Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1976 жылы Стивен Найт жазған нағыз қылмыс туралы кітап.
1976 true crime book by Stephen Knight
"Жек Жабдықшы: Соңғы шешім" кітабы Стивен Найттың қаламынан туған, алғаш рет 1976 жылы жарық көрді. Ол Викториялық Лондонның бес құрбанына қатысты, "Жек Жабдықшы" деп белгілі бір сериялық кісі өлтірушіге таңылған қылмыстың шешімін ұсынды. Найт британдық король отбасының, масондық ұйымның және суретші Уолтер Сикерттің қатысуымен жасалған күрделі конспирациялық теорияны ұсынды. Ол құрбандардың таққа мұрагерлікте екінші болып тұрған Кларенс және Авондейл герцогы Альберт Виктор мен қара жұмысшы қызы Энни Элизабет Круктың құпия некесін жасыру үшін өлтірілген деген тұжырым жасады. Найттың теориясына қарсы тұратын көптеген фактілер бар, ал оның негізгі дереккөзі Джозеф Горман (сонымен қатар Джозеф Сикерт ретінде танылған) кейіннен бұл оқиғаны мойындамай, баспасөзге бұл әдейі жасалған жалғандық екенін мәлімдеді. Көптеген ғалымдар бұл теорияны қабылдамайды және кітаптың қорытындысы қазір кеңінен сенімсіз деп есептеледі. Дегенмен, кітап кең танылып, коммерциялық сәттілікке жетіп, 20 рет қайта басылды. Ол "From Hell" графикалық романы мен фильмінің негізі болды, сондай-ақ басқа да драмалық қойылымдарға әсер етті және Патрисия Корнуэлл мен Энн Перри сияқты қылмыстық фантастика жазушыларына ықпал етті.
Jack the Ripper: The Final Solution is a book written by Stephen Knight first published in 1976. It proposed a solution to five murders in Victorian London that were blamed on an unidentified serial killer known as "Jack the Ripper". Knight presented an elaborate conspiracy theory involving the British royal family, freemasonry and the painter Walter Sickert. He concluded that the victims were murdered to cover up a secret marriage between the second in line to the throne, Prince Albert Victor, Duke of Clarence and Avondale, and Annie Elizabeth Crook, a working class girl. There are many facts that contradict Knight's theory, and his main source, Joseph Gorman (also known as Joseph Sickert), later retracted the story and admitted to the press that it was a hoax. Most scholars dismiss the theory, and the book's conclusion is now widely discredited. Nevertheless, the book was popular and commercially successful, going through 20 editions. It was the basis for the graphic novel and film From Hell, as well as other dramatisations, and has influenced crime fiction writers, such as Patricia Cornwell and Anne Perry.
Шығу тегі
1888 жылдың тамыз және қараша айлары аралығында Лондонның Уайтчепель ауданында кем дегенде бес қатыгез кісі өлтіру оқиғасы тіркелді. Уайтчепель кедей аудан болғанымен және онда зорлық-зомбылық жиі кездескенімен, бұл кісі өлтірулерді ерекше әдіс-тәсілдері арқылы бір кісі өлтірушімен байланыстыруға болады. Барлық кісі өлтірулер бірнеше көше шеңберінде, түнгі уақытта немесе таңертеңгі сағаттарда болды, ал құрбандардың барлығы – тамақтары кесілген әйелдер. Төрт жағдайда олардың денелері қиратылған, тіпті ішектері шығарылған. Үш құрбанның ішкі мүшелерінің алынып тасталуы заманауи сарапшылардың «кісі өлтірушінің анатомиялық білімі жоғары болған, бұл оның бутша немесе хирург болғандығын көрсетеді» деген пікірлеріне әкелді. Бұқаралық ақпарат құралдары мен полицияға кісі өлтіруші деп саналатын адамнан көптеген хаттар мен открыткалар келіп түсті, оның бірі қол қойғанда "Жеккіл Джек" деп аталды. Полиция көптеген анонимді мойыс хаттарын жалған деп есептеді, бірақ жазушының сөзінен алынған "Тозақтан" деген сөзбен белгіленген хатқа көбірек мән берді; ол сақталған адам бүйрегінің жартысы бар шағын қораппен бірге жіберілді. Алайда, бүйрек шынымен де құрбандардың бірінен алынған ма, әлде макабрлық әзілдің бөлігі ретінде жіберілген медициналық үлгі ме екені әлі анық емес. Полиция жүргізген кең ауқымды тергеуге қарамастан, кісі өлтіруші табылған жоқ және оның кім екені әлі де құпия болып қалуда. Осы оқиғаның кезінде де, содан кейін де көптеген кәсіби және әуесқой тергеушілер түрлі гипотезалар ұсынды, бірақ ешбір теория кеңінен қабылданбады.
