Келлиге келді. Кейін ол Келлинің сабаз болғанын есіне алды, және ол оған айтқан соңғы сөздерінің бірі: "Не істесең де, жамандыққа бой алмай, мен сияқты болма" деген еді. Кешкісін Келли "Ten Bells" пабында Элизабет Фостер есімді әйелмен бір стакан ішіп алғаны белгілі. Кейінірек сол кеште Келли Дорсет көшесіндегі "Horn of Plenty" пабында екі танысымен бірге ішіп отырғаны көрілді. Миллер сотының 31 жастағы тұрғыны және жезөкше Мэри Энн Кокс, өзін "жесір және бақытсыз" деп сипаттады, Келлидің сағат 23:45-те мас күйінде және шамамен 36 жастағы, қызыл шашы бар, денелі бір ер адаммен үйге қайтып келгенін хабарлады. Бұл адам қара түсті федора киіп, қалың мұртты, бетінде дақтар болған және пиво құймасы ұстап жүрген. Кокс пен Келли бір-біріне жақсы түнді тіледі, Келли "Ән салам" деп қосты. Содан кейін Келли бұл адаммен бірге бөлмесіне кірді, ол есікті жапты, ал Кокс 5 Миллер сотындағы өз жатақханасына қайтып келді. Кейін Келли "Ананың қабірінен гүл" әнін айтып жатқаны естілді. Кокс түн ортасында жатақханасынан кеткенде де ән айтып тұрды, ал шамамен бір сағаттан кейін, сағат 1-де қайтып келгенде де ән естілді. Келлидің үстіндегі бөлмеде Элизабет Пратер тұрды. Ол сағат 1:30-да ұйықтап кеткенде, ән тоқтаған еді.

9 қараша

Жұмыссыз жұмысшы Джордж Хатчинсон, Келлиді білетін, екеуінің 9 қараша күні шамамен сағат 2-де Гүл және Дин көшесінде кездескенін, ал Келли одан алты пенс қарыз сұрағанын хабарлады. Хатчинсон өзінің ақшасын Ромфордта өткен күні жұмсап, мүсіркеушілікке түскенін айтты. Кейін ол Келли Траул көшесіне қарай басып бара жатқанда, оған шамамен 34-35 жастағы, "еврейлік сыртқы келбеті" бар бір ер адам жақындасқанын мәлімдеді. Хатчинсон бұл адамға күдікпен қарады, себебі Келли оны танығандай болған, бірақ бұл адамның шағын ауданда көзге түсетін бай келбеті оны күдікті етіп көрсетті. Ол екі адам оның қасынан өтіп бара жатқанда, "қалпағымен көзін жасырып, басын төмен салған" күйде, бетін Хатчинсоннан жасыруға тырысқан. Кейін Хатчинсон полицияға ер адамның ерекшеліктерін, тіпті кірпік түсіне дейін, таңғы сағат болғанына қарамастан, өте толық сипаттады. Ол Келли тұратын соттың қарама-қарсы көшеде олардың сөйлесіп жатқанын естігенін айтты; Келли өзінің сөмкесін жоғалтқаны туралы шағымданды, ал ол ер адам оған өзінің қызыл сүлгісін берді. Хатчинсон Келлидің: "Жарайды, жаным, келе бер. Саған жайлы болады", - дегенін естігенін мәлімдеді. Олар екеуі 13 Миллер сотына кірді, ал Хатчинсон олардың соңынан ерді. Ол оларды қайта көрмеді, шамамен сағат 2:45-те уақытын бақылады. Хатчинсонның көрсетуін ішінара Сара Льюис есімді кір жуатын әйел растады. Ол түнгі сағат 2:30-да 2 Миллер сотында тұратын достары, Кейлерлермен түндесу үшін аулаға қарай бара жатып, Британия пабының жанында тұрған екі-үш адамды байқады, олардың ішінде қара шашы бар, әдемі киінген жас жігіт әйелмен сөйлесіп тұрды. Екеуі де мас болған сияқты. Жақын жерде қарапайым киім киген, қалпағы жоқ жас әйел тұрды. Миллер сотының қарама-қарсы жағында Льюис ауланың кіреберісінде тұрған, "семіз және өте биік емес" бір ер адамды байқады, ол кіреберісті қадағалап тұрды. Льюис осы адамның қасынан өтіп бара жатып, ауланың ішінде мас әйелдің жанында тұрған бір ер адамды көрді. Льюис осы көріністердің уақытына қатысты нақты болды, себебі ол Спиталфилдс шіркеуінің сағатының соғысын есіне алды. Түнгі сағат 1-ден кейін Мэри Энн Кокс қайтадан бөлмесінен шықты. Ол шамамен таңғы сағат 3-те үйіне оралды. Кокс бұл уақытта Келлидің бөлмесінен ешқандай дыбыс естімегенін және жарық көрмегенін айтты, бірақ шамамен сағат 5:45-те біреудің үйден шығып кеткенін естігенін мәлімдеді.

