Кіріспе
Француз композиторы Жан Майяр (шамамен 1515 – 1570 жылдан кейін) – Ренессанс дәуірінің француз композиторы. Оның өмірі туралы көп мәлімет белгілі болмаса да, ол француз корольдік сарайымен байланысты болуы мүмкін, себебі ол олар үшін кем дегенде бір мотет жазған. Дәлелдерге сүйенсек, ол Парижде өмір сүрген және жұмыс істеген, өйткені оның басылымдары сол жерде дайындалған. Мансабының кейінгі кезеңінде гугенот ақыны Гийом Геруль мен Клемент Мароның өлеңдерін музыкаға салғандықтан, ол протестантқа айналған немесе протестанттық көзқарастарға ие болған болуы мүмкін; мұның салдарынан ол 1570 жыл шамасында Парижден жоғалып кеткен болуы мүмкін. Егер ол қаладан кетсе, онда ол қайда барғаны белгісіз. Одан кейін оның жазбалары табылған жоқ. Майяр Рабленің «Гаргантуа мен Пантагрюель» романында, сондай-ақ Ронсардың «Livre des Mélanges» (1560 және 1572) еңбегінде еске алынған. Ол өз заманында танымал болған, оның көптеген мотеттері Палестрина сияқты композиторлардың пародиялық массаларын жасау үшін бастапқы материал ретінде пайдаланылған; сонымен қатар Лассус оның кейбір шығармаларын өңдеген. Клод Гудимель де Майярдың дүниелік әнін масса үшін бастапқы материал ретінде қолданған. Майярдың алты масси сақталған, ал тағы екеуі жоғалғаны белгілі. Оның көптеген музыкалық шығармалары басылып шыққан нұсқаларда сақталған, олардың ішінде сексен алты мотет, Магнификатқа қосымша шығармалар, ақтаулар, рухани әндер мен дүниелік әндер бар. Стильдік тұрғыдан алғанда, оның діни музыкасы француз композиторларының салыстырмалы түрде айқын және лаконикалық стиліне қарағанда, кең таралған, тығыз және күрделі полифонияның франко-фламанд дәстүрімен тығыз байланысты. Ол әсіресе қысқа мотивтерді жақын еліктеу арқылы және қатаң канондық тәсілдерді жиі қолданған. Оның мотеттерінің шамамен жартысы төрт дауысқа, ал қалғаны бес немесе алты дауысқа арналған, бір мотеті жеті дауысқа жазылған. Оның көптеген мотеттеріндегі cantus firmus жоғары дауыста ұзақ ноталармен орындалса, ал қалған дауыстар полифониялық, еліктеу үлгісінде жалғасады. Оның «Missa pro mortuis» шығармасы – Реквиемнің ерте нұсқаларының бірі және 16 ғасырдағы Франциядан шыққан сирек мысалдардың бірі. Оның діни музыкасынан айырмашылығы, оның дүниелік музыкасы 1540 жылдардың кең таралған халықтық стиліне сәйкес келеді.
Jean Maillard (c. 1515 – after 1570) was a French composer of the Renaissance. While little is known with certainty about his life, he may have been associated with the French royal court, since he wrote at least one motet for them. Most likely he lived and worked in Paris, based on evidence of his print editions, which were prepared there. Since later in his career he set verse by Huguenot poet Guillaume Guéroult, as well as Clément Marot, he may have either become a Protestant or had Protestant sympathies; this could explain his disappearance from Paris around 1570. If he did leave the city then, his destination is unknown. No record of him after that year has been found. Maillard is mentioned by Rabelais in Gargantua and Pantagruel, and also by Ronsard in his Livre des Mélanges (1560 and 1572). He was evidently famous during his time, and many of his motets were used as source material for parody masses by composers as distinguished as Palestrina; in addition Lassus reworked some of his music. Claude Goudimel also used a secular chanson of Maillard's as source material for a mass. Six of Maillard's masses have survived, and two others are known to have been lost. Considerable other music of his has survived in printed editions, including eighty six motets, settings of the Magnificat, lamentations, chansons spirituelles, and secular chansons. Stylistically, his sacred music is more closely related to the contemporary Franco Flemish idiom of pervasive, dense, complex polyphony than to the relatively clear and succinct style of his fellow French composers. In particular, he used short motifs in close imitation, and often used strict canonic devices. About half of his motets are for four voices; the rest are for five or six, with one motet for seven voices. Many of his motets have the cantus firmus in long note values in the highest voice, while the other voices carry on in a polyphonic, imitative texture. His Missa pro mortuis was an early Requiem mass setting, and one of the only examples from France in the 16th century. Unlike his sacred music, his secular music was in the prevailing popular idiom of the 1540s.
Қазіргі заманғы басылымдар
Майллардтың қасиетті шығармаларын Реймонд Х. Розенсток жариялану үшін өңдеп дайындап жатыр. Оның бірнеше жыл бұрын АҚШ-тағы A R Editions баспасынан жарық көрген мотеттерінің басылымдары қосымша пайдалы мәліметтермен және сенімді заманауи түсіндірмелермен қамтамасыз етеді; ол сондай-ақ Канададағы Ортағасырлық музыка институты басып шығарған Майллардтың миссаларын да редакциялады.
Анықтамалар және қосымша оқу
"Жан Майллард (i)" мақаласы, "The New Grove Dictionary of Music and Musicians" сөздігінде, ред. Стенли Сейди. 20 томдық. Лондон, Macmillan Publishers Ltd., 1980 жыл. Густав Риз, "Ренессанс кезеңіндегі музыка". Нью-Йорк, W. W. Norton & Co., 1954 жыл. Мари Алексис Колин, Фрэнк Доббинс: "Жан Майллард", "Grove Music Online" онлайн нұсқасы, ред. Л. Мейси (2005 жылғы 11 қыркүйекте қарастырылды), (абоненттік қолжетімділік).