Between August and November 1888, at least five brutal murders were committed in the Whitechapel district of London. Although Whitechapel was an impoverished area and violence there was common, these murders can be linked to the same killer through a distinctive modus operandi. All the murders took place within the distance of a few streets, late at night or in the early morning, and the victims were all women whose throats were cut. In four of the cases, their bodies were mutilated, or even eviscerated. The removal of internal organs from three of the victims led to contemporary proposals that "considerable anatomical knowledge was displayed by the murderer, which would seem to indicate that his occupation was that of a butcher or a surgeon." Media organisations and the police received many letters and postcards purportedly written by the killer, who was dubbed "Jack the Ripper" after one of the signatories. Most of the anonymous confessional letters were dismissed by the police as hoaxes but one, known as the "From Hell" letter after a phrase used by the writer, was treated more seriously; it was sent with a small box containing half of a preserved human kidney. It is not clear, however, whether the kidney truly came from one of the victims or was a medical specimen sent as part of a macabre joke. Despite an extensive police investigation, the killer was never found and his identity is still a mystery. Both at the time and subsequently, many amateur and professional investigators have proposed solutions but no single theory is widely accepted.
Томас Стоуэллдің мәлімдемелері
1970 жылы британдық хирург Томас Э. А. Стоуэлл «Жек Риппер – Шешім бар ма?» деген мақала жариялады. «Криминолог» журналының қараша айындағы санында. Мақалада Стоуэлл Риппердің Батыс Индияға сапары кезінде сифилис жұқтырған, осы ауру оны ақылдан шығарған аристократ болғанын және осы халде ол бес белгілі Жек Риппер жасаған қылмыстарды іске асырғанын айтты. Стоуэлл Гуллдің күйеу баласы Теодор Дайк Аклендті жақсы білген және Аклендтің мүлігін басқарушы болған. Стоуэллдің мақаласы қызу назар аудартып, Альберт Викторды ең танымал Риппер күдіктілерінің қатарына қосты, бірақ оның кінәсіздігі тез дәлелденді. Гулл Альберт Виктордан бұрын қайтыс болғандықтан, Альберт Виктордың өлімі туралы білуі мүмкін емес. Альберт Виктордың 1892 жылы қайтыс болған кездегі үш дәрігері де оның пневмониядан қайтыс болғанын растады. Сифилис ауруының даму мерзімін ескеретін болсақ, Альберт Виктордың сифилис жұқтыруы өте күмәнді. Сифилитті инфекциядан туындаған психикалық аурудың алғашқы белгілері жұқтырғаннан кейін шамамен 15 жылдан соң пайда болады. Аурудың даму мерзімі нақты болмаса да, Альберт Виктор 1888 жылы сифилит салдарынан ақылдан шығудан зардап шеккен болса, ол шамамен 1873 жылы, Батыс Индияға барғаннан алты жыл бұрын, тоғыз жасында жұқтырған болуы керек. Стоуэлл күдіктісінің психиатриялық емханада жатқанын мәлімдеді, ал Альберт Виктор британдық армияда қызмет етіп, үнемі қоғамдық шараларға қатысып, достарына елдік үйлерге барып тұрған. Газеттердегі хабарлар, королева Викторияның күнделігі, отбасылық хаттар мен ресми құжаттар Альберт Виктордың бес қылмыс жасалған кезде қоғамдық іс-шараларға қатысқанын, шетелдік патшалармен кездескенін немесе Лондоннан жүздеген шақырым қашықтықта болғанын көрсетеді. 1970 жылдың 5 қарашасында Стоуэлл «The Times» газетіне жолдаған хатында принц Альберт Викторды Жек Риппер деп айту ниетінде болмағанын жоққа шығарды. Хат 9 қарашада, қарт Стоуэлл табиғи себептерден қайтыс болғаннан кейін жарияланды. Сол аптада Стоуэллдің ұлы әкесінің барлық қағаздарын өртеп жібергенін айтып: «Мен тек маңызды ештеңе жоқ екеніне көз жеткізу үшін жеткілікті ғана оқыдым», – деді.