Unemployed labourer George Hutchinson, who knew Kelly, reported the two had met at about 2 a. m. on 9 November on Flower and Dean Street and that Kelly asked him for a loan of sixpence. Hutchinson claimed to be broke, having spent his money in Romford the previous day. He later stated that as Kelly walked in the direction of Thrawl Street she was approached by a man of "Jewish appearance" and aged about 34 or 35. Hutchinson claimed he was suspicious of this man because, although Kelly seemed to know him, this individual's opulent appearance made him a suspicious character to be in the neighbourhood. The man had also made an obvious effort to disguise his features from Hutchinson by "[hiding] down his head with his hat over his eyes" as the two had passed him. Hutchinson later provided the police with an extremely detailed description of the man right down to the colour of his eyelashes despite it being the early hours of the morning. He reported that he overheard them talking in the street opposite the court where Kelly was living; Kelly complained of losing her handkerchief, and the man gave her a red one of his own. Hutchinson claimed that he then heard Kelly state: "Alright my dear, come along. You will be comfortable." She and the man walked into 13 Miller's Court, and Hutchinson followed them. He saw neither one of them again, laying off his watch at about 2:45 a. m.

Hutchinson's statement appears to be partly corroborated by a laundress named Sarah Lewis, who reported that as she walked towards the courtyard at 2:30 a. m. to spend the night with her friends, the Keylers, who resided at 2 Miller's Court, she had observed two or three people standing near the Britannia pub, including a respectably dressed young man with a dark moustache talking with a woman. Both appeared to be drunk. A poorly dressed and hatless young woman also stood nearby. Opposite Miller's Court, Lewis observed a "stout looking and not very tall" man standing at the entrance to the courtyard, observing the entranceway. As Lewis passed this man, she observed a man in the company of an obviously drunk woman further up the courtyard. Lewis was adamant as to the timing of these sightings as she recalled hearing the chiming of the Spitalfields Church clock. Shortly after 1 a. m., Mary Ann Cox again left her room. She returned to her home at approximately 3 a. m. Cox reported hearing no sound and seeing no light from Kelly's room at this time, although she thought she heard someone leaving the residence at about 5:45 a. m.

Өлтіру

Элизабет Пратер, Келлидің тікелей үстіндегі бөлмеде тұрған және мысығы мойнынан секіргеннен оянған, және Сара Льюис, 8-9 қарашада Миллер сотының 2-ші үйінде ұйықтаған, екеуі де таңғы сағат 3:30 мен 4 аралығында "Адам өлтірді!" деген әлсіз дауыс еститінін мәлімдеді, бірақ олар реакция жасамады, себебі Шығыс аймағында мұндай дауыстарды жиі естудің қалыпты жайт екенін айтты. Льюис бұл дауысты "бір ғана айқай. Мен оған мән бермедім" деп сипаттады. Ол ұйықтамағанын және түн бойы сот ішінде адамдардың қозғалысын естігенін жеткізді. Пратер шамамен сағат 5:30-да бөлмесінен шығып, "Тен Беллс" пабына ром ішуге барды. Ол ешқандай күдіс тудыратын нәрсе көрмеді.

Ашылу

1888 жылғы 9 қарашаның таңертеңі, жыл сайынғы Лорд-мэр күнінің тойлануы қарсаңында, Келлидің үй иесі Джон Маккарти, өзінің көмекшісі, бұрынғы солдат Томас Бойерді жалға алу үшін жіберді. Келлидің төлемдері алты аптаға кешігіп, 29 шиллинг қарызы болған. Сағат 10:45-тен кейін Бойер есігін қақты, бірақ жауап алған жоқ. Одан кейін ол тұтқаны бұруға тырысты, бірақ есік құлыпталғанын анықтады. Бойер кілт тесігінен қарады, бірақ бөлмеде ешкімді көре алмады. Терезелерді жауып тұрған муссолин матасы мен сынған терезе жақтауын бітеп тұрған киімдерді ығыстырып, Бойер бөлмеге кірді – төсекте Келлидің дененің көп бөлігі қиратылған күйде жатқанын көрді. Оның денесі табылғанға дейін үш және тоғыз сағаттың арасында қайтыс болған деп есептеледі. Бойер ашқан нәрсесі туралы Маккартиге хабарлау үшін жүгірді, ол алдымен оның айтқанын растады, содан кейін Бойерге Коммерциялық көшедегі полиция бөліміне хабарлауды тапсырды. Бойер полиция бөліміне жүгіріп келді, діңгектеп: "Тағы біреу. Жіберілген Джек. Қорқынышты. [Джон] Маккарти мені жіберді" деді, инспектор Уолтер Бекке. Бек Бойерді Миллер сотына ертіп барды және дереу полиция хирургі Джордж Багстер Филлипстің көмегін сұрады. Ол сондай-ақ аулаға кіруге немесе одан шығуға тыйым салатын бұйрық берді. Бек сонымен қатар кісі өлтіру туралы хабарды Скотланд-Ярдқа телеграф арқылы жеткізуді ұйымдастырды және ізге салғыш иттің көмегін сұрады. Оқиға орнында Уайтчепелдің H бөлімінен инспектор Томас Арнольд пен инспектор Эдмунд Рид, сондай-ақ Скотланд-Ярдтан Фредерик Абберлайн мен Роберт Андерсон болды. Олар қылмыс орнына сағат 11:30 мен 13:00 аралығында келді. Дорсет көшесінің екі басында 1000-нан астам адам жиналды, көптеген адамдар жаңалыққа наразылықтарын және ашуларын білдірді. Арнольд бөлмеге сағат 13:30-да кіруге бұйрық берді, себебі қылмыскердің ізін қан итінің көмегімен табу мүмкін емес деп есептелді. Инспектор Абберлайн Келлидің киімдерін өлтірушінің жарық беру үшін өртегенін ойлады, өйткені бөлмеде Келли 7 қарашада сатып алған бір ғана шам болды, ол бөлмеге жеткілікті жарық бермеді. Қылмыс орнының екі ресми суреті салынғаннан кейін Келлидің денесі Миллер сотынан Шордичтегі моргқа жеткізілді, онда оның денесі Джозеф Барнеттпен ресми түрде танылды, ол Келлидің денесін тек "құлағы мен көзінен" тани алды. Джон Маккарти да моргта денеге қарады және марқұмның Келли екеніне сенімді болды. Келлидің денесін тексеруге екі жарым сағат кетті. Томас Бонд пен Джордж Багстер Филлипс мәйітті тексерді. Филлипс пен Бонд оның өлімін тексеруге дейін шамамен 12 сағат бұрын деп есептеді. Филлипс кең ауқымды қиратуды жасауға екі сағат уақыт керек болды деп болжады, ал Бондтың мәйітті тексеру, қылмыс орны және содан кейінгі тексеруге қатысты ресми құжаттары: Филлипс Келлидің мойнына жасалған кесуден өлгенін және содан кейін қирату жасалғанын сенді. Бонд баяндамасында қолданылған пышақтың шамамен осындай ғарызды және кем дегенде осындай ұзын болғанын айтты, бірақ кісі өлтірушінің медициналық білімі немесе тәжірибесі болмағанын ойлады. Ол былай деп жазды:

