Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вирустың түрі Капоси саркомасымен байланысты герпесвирусы (KSHV) – адамдарда таралған тоғызыншы герпесвирус; Вирустардың таксономиясы жөніндегі халықаралық комитетінің (ICTV) ресми атауы бойынша – Адамның гамма-герпесвирусы 8, немесе қысқаша HHV 8. Басқа герпесвирустар сияқты, оның бейресми атаулары ICTV-нің ресми атауымен бірдей қолданылады. Бұл вирус көбінесе ЖҚТБ-мен ауыратын науқастарда кездесетін Капоси саркомасын, HHV 8-ге байланысты мультицентрлі Кастлеман ауруын және KSHV қабыну цитокин синдромын тудырады. KSHV/HHV8 ашылғанына көп жыл болса да, KSHV-мен байланысты ісік пайда болуына ем табылмады.
Species of virus
Kaposi's sarcoma associated herpesvirus (KSHV) is the ninth known human herpesvirus; its formal name according to the International Committee on Taxonomy of Viruses (ICTV) is Human gammaherpesvirus 8, or HHV 8 in short. Like other herpesviruses, its informal names are used interchangeably with its formal ICTV name. This virus causes Kaposi's sarcoma, a cancer commonly occurring in AIDS patients, HHV 8 associated multicentric Castleman's disease and KSHV inflammatory cytokine syndrome. Even after many years since the discovery of KSHV/HHV8, there is no known cure for KSHV associated tumorigenesis.
Тарих
1872 жылы Мориц Капоси қан тамырларының ісігін сипаттады (алғашқыда «терінің идиопатиялық көп пигментті саркомасы» деп аталды), кейіннен бұл ісік Капоси саркомасы (КС) деп аталды. Бастапқыда КС еврей және Жерорта теңізі аймағындағы халықтардың сирек кездесетін ісігі деп есептелген, бірақ кейін Сахараның оңтүстігіндегі Африканың барлық аймақтарында кең таралғаны анықталды. Бұл 1950 жылдары осы ісіктің себебі вирус болуы мүмкін деген алғашқы болжамдарға әкелді. 1980 жылдардың басында ЖИТС эпидемиясының басталуымен, ЖИТС-ке шалдыққан науқастарда КС қайтадан күрт өрбуі байқалды, хабарланған ЖИТС науқастарының 50%-ы осы ісікке шалдықты – бұл қатерлі ісікке бейімділіктің өте жоғары деңгейі. Валери Берал, Томас Питерман және Гарольд Джаффе эпидемиологиялық деректерді мұқият талдағаннан кейін, КС белгісіз жыныстық жолмен берілетін вирус тудырғандығын, вирус иммундық жүйесі әлсіреген жағдайда ғана (мысалы, ЖИТС-те) ісікке айналатындығын ұсынды. 1984 жылға таяу ғалымдар КС ісіктерінде электронды микроскопияда герпес вирусына ұқсас құрылымдарды анықтады. Ғалымдар КС-тің себебін іздестіріп, цитомегаловирус және тіпті ВИЧ сияқты 20-дан астам факторды ықтимал себеп ретінде қарастырды. Патоген 1994 жылы Колумбия университетіндегі Юань Чанг пен Патрик С. Мур жұбайлары ЖИТС-ке шалдыққан науқастың КС ісігінен герпес вирусының ДНК фрагменттерін оқшаулау арқылы анықталды. Чанг пен Мур KSHV-ді табу үшін репрезентативтік айырмашылық талдауын (RDA) қолданды, ЖИТС-ке шалдыққан науқастың КС ісігінің тіндісін өз тінімен салыстырды. Эксперименттің мақсаты – егер вирус КС-тің себебі болса, екі үлгідегі геномдық ДНК вирусқа тиесілі ДНК-дан басқа толық сәйкес келуі керек еді. Алғашқы RDA экспериментінде олар вирустың геномдарының 1%-дан азын құрайтын екі кішкентай ДНК фрагментін бөліп алды. Бұл фрагменттер белгілі герпес вирусының тізбектеріне ұқсас болды (бірақ олардан ерекшеленді), жаңа вирус бар екенін көрсетті. Осы фрагменттерден бастап, зерттеу тобы екі жыл ішінде вирустың толық геномдық тізбесін анықтауға қол жеткізді. Бұл герпес вирусының табылуы қызу дау-дамағлдар мен ғылыми пікір таластарын тудырды, одан кейін ғана KSHV Капоси саркомасының нақты себебі екенін көрсететін жеткілікті деректер жиналды. Қазіргі уақытта вирус Сахараның оңтүстігіндегі Африкада кең таралған инфекция екені белгілі; инфекцияның орташа деңгейі Жерорта теңізі аймағындағы халықтарда (Ливан, Сауд Арабиясы, Италия және Грекияны қоса алғанда) байқалады, ал Солтүстік Еуропа мен Солтүстік Американың көп бөлігінде инфекция деңгейі төмен. Гомосексуал және бисексуал еркектер инфекцияға көбірек бейім (әлі белгісіз жыныстық жолмен), ал дамып келе жатқан елдерде вирус жыныстық емес жолмен таралады.