In 1970, British surgeon Thomas E. A. Stowell published an article entitled "Jack the Ripper – A Solution?" in the November issue of The Criminologist. In the article, Stowell proposed that the Ripper was an aristocrat who had contracted syphilis during a visit to the West Indies, that it had driven him insane, and that in this state of mind he had perpetrated the five canonical Jack the Ripper murders. Stowell knew Gull's son in law, Theodore Dyke Acland, and was an executor of Acland's estate. Stowell's article attracted intense attention, and placed Albert Victor among the most notable Ripper suspects, but his innocence was soon proven. Gull died before Albert Victor, and so could not have known about Albert Victor's death. All three doctors who were attending Albert Victor at his death in 1892 concurred that he had died of pneumonia, and given the timescale of syphilitic disease progression, it is highly improbable that Albert Victor had syphilis. The first symptoms of mental illness that arise from syphilitic infection tend to occur about 15 years from first exposure. While the timescale of disease progression is never absolute, for Albert Victor to have suffered from syphilitic insanity in 1888, he would probably have to have been infected at the age of nine in about 1873, six years before he visited the West Indies. Stowell claimed that his suspect had been incarcerated in a mental institution, when Albert Victor was serving in the British army, making regular public appearances, and visiting friends at country houses. Newspaper reports, Queen Victoria's diary, family letters, and official documents prove that Albert Victor was attending functions in public, or meeting foreign royalty, or hundreds of miles from London at the time of each of the five canonical murders. On 5 November 1970, Stowell wrote to The Times denying that it was his intention to imply Prince Albert Victor was Jack the Ripper. The letter was published on 9 November, the day after the elderly Stowell's own death from natural causes. The same week, Stowell's son reported that he had burned his father's papers, saying "I read just sufficient to make certain that there was nothing of importance."
Джозеф Горманның мәлімдемелері
Стоуэллдің гипотезасы дұрыс болмаса да, оның мақаласы Джек-Жарқау ісіне деген қызығушылықты қайта жақтандырды, ал 1973 жылы BBC Уайтчепельдегі кісі өлтірулерді зерттеген «Жарқау Джек» атты телесериалды іске қосты. Сериал деректі фильм мен драманы үйлестірді; онда нақты дәлелдер келтірілді, бірақ оны ойдан шығарылған детективтер Барлоу мен Уатт, олардың рөлдерін тиісінше Стратфорд Джонс және Фрэнк Виндзор ойнады, жүргізді. 1975 жылы сериал Элвин Джонс пен Джон Ллойдтың «Жаршылаушының файлы» атты кітабына айналды. Алтыншы және соңғы бағдарламада өзін Джозеф Сикерт деп атаған және танымал суретші Уолтер Сикерттің заңды емес ұлы екенін мәлімдеген Джозеф Горманның куәлігі орын алды. Горман Сикерттің патша отбасын ғана емес, сондай-ақ көптеген басқа да танымал адамдарды кісі өлтіруге қатыстыратын оқиға айтқанын мәлімдеді. Горманның сөзіне қарағанда, Галл қылмыскерлердің көмегімен кісі өлтірген. Стоуэлл өзінің мақаласында Гуллға қатысты аңызға толы әңгімелерді айтқан, бірақ оларды әділетсіз және жалған деп жоққа шығарған. Горман өзінің католик әжесінің Альберт Викторға құпия түрде үйленгенін, ал анасы Альберт Виктордың заңды қызы болғандықтан, тақтың заңды мұрагері екенін айтты. Ол Жарқау кісі өлтірулерінің кез келген даудың алдын алу үшін, оның туғанын білетін адамдарды өлтіру мақсатымен жасалғанын мәлімдеді. Бастапқы телесериалда бұл оқиға Горманның сенімі ретінде бейнеленді, бірақ детективтердің емес. Горманның оқиғасына қызыққан журналист Стивен Найт бұл мәлімдемелерді одан әрі зерттеуге бел буды және 1976 жылы өзінің зерттеулерін «Жарқау Джек: соңғы шешім» атты кітапта жариялады.
Though Stowell's hypothesis was incorrect, his article rekindled interest in the Jack the Ripper case, and in 1973 the BBC launched a television series, Jack the Ripper, which investigated the Whitechapel murders. The series mixed documentary and drama; it featured real evidence but was hosted by fictional detectives Barlow and Watt, played by Stratford Johns and Frank Windsor, respectively. The series was made into a book, The Ripper File, by Elwyn Jones and John Lloyd in 1975. The sixth and final programme included a testimony by Joseph Gorman, who called himself Joseph Sickert and claimed to be the illegitimate son of noted painter Walter Sickert. Gorman claimed that Sickert had told him a story that implicated not only the royal family but also a host of other famous people in the murders. According to Gorman, Gull committed the murders with the help of accomplices. Stowell had mentioned rumours implicating Gull in his article, but had dismissed them as unfair and false. Gorman said that his Catholic grandmother had secretly married Albert Victor, and that his mother, as the legitimate daughter of Albert Victor, was the rightful heir to the throne. He claimed that the Ripper murders were staged as part of a conspiracy to hush up any potential scandal by murdering anyone who knew of the birth. In the original television series, the story is depicted as the belief of Gorman but not of the detectives. Captivated by Gorman's story, journalist Stephen Knight decided to investigate the claims further, and eventually published his research as the book Jack the Ripper: The Final Solution in 1976.
