Стэнли Морисон: Британдық типограф және қаріптер тарихының зерттеушісі
Stanley Morison
Стэнли Морисон (1889-1967) – британдық типограф, қаріптер тарихын зерттеуші. Times New Roman, Gill Sans қаріптерін жасауға ықпал етті. Баспа өнерін дамытты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық типограф (1889–1967)
British typographer (1889–1967)
Стэнли Артур Морисон (6 мамыр 1889 – 11 қазан 1967) – британдық типограф, баспа ісіндегі басшы және баспа тарихын зерттеуші. Көбінесе өзіндік білім алған ол баспа стандартының жоғары деңгейге көтерілуіне және баспа тарихындағы ең жақсы қаріптер туралы хабардар болуға үлкен үлес қосты. 1920 жылдардан бастап Морисон британдық «Монотип» корпорациясының ықпалды кеңесшісі болды және оларға қаріптерді жасау бойынша кеңес берді. Оның жоғары эстетикалық сезімі компанияның ішінде маңызды рөл атқарды, ол оған қосылғаннан кейін көп ұзамай танымал болды. Компания тарихындағы ең жақсы қаріптерді қайта жаңғыртуға, Ренессанс кезеңінен бастап 18 ғасырдың соңына дейінгі баспаның орта ғасырына ерекше назар аударуға және болашақта танымал болатын бірнеше жаңа қаріптерді жасауға және лицензиялауға белсенді түрде қатысты. Морисонның қатысуымен жасалған қаріптердің ішінде Times New Roman, Gill Sans және Perpetua бар, ал ескі үлгілерді жаңғыртудың нәтижесінде Bembo, Ehrhardt және Bell қаріптері пайда болды. Times New Roman қаріпін жасауда Морисонның еңбегі зор болды, ол оны өзінің жеке дизайны деп санады және ол барлық уақытта ең көп қолданылатын қаріптердің біріне айналды. «Таймс» газетіне баспа ісі жөніндегі кеңесші ретінде жақын болған ол соғыстан кейін газеттің басқару құрамына кірді, «Таймс» әдеби қосымшасының редакторы болды, ал өмірінің соңында «Британ энциклопедиясының» редакциялық кеңесіне мүше болып сайланды.
Stanley Arthur Morison (6 May 1889 – 11 October 1967) was a British typographer, printing executive and historian of printing. Largely self educated, he promoted higher standards in printing and an awareness of the best printing and typefaces of the past. From the 1920s Morison became an influential adviser to the British Monotype Corporation, advising them on type design. His strong aesthetic sense was a force within the company, which starting shortly before his joining became increasingly known for commissioning popular, historically influenced designs that revived some of the best typefaces of the past, with particular attention to the middle period of printing from the Renaissance to the late eighteenth century, and creating and licensing several new type designs that would become popular. Original typefaces commissioned under Morison's involvement included Times New Roman, Gill Sans and Perpetua, while revivals of older designs included Bembo, Ehrhardt and Bell. Times New Roman, the development of which Morison led to the point that he felt he could consider it his own design, has become one of the most used typefaces of all time. Becoming closely connected to The Times newspaper as an advisor on printing, he became part of its management and the editor of the Times Literary Supplement after the war, and late in life joined the editorial board of Encyclopædia Britannica.
