Сэм Посей: Американдық жарыс жолдарының шебері

Кіріспе

Американдық жарыс жүргізушісі (1944 жылы туған)

Сэмюэл Фелтон Пози (26 мамыр 1944 жылы туған) – американдық бұрынғы жарыс жүргізушісі және спорттық хабар тарату журналисі.

Ерте өмір және жүргізуші мансабы

Позидің әкесі Окинава шайқасында қаза тапты. Пози Лайм Рок Паркінің жанындағы Коннектикут штатындағы атасының мүлігінде өсті. Позиге 14 жасында Mercedes Benz 300 SL сатып алынды, ол отбасылық шаруашылығында машина жүргізуді тәжірибеледі. Алғашқы жарыс сабақтарын көршісі Джон Фитчтен алды. Сэм Пози әуесқой спорттық автомобильдер жарысынан бастап, Can Am-ге өтті, онда инженер досы Рей Колдуэллпен бірлесіп өзі жобалаған және қаржылаған машинада жарысты. 1968 жылы Пози Роджер Пенске үшін Trans Am сериясында Sunoco Camaro-да жарысты. Chevrolet командасының бірлескен күш-жігерінің нәтижесінде чемпионатты жеңіп алды. Марк Донохью жетекші жүргізуші болды және 13 жарыстың 10-ында жеңіске жетті. Позидің алғашқы жарысы Бриджгемптон қаласында өтті, онда ол 3-орынды иеленді. Басқа нәтижелер: Медоудейл, 3-орын; Сент-Жовит, 3-орын; Брайар, 6-орын; Уоткинс-Глен, 2-орын, бұл 1968 жылы Донохьюдың Камародан жеңілген жалғыз жарысы болды. Позидің машинасы Донохьюдың машинасы сияқты сары түсті және сары әріптермен жазылған "Sunoco" есімді болды. Пози сары спойлермен, ал Донохью қызыл спойлермен жарысты. 1969 жылы ол "Лайм Рок Транс Ам" жарысында заводтық Ford Mustang-та жеңіске жетті. 1970 жылы Пози Рей Колдуэллдің зауыты қолдаған Autodynamics Dodge Challenger-інің жүргізушісі болды, Trans Am-де Парнелли Джонс, Дэн Гурни, Марк Донохью және Джим Холлмен жарысты, көптеген жарыс тарихшылары бұл маусымды АҚШ тарихындағы ең ұлы кәсіби жол жарысы маусымы деп санайды. Пози сонымен қатар 1969 және 1972, 1974 жылдардағы USAC Championship Car сериясында 13 мансаптық стартпен, соның ішінде 1972 жылғы Индианаполис 500-де жарысты. 1973 жылғы Индианаполис 500-ден Позидің қатысуы дисквалификацияланды, өйткені оның командасы оның бұрыннан біліктіленген машинасын басқа көлік ретінде жасырған, сондықтан ол жарыстан шығарылмау үшін тағы бір біліктілікке түсуге тырысты. Ол 8 рет үздік ондыққа кірді, оның ең жақсы нәтижесі 1969 жылы Кент жол трассасында 3-орынды иеленді. Ол Калдвеллдің Can Am жарыс машинасының командалық жүргізушісі болды, ол екі параллель бойлық кеңістіктегі монокок алюминий конструкциясын және қатты алдыңғы және артқы осьтерді қамтыды. Түздік жарыста Пози 10 рет Ле-Манның 24 сағатында (1966, 1969-1973, 1975-1978) қатысты және бес рет үздік 10-дыққа кірді. Оның ең жақсы нәтижесі 1971 жылғы жарыста Ferrari 512M-ді жүргізгенде 3-орынды иеленді. Ол 1975 жылы Себрингтің 12 сағаттық жарысын үш басқа жүргізушімен бірге жеңіп алды. Ол екі Формула-1 әлем чемпионатына қатысты, 1971 және 1972 жылдардағы АҚШ Гран-присіне қатысты, бірінші жарыстан шығып, екіншісінде 12-орынды иеленді, осылайша чемпионат ұпайларын жинамады. Ол екі жағдайда да Surtees машиналарында жарысты, бірақ тек біріншісі заводтық машина болды. Ол сондай-ақ 1970 жылғы маусымның алғашқы жарысында NASCAR Grand National Series (қазір NASCAR Cup Series деп аталады) жарысында Риверсайд халықаралық жарыс трассасында, Калифорния штатының Риверсайд қаласында жарысты.