Горманның оқиғасы
Кітап Найттың Джозеф Горманмен қалай танысқанын түсіндіруімен басталады, содан кейін ол Горманның «айқын, нақты, хронологиялық тәртіппен келмеген, бірақ мен оны шатастырған сөздерден және кейде түсініксіз әңгімелерден жинауға тиіс болдым» деген тарихын айтады. Горманның сөзіне қарағанда, Альберт Виктордың анасы, ханшайым Александра, Уолтер Сикертті ұлымен таныстырды, себебі Сикерт Альберт Викторға өнерді үйретеді деп үміттенді. Горман Альберт Виктордың Сикерттің модельдерінің бірі, католик саудагер қызы Энни Элизабет Крукпен Лондонның Кливленд көшесіндегі 15-ші үйіндегі Сикерттің студиясында кездескенін айтады. Олардың арасында махаббат пайда болды, олар құпия түрде үйленді. Сикерт пен Эннидің досы Мэри Джейн Келли куәгер болды. Горман Альберт Виктор мен Эннидің қызы Элис Маргарет Крук 1885 жылдың 18 сәуірінде дүниеге келгенін және Альберт Виктор Энни мен Элисті Кливленд көшесіндегі пәтерге орналастырғанын айтады. 1888 жылдың сәуір айында, Горман жалғастырады, Виктория патшайымы мен британ премьер-министрі лорд Солсбери Альберт Виктордың құпиясын білген. Горман Солсбериді пәтерге шабуыл жасауға бұйрық бергенін айыптайды, себебі ол католик мұрагердің болуы туралы ақпараттың жария болуы революцияға әкелуі мүмкін деп қорқып отырды. Горман Альберт Виктордың отбасының қамқорлығына берілгенін, ал Эннидің сэр Уильям Галлдың қамқорлығына берілгенін, ол оны ақылсыз деп танығандығын айтады; ол келесі 30 жылды 1920 жылы қайтыс болғанға дейін мекемелерде көшіп-қонып өткізді. Сол уақытта Горман Келлидің рейд кезінде де, одан кейін де қызы Элиске қамқорлық жасағанын айтады. Горманның айтуынша, Келли баласын жасыруға келісім берген, бірақ кейін достары Мэри Энн Николс, Энни Чэпман және Элизабет Стридпен бірге үкіметке шантаж жасауды шешкен. Горман Солсбериді өздерінің масондық әріптестерімен, соның ішінде Лондон полициясының жоғары шенді қызметкерлерімен бірге әйелдерді өлтіруді сахналап, дауды тоқтату үшін сөз байласты деп айыптайды. Горман Солсберидің бұл тапсырманы Галлға тапсырғанын, ол төрт әйелді жеке-жеке атқа қондырып, Галл оларды кочерст Джон Нетли мен Скотланд-Ярдтың көмекші комиссары сэр Роберт Андерсонның көмегімен өлтіргенін айтады. Горман бесінші құрбан Кэтрин Эддоустың қате есіммен аталғаны және оны Мэри Джейн Келлимен шатастырғаны үшін қастандықпен өлтірілгенін айтады. Горман Нетлидің жас Элисті екі рет өлтіргісі келгенін, бірақ екінші сәтсіз әрекеттен кейін бірнеше куәгерлер Нетлиді қуып, ол Темзаға секіріп, суға батып кеткенін айтады. Горман әңгімені аяқтап, Алиса ұзақ өмір сүргенін, кейіннен Уолтер Сикерттің сүйіктісі болғанын және Алиса мен Уолтер Сикерттің оның ата-анасы екенін айтады. Тергеу барысын сипаттағанда Найт бірқатар кездейсоқтықтарды ашады: Альберт Виктордың анасы да, Элис Крук та естімейтін; Альберт Виктордың анасы да, Уолтер Сикерт те даниялық болған; Сикерт Жабдықшыға деген құмарлықпен айналысқан; кісі өлтірулер Мэри Келлидің өлімімен аяқталды; кісі өлтірулер кезінде республикалық көңіл күшіннің өсуі болды, сондай-ақ католиктерге қарсы көзқарас болды; «Элизабет Кук» деп аталатын әйел 6 Кливленд көшесінде тұрған; Энни Крук психиатриялық емханаға жатқызылған; сол кездегі әңгімелер Принц Альберт Викторды Кливленд көшесіндегі жанжалмен байланыстырады; Гулл жүзімді жақсы көрген, ал құрбандардың бірі оның өлімі кезінде жүзім жеп отырған болуы мүмкін; Гулл Роберт Джеймс Листің айтуынша, Жабдықшыны анықтаған психикалық күштерді қолданған дәрігердің сипаттамасына сәйкес келеді. Ақырында, кездейсоқ оқиғалар жинақталғанда, Найт Горманның әңгімесіне сенімді болады. Оның айтуынша, нақты дәлелдердің жоқтығы үкімет тарапынан жасыру және полиция тергеуін қасақана бұрмалау салдарынан туындаған. Масондық қастандық туралы мәлімдемені растау үшін ол Джек-Жарқаушыны өлтіру мен масондық салт-дәстүрлі кісі өлтіру арасындағы ұқсастықтарды атап өтеді және полиция комиссары сэр Чарльз Уорренді өзінің масондық серіктерін қорғау үшін дәлелдерді жоюда айыптайды. Найт Стоуэллдің Альберт Виктор мен Галлдың кісі өлтіруге қатысы бар екенін бірінші болып айтқанын атап өтеді.