In 1872, Moritz Kaposi described a blood vessel tumor (originally called "idiopathic multiple pigmented sarcoma of the skin") that has since been eponymously named Kaposi's sarcoma (KS). KS was at first thought to be an uncommon tumor of Jewish and Mediterranean populations until it was later determined to be extremely common throughout sub Saharan African populations. This led to the first suggestions in the 1950s that this tumor might be caused by a virus. With the onset of the AIDS epidemic in the early 1980s, there was a sudden resurgence of KS affecting AIDS patients, with up to 50% of reported AIDS patients having this tumor—an extraordinary rate of cancer predisposition. Careful analysis of epidemiologic data by Valerie Beral, Thomas Peterman and Harold Jaffe, led these investigators to propose that KS is caused by an unknown sexually transmitted virus that rarely causes tumors unless the host becomes immunosuppressed, as in AIDS. As early as 1984, scientists reported seeing herpesvirus like structures in KS tumors examined under electron microscopy. Scientists had been searching for the agent causing KS, and over 20 agents were proposed as the possible cause, including cytomegalovirus and HIV itself. The pathogen was ultimately identified in 1994 by Yuan Chang and Patrick S. Moore, a wife and husband team at Columbia University, through the isolation of DNA fragments from a herpesvirus found in a KS tumor in an AIDS patient. Chang and Moore used representational difference analysis, or RDA, to find KSHV by comparing KS tumor tissue from an AIDS patient to his own unaffected tissue. The idea behind this experiment was that if a virus causes KS, the genomic DNA in the two samples should be precisely identical except for DNA belonging to the virus. In their initial RDA experiment, they isolated two small DNA fragments that represented less than 1% of the actual viral genome. These fragments were similar (but still distinct from) the known herpevirus sequences, indicating the presence of a new virus. Starting from these fragments, this research team was then able to sequence the entire genome of the virus less than two years later. The discovery of this herpesvirus sparked considerable controversy and scientific in fighting until sufficient data had been collected to show that indeed KSHV was the causative agent of Kaposi's sarcoma. The virus is now known to be a widespread infection of people living in sub Saharan Africa; intermediate levels of infection occur in Mediterranean populations (including Lebanon, Saudi Arabia, Italy, and Greece) and low levels of infection occur in most Northern European and North American populations. Gay and bisexual men are more susceptible to infection (through still unknown routes of sexual transmission) whereas the virus is transmitted through non sexual routes in developing countries.
COVID-19 және КШВ
2020 жылы SARS CoV 2 вирусы, COVID-19 ауруын қоздыратын вирус, адам организмінде KSHV вирусының литикалық реактивациясын тудыруы мүмкін екені анықталды, бұл герпес вирусының жасырын күйден шығуына және қатерлі жасушалардың пайда болуына әкеледі. Бұдан әрі, SARS CoV 2 инфекциясын емдеу үшін қолданылатын кейбір препараттар, атап айтқанда, Нафамостат және Азитромицин, пісіп жетілген вириондардың өндірісін күшейтетіні, соның салдарынан "KSHV литикалық реактивациясын ықтимал етуі" анықталды.
It was discovered in 2020 that infection with the SARS CoV 2 virus, the virus which causes COVID 19, may induce the lytic reactivation of KSHV in the human body, causing the herpes virus to cease latency and begin the formation of cancerous cells. Further, it was discovered that some medications used to treat the infection with SARS CoV 2, namely Nafamostat and Azithromycin, ended up promoting the production of mature virions, " potentially inducing KSHV lytic reactivation."