Posey's father was killed in the Battle of Okinawa. Posey grew up on his grandfather's Connecticut estate near Lime Rock Park. Posey was bought a Mercedes Benz 300 SL when he was 14 years old, and practiced driving the car around his family farm. He received his first racing lessons from neighbor John Fitch. Sam Posey started as an amateur sports car racer, and graduated to the Can Am, in a car designed and funded by himself in collaboration with engineer friend Ray Caldwell. Posey raced the Sunoco Camaro for Roger Penske in 1968 in the Trans Am Series. Chevrolet won the championship based on the Penske team effort. Mark Donohue was the lead driver and he won a remarkable 10 of 13 races. Posey's first race was at Bridgehampton where he finished 3rd. Other finishes were: Meadowdale, 3rd; St Jovite, 3rd; Bryar, 6th; Watkins Glen, 2nd which was the only race that Donohue was beaten by a Camaro in 1968. Posey's car was the same Sunoco Blue with yellow lettering as Donohue. Posey sported a yellow spoiler and Donohue had a red spoiler. In 1969, he won the Lime Rock Trans Am in a factory Ford Mustang. In 1970, Posey was the driver for Ray Caldwell's factory backed Autodynamics Dodge Challenger in Trans Am, racing against Parnelli Jones, Dan Gurney, Mark Donohue and Jim Hall in what most racing historians regard as the greatest season of professional road racing in US history. Posey also raced in the USAC Championship Car series in the 1969 and 1972 1974 seasons, with 13 career starts, including the 1972 Indianapolis 500. Posey's entry was disqualified from the 1973 Indianapolis 500 after it was discovered that his team had disguised his already qualified car as another vehicle so that he could make another qualifying attempt to try to avoid being bumped from the field. He finished in the top ten 8 times, with his best finish in 3rd position in 1969 at the Kent road course. He was the team driver for Caldwell's Can Am racer which featured monocoque aluminum construction in two parallel longitudinal space frames, with solid front and rear axles. As an endurance racer, Posey appeared at the 24 Hours of Le Mans 10 times (1966, 1969–1973, and 1975–1978) and finished in the top 10 five times. His best finish was 3rd position during the 1971 competition in which he drove the Ferrari 512M. He won the 1975 12 Hours of Sebring, teaming with three other drivers. He participated in two Formula One world championship events, the 1971 and 1972 United States Grand Prix, retiring from the first and finishing 12th in the second, thus not scoring any championship points. He drove Surtees cars on both occasions, but only the first was a works entered car. He also competed in a single event in the NASCAR Grand National Series (now known as the NASCAR Cup Series), the first race of the 1970 season, held on the Riverside International Raceway road course in Riverside, California.

