Британ әскерінің генерал-лейтенанті Ричард Нельсон Гейл өмірбаяны

Кіріспе

Британ армиясының генералы (1896–1982)

Генерал сэр Ричард Нельсон "Винди" Гейл (25 маусым 1896 – 29 шілде 1982) – екі дүниежүзілік соғыста қызмет еткен британ армиясының жоғары шенді офицері. Бірінші дүниежүзілік соғыста ол 1918 жылы пулеметшілер корпусында кіші офицер болып қызмет еткенде Әскери крестпен марапатталды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол 1-ші парашют бригадасымен, содан кейін 1944 жылы D-Day десанттары мен "Тонга" операциясы барысында 6-шы әуе десанттық дивизиясымен бірге қызмет етті. Соғыс аяқталғаннан кейін Гейл армияда қалды және 1958 жылы Еуропадағы Жоғарғы бас қолбасшының орынбасары болып фельдмаршал Виконт Монтгомериден қызметін қабылдады.

Ерте өмір

Гейл 1896 жылдың 25 маусымында Англияның Лондонында, Халл қаласынан келген саудагер Уилфред Гейл мен оның әйелі Хелен Веббер Энннің отбасында дүниеге келді. Оның анасы Джозеф Нельсонның қызы, ол Австралияның Квинсленд штатындағы Таунсвилл қаласында тұрған. Әкесі сақтандыру саласында жұмыс істегендіктен, оның өмірінің алғашқы жылдары Австралия мен Жаңа Зеландияда өтті, бірақ Гейл отбасы 1906 жылы Англияға оралды. Ол Лондон қаласындағы негіздік мектеп – Мерчант Тейлор мектебінде білім алды, академиялық көрсеткіштері орташа болғанымен, көп оқитын жандардың біріне айналды. Содан кейін ол Гертфордширдегі Альденхам мектебінде білімін жалғастырды. Гейл Алденхамды тастап кеткен кезде, ол Корольдік артиллериядағы британдық армия офицері болғысы келді, бірақ Уулвичтегі Корольдік әскери академияға түсу үшін қажетті академиялық біліктіліктері мен дене бітімі жетіспеді. 1916 жылдың жазында Гейл 164-ші пулемет ротасына бағындырылды, ол 55-ші (Батыс Ланкашир) дивизиясының 164-ші (Солтүстік Ланкашир) бригадасын қолдады, бұл аумақтық күштердің (TF) бірінші құрамы болды. Ол өзінің ротасымен Сомма шайқасына қатысты және жыл соңында Ипр тұсымында күресті. 1917 жылдың 1 шілдесінде ол толыққанды шенге ие болды. Ол келесі рет 1917 жылдың маусым айында Уайтшеттедегі тұтқындау операциясына қатысты, бірақ Пашендаэль шабуылына қатыспады, себебі ол дене және психикалық шаршаңқыға ұшырады, Англияға демалысқа жіберілді және пиоррея диагнозы қойылды. Франциядағы субальтерн ретінде қызмет еткен кезінде ол Әскери крестпен (MC) марапатталды. 1918 жылдың наурыз айының ортасында неміс армиясы бастаған көктемгі шабуыл кезінде Гейл "көрнекті ерлік пен қызметке берілгендігі" үшін MC-ге ие болды. MC-ге қоса берілген мақтау қағазында былай делінген: Көп ұзамай капитандық шенін алған Гейл 1918 жылдың 11 қарашасында соғыс аяқталғанға дейін Батыс майданда қызметін жалғастырды. 1934 жылдың 1 қаңтарында ол бригада командирі болып тағайындалды. Гейл 1936 жылдың қаңтарында Үндістаннан Англияға оралды, онда ол DCLI-де қызмет етті, 1 шілдеде майор шеніне жетті. 13 қазанда ол Royal Inniskilling Fusiliers полкіне ауысты. 