Кіріспе

Географиялық бақылаудағы итальян шарабы

Верначча ди Сан-Джиминьяно – Италияның Тоскана аймағындағы Сан-Джиминьяно таулы қаласының маңында және оның төңірегінде өндірілетін Верначча жүзімінен жасалған ақ итальян шарабы. 1966 жылы ол denominazione di origine controllata (DOC) статусын алған алғашқы итальян шарабы болды; 1993 жылдың 9 шілдесінде ол denominazione di origine controllata e garantita (DOCG) статусына дейін жаңартылды.

Тарих

Шарап туралы ең алғашқы жазба 1276 жылы Сан-Жиминьяно архивінде кездеседі. Верначча жүзімін өсірудегі қиындықтарға байланысты, 20-ғасырдың басында одан өнімді Треббиано және Малвасия жүзімдері отырғызылған соң, бұл шарапқа деген қызығушылық азайды. 1960 жылдары Верначча ди Сан-Жиминьяно қайта жанданды, себебі оның ерекше, жаңартылған дәмі Треббиано мен Малвасия қоспаларынан жасалатын қарапайым шараптарға танымал балама ретінде қалыптасты. Сан-Жиминьянода құмтасты топыраққа отырғызылған Верначча жүзімінен Верначча ди Сан-Жиминьяноның ең жақсы үлгілері шығады. Жүзімдіктердің орташа биіктігі шамамен 280 метр, ал топырағы плиоцендік кезеңге жатады, сары құм мен құмды саздан тұрады. Жүзім жинау шамамен 15 қыркүйектен 15 қазанға дейін жүзеге асады, әр гектардан 90 квинтал жүзім алынады. Шараптың ерекшелігі – құрғақ, жақсы сезілетін қышқылдық, аздап ащы және металл дәмді қалдық. Көпшілік Верначча ди Сан-Жиминьяноны қарапайым, күнделікті ақ шарап деп санайды; оның танымалдығы оның дәміне емес, көбінесе Тоскананың ең танымал туристік қалаларының бірі Сан-Жиминьяноның жергілікті шарабы болғанына байланысты. Осы репутацияға қарамастан, қазіргі заманғы шарап жасау технологиясы шарапқа күрделілік пен жұмсақтық беру үшін еменде пісіруді енгізді. Бұл стиль тарихи стильден мүлдем өзгеше болғанымен, осы заманауи және халықаралық стильдердің табысы әлі толыққанды анықталған жоқ.

Верначчиа әдебиетте

Верначчианы Данте Алигьери (Purgatorio XXIV) папа Мартин IV-тің шектен тыс тамақтанып, тойғанын айтады. Ол шарапқа салынған болсеналық шабақтарды жеген. Верначчияны Франческо Реди өзінің "Baccio in Toscana" (1685) атты еңбегінде жоғары бағалаған. Верначчияны Секко Анжиольери бір атағы жоқ өлеңінде былай деп атап өткен: "S'i' gli avvessi chèsto di vernaccia!".