АВС

Пози ABC Sports телеарнасының автожарыстар бойынша комментаторы болды. Пози 1974 жылы ABC телеарнасында Индианаполис 500 жарысына талдаушы ретінде қатысты. Кейінгі жылдары ол пит-репортер болып жұмыс істеді, бірақ тұрақты сарапшы Джеки Стюарт қолжетімді болмағанда Пози екінші таңдау ретінде сарапшы болып қосылатын. Стюарт жұмыс жүктемесін азайта бастаған 1982 жылдан бастап Пози кабинаға оралды. 1986 жылы Стюарт кеткен соң Пози олардың бірінші таңдау аналитигі болды. 1986 жылғы Индианаполис 500 жарысын комментирлеу кезінде, жарыс соңына жақын сары ту көрсетілгенде, Пози екі тарапты радио арқылы жарыс көшбасшысы Кевин Коганға сұрақ қойды. Пози Коганнан осы кезеңде Индианаполис 500 жарысын жетектеп келе жатқандағы ойлары туралы білуге тырысты. Коган бір рет әңгімеден қашуға тырысты, бірақ Пози екінші рет табандылық танытты, сонда Коган Позиге "қазір мен өте шаршадым" деп сыпайы жауап берді, бірақ кейін әңгімелеседін деді. Пози жағдайды түсінді және аудиторияға егер ол болса, "мен де өзіммен сөйлескім келмес еді" деді. Бірнеше сәттен кейін, екі айналым қалғанда, Боби Рахал Коганды қайта стартта озып, жеңіске жетті. Инди 500-бен қатар, Позидің ABC Sports міндеттеріне CART/PPG Indy Car World Series жарыстарын Пауль Пейдж және Бобби Унсермен бірге 1995 жылға дейін комментирлеу кірді. Пози сонымен қатар ABC телеарнасында таңдалған NASCAR хабарларында да пайда болды. Пейдж, Пози және Унсердің үштігі 1980-жылдардың соңы мен 1990-жылдардың басында Indy Car жарыстарының айрықша бөлігі болды. Пози мен Бобби Унсер эфирде достық, бірақ кейде қызу пікір алмасуларымен белгілі болды. Бұл шиеленіс 1993 жылғы Инди 500 жарысында осы деңгейге жетті, Унсер кабинадан шығып, екінші бұрыштағы алыс жерден хабарлай бастады. 1989 жылы Пози 1989 жылғы Тур де Франсты көрсеткен ABC Sports командасының құрамына қосылды. Көптеген адамдар Позидің спорт туралы біліміне және шынайы құлшынысына таң қалды. ABC оны 1990 және 1991 жылғы жарыстардың жетекші хабаршысы ретінде қайта шақырды. Пози сонымен қатар 1984 жылғы Сараевода өткен Қысқы Олимпиада ойындарында және 1988 жылғы Калгарида өткен Қысқы Олимпиада ойындарында ABC телеарнасының хабарлауында саңғымен сырғанау жарысын тікелей баяндаушы болып жұмыс істеді.

Posey went on to become an auto racing commentator for ABC Sports. Posey debuted on ABC for the Indianapolis 500 in 1974, serving as analyst. In subsequent years, he served as a pit reporter but would fill in when regular analyst Jackie Stewart was unavailable as Posey was second choice as analyst. Posey returned to the booth starting in 1982 as Stewart reduced his workload. By 1986, Stewart had left and Posey was their first choice as analyst. While commentating the 1986 Indianapolis 500, as there was a yellow flag out very near the end of the race, Posey used a two way radio to ask an impromptu question to race leader Kevin Cogan. Posey was trying to ask Cogan about his thoughts in leading the Indianapolis 500 at this stage. Cogan tried to stave off the conversation once, but Posey persisted a second time, at which time Cogan politely replied to Posey that he was "a little busy now," but would talk to him later. Posey understood the circumstances and told the audience if that were he, "I wouldn't want to talk to me either." Moments later, on a restart with two laps remaining, Bobby Rahal jumped Cogan on the restart and went on to win. Along with the Indy 500, Posey's ABC Sports duties included commentary for the CART/PPG Indy Car World Series with Paul Page and Bobby Unser, lasting through 1995. Posey also appeared on selected NASCAR broadcasts on ABC. The three man booth of Page, Posey, and Unser was a fixture of Indy car racing during the late 1980s and early 1990s. Posey and Bobby Unser were known to engage in friendly, but sometimes heated exchanges on air. The friction reached a level such that beginning in 1993 at the Indy 500, Unser moved out of the booth and began reporting from a remote location in turn two. In 1989, Posey was brought in as part of the ABC Sports broadcast team covering the 1989 Tour de France. Many people were surprised by Posey's knowledge and genuine enthusiasm for the sport. ABC would bring him back as the lead anchor for the 1990 and 1991 races. Posey also worked as the play by play announcer for luge during ABC's coverage of the 1984 Winter Olympics in Sarajevo and the 1988 Winter Olympics in Calgary.