On the morning of 9 November 1888, the day of the annual Lord Mayor's Day celebrations, Kelly's landlord, John McCarthy, sent his assistant, ex soldier Thomas Bowyer, to collect the rent. Kelly was six weeks behind on her payments, owing 29 shillings. Shortly after 10:45 a. m., Bowyer knocked on her door but received no response. He then attempted to turn the handle, only to discover the door was locked. Bowyer then looked through the keyhole, but could not see anybody in the room. Pushing aside the clothing used to plug the broken windowpane and the muslin curtains which covered the windows, Bowyer peered inside the room—discovering Kelly's extensively mutilated corpse lying on the bed. She is believed to have died between three and nine hours before the discovery of her body. Bowyer ran to report his discovery to McCarthy, who first verified his claims, then instructed Bowyer to inform the Commercial Street Police Station. Bowyer ran to the police station, stammering the words: "Another one. Jack the Ripper. Awful. [John] McCarthy sent me" to Inspector Walter Beck. Beck accompanied Bowyer to Miller's Court, and immediately requested the assistance of police surgeon George Bagster Phillips. He also gave orders preventing any individuals from entering or exiting the yard. Beck also arranged for news of the murder to be telegraphed to Scotland Yard, and requested the assistance of bloodhounds. The scene was attended by Superintendent Thomas Arnold and Inspector Edmund Reid from Whitechapel's H Division, as well as Frederick Abberline and Robert Anderson from Scotland Yard, who arrived at the crime scene between 11:30 a. m. and 1 p. m.

News of the discovery of another Ripper victim spread rapidly throughout the East End. Crowds estimated to number over 1,000 gathered at each end of Dorset Street, with many members of the public voicing their frustration and indignation at the news. Arnold ordered the room broken into at 1:30 p. m. after the possibility of tracking the murderer from the room with bloodhounds was dismissed as impractical. A fire fierce enough to melt the solder between a kettle and its spout had burnt in the grate, apparently fuelled with women's clothing. Inspector Abberline thought Kelly's clothes were burnt by the murderer to provide light, as the room was otherwise only dimly lit by a single candle Kelly had purchased on 7 November. After two official crime scene photographs had been taken, Kelly's body was taken from Miller's Court to the mortuary in Shoreditch, where her body was formally identified by Joseph Barnett, who was only able to recognise Kelly's body by "the ear and the eyes". John McCarthy also viewed the body at the mortuary and was also certain the deceased was Kelly. The autopsy of Kelly's body took two and a half hours to complete. Thomas Bond and George Bagster Phillips examined the body. Phillips and Bond timed her death to about 12 hours before the examination. Phillips suggested that the extensive mutilations would have taken two hours to perform, Bond's official documents pertaining to his examination of the decedent, the crime scene, and subsequent post mortem state:

Phillips believed that Kelly had been killed by a slash to the throat and the mutilations performed afterward. Bond stated in a report that the knife used was about wide and at least long, but did not believe that the murderer had any medical training or knowledge. He wrote:

Сұрау салу

Келлидің өліміне қатысты ресми тергеу 12 қарашада Шордич қалалық әкімдігінде басталды. Бұл тергеуді Солтүстік-Шығыс Миддлсекстің коронері, парламент депутаты Родерик Макдональд жүргізді. Қазылар алқасы қадағалаулы түрде ант берді, содан кейін инспектор Абберлайнмен бірге Келлидің денесін Шордич шіркеуіне іргелес орналасқан мәйітханада және Миллер алаңындағы қылмыс орнымен танысты. Шамамен бір сағаттан соң қазылар алқасы куәгерлердің жауапорындарын тыңдау үшін Шордич қалалық әкімдігіне қайта жиналды.