The book begins with Knight explaining how he came to meet Joseph Gorman, and then he tells Gorman's story which "did not come in clear, precise, chronological order but I had to glean it from rambling and sometimes vague discussion". Gorman says that Albert Victor's mother, Princess Alexandra, introduced Walter Sickert to her son in the hope that Sickert would teach Albert Victor about art. Gorman claims that Albert Victor met one of Sickert's models, Annie Elizabeth Crook, a Catholic shop girl, at Sickert's studio at 15 Cleveland Street, London. They had an affair, he says, and married in a secret ceremony with Sickert and Annie's friend, Mary Jane Kelly, acting as witnesses. Gorman alleges that Albert Victor and Annie's daughter, Alice Margaret Crook, was born on 18 April 1885, and that Albert Victor settled Annie and Alice into an apartment in Cleveland Street. In April 1888, Gorman continues, Queen Victoria and the British Prime Minister Lord Salisbury discovered Albert Victor's secret. Gorman accuses Salisbury of ordering a raid on the apartment because he was afraid that public knowledge of a potential Catholic heir to the throne would result in a revolution. Gorman claims that Albert Victor was placed in the custody of his family, while Annie was placed in the custody of Sir William Gull, who certified her insane; she spent the next 30 years drifting in and out of institutions before dying in 1920. Meanwhile, Gorman alleges, Kelly was looking after the daughter, Alice, both during and after the raid. Gorman asserts that at first Kelly was content to hide the child, but then she, along with her friends Mary Ann Nichols, Annie Chapman and Elizabeth Stride, decided to blackmail the government. Gorman accuses Salisbury of conspiring with his fellow freemasons, including senior policemen in the London Metropolitan Police, to stop the scandal by staging the murders of the women. Gorman says Salisbury assigned the task to Gull, who lured the four women into a carriage individually where Gull murdered them with the assistance of coachman John Netley and Sir Robert Anderson, Assistant Commissioner of Scotland Yard. Gorman claims a fifth victim, Catherine Eddowes, was killed accidentally in a case of mistaken identity because she used the alias Mary Ann Kelly and was confused with Mary Jane Kelly. Gorman alleges that Netley tried to kill the young Alice twice but after the second unsuccessful attempt several witnesses chased Netley, who threw himself into the Thames and drowned. Gorman completes the story by saying that Alice lived well into old age, later becoming Walter Sickert's mistress, and that Alice and Walter Sickert are his parents. In describing the progress of his investigation, Knight reveals a series of coincidences: both Albert Victor's mother and Alice Crook were deaf; both Albert Victor's mother and Walter Sickert were Danish; Sickert is obsessed by the Ripper; the murders ended with the death of Mary Kelly; there was growing republican sentiment at the time of the murders, as well as anti Catholic prejudice; a woman named "Elizabeth Cook", who Knight claims could be Annie Elizabeth Crook misspelt, did live at 6 Cleveland Street; Annie Crook was institutionalised; rumours of the time link Prince Albert Victor to a scandal in Cleveland Street; Gull was fond of grapes, and one of the victims may have been eating some at the time of her death; Gull matches the description of an unnamed physician accused by clairvoyant Robert James Lees, who claimed to have identified the Ripper by using psychic powers. Eventually, as the circumstantial coincidences build up, Knight becomes convinced that Gorman's story is true. The lack of tangible evidence, he claims, is due to a government cover up and deliberate misdirection of the police investigation. To back up the claims of a masonic conspiracy, he notes supposed similarities between the Jack the Ripper killings and alleged masonic ritual murders, and accuses Sir Charles Warren, Commissioner of Police, of destroying evidence to protect his freemason cronies. Knight points out that Stowell, who was apparently the first person to suggest Albert Victor's and Gull's involvement in the murders, was a freemason.