1938 жылдың желтоқсанында ол майор болып тағайындалды және Соғыс министрлігінің Бас штабының штабтық жұмыстар (жоспарлау) бөліміне көшті. Гейлге дивизияны ұйымдастыруға және жаттықтыруға бір жылға жетпейтін уақыт берілді, одан кейін ол 1944 жылдың маусым айында Нормандиядағы британдық әуе десанттарының кодолық атауы – «Тонга» операциясына қатысуға тиіс болды. Нормандияға одақтас әскерлердің шабуыл жоспарына сәйкес, бес одақтас дивизиясы (екі американдық, екі британдық және бір канадтық) батыстағы Варревилл мен шығыстағы Орн өзенінің сағасы арасындағы белгіленген жағажайларға қонуға тиіс болды. Әуе десанттық әскерлер жағажай басының екі жағын қорғауға тиіс болды, АҚШ-тың 82-ші және 101-ші әуе десанттық дивизиялары батыс жағына, ал британдық 6-шы әуе десанттық дивизиясы, Гейлдің басшылығымен, шығыс жағына қонды. 6-шы әуе десанттық дивизиясы Орн өзені мен Каен каналы арқылы өтетін бірнеше көпірлерді басып алып, жақын маңдағы аймақтарды ұстап тұру, Див өзені арқылы өтетін көпірлерді жою және, соңында, жағалаудағы Мервилл пулемет батареясын жою міндетін алды. 1944 жылдың 6 маусымында түн ортасынан кейін, басқаша D күні деп аталатын, майор Джон Ховардтың 2-ші батальонының «D» ротасы, Оксфордшир және Букингемшир жеңіл жаяу әскері (2 OBLI), 6-шы әуе десанттық бригадасының құрамына кіретін желкенді жаяу әскер бөлімшесі, желкенмен қонды және Каен каналы мен Орн өзенінің көпірлерін (қазір Пегас көпірі және Хорса көпірі деп аталады) басып алды. Бұл операция аз шығындармен аяқталды. Екі парашют бригадасы, 3-ші және 5-ші, көп ұзамай жерге түсіп, көбінесе қалаған жерлеріне қонды, бірақ парашютистердің бір бөлігі су басқан ауылдық жерге түсті. Мервилл пулемет батареясы да басып алынды, бірақ подполковник Джок Пирсонның 8-ші парашют батальоны ауыр шығынға ұшырады. Таң атқанда Гейлдің өзі Билли Гриффит басқаратын желкенмен Нормандияға қонды. D күнінің түскі уақытына дейін бригадалық лорд Ловаттың 1-ші арнайы қызмет бригадасының бөлімдері Sword Beach-ке қонды, британдық 3-ші жаяу әскер дивизиясы соңынан келіп, көпірлерде орналасқан әуе десанттық әскерлерді алмастыра бастады. Кешке 6-шы десанттық бригаданың қалған бөлігі «Маллард» операциясы аясында 6-шы әуе десанттық дивизиясының Нормандиядағы шоғырлануын аяқтады. Шілдеде, Еуропадағы Жеңіс күнінен (VE Day) кейін Гейл корпустың штабымен бірге жапондықтар әлі де соғысып жатқан Үндістанға жіберілді. 1946 жылдың қаңтарында, I Әуе десанттық корпусы таратылғаннан кейін көп ұзамай, Гейл 1-ші жаяу әскер дивизиясының командирі болды, генерал-майор Чарльз Лоуэннің орнын басып, кейін наурыз айында Палестинаға жіберілді, онда еврейлер мен арабтар арасында шиеленіс күшейді, және Палестинадағы төтенше жағдай кезінде дивизияны басқарды. Гейлдің дивизиясы, британдық күштерінің құрамында Палестина мен Трансиорданияда қызмет етіп, генерал-лейтенант сэр Эвелин Баркер (кейін генерал-лейтенант сэр Гордон Макмилланмен алмастырылды) басшылығымен, Палестинаның солтүстігіне жауапты болды, ал оның бұрынғы 6-шы әуе десанттық дивизиясы, енді генерал-майор Джеймс Касселс басқарады, Палестинаның оңтүстігіне жауапты болды. Ол 1960 жылдың қыркүйегінде екі жылдық қызметтен кейін толығымен зейнетке шықты және генерал сэр Хью Стоквеллмен алмастырылды. Соғыстан кейінгі жылдары Гейл бірқатар рәсімдік және әскери емес лауазымдарды атқарды; ол 1954 жылдан 1957 жылға дейін королева Елизавета II-нің адъютанты (генерал), 1950 жылдан 1961 жылға дейін Уорчестер полкінің полковнигі және 1956 жылдан 1967 жылға дейін парашют полкінің полковник-командирі болды. Оның әйелі Дафна (1924 жылы үйленген) Хэмптон Корт сарайындағы арнайы пәтерде тұрды және 1986 жылдың наурыз айында сарайда болған өрт кезінде қайтыс болды.