Қасиетті куәлік

Алғашқы куәгер Джозеф Барнетт болды, ол Келлимен "бір жыл сегіз ай" бірге тұрғанын, содан кейін 30 қазан күні "жаман мінезді әйелді" бөлмесіне кіргізгені үшін дауласып, ажырасып кеткендерін, ал Келли оны "мұңайып қабылдағанын" айтты. Барнетт, осы дауға қарамастан, ажырасқаннан кейінгі аптада Келлимен жақсы қарым-қатынаста болғанын және оны соңғы рет 8 қарашада шамамен сағат 7:45-те тірі көргенін түсіндірді. Келлиді соңғы рет көргенде ол "толыққанды ес білген" екен. Келлидің өмірі туралы айта келіп, Барнетт оның ирландиялық тегі, 16 жасында үйленгені және күйеуінің қайтысынан кейін Кардиффке көшіп келгені туралы мәлімдеді. Барнетт Келлинің туысы оның жезөкшелікпен айналысуына себеп болды деп есептейтінін, "Ол туысымен жаман жолмен өмір сүрді, менің ойымша, және оған жиі айтқанымдай, оның құлдырауына соның кінәсі бар" деді. Барнетттің куәлігінен кейін Томас Бойер 9 қарашада Келлидің денесін тапқанын айтты. Бойер алдымен төсек жанындағы үстелде екі еттің бөліктерін көргенін, содан кейін Келлидің дененің көп бөлігі қиратылған күйінде көргенін баяндады. Ол дереу Джон Маккартиге тыныш түрде хабарлап, жағдайды жеткізді. Маккарти Бойердің айтуынша, сынған терезеден қарап, оның айтқанын растаған соң, екеуі де жақын полиция бөліміне хабар беру үшін жеке-жеке кетті. Бойердің куәлігін Маккарти растады, ол Бойердің өзіне: "Мырза, есікті қағып, ешкім жауап бермеді. Терезеден қарасам, көп қан екен" дегенін айтты. Екеуі де осы жағдайды Коммерциялық көшедегі полиция бөлімінің инспекторы Ридке жеткізді. Маккарти Келлидің 29 шиллинг көлемінде жалдағысы қалғанын мәлімдеді. Оның мінез-құлқы туралы сөйлескенде Маккарти Келлиді ес білгенде "өте тыныш әйел" деп сипаттады, бірақ "ішімдікке тойғанда көп сөйлейтін" еді. Мэри Энн Кокс та тергеу кезінде куәлік берді. Кокс Келлиді сегіз-тоғыз ай бойы білгенін және оны соңғы рет 8 қарашада сағат 11:45-те Дорсет көшесінде "күдіксіз мас" күйінде көргенін айтты. Ол қызыл шапан мен тозығы жеткен юбка киген екен. Кокс өзінің қолында сыра құмырасы бар, бойы аласа, денелі және шала киім киген ер адаммен бірге болғанын айтты. Ол Келлидің бөлмесінен ешқандай дыбыс естімеген, ол таңғы сағат 3-те 5-ші Миллер сотындағы өз бөлмесіне оралған. Келесі куәгер Элизабет Пратер сағат 3:45 шамасында "жаңылған дауыспен" "Ой, кісі өлтіру!" деп айқай естігенін айтты, бірақ мұндай айқайлар Спиталфилдс және оның айналасында жиі болатынын мәлімдеді. Сондай-ақ, куәгерлер Каролина Максвелл мен Сара Льюис куәлік берді. Максвелл 9 қараша күні таңертең Келлиді тірі көргенін, ал Льюис таңертеңгі сағаттарда аулада қара кең тымақ киген денелі адам тұрғанын және әйелдің "Кісі өлтіру!" деп айқай салғанын естігенін айтты. "Шамамен төртке жуық".

The first witness to testify was Joseph Barnett, who testified he had lived with Kelly for "one year and eight months" before the two had separated following a quarrel on 30 October over her allowing "a woman of bad character" to stay in her room, whom Kelly "took in out of compassion". Barnett explained that, despite this argument, he had remained on good terms with Kelly in the week following their separation, and that he had last seen her alive at approximately 7:45 p. m. on 8 November. On the final occasion he had seen Kelly, she had been "quite sober". Discussing Kelly's background, Barnett related her Irish origins, her marriage at age 16 and subsequent relocation to Cardiff following the death of her husband. Barnett also emphasised his belief Kelly's cousin was the source of her leading a life of prostitution, stating: "She was following a bad life with her cousin, who, as I reckon, and as I often told her, was the cause of her downfall." Following Barnett's testimony, Thomas Bowyer recounted his discovery of Kelly's body on 9 November. Bowyer stated he had first observed two pieces of flesh on the bedside table, then seen Kelly's extensively mutilated body. He had "at once went very quietly" to John McCarthy to inform him of his discovery. McCarthy had himself looked through the broken windowpane to verify Bowyer's discovery before the two had separately proceeded to the nearest police station to report their discovery. Bowyer's testimony was then corroborated by McCarthy, who stated Bowyer had informed him: "Guv'nor, I knocked at the door, and could not make anyone answer. I looked through the window and saw a lot of blood." The two had reported their discovery to Inspector Reid at Commercial Street Police Station. McCarthy stated Kelly's rent was in arrears by 29 shillings. In discussing her character, McCarthy described Kelly as an "exceptionally quiet woman" when sober, but that "when in drink she had a lot more to say". Mary Ann Cox also testified at the inquest. Cox testified she had known Kelly for eight or nine months, and that she had last seen her alive in Dorset Street at 11:45 p. m. on 8 November, "very much intoxicated". She had been wearing a red pelerine and a shabby skirt. Cox stated she had been in the company of a short, stout and shabbily dressed man who had a pot of ale in his hand. She had not heard any sound from Kelly's room when she had returned to her own room at 5 Miller's court at 3 a. m. The next witness to testify, Elizabeth Prater, stated she had heard a "suppressed cry" of "Oh! Murder!" at approximately 3:45 a. m., although she stated such cries were commonplace in and around Spitalfields. Also to testify were witnesses Caroline Maxwell and Sarah Lewis. Maxwell testified to having seen Kelly alive on the morning of 9 November; Lewis testified to having seen a stout man in a black wideawake hat standing in the courtyard in the early hours and to hearing a woman cry "Murder!" at "nearly four".