Сыни қабылдау
Кітап алғаш жарық көрген кездегі сыншылар оны жасырын күмәнмен және сатирамен қарсы алды, бірақ Найт өзінің мүмкін емес жағдайын тапқырлықпен ұсынды деп санады. Квентин Белл «Таймс» әдеби қосымшасында былай деп жазды: «[Кітап] батыл және әділ түрде автордың дәлелдерінің көп бөлігін ұсынумен және бірден «бұл бәрі өте күмәнді сияқты» деп мойындаумен басталады. Ол солай». «Медицина тарихы» мынадай пікір білдірді: «Автордың тапқырлығына қарамастан, бұл оқиға мұқият және сын көзбен қарауға төтеп бере алмайды және оның көптеген алдыңғыларынан гөрі «толық» емес». Содан бері түрлі салалардағы ғалымдар Горманның әңгімесін күлкілі қиял деп қабылдады және Найт ұсынған оқиғалардың нұсқасына қайшы келетін көптеген фактілерді атап өтті. Горман Элис Маргарет Крук пен Уильям Горманның некесінен туған бес баланың бірі болды. Сонымен қатар, Джек-Жарқау ісі бойынша сарапшы Тревор Мариоттың айтуынша, Элис «1884 жылдың 18 шілдесі мен 11 тамызы аралығында дүниеге келген болуы керек». Альберт Виктор 1884 жылдың маусым және тамыз айларында Гейдельбергте болған; сондықтан ол Элис жүкті болған кезде Лондонда болмаған және оның әкесі бола алмады. Элис туған кезде оның әкесі туралы аты туу куәлігінде бос қалдырылған, бірақ ересек болғаннан кейін Элис әкесі Уильям Крук екенін мәлімдеді. Оның атасы да Уильям Крук аталды. Алыпсарлар сарапшысы Дон Рамбелоу Элис әкесінің аты оның туу куәлігінен жоқ болуын заңды емес бала болуына немесе анасы Энни мен атасы Уильям арасындағы инцест қарым-қатынасын жасыруға байланысты деп болжайды. Альберт Виктор мен Энни Круктың некелескендігін растайтын дерек жоқ; тіпті егер мұндай неке болған болса да, ол 1772 жылғы Корольдік неке туралы заңға сәйкес жарамсыз болар еді, ол корольдік отбасының мүшесінің монархтың келісімінсіз жасаған кез келген некесін жойды. Жарамсыз некеден туған кез келген бала заңды емес деп есептеледі және мұрагерлік тізбегінен шығарылады. Егер ол Альберт Викторға үйленген болса, ол және олардың баласы 1701 жылғы Елдестіру актісіне сәйкес таққа мұрагерлік етуден шеттетілер еді, ол католиктерді және католиктермен үйленген протестанттарды мұрагерлік желісінен шеттетеді. Горманның оқиғалар нұсқасында көптеген мәселелер бар. 1888 жылдың сәуір айында Кливленд көшесіндегі 6-шы үйге шабуыл жасалмаған, өйткені сол кезде 4-тен 14-ке дейінгі үйлер бұзылған және ол үй болмаған. Энни мен Элис Альберт Виктор сияқты бай демеушінің көмегін алмады, олар жұмыс үйлерінде тұратын кедейлер еді. Энни психикалық аурудан емес, қайталап тұратын эпилепсиядан ауруханаға жатқызылды. Жарқау құрбандарының Энни Крукпен немесе Орталық Лондондағы оның үйінен тыс жерде тұратын Энни Крукпен таныс екендігі белгілі емес. Тіпті олар оны немесе оның баласын таныса да, олардың патшалық заңдылықсыздық туралы әңгімесіне сенбеуі мүмкін, сондықтан олардың осы құпияны ашуға тырысуы бекер болды. Галл 1887 жылы инсульттан кейін зейнеткерлікке шықты, ол уақытша жартылай сал болып, сөйлей алмады. Галл жазылып кетті, бірақ 1890 жылы қайтыс болғанға дейін тағы да шабуылға ұшырады. Сонымен қатар, Лорд Солсбери, сэр Джеймс Андерсон және сэр Уильям Галл еркін зиялылар емес еді, және Нетлиді басқа күдіктілермен байланыстыратын ешқандай құжаттық дәлел жоқ, ол Темзаға да батқан жоқ. Ол 1903 жылы өзінің көлігінің астына түсіп қаза тапты. Сот-медициналық сараптама көрсеткендей, құрбандардың денелері жылжытылмаған, сондықтан олар вагонда өлшеліп, кейін табылған жеріне апарылмаған. Құрбандар табылған кейбір көшелерде көлік жүруге тым тар болды. Ол ханшайыммен таныс екеніне де ешқандай дәлел жоқ. Андерсон қос кісі өлтіру кезінде Швейцарияда болған, сондықтан ол қылмыскерлердің бірі емес. Найт Горманның талаптарында мәселелер бар екенін түсінді, бірақ ол оларды «дұрыс түсінбеген немесе оларды әдейі назардан тыс қалдырған». Найт Горманның әңгімесінің кейбір бөліктері қате екенін мойындады, бірақ мұндай қателіктер «оның шындықты айтқанын растайды» деп мәлімдеді. Бұл Сикертке тағылған алғашқы айып емес. Ол бұрын Дональд МакКормиктің 1959 жылғы «Жаршыға Жақтардың жеке басы» кітабында күдікті ретінде айтылған. Алайда, Сикерт 1888 жылдың жазында анасы мен ағасымен бірге Францияда болған және кем дегенде төрт кісі өлтіру кезінде Лондонда болған деп күтілмейді. Найт Сикертті кінәлағаннан кейін Джозеф Горман өзінің куәлігін қайтарып алды, ол «The Sunday Times» газетінде «бұл қалжың, үлкен өтірік» екенін мойындады. Найттың досы және Жарқау ісін жақсы білетін Колин Уилсон осы әңгімені «көзсіздік» деп есептеді, бірақ Найттың ми ісігінен қайтыс болғаннан кейін жазғанда: «ол кітапты әжуалықпен жазды, бірақ кейін одан бас тартуға немесе тым көп сөйлеуге мүмкіндік бермейтін сәттілікке тап болды».