Ерте өмір және мансап
Стенли Морисон 1889 жылғы 6 мамырда Эссекс округының Уанстед қаласында дүниеге келді, бірақ балалық шағы мен ерте жастығының (1896–1912) көп бөлігін Лондондағы Харрингейдегі Фэрфакс-роудтағы отбасылық үйде өткізді. Әкесі отбасын тастап кеткен соң мектепті тастап, өзін-өзі оқытқан. 1913 жылы Морисон The Imprint журналының редакторлық көмекшісі болды. 1916 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскери міндеттеме енгізілгенде, ол өзінің ішкі сенімдеріне қарсы шығып, түрмеге қамалған. Досы Эрик Гилл сияқты Морисон да католицизмге көшті, бұл оны кейінгі әріптестерінен алшақтатты. Морисон 1916 жылы мұғалім Мейбл Уильямсонға үйленді; неке бақытсыз болды және Морисон тез арада әйелінен ажырасты. 1918 жылы ол соғысқа қарсы материалдар жариялаған "Пеликан Пресс" баспасының дизайндық жетекшісі болды. Одан кейін Cloister Press баспасында ұқсас лауазымға ауысты. 1922 жылы ол типографиялық мәселелерге арналған Fleuron қоғамын құруға қатысты (флерон – типографиялық гүл немесе әшекей). 1925–1930 жылдары қоғамның "Флерон" журналын басқарды. Басылымның көркемдік деңгейі мен баспа сапасы ерекше деп есептелді. 1923–1925 жылдары ол сонымен қатар графикалық өнер журналы Penrose Annual редакторы/жазушысы болды. Монотипте Морисон сол кездегі жетекші суретшілердің, соның ішінде Брюс Роджерс, Ян ван Кримпен және Бертольд Вольпе қаріптеріне құқық алды. Эстетикалық тұрғыдан Морисон викториандық романтизмнің тарихилыққа құштарлығын ұнатпады, оның қара әріптерді жаңартуға және ортағасырлық қолжазбалардың стиліне қызығушылығы болды, бірақ 19 ғасырдағы "қатал, нашар қаріптердің батареялары" сияқты өнеркәсіптік стильді де қабылдамады, баспаның қарапайым стилін ұнатты. Морисон мен Уорд Монотиптің Monotype Recorder бюлетенін редакциялады, ол Monotype жабдықтарын насихаттады, пайдаланушыларға кеңес берді, жоғары сапалы баспа үлгілерін көрсетті және баспа тарихы туралы мақалаларды қамтыды, олардың бірнешеуін Морисонның әріптесі Альфред Ф. Джонсон жазған, ол Британдық мұражайдың кураторы болған. Ол сол кездегі американдық баспа өнерінің жетекші тұлғасы Дэниел Беркли Апдайк арқылы, ол Шеффилд типтік құю фабрикасы Стивенсон Блейктің архивіндегі 18 ғасырдың соңындағы сирек кездесетін Bell қарібін біліп, Монотипке лицензия беруді және оны қайта жасауды ұйымдастырды. Монотиптегі барлық жобалары сәтті болмаса да, және оның лауазымы бастапқыда тұрақсыз болғанмен, Gill Sans және одан да әсерлі Times New Roman Монотип үшін үлкен қаржылық табыс әкелді. Өмірінің соңында ол Кручли үшін "A Tally of Types" кітабын жазды, ол Кембриджде қолданылған Монотип жасаған қаріптерге арналған бағалау. Ауқымы шектеулі және кейбір кемшіліктеріне қарамастан, ол 20 ғасырдың баспа өнері туралы маңызды кітаптардың бірі саналады. Fleuron журналының жазушысы ретінде ол кітап басудағы курсивтің мәтін ағынына тым көп кедергі келтіретінін және оны кезең-кезеңмен жою керек деген радикалды идеяны қолдағанымен танымал болды. Бұл Ван Кримпен және Линотиптегі Двиггинс сияқты кейбір заманауи типтік дизайнерлерге әсер еткенімен, Морисон бұл идеяның дұрыс емес екенін тез мойындады және өмірінің соңында Times New Roman-дағы курсив "догмадан гөрі Дидоға көбірек қарызды" екенін айтты. Морисон баспа өнерінің тарихы туралы көп жазды. Алайда Филип Гаскелл "оның кітаптары мен мақалалары әрқашан ынталандыратын және жалпы қорытындыларында көбінесе дұрыс болатын, бірақ сонымен бірге ол шалаңдыққа бой алдыратын" екенін ескертті.