Эпидемиология
1970 жылдары HHV 8-дің әлемдік таралу көрсеткіші 2-10% құрады. HHV 8 серопревалентілігі географиялық тұрғыдан айтарлықтай өзгереді, инфекция деңгейі Солтүстік Еуропа, Оңтүстік-Шығыс Азия және Кариб аймағындағы елдерде 2-4% аралығында, Жерорта теңізі елдерінде шамамен 10%, ал Сахара астындағы Африка елдерінде шамамен 40% құрайды. Оңтүстік Америкада инфекция деңгейі жалпы алғанда төмен, бірақ үндістер арасында жоғары. Тіпті жекелеген елдердің ішінде де әртүрлі аймақтарда елеулі айырмашылықтар байқалады, мысалы, Синьцзянда инфекция деңгейі шамамен 19,2% болса, Қытайдың Хубэй провинциясында шамамен 9,5% құрайды. Серопревалентіліктің жасқа байланысты сызықты түрде артатыны тұрақты түрде көрсетілгенімен, инфекция деңгейі жоғары елдерде жас топтарында серопревалентіліктің жоғары болуы мүмкін. Білім деңгейі инфекция деңгейімен кері пропорционалды байланысқа ие. Серопревалентілігі төмен елдерде HHV 8 негізінен ЖИТС және Капоши саркомасы (КС) ауруымен ауыратын науқастарда кездеседі. Серопревалентілігі жоғары елдерде инфекция балалық шақта жиі кездеседі, бұл анадан балаға сілекей арқылы берілуі мүмкін екенін көрсетеді. Замбияда жүргізілген зерттеуде КС ауруына шалдыққан барлық балалардың аналары HHV 8-ге оң нәтиже көрсеткен, бірақ КС ауруына шалдыққан аналары бар барлық балалар HHV 8-ге оң нәтиже көрсетпеген. Тағы бір Замбиялық зерттеуде 4 жасқа дейін балалардың 13,8% HHV 8-ге серопозитивті болып табылды. Серопревалентіліктің жынысқа немесе отбасылық жағдайға байланысты айтарлықтай өзгеретіні дәлелденбеген. Синьцзянда оқшауланған вирустардың ең соңғы ортақ атасы шамамен 2037 жыл бұрын (95% ең жоғары ықтималдығы 1843–2229 жыл) болған. Тарихи тұрғыдан Жерорта теңізі мен Синьцзян арасындағы байланысты ескере отырып, бұл вирус Жібек жолы арқылы Синьцзянға әкелінген болуы мүмкін. Мутация деңгейі жылына бір сайтқа шамамен ауысулар деп бағаланған (95% ең жоғары ықтималдығы ). Дегенмен, KSHV-ның әртүрлі генотиптерінің әлемдік таралуы және оның берілу жолдары бойынша қосымша зерттеулер қажет. Изоляттарды типтеу өзгермелі K1 мембраналық белгісіне негізделген. Алты тип танылған (A–F).
In the 1970s, the global prevalence rate for HHV 8 was 2 to 10%. The seroprevalence of HHV 8 varies significantly geographically and infection rates in northern European, southeast Asian, and Caribbean countries are between 2 4%, in Mediterranean countries at approximately 10%, and in sub Saharan African countries at approximately 40%. In South America, infection rates are low in general but are high among Amerindians. Even within individual countries, significant variation can be observed across different regions, with infection rates of about 19.2% in Xinjiang compared to about 9.5% in Hubei, China. Although seroprevalence has been consistently shown to increase with age in a linear manner, countries with high infection rates may see higher seroprevalence in younger age groups. Educational level has shown an inverse correlation with infection rates. In countries with low seroprevalence, HHV 8 is primarily limited to AIDS and KS patients. In countries with high seroprevalence, infection is frequent in childhood, indicating a likely mother to child transmission by saliva. In a Zambian survey, all children with KS had mothers who were positive for HHV 8, whereas not all children whose mothers had KS were HHV 8 positive. In another Zambian survey, 13.8% of children were seropositive for HHV 8 by age 4. Seroprevalence has not been shown to vary significantly because of gender or marital status. the most recent common ancestor for viruses isolated in Xinjiang was 2037 years (95% highest probability density 1843–2229 years) ago. Given the historical links between the Mediterranean and Xinjiang during the Roman period it seems likely that this virus was introduced to Xinjiang along the Silk Road. The mutation rate was estimated to be substitutions per site per year (95% highest probability density to ). However, the global distribution of different genotypes of KSHV and the potential transmission path need further studies. Typing of isolates is based on the variable K1 membrane protein. Six types are recognised (A–F).
Алдын алу
KSHV жұқтырған адамдар вирусты белгілері жоқ күйде таратады, сондықтан жыныстық қатынаста қорғанышсыз жыныстық қатынас жасау және жыныстық қатынас барысында сілекей алмасуы мүмкін әрекеттерге қатысу кезінде сақтық таныту қажет. Қажет болған жағдайда презерватив қолдану және KSHV және ВИЧ инфекциясы бар немесе статусы белгісіз серіктестермен терең сүйісуден аулақ болу ұсынылады.
Since persons infected with KSHV will asymptomatically give the virus, caution should be used by sex partners in having unprotected sex and activities where saliva might be shared during sexual activity. Prudent advice is to use condoms when needed and avoid deep kissing with partners with KSHV and HIV infections or whose status is unknown.