Reviewers at the time of first publication met the book with undisguised scepticism and satire, but felt that Knight presented his unlikely case with ingenuity. Quentin Bell wrote in The Times Literary Supplement: "[The book] begins bravely and fairly by presenting the greater part of the author's case and admitting at once that 'it all sounds terribly unlikely'. It does." Medical History stated: "Despite the author's ingenuity the case does not stand up to careful and critical analysis and is no more 'final' than its many predecessors." Since then, scholars from multiple disciplines have rejected Gorman's story as a ridiculous fantasy, and highlight many facts which contradict the version of events presented by Knight. Gorman was one of five children born within the marriage of Alice Margaret Crook and William Gorman. Furthermore, according to Trevor Marriott, an expert on the Jack the Ripper case, Alice "must have been conceived between 18 July and 11 August 1884". Albert Victor was in Heidelberg from June to August 1884; hence, he was not in London at the time of Alice's conception and could not have been her father. The name of Alice's father was left blank on her birth certificate, but in adulthood, Alice claimed her father was William Crook. William Crook was also the name of her grandfather. Ripper expert Don Rumbelow has suggested that the name of Alice's father was omitted from her birth certificate either because she was illegitimate or to conceal an incestuous relationship between her mother, Annie, and grandfather, William. There is no record of any marriage between Albert Victor and Annie Crook; even if such a marriage had taken place, it would have been invalid under British law due to the Royal Marriages Act 1772, which voids any marriage contracted by a member of the royal family without the consent of the Sovereign. Any child of an invalid marriage is deemed illegitimate and excluded from the line of succession. If she had been and if she had married Albert Victor, he and their child would be excluded from inheriting the throne under the Act of Settlement 1701, which excluded Catholics and Protestants who married Catholics from the line of succession. There are further multiple problems with Gorman's version of events. An apartment at 6 Cleveland Street could not have been raided in April 1888, since by that time Nos. 4–14 Cleveland Street had been demolished, and the house no longer existed. Annie and Alice were not supported by a wealthy patron, such as Albert Victor, but were paupers who occasionally lived in workhouses. Annie was not institutionalised for insanity but because of recurrent epilepsy. The Ripper victims were not known to be acquainted with each other or Annie Crook, who lived on the other side of Central London. Even if they had known her or her child, it is unlikely that their tale of royal illegitimacy would be believed, so any attempt by them to reveal the supposed scandal would merely have been dismissed. Gull retired from practice in 1887 after suffering a stroke, which left him temporarily partially paralysed and unable to speak. Gull did recover, but he suffered further attacks before his death in 1890. Furthermore, neither Lord Salisbury, nor Sir James Anderson, nor Sir William Gull were freemasons, and there is no documentary evidence linking Netley to the other suspects, nor did he drown in the Thames. He was actually killed in 1903 after falling under the wheels of his own van. The forensic evidence indicates that the bodies of the victims were not moved, and so were not dissected in a carriage and then moved to where they were discovered. Some of the streets where the victims were found were too narrow for a carriage. and there is no proof that he knew the Princess of Wales. Anderson was in Switzerland at the time of the double murder, and so was not one of the perpetrators. Knight appreciated that there were problems with Gorman's claims, but he "either misinterpreted, or deliberately ignored" them. Knight admitted that parts of Gorman's story were wrong but claimed that such mistakes were "stronger support of the fact that he was telling the truth". This was not the first accusation made against Sickert. He had been previously mentioned as a potential suspect in Donald McCormick's 1959 book The Identity of Jack the Ripper. However, Sickert was in France with his mother and brother in the late summer of 1888, and is unlikely even to have been in London at the time of at least four of the murders. After Knight implicated Sickert, Joseph Gorman withdrew his testimony, admitting to The Sunday Times newspaper that "it was a hoax a whopping fib". Knight's friend and fellow Ripper aficionado Colin Wilson thought the story was "obvious nonsense" but shortly after Knight's tragically early death from a brain tumour he wrote in his defence: "he wrote the book with his tongue in his cheek, then found himself caught up in a success that prevented him from retracting or quietly disowning it."