Медициналық куәлік

Льюис куәлігін бергеннен кейін көп ұзамай, Филлипс 13 Миллер сотында мәйітті тексеру туралы куәлік берді. Ол қылмыс орнына сағат 11:45-те келгенін, ал мәйітті сағат 13:30-да тексергенін айтты. Келли төсектің шетіне қарай, үштен екі бөлігі бұрылып жатқан еді, және Филлипс кісі өлтіруші оның денесін ішектерін шығару үшін жылжытқанына сенімді болды. Алғашқы шабуыл Келли төсектің оң жағында жатқанда болды, ал оның өлімінің себебі оң жақ мойын артериясының (қарынша артериясы емес) жарылуы болды. Бұл тұжырым төсектің астындағы көп мөлшердегі қанмен, төсектің үстіндегі қанға толы паллиасса, жастық және жайманың болуымен расталды. Төсектің оң жағындағы қабырғадағы қан себізген іздер де осы тұжырымды қолдайды. Филлипс Келлидің өлімі сағат 2-ден 8-ге дейін болғанын болжады. Оның соңғы тамағы балық пен картоптан тұрды, олар ішінара ішегіне өткен, бұл оның соңғы рет 8 қарашада сағат 22:00-ден 23:00-ге дейін тамақтанғанын көрсетеді. Оң бармағына жасалған сыртқы жарақат өзін қорғауға тырысқанда алған болуы мүмкін. Қырқындар жасау үшін қолданылған пышақтың ұзындығы кемінде алты дюйм (15 см), ені бір дюйм (25 мм) болған.

Полицияның куәлігі

Джулия Вентурни мен Мария Харвиден алынған куәгерлердің жақсы баяндамаларынан кейін, инспекторлар Бек пен Абберлайн қылмыс орнына жасаған жауаптары мен тексерулері туралы куәлік берді. Бек оқиға орнына полиция дәрігерін шақыру туралы берген бұйрығын, дәлелдерді іздеуге жасаған әрекеттерін, сондай-ақ Миллер сотына ешқандай адамның кіруіне, немесе барлық куәгерлер сауалданғанша тұрғындардың шығуына тыйым салған бұйрықтарын айтты. Абберлайн куәлік берді, Арнольд сағат 13:30-да Келлидің бөлмесінің есігін бұзуға бұйрық бергенін. Ол бөлмені тексеру барысы туралы куәлік берді, сондай-ақ Келлидің кісі өлтірушісі оның денесін мүжіп ету үшін жеткілікті жарық беру мақсатында каминдегі көптеген киімдерді өртегенін, себебі бөлмедегі жалғыз жарық көзі – сынған шарап стаканының үстіне қойылған жалғыз шам болғандығын қосты.

Қорытынды

Абберлайн тергеу кезінде куәлік берген 12 куәгердің соңғысы болды, ал тыңдаулар бір күнде аяқталды. Сот отырысының соңында Макдональд қазылар алқасына кейіннен қосымша куәліктерді тыңдау үшін кешіктіруге, немесе іс жүргізуді тоқтатуға болатынын түсіндірді. Ол былай деді: "Менің пікірімше, осы істерді екі сот қарастыруының қажеті жоқ, және бір дәлелдерді қайта-қайта қарастыру тек шығынға және қиындыққа әкеледі. Егер сот төрағасы өлімнің себебін анықтаса, осымен аяқталады. Менің түсінігімше, полиция осы істің болашақ бағытын өз қолына алуға дайын. Бүгін тергеуді тоқтатуға бола ма, жоқ па, сіздер шешесіздер; егер тоқтамасақ, бір апта немесе екі аптаға кешіктіріп, сіздер қалаған куәліктерді тыңдаймыз." Қысқа кеңесуден кейін қазылар алқасы бірауызды шешім шығарды: "Белгілі бір немесе бірнеше белгісіз адамдар жасаған қасақана кісі өлтіру". Келлидің өлім куәлігі 17 қарашада берілді. Бұл құжатта оның аты "Мари Жанет Келли" деп, ал жасы "шамамен 25 жас" деп көрсетілген.