Емдеу
Капоси саркомасы әдетте хирургиялық жолмен немесе жергілікті сәулелендіру арқылы емделетін локализацияланған ісік. Липосомалық антрациклиндер немесе паклитаксель сияқты препараттармен химиотерапия, әсіресе инвазивті аурулар үшін қолданылуы мүмкін. KSHV сияқты герпес вирустарының көбеюіне бағытталған ганцикловир сияқты вирустық қарсы препараттар Капоси саркомасының дамуын алдын алу үшін қолданылған, бірақ ісік пайда болғаннан кейін бұл препараттар тиімсіз болады немесе аз пайда береді. СПИД-пен байланысты Капоси саркомасы бар пациенттер үшін ең тиімді терапия – ВИЧ инфекциясын азайтуға бағытталған жоғары активті антиретровирустық терапия. ЖҚТБ-мен ауыратын және жеткілікті анти-ВИЧ ем қабылдаған пациенттерде Капоси саркомасының пайда болуы 90%-ға дейін төмендеуі мүмкін. KSHV иесінің иммундық жүйесіне әсер етеді, бірақ клиникалық араласу арқылы бұл өзгерісті қалпына келтіруге мүмкіндік бар. Бір қиындық – мақсатты жасушалардың иммундық репрессиясын тежейтін, шамадан тыс экспрессия. Ұзаққа созылған қабыну стимуляциясы кезінде мақсатты жасуша жауап беру қабілетін жоғалтады, бұл әлсізденген фенотипке әкеледі. Активациялық иммунотерапия иммундық жасушалардың функциясын жандандырып, күшейте алады. Басқа иммунотерапиялармен салыстырғанда, антипрограммаланған жасуша өлімі протеині 1 (PD 1) / программаланған өлім лиганды 1 (PD L1) мақсатына бағытталған терапия үлкен жетістікке жетті. KSHV инфекциясының салдарынан моноциттер PD 1 экспрессиясын арттырады, ол тежегіш молекула болып табылады және көптеген ісік түрлерінде иммундық қашуға себеп болады. Капоси саркомасы бар ВИЧ-инфекциясы бар пациенттердің NK жасушаларында PD 1 экспрессиясы жоғары, бұл әлсізденген фенотипке әкеледі. PD 1 антиденесі (ниволумаб немесе пембролизумаб) айқын ісікке қарсы әсерін көрсетті. Ниволумаб қазіргі уақытта І фаза клиникалық сынағында, ал пембролизумаб І фазада ВИЧ және Капоси саркомасы бар пациенттерді емдеуде тиімділігін көрсетті және қазіргі уақытта емдеу үшін ІІ фаза клиникалық сынағында. Талидомид аналогы – Помалидомид 2011 жылы FDA-мен мақұлданды. Помалидомид цитотоксикалық Т жасушаларына жасуша ішіндегі ақуыздарды көрсетуге көмектесетін MHC 1 экспрессиясын қалпына келтіреді, сонымен қатар PD L1 экспрессиясын басады және CD8+ Т жасушаларының өлтіру қабілетін арттырады.
Kaposi's sarcoma is usually a localized tumor that can be treated either surgically or through local irradiation. Chemotherapy with drugs such as liposomal anthracyclines or paclitaxel may be used, particularly for invasive disease. Antiviral drugs, such as ganciclovir, that target the replication of herpesviruses such as KSHV have been used to successfully prevent development of Kaposi's sarcoma, although once the tumor develops these drugs are of little or no use. For patients with AIDS KS, the most effective therapy is highly active antiretroviral therapy to reduce HIV infection. AIDS patients receiving adequate anti HIV treatment may have up to a 90% reduction in Kaposi's sarcoma occurrence. Although KSHV affects the host immune system, there is ample chance for clinical intervention to recover this change. One challenge is overexpression inhibitory of target cell repress immune. Under longtime inflammation stimulation, the target cell becomes unable to respond, which leads to an exhausted phenotype. The activation immunotherapies can revive and enhance immune cell function. Comparing to other immunotherapies, therapies targeting the anti programmed cell death protein 1 (PD 1)/programmed death ligand 1 (PD L1) has been a great success. Because of KSHV infection, the monocytes increase the expression of PD 1, which is an inhibitory molecule, and cause immune escape in many tumor types. There is high PD 1 expression in NK cells from KS HIV patients and cause exhausted phenotype. The anti PD 1 antibody, (nivolumab or pembrolizumab), demonstrated a significant antitumor effect. Nivolumab is currently an ongoing phase I clinical trial, and Pembrolizumab has shown its function in treatment for HIV and KS patients in phase I and is in a phase II trial for treatment. A thalidomide analog medicine – Pomalidomide was also granted by the FDA in 2011. Pomalidomide was shown to recover the expression of MHC 1, which help cell display intracellular proteins to cytotoxic T cells, and it also can repress the expression of PD L1 and increase the CD8+ T cell killing.