Gale was born on 25 June 1896 in London, England, to Wilfred Gale, a merchant from Hull, and his wife Helen Webber Ann, daughter of Joseph Nelson, of Townsville, Queensland, Australia. The early years of his life were spent in Australia and New Zealand due to his father's gaining employment in insurance, but the Gale family returned to England in 1906. He was educated at Merchant Taylors' School, Northwood, a foundation school in the City of London, gaining an average academic record but becoming a prolific reader. After this, he attended further education at Aldenham School in Hertfordshire. When Gale left Aldenham he wanted to become a British Army officer in the Royal Artillery, but did not possess the academic qualifications or physical grades required for entry into the Royal Military Academy, Woolwich. Gale was posted, in the summer of 1916, to the 164th Machine Gun Company, which was in support of the 164th (North Lancashire) Brigade of the 55th (West Lancashire) Division, a first line formation of the Territorial Force (TF). With his company, he fought in the Battle of the Somme and, towards the end of the year, served in the Ypres Salient. and to the substantive rank on 1 July 1917. He was next involved in the Capture of Wytschaete in June 1917 but was not involved in the Passchendaele offensive, as he was suffering from both mental and physical exhaustion, and was sent to England on leave, and diagnosed with pyorrhoea. It was during his service as a subaltern in France that he won the Military Cross (MC). During the German spring offensive launched by the German Army in mid March 1918, Gale was awarded his MC for 'conspicuous gallantry and devotion to duty'. The citation for the MC reads:

Soon promoted to captain, Gale continued to serve on the Western Front, taking part in the Hundred Days Offensive, until the end of the war on 11 November 1918. He was appointed a brigade major on 1 January 1934. Gale left India in January 1936 and returned to England to serve with the DCLI, receiving a brevet promotion to major on 1 July. He transferred to the Royal Inniskilling Fusiliers on 13 October. In December 1938 he was promoted to major and moved to the Staff Duties (Planning) section of the General Staff at the War Office. Gale had just under a year to organize and train the division before it was due to participate in Operation Tonga, codename for the British airborne landings in Normandy, in June 1944. The plan for the Allied invasion of Normandy was for five Allied divisions (two US, two British and one Canadian) to land on designated beaches between Varreville in the west, on the Cotentin Peninsula, and Ouistreham, by the mouth of the river Orne, in the east. Airborne troops were to secure each flank of the beachhead, with the US 82nd and 101st Airborne Divisions landing on the western flank, and the British 6th Airborne Division, under Gale, on the eastern flank. The 6th Airborne Division was to capture a number of bridges over the river Orne and the Caen Canal and hold the nearby surrounding areas, to destroy the bridges over the river Dives, and, finally, to destroy the Merville Gun Battery by the coast. Shortly after midnight on 6 June 1944, known otherwise as D Day, men of Major John Howard's 'D' Company of the 2nd Battalion, Oxfordshire and Buckinghamshire Light Infantry (2 OBLI), a glider infantry unit forming part of the 6th Airlanding Brigade, landed in glider and captured the Caen canal and Orne river bridges (now known as Pegasus Bridge and Horsa Bridge) via coup de main. It was achieved with light casualties. The two parachute brigades, the 3rd and 5th, landed soon after and landed, for the most part, where intended, although numbers of paratroopers dropped in the flooded countryside. The Merville Gun Battery also fell, although with heavy losses to Lieutenant Colonel Jock Pearson's 8th Parachute Battalion. At dawn, Gale himself landed in Normandy by a glider piloted by Billy Griffith. By midday on D Day elements of Brigadier Lord Lovat's 1st Special Service Brigade had landed at Sword Beach, with the British 3rd Infantry Division following, and began to relieve the airborne troops at the bridges. The arrival of the rest of the 6th Airlanding Brigade in the evening, in Operation Mallard, completed the 6th Airborne Division's concentration in Normandy. In July, after Victory in Europe Day (VE Day), Gale, with the corps HQ, was sent to India, where the Japanese were still fighting. In January 1946, shortly after I Airborne Corps was disbanded, Gale became GOC of the 1st Infantry Division, succeeding Major General Charles Loewen, then stationed in Egypt before, in March, being sent to Palestine, where there were tensions between the Jews and the Arabs, and commanded the division throughout the Palestine Emergency. Gales' division, serving under British Forces in Palestine and Trans Jordan, commanded by Lieutenant General Sir Evelyn Barker (later replaced by Lieutenant General Sir Gordon MacMillan), was responsible for northern Palestine, with his old 6th Airborne Division, now commanded by Major General James Cassels, responsible for southern Palestine. he retired permanently in September 1960 after two years in the post and was replaced by General Sir Hugh Stockwell. During the post war years, Gale also held a number of ceremonial and non military posts; he was aide de camp (general) to the Queen Elizabeth II between 1954 and 1957, Colonel of the Worcestershire Regiment between 1950 and 1961, and Colonel Commandant of the Parachute Regiment between 1956 and 1967. His widow, Daphne (whom he married in 1924), subsequently lived in a grace and favour apartment in Hampton Court Palace until she died during a major fire at the palace in March 1986.