Тергеу

Полиция жан-жаққа үйлерді тексеріп, іздестіру жұмыстарын жүргізді. Жергілікті пансионаттың орынбасары Каролина Максвелл Келлиді өлтірілген күні таңертеңгі сағат 8:30-да тірі көргенін айтты, бірақ ол Келлимен бір-екі рет ғана кездескенін мойындады; сондай-ақ, оның сипаттамасы Келлиді жақсы білетін адамдардың айтқандарымен сәйкес келмеді. Тігінші Морис Льюис сол күні таңертеңгі сағат 10-да Келлиді бір пабта көргенін хабарлады. Полиция екі мәлімдемені де қабылдамады, себебі олар өлімнің ресми анықталған уақытына сәйкес келмеді; сонымен қатар, осы хабарларды растайтын басқа куәгерлер табылмады. Максвелл болжам бойынша, Келлиді басқа біреумен шатастырған немесе оны көрген күнді жаңылыстырған болуы мүмкін. 10 қарашада Бонд Келлидің өлтірілуін Уайтчепелде және оның төңірегінде болған бұрынғы төрт қылмыспен – Мэри Энн Николс, Энни Чэпман, Элизабет Стрид және Кэтрин Эддоуздың өлтірілуімен – ресми түрде байланыстырған есеп дайындады. Бонд сонымен қатар, қылмыскердің психологиялық портретін жасады, онда қылмыскер жалғыз, ерекше мінезді адам, уақыт-уақыт қатты қызықтану мен эротикалық манияға ұшырайтын, Келли мен бұрынғы төрт құрбанды кесу кезінде жоғары деңгейдегі сексуалдық тітіркену сезімінде болған деген тұжырым жасалды. Сол күні полиция комиссары сэр Чарльз Уоррен "[Мэри Джейн Келлинің] өлтірілуіне қатысқан адамды немесе адамдарды анықтауға және сотқа беруге көмектесетін ақпарат берген, бірақ қылмысты жоспарлаған немесе тікелей орындаған емес, кез келген серіктеске" кешірім жариялады. Бұл ұсынысқа қарамастан, ешкімге ешқандай қылмыс тағылмады. Осыған ұқсас тәсілмен жасалған қылмыстар алты айдан астам уақыт бойы тіркелмеді, нәтижесінде Риппердің ісі бойынша полиция тергеуі біртіндеп тоқтатылды және баспасөз назары азайды. Келли әдетте Риппердің соңғы құрбаны деп есептеледі, ал қылмыстар кінәлінің өлімі, түрмеге қамалуы, психиатриялық емге жатқызылуы немесе елден кетуі салдарынан тоқтағаны болжанады.

Police conducted extensive house to house enquiries and searches. The wife of a local lodging house deputy, Caroline Maxwell, claimed to have seen Kelly alive at about 8:30 a. m. on the morning of her murder, although she admitted to having only met Kelly on one or two previous occasions; moreover, her description did not match that of those who knew Kelly more closely. Maurice Lewis, a tailor, reported seeing Kelly at about 10 o'clock that same morning in a pub. Both statements were dismissed by the police since they did not fit the officially estimated time of death; moreover, they could find no other eyewitnesses to confirm these reports. Maxwell may have either mistaken someone else for Kelly or confused the actual day she had seen her. On 10 November, Bond wrote a report officially linking Kelly's murder with four previous ones to occur in and around Whitechapel—those of Mary Ann Nichols, Annie Chapman, Elizabeth Stride and Catherine Eddowes. Bond also provided an offender profile of the murderer, which suggested the perpetrator was a solitary, eccentric individual who was subject to periodic attacks of homicidal and erotic mania, and who had been in an extreme state of satyriasis as he performed the mutilations upon Kelly and the four previous victims. On the same day, the Commissioner of the Metropolitan Police, Sir Charles Warren, issued a pardon for "any accomplice, not being a person who contrived or actually committed the murder, who shall give such information and evidence as shall lead to the discovery and conviction of the person or persons who committed the murder [of Mary Jane Kelly]". Despite this offer, no one was ever charged with any of the murders. No murders with a similar modus operandi were committed for over six months, as a result of which the police investigation into the Ripper murders was gradually wound down and press interest declined. Kelly is generally considered to have been the Ripper's final victim, and it is assumed that the crimes ended because of the culprit's death, imprisonment, institutionalisation, or emigration.

Жозеф Барнетт

Тергеуді жүргізген Фредерик Абберлайн Келлидің бұрынғы серіктесі және бірге тұрған Джозеф Барнетті оның өлтірілгеннен кейін төрт сағат бойы сұраққа тарты. Оның киімдерін де қан іздері бар ма деп тексерді, бірақ ол күдіксіз босатылды. Қылмыс болғаннан бір ғасыр өткен соң, Пол Харрисон мен Брюс Пейли атты авторлар Барнетт Келлиді қызғаныштан туған ашумен өлтіргенін, мүмкін ол оны жеңілтекке санағаны үшін өлтіргенін айтты. Харрисон мен Пейли сондай-ақ ол бұрынғы қастандықтарды Келлині көшеден қорқыту және оны проституциядан алшақтату үшін жасағанын болжады. Басқа авторлар Барнетт Келлиді ғана өлтірді және оның денесін Риппердің жасаған қылмысына ұқсату үшін қатты қиратты деп санайды. Келлидің денесінің жалаңаш болуы және оның киімдерінің орындыққа жиналған күйде табылуы, оның төсекке жату алдында өзі киімдерін шешкенін көрсетеді, бұл оны өзі танитын немесе клиент деп ойлаған адам өлтіргенін көрсетеді. Келлидің үйінің есігі оның өлтірілгеннен кейін құлыпталған, яғни кілтті кімнің болғаны немесе бұзылған терезенің арқылы есікті қалай құлыптауға болатынын білген. Дегенмен, қылмыскер бөлмеге шақырудан бұрын Келлидің терезеден есікті ашуға тырысқанын көрген болуы мүмкін. Келлидің таныстарының арасында оның өлтірушісі ретінде үй иесі Джон Маккарти және бұрынғы жігіті Джозеф Флемингтер де бар.