Stanley Morison was born on 6 May 1889, at Wanstead, Essex, but spent most of his childhood and early adult years (1896–1912) in London at the family home in Fairfax Road, Harringay. He was self taught, having left school after his father abandoned his family. In 1913 Morison became an editorial assistant on The Imprint magazine. On the imposition of conscription in 1916 during First World War, he was a conscientious objector, and was imprisoned. Like his friend Eric Gill, Morison was a convert to Catholicism, distancing him from many of his later colleagues. Morison married Mabel Williamson, a teacher, in 1916; the marriage was an unhappy one and Morison rapidly separated from his wife. In 1918 he became design supervisor at the Pelican Press, which published material critical of the war. He moved on to a similar position at the Cloister Press. In 1922, he was a founder member of the Fleuron Society dedicated to typographic matters (a fleuron being a typographic flower or ornament). He edited the society's journal, The Fleuron, from 1925 to 1930. The quality of the publication's artwork and printing was considered exceptional. From 1923 to 1925, he was also a staff editor/writer for the Penrose Annual, a graphic arts journal. At Monotype, Morison obtained rights to typefaces by leading artists of the time including Bruce Rogers, Jan van Krimpen and Berthold Wolpe. Aesthetically, Morison disliked the excessive historicity of Victorian romantic fine printing, with its interest in reviving blackletter and the appearance of medieval manuscripts, but preferred a more restrained style of printing that nonetheless also rejected the harshly industrial appearance of the "batteries of bold, bad faces" of the nineteenth century. Morison and Warde helped edit Monotype's newsletter, the Monotype Recorder, which promoted Monotype equipment and provided tips for users, showcased examples of high quality printing and included articles on printing history, several by Morison's collaborator Alfred F. Johnson, a curator at the British Museum. Through Daniel Berkeley Updike, the leading figure in American printing of the time with whom he carried an extensive correspondence, he became aware of an obscure late eighteenth century type known as Bell in the archives of Sheffield type foundry Stephenson Blake, and arranged for Monotype to license and recreate it. While not all his projects at Monotype were successful and his position was insecure at the start of his tenure, his commission of Gill Sans and even more so Times New Roman both proved extremely financially successful for Monotype. Late in life, for Crutchley he wrote the book A Tally of Types, an assessment of the typefaces created by Monotype that were used in Cambridge. Despite its limited scope and some oversights, it is considered one of the landmark books on twentieth century printing. As a writer for the Fleuron he was known for promoting the radical idea that italics in book printing were too disruptive to the flow of text, and should be phased out. While this influenced some contemporary type designers such as van Krimpen and Dwiggins at Linotype, Morison rapidly came to concede that the idea was misguided, and late in life commented that Times New Roman included an italic that "owed more to Didot than dogma." Morison wrote prolifically on the history of printing. Philip Gaskell however cautioned that "his books and papers were always stimulating, and frequently sound in their general conclusions, but at the same time he was inaccurate".
Таймс Нью Роман
Морисон 1929 жылдан 1960 жылға дейін The Times газетінің типографиялық кеңесшісі болды; 1931 жылы газеттің баспа сапасының нашарлығын сынағаннан кейін, газет оған жаңа, оңай оқылатын қаріп жасауды тапсырды. Моррисон график Виктор Лардентпен бірлесіп жасаған Times New Roman қаріпі алғаш рет 1932 жылы газетте қолданылды және 1933 жылы Monotype компаниясымен коммерциялық түрде жарыққа шығарылды. Морисон 1935 жылдан 1952 жылға дейін "Таймс" тарихын редакциялады, ал 1945-1948 жылдар аралығында "Таймс" әдеби қосымшасының редакторы қызметін атқарды.
Morison was also typographical consultant to The Times newspaper from 1929 to 1960; and in 1931, having criticised the paper for the poor quality of its printing, he was commissioned by the newspaper to produce a new, easy to read typeface for the publication. Times New Roman, the typeface which Morison developed with graphic artist Victor Lardent, was first used by the newspaper in 1932 and was issued commercially by Monotype in 1933. Morison edited the History of the Times from 1935 to 1952, and was editor of The Times Literary Supplement between 1945 and 1948.