Әскери ойлау

Гейлдің әскери істерге қатысты көзқарасы оның жеке тарихы мен тұлғасынан қалыптасты. Гейл – “ұзын бойлы, сұңғыл, қызыл жүзді” екендігімен, “біршама қаңтар” репутациясына ие болған, бірақ сонымен қатар “әміршіл мінез бен дауысының күштілігімен” ерекшеленген тұлға еді. Ол Батыс майданындағы ауыр шығындарға себеп болған әскери жағдайға наразылық білдірген Бірінші дүниежүзілік соғыстың ардагерлерінің бірі болды. 1916 жылғы Сомма шайқасындағы жоғалтулар сияқты оқиғалар Гейлдің ой-өрісіне зор әсер етті, ол соғыстан негізінен оттық күшке басымдық берілген операцияларға күдікпен қарады. Кейіннен Гейл 1918 жылдың көктемінде ашық күні, жаяу әскердің қазіргі заманғы инфильтрация тактикасын пайдаланып сәтті шабуылдауын еске алды, ол “тамаша панорама” ретінде есте қалды. Бұл оның 1930 жылдардың басында Кветтадағы штаб колледжінде оқыған кезінде соғыс аралық маневрші-теоретиктерді қабылдауына ықпал етті. Гейл 1918 жылғы жаңа жаяу әскер тактикасының құрылуынан бастап, 1940 жылдардағы танктер мен әуе десанттық күштерге дейінгі дамулардың тізбесінде “жаугершілік аренадағы қозғалғыштың қажеттілігін” және соғыстың барлық деңгейіндегі күтпеген шабуылдың маңыздылығын көрді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Гейл осы принциптерді әуе десанттық күштерді дамытуға қолданды. Элиттік күштермен күшті шабуылды жақтаған Гейл жан-жақты дайындық, ең соңғы жауынгерлік технологияларды пайдалану және күшті жеке басшылыққа баса назар аударды. Гейл үшін әскери күштердің сапасы олардың санымен бірдей маңызды болды, және ол Нормандиядағы өз 6-шы әуе десанттық дивизиясының операцияларынан “жақсы даярланған қарсыластың” қарапайым әрекеттеріне қарағанда, “даярсыз немесе әлсіз жауға” қарсы күтпеген шабуылдың күшті әсерін анықтады. Өмірінің кейінгі кезеңдерінде Гейл ядролық қару дәуіріндегі соғыс мәселелерін зерттеді. Маневрді және жоғары сапалы күштерді жақтауын жалғастырған Гейл кеңес қауіп-қатеріне қарсы қозғалғыштық пен икемділікті қамтамасыз етудің маңыздылығын атап өтті, бұл 1980 жылдардағы AirLand доктринасының дамуын көп жағынан болжады.

Gale's approach to military affairs emerged from both his personal history and personality. Gale, a 'tall, bluff, ruddy' individual, with a reputation as 'a bit of a buccaneer' but allegedly possessing a 'hectoring manner and a loud voice', was one of a number of First World War veterans to challenge the military status quo that had led to the terrible losses on the Western Front. Events such as the losses in the Battle of the Somme in 1916 heavily influenced Gale's thinking, and he emerged from the war with a suspicion of predominantly firepower led operations. Looking back, Gale was to remember the 'wonderful panorama' of the infantry successfully advancing using modern infiltration tactics on a clear day in the spring of 1918, contributing to his embracing the interwar manoeuvrist theorists during his time at the Staff College, Quetta in the early 1930s. Gale saw a narrative in the sequence of developments from the creation of the new infantry tactics of 1918, through to the tanks and airborne forces of the 1940s, that demonstrated the 'fundamental necessity of mobility on the battlefield', and the importance of surprise at all levels of warfare. During the Second World War, Gale applied these principles to the development of airborne forces. An advocate of shock manoeuvre with elite forces, Gale stressed extensive training, the use of the latest battlefield technologies and strong personal leadership. For Gale, the quality of one's military forces were as important as their number, and he drew additional lessons on the disproportionate effect that surprise manoeuvre had on a "demoralised or unprepared enemy", as opposed to a 'well trained opposition', from the operations of his own 6th Airborne Division in Normandy. Later in life, Gale examined the issues of war in the nuclear age. Still an advocate of manoeuvre and high quality forces, Gale was to stress the importance of achieving mobility and flexibility in the face of the Soviet threat, foreshadowing in many ways the evolution of the AirLand battle doctrine of the 1980s.