Джордж Хатчинсон

Джордж Хатчинсон өзінің куәгерлік мәліметтерін сержант Эдвард Бадхамға 12 қарашада ғана берді. Инспектор Абберлайн Хатчинсонның мәлімдемесін тергеу үшін маңызды деп сипаттады. Хатчинсон полициямен бірге Уайтчепель және Шпиталфилдс аймандарында осы адамды анықтауға тырысты, бірақ нәтижеге қол жеткізбеді. Хатчинсонның аты полиция тізімдерінде қайтадан пайда болған жоқ, сондықтан оның куәлігі жоққа шығарылды ма, теріс аталды ма, немесе расталды ма, оны анық айту мүмкін емес. Өзінің естеліктерінде Уолтер Дью Хатчинсонды қылмыс болған күні емес, басқа күні көргенін айтады. Қылмыстық іздестіру бөлімінің басшысы Роберт Андерсон кейіннен кісі өлтірушіні жақсы көрген жалғыз куәгер – бұрынғы құрбанын өлтірушімен бірге көрген еврей екенін мәлімдеді. Хатчинсон еврей емес еді, демек ол сол куәгер емес. Кейбір қазіргі зерттеушілер Хатчинсонның өзінің Жабдықшы болғанын, полицияны жалған сипаттамамен жаңылыстыруға тырысқанын болжайды, бірақ басқалары ол жай ғана назар аударуға тырысқан және баспасөзге сатуды үміттенген ойдан туған оқианы құрастырған адам болуы мүмкін дейді.

Басқа теориялар

Қазіргі заманғы авторлардың шағын тобы Келлинің Жек-Жарқынның басқа да белгілі құрбандарымен бір кісі өлтірген болуы мүмкін емес деп санайды. 25 жастағы Келли, басқа белгілі құрбандардың барлығы 40 жастан асқан еді, сондықтан олардан едәуір жас болды. Сонымен қатар, Келлиге жасалған жарақаттар басқа құрбандарға қарағанда әлдеқайда ауыр болды. Дегенмен, Келли сыртта емес, үй ішінде өлтірілген жалғыз құрбан болды. Оның өлімінен бұрынғы өлім-жазалардың арасында бес апта өткен, ал барлық өлім-жазалар бір айдың ішінде болған. Жазушы Марк Дэниел Келлинің өлтірушісі діни фанатик болған, ол Келлиді діни құрбандық ретінде өлтірген, ал отын жаққан ошақтағы от жарық беру үшін емес, құрбандық шалу үшін пайдаланылған деп болжайды. 1939 жылы жазушы Уильям Стюарт Келлиді "Жилл-Жарқын" деп аталған, ақыл-есі дұрыс емес босандырушы өлтіргенін айтты. Келли одан баласын түсіру үшін көмек сұраған. Стюарттың пікірінше, өлтіруші өзінің қанға боялған киімдерін ошақта өртеген, содан кейін Келлинің киімдерін киіп қашқан. Осы себепті Кэролайн Максвелл Келлиді өлтірілген күні көргенін айтқан, ал шындығында Максвелл Келлинің киімдерін киген өлтірушіні көрген. Алайда, Стюарт теориясын жасаған кезде қолжетімді болмаған медициналық қорытындыларда жүктілік туралы ешқандай мәлімет жоқ, сондықтан теория толығымен болжамға негізделген. 2005 жылы автор Тони Уильямс Мэри Келлинің 1881 жылғы Уэльстің Рексам қаласына жақын Бримбо ауылындағы халық санағында табылғанын мәлімдеді. Бұл мәлімдеме Келли отбасының жанында Джонатан Дэвис есімді үйленбеген ер адам тұрғандығына негізделген, ол Джозеф Барнетт Келлиге 16 жасында үйленген "Дэвис" немесе "Дейвис" болуы мүмкін. Бұл мәлімдеме, әрине, қате, себебі егер Келлинің күйеуі екі-үш жылдан кейін қайтыс болса, бұл Джонатан Дэвис ол бола алмайды, өйткені 1891 жылғы халық санағы көрсеткендей, бұл адам әлі де тірі және Бримбода тұрған. Барнетт берген ешбір мәлімет 1881 жылы Бримбода тұрған отбасымен сәйкес келмеді. Бримбо Денбигширде орналасқан, Кармартенде немесе Кернарфонда емес, ал әкесінің аты Джон емес, Хьюберт Келли еді. Тони Уильямс өзінің зерттеулеріне негізделген және оны Жарқын деп атаған сэр Джон Уильямстың күнделіктеріне өзгеріс енгізілген деген айыптамалар осы автордың теориясына күмән тудырады. 2015 жылы автор Уинн Уэстон Дэвис Келлидің нағыз аты-жөні 1857 жылы Уэльстегі тас карьерінің қызы ретінде туған өзінің үлкен әпкесі Элизабет Дэвис деген теорияны ұсынды.

