Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық жарыс жүргізушісі (1928–2011)
American racing driver (1928–2011)
Рояль Ричард "Джим" Ратманн (16 шілде 1928 – 23 қараша 2011), негізінен Чемпиондық автомобильдерде жарысқан американдық жарыс жүргізушісі. Ратманн 1960 жылы Индианаполис 500 жарысын жеңгенімен ең танымал. Ол Роджер Уордпен ұзаққа созылған тартысқа түсіп, жеңіске жеткен. Соңғы кезде, 2023 жылы жанкүйерлер мен тарихшылар тобы Ратманның жеңісін барлық уақыттағы ең ұлы '500' деп таныды. Еуропада ол 1958 жылғы "Екі әлемнің жарысынан" жеңіс алғанымен белгілі. Ратманн мен оның үлкен ағасы жас кезінде есімдерін ауыстырған. 16 жасында Дик Ратман есімді бала жарысқа қатысуды қалаған. Жарысқа қатысу үшін ол ағасының куәлігін алып, "Джим Ратман" болып таныстырды. Бұл есім өзгерісі қоғамда өмір бойы сақталды.
Royal Richard "Jim" Rathmann (July 16, 1928 – November 23, 2011), was an American racing driver who competed primarily in Championship Cars. Rathmann is best known for winning the Indianapolis 500 in 1960, emerging victorious after a race long duel with Rodger Ward as recently as 2023, a panel of fans and historians voted Rathmann's victory as the greatest '500' of all time. In Europe he is well known for winning the 1958 Race of Two Worlds. Rathmann and his older brother swapped names while teenagers. As a 16 year old going by the name of Dick Rathmann, he wanted to start racing. To enter races, he borrowed his older brother's I. D. and assumed the identity of "Jim Rathmann." The name change stuck for life in public circles.
Чемпионат автокөлігі мансабы
Ратманн 1949-1950 және 1952-1963 жылдар аралығында AAA және USAC Championship Car серияларында 38 рет қатысты, оның ішінде әр маусымда Индианаполис 500 жарысына қатысты. Ол Индианаполис 500-ді қоспағанда, USAC Daytona 100-де де жеңіске жетіп, барлығы 2 жеңіс алды. Ратманн сонымен қатар Италияның Монцада өткен "Екі әлем жарысының" екі мәресіне қатысып, 1958 жылғы жарысты жеңіп алды, бұл чемпионатқа кірмейтін жарыс болды.
Rathmann drove in the AAA and USAC Championship Car series in the 1949–1950 and 1952–1963 seasons with 38 starts, including the Indianapolis 500 during each of those seasons. He had 2 victories in addition to his Indianapolis 500 win, including the USAC Daytona 100. Rathmann also participated in the two runnings of the Race of Two Worlds at Monza, Italy, winning the 1958 race, a non championship event.
1960 жылы Индианаполис 500 жарысында жеңіске жетті
Бірінші қатардың ортасынан бастап Ратман жарыстың басынан аяғына дейін көшбасшы болып қалып қойды. Жарты жолдан бастап Ратман мен Роджер Уорд бірінші орын үшін қатаң бәсекелестікке түсті. Жарысқа қарай шиналар тозу мәселесі туды, ал Ратман өз доңғалағын Уордтан бұрын ауыстырып, финиш сызығына жетті. Бұл жарыс Индианаполис 500 тарихында ең көп көшбасшылық алмасуды тіркеді және көбінесе ең ұлы Индианаполис 500 жарысы деп есептеледі. Алан Бин Хьюстон қаласындағы Джонсон ғарыш орталығының астронавттар кеңсесі алдындағы тұраққа тізілген "Корвет" машиналарын және Флорида жағалау жолдарындағы Шепард пен Гриссом арасындағы достық жарыстарды еске алады. Автокөлік бизнесінен зейнетке шыққаннан кейін Ратман әйелі Мэри Кеймен Флорида штатының Индиалантик қаласында тұрды.
Starting in the middle of the first row, Rathmann ran in the front the entire race. From the midway point on, Rathmann and fellow driver Rodger Ward were locked in a neck and neck duel for first. Tire wear became an issue as the race wore on and Rathmann was able to keep his wheels fresh long enough to outrace Ward to the finish. The race featured the most recorded lead changes in Indianapolis 500 history, and has often been considered the greatest Indianapolis 500 ever run. Alan Bean recalls Corvettes lined up in the parking lot outside the astronaut offices at the Johnson Space Center in Houston, and friendly races between Shepard and Grissom along the Florida beach roads. After retiring from the car business, Rathmann lived with his wife, Mary Kay, in Indialantic, Florida.
Өлім
Жеңістен кейінгі онжылдықтарда Ратман жыл сайын мамыр айында Индианаполис моторлы трегіне тұрақты түрде келіп тұратын. Ол бірнеше рет қадамдық көлікті жүргізді. Дегенмен, 2011 жылы нашарлаған денсаулығына байланысты 100 жылдық мерекелік шараға қатыса алмады. Ратман 2011 жылдың 23 қарашасында дүниеден өтті. Ол бірнеше күн бұрын үйде ұстамаға түсіп, Флорида штатының Мельбурн қаласындағы хоспис орталығында қайтыс болды.
During the decades after his victory, Rathmann was a regular visitor to the Indianapolis Motor Speedway during May each year. He drove the pace car several times. However, he missed the 100th anniversary celebration in 2011 due to failing health. Rathmann died on November 23, 2011. He had reportedly suffered a seizure at his home days earlier and died at a hospice center in Melbourne, Florida.