Жылдамдыққа қарау

Пози 1996 жылы Speedvision (кейін SPEED деп аталған) телеарнасына көшіп, әртүрлі жарыстарды, атап айтқанда спорттық автомобильдер жарысын және Формула-1-ді көрсетті. Ол сондай-ақ OLN/Versus (кейін NBCSN ретінде танылған) арнасында Тур де Франс жарысын баяндау үшін эссе жазды, "Жарыс тарихшысы" қызметін атқарды және Road & Track журналына материалдар дайындады.

Соңғы жылдары

Пози сонымен қатар "Playing With Trains" атты кітаптың авторы. Оның "Colorado Midland" макеті 1995 жылғы ақпан айындағы "Model Railroader Magazine" журналында жарияланды. "The Mudge Pond Express" – оның жеке жарыс жолы мен спортқа деген құмарлығы туралы баяндайтын автобиографиясы. Ол шебер суретші, кескінші және сәулетші, 1966 жылы Род-Айленд дизайн мектебінде сурет салудан BFA дәрежесін алды. 1995 жылдан бері Пози Паркинсон ауруымен күресіп келеді, бұл соңғы жылдары оның белсенділігін азайтты.

Марапаттар

2016 жылы ол Американың Мотор спорты даңқы залына енгізілді.

Құрмет

2013 жылы Лайм Рок Паркіндегі түзу учаске Сэм Пози атымен аталды.

Индианаполис 500 толық нәтижелері

Жыл Шасси Двигатель Бастау Аяқтау Команда Ескермелер 1969 – – Тәжірибесіздіктен қатысудан бас тартты 1970 – – Ілікпей қалды 1971 Eagle Offy – – Джерри Грант Racing Іліккен 1972 Eagle Offy 7 5 Champ Carr Inc. 1973 Eagle Offy – – Champ Carr Inc. Іліккен

Ле-Манның толық 24 сағаттық жарысының нәтижелері

Жыл Команда Пилоттар Автомобиль Класс Айналым 1966 Prototipi Bizzarrini Массимо Натили Bizzarrini P538 Super America P +5.0 39 DSQ DSQ 1969 North American Racing Team Теодоро Зекколи Ferrari 275LM S 5.0 329 8-ші 4-ші 1970 North American Racing Team Ронни Бакнум Ferrari 512S S 5.0 313 4-ші 3-ші 1971 North American Racing Team Тони Адамович Ferrari 512M S 5.0 366 3-ші 3-ші 1972 North American Racing Team Тони Адамович Ferrari 365 GTB/4 GTS 5.0 304 6-шы 2-ші 1973 North American Racing Team Милт Минтер Ferrari 365 GTB/4 GTS 5.0 254 DNF DNF 1975 Hervé Poulain Жан Гише Hervé Poulain BMW 3.0 CSL TS 73 DNF DNF 1976 BMW Motorsport GmbH Alpina Faltz Барон Хьюз де Фиерландт Харальд Грохс BMW 3.0 CSL Gr.5SP 299 10-шы 4-ші 1977 Grand Touring Cars Inc. Мишель Леклер Mirage M8 Renault Gr.6S 3.0 58 DNF DNF 1978 Grand Touring Cars Inc. Мишель Леклер Mirage M9 Renault Gr. 6S 3.0 33 DNF DNF Жак Лаффит Верн Шуппан Mirage M9 Renault Gr.6S 3.0 293 10-шы 5-ші