A small minority of modern authors consider it possible that Kelly was not a victim of the same killer as the other canonical victims of Jack the Ripper. At an assumed age of 25, Kelly was considerably younger than the other canonical victims, all of whom were in their 40s. In addition, the mutilations inflicted on Kelly were far more extensive than those on other victims. However, Kelly was also the only victim killed in the privacy of a room instead of outdoors. Her murder was separated by five weeks from the previous killings, all of which had occurred within the span of a month. Writer Mark Daniel proposed that Kelly's murderer was a religious maniac, who killed Kelly as part of a ritual sacrifice, and that the fire in the grate was not to provide light but was used to make a burnt offering. In 1939, author William Stewart proposed that Kelly was killed by a deranged midwife, dubbed "Jill the Ripper", whom Kelly had engaged to perform an abortion. According to Stewart, the murderer had burned her own clothes in the grate because they were bloodstained and had then made her escape wearing Kelly's clothes. This, he suggested, was why Caroline Maxwell had claimed to have seen Kelly the morning of her murder, and that Maxwell had actually seen the killer dressed in Kelly's clothes. However, the medical reports, which were not available when Stewart constructed his theory, make no mention of pregnancy, and the theory is entirely based on speculation. In 2005, author Tony Williams claimed that Mary Kelly had been found on the 1881 census return for Brymbo, near Wrexham, Wales. This claim was made on the basis that living next door to the Kelly family was a bachelor named Jonathan Davies, who could have been the "Davies" or "Davis" whom Joseph Barnett claimed had married Kelly when she was approximately 16. This claim is almost certainly wrong because if Kelly's husband was indeed killed two or three years later, this Jonathan Davies could not have been him, as the 1891 census return indicates this individual was still alive and residing in Brymbo. In any case, hardly any of the details given by Barnett matched those of the family residing in Brymbo in 1881. Brymbo is in Denbighshire, not Carmarthen or Caernarfon, and the father's name was Hubert Kelly, not John. Allegations that the diaries of Sir John Williams, on which Tony Williams based his research and whom he claims was the Ripper, were altered casts further doubt upon this author's theories. In 2015, author Wynne Weston Davies advanced the theory that Kelly's real identity was his own great aunt Elizabeth Davies, born in 1857 as the daughter of a Welsh quarryman.

Жерлеу рәсімі

Мэри Джейн Келли 1888 жылғы 19 қарашада сағат 14:00-де жерленді. Ол Лейтонстондағы Әулие Патрик римдік-католик зиратында демалды. Оның жерлеу рәсімін әулие Колумбан басқарды. Оның қазасына қатысу үшін отбасы мүшелерін табу мүмкін болмады, ал Джозеф Барнетт және үй иесі Джон Маккарти оның денесі оның шіркеуінің рәсімдеріне сәйкес жерленуін қатысты. Шордич шіркеуінен Келлидің жылтыраған қарағай және емен табытымен бірге жерленген зиратқа дейін екі аза күту көлігімен келген сегіз адамның арасында Джозеф Барнетт, Джон Маккартидің өкілі және Келлиді білген, оның өліміне қатысты сотта куәлік берген алты әйел болды: Мэри Энн Кокс; Элизабет Пратер; Каролина Максвелл; Сара Льюис; Джулия Вентурни; және Мария Харви. Шордич шіркеуінің сыртында мыңдаған адамдар жерлеу процессиясын көру үшін жиналды. Келлидің некрологы былай жазылған:

Келлидің қабіртасындағы жазу: "Мари Жанетт Келлинің естелігіне. Жалғыз жүректер ғана менің қасіретімді түсіне алады. Махаббат мәңгілікке дейін".

Фильм

Террорлық зерттеу (1965). Бұл фильмде Мэри Джейн Келли рөлін Эдина Ронай сомдайды. Қаулы бойынша кісі өлтіру (1979). Боб Кларк режиссерлік еткен. Бұл британдық-канадтық құпия триллер фильмде Мэри Келли рөлін Сьюзан Кларк ойнайды. "Сүйіспеншілік қан төгуде" (1999). Уильям Таннен режиссерлік еткен драмалық фильм. Келли рөлін Андреа Мильтнер сомдайды. Тозақтан (2001). Хьюз ағайындылары режиссерлік еткен фильмде Мэри Келли рөлін Хизер Грэм сомдайды.

Теледидар

Жарақатты жабатын Джек (1988). Майкл Кейннің қатысуымен «Темза теледидары» фильм-драмалық сериясы. Мэри Келли рөлін Лайзет Энтони ойнайды. Нағыз Жарақатты жабатын Джек (2010). Дэвид Мортиннің режиссерлік еткен бұл сериясында Мэри Келли рөлін Юлия Петраускас ойнайды және алғаш рет 2010 жылдың 31 тамызында көрсетілді. Жарақатты жабатын Джек: Шешуші оқиға (2011). Екі сағаттық деректі фильм, онда Уайтчепелдегі кісі өлтірушіге қатысты түпнұсқа полиция есептері мен куәгерлердің айғақтары келтірілген. Келли рөлін Лекси Ламберт ойнайды.

Драмалық

Жек, соңғы құрбан (2005). Бұл мюзиклде Мэри Келли рөліне Аманда Алмонд тартылған.