Ықпал
Көптеген қайшылықтарға қарамастан, Найт пен Горманның құпия теориясы басқа авторлардың қиялын баурап алды, олар оқиғаны одан әрі өзгертіп дамытты. Мысалы, Мелвин Фейрклоудың «Жаршы және патшалар» (Лондон: Duckworth, 1991) кітабында Лорд Рэндольф Черчилль «үшінші адам» екені айтылды, бірақ кейін Фейрклоу өзінің кітабынан бас тартып, журналистерге «қазір ол бұл теорияға сенбейтінін» мәлімдеді. Энди Парлор, Сью Парлор және Кевин О’Доннелл, «Джек-Жарқыш Уайтчепельдегі кісі өлтірулер» (Сент-Осит, Эссекс: Ten Bells Publishing, 1997) кітабының авторлары, Мэри Джейн Келли Энни Крук емес, Альберт Виктордың баласымен жүкті болды деп болжады. Бұл және Сикертті білуші серіктес екенінен бастап, тікелей Джек-Жарқышқа айналдыратын басқа кітаптар, мысалы Жан Овертон Фуллердің «Сикерт және Жарқыш қылмыстары» (Оксфорд: Mandrake, 1990) және Патрисия Корнвеллдің «Қылмыскердің портреті» (2002) шығармалары, құбылыстар ретінде таныстырылса да, Найттың алғашқы бұрыс талдауына негізделген туынды фантазиялар деп кеңінен мойындалмайды. «Джек-Жарқыш: Соңғы шешім» кітабындағы құпия теория екі пьесада көркемделіп бейнеленген: Дуг Люсидің «Күш және екіжүзділік» (1986) және Брайан Клеменстің «Шерлок Холмс және Жарқыш кісі өлтірулері». Төрт фильм осы теорияның элементтерін пайдаланды: «Декрет бойынша кісі өлтіру», «Джек-Жарқыш», «Жарқыш» және Хьюз ағайындыларының «Тозақтан», ол Алан Мур мен суретші Эдди Кэмпбеллдің осы аттас графикалық романы негізінде түсірілді. Найттың теориясы Филип Хосе Фармердің «Ақсу әлемі» сериясының соңғы кітабында, «Ақсу әлемі құдайларында» және Найттың кітабын негіз ретінде пайдаланған романдарда кездеседі, мысалы Робин Пейдждің «Уайтчепельдегі өлім» (Нью-Йорк: Berkley Publishing Group, 2000) және Энн Перридің «Уайтчепельдің құпиясы» (Лондон: Headline, 2001).
Despite its many inconsistencies, Knight's and Gorman's conspiracy theory has captured the imagination of other authors, who have made further modifications to the story. For example, Melvyn Fairclough's The Ripper and the Royals (London: Duckworth, 1991) asserted that Lord Randolph Churchill was the "third man", although Fairclough later disowned his own book and told reporters that "he no longer believes the theory". Andy Parlour, Sue Parlour and Kevin O'Donnell, authors of The Jack the Ripper Whitechapel Murders (St. Osyth, Essex: Ten Bells Publishing, 1997), supposed that Mary Jane Kelly was pregnant with Albert Victor's child instead of Annie Crook. These, and other books which promote Sickert from a knowing accomplice to being Jack the Ripper himself, such as Jean Overton Fuller's Sickert and the Ripper Crimes (Oxford: Mandrake, 1990) and Patricia Cornwell's Portrait of a Killer (2002), are marketed as non fiction books, but they are dismissed almost universally as derivative fantasies based on Knight's initial flawed analysis. The conspiracy theory outlined in Jack the Ripper: The Final Solution is fictionalised in two plays: Doug Lucie's Force and Hypocrisy (1986) and Sherlock Holmes and the Ripper Murders by Brian Clemens. Four films have used elements of the theory: Murder by Decree, Jack the Ripper, The Ripper and the Hughes Brothers' From Hell, which was based on a graphic novel of the same name by Alan Moore and artist Eddie Campbell. Knight's theory features in the final book of Philip José Farmer's Riverworld series, Gods of Riverworld, and novels utilising Knight's book as a base include Robin Paige's Death at Whitechapel (New York: Berkley Publishing Group, 2000) and Anne Perry's The Whitechapel Conspiracy (London: Headline, 2001).