Жаңа Зеландиядағы Raurimu спиралі – теміржол құрылысының керемет үлгісі. NIMT бағытындағы биіктік айырмасын жеңу үшін жасалған бұл спираль инженерлік мұра.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Солтүстік аралдың негізгі магистральдық бөлігі
Section of North Island Main Trunk
Рауриму спиралі – Веллингтон мен Окленд арасындағы Солтүстік аралдың негізгі магистральдық темір жолында (NIMT) Жаңа Зеландияның орталық Солтүстік аралында орналасқан, аттас қисықпен басталатын, биіктік айырмашылығын жеңіп өтетін бір рельстік темір жол спиралі. Бұл – "инженерлік шедевр" деп аталған, құрылыс саласындағы көрнекті жетістік. Жаңа Зеландияның кәсіби инженерлер институты бұл спиральді маңызды инженерлік мұра нысаны деп таныды.
The Raurimu Spiral is a single track railway spiral, starting with a horseshoe curve, overcoming a height difference, in the central North Island of New Zealand, on the North Island Main Trunk railway (NIMT) between Wellington and Auckland. It is a notable feat of civil engineering, having been called an "engineering masterpiece." The Institute of Professional Engineers of New Zealand has designated the spiral as a significant engineering heritage site.
Құрылыс
Бұл мәселені 1898 жылы қоғамдық жұмыстар бөлімінің инженері Роберт Холмсқа қарасты геодезист шешті. Ол өзін-өзімен тоғысатын, содан соң туннельдер мен көпірлер арқылы спираль тәрізді жол ұсынды, бұл жол 1:52 қабаттылығымен көтерілетін. Бұл жоба қымбатқа түсіп, көп еңбек талап еткенімен, Пьопиотеа өзені бойында 9 виадук салуды қажет еткен Браун мен Тернердің бұрынғы жоспарынан арзан болды. Ең қызығы, бүгінгі күнге дейін толық жолды көруге мүмкіндік жоқ. Барлық есептер бойынша, Холмс бұл жолды өз қиялында көріп тұрған. Темір жол оңтүстікке қарай аспайырыла спираль құрайды, құрамында екі салыстырмалы түрде қысқа туннель, шеңбер және үш тік бұрылыс бар. Солтүстіктен келген пойыздар Рауримуді басып өтеді, содан кейін жылқының ісі секілді 200 градусқа солға бұрылып, жаңа ғана өткен жолдың үстінен көтеріледі. Содан кейін екі тік бұрылыс оңға бұрылады, одан кейін желі екі қысқа туннельден өтеді: Төменгі спиральді туннель (384 м) және Жоғарғы спиральді туннель (96 м). Содан кейін пойыздар толық айналым жасап, Веллингтонға қарай жалғасады, төменгі спиральді туннельден өтеді. Жолда одан әрі оңға, содан кейін солға екі тік бұрылыс бар. Осы бұрылыстардың екіншісінен кейін пойыз Рауримуден көтеріліп, жүріп келеді – тікелей қашықтық шамамен... Кейбір тік қисықтардың радиусы бар болғаны 7½ тізбек (150 м) құрайды. Альп тауларында, әсіресе Швейцарияда спиральдар жиі кездеседі, бірақ олар әдетте тау ішінде кең ауқымды туннельдерді қамтиды. Холмс жобасының ерекшелігі – табиғи жер бедерін тиімді пайдалану, соның арқасында виадуктар қажет болмайды, тек екі қысқа туннель ғана салынуда. Аңыз бойынша, бірде локомотив жүргізушісі өзінің күзетші вагонының жарығын алдағы пойыздың артқы жағы деп қате түсініп, пойыздың шұғыл тоқтату тежегішін іске қосыпты.
The problem was solved in 1898 by a surveyor in the employ of Robert Holmes, Public Works Department engineer. He proposed a line that looped back upon itself and then spiralled around with the aid of tunnels and bridges, rising at a gradient of 1 in 52. Though costly and labour intensive, the scheme was still cheaper than the previous plan by Browne and Turner which required 9 viaducts down the Piopiotea River. The most remarkable feature is that even today there is no place to view the complete line. By all accounts, Holmes visualised the layout in his imagination. The railway forms an ascending spiral southwards, with two relatively short tunnels, a circle and three hairpin bends. From the north, trains pass Raurimu before going round a 200° bend to the left in a horseshoe curve, climbing above the track on which they have just travelled. Two sharp bends to the right follow, after which the line passes through two short tunnels, the Lower Spiral Tunnel (384 m) and the Upper Spiral Tunnel (96 m). Trains then complete a full circle, crossing over the Lower Spiral Tunnel through which they have just passed which is below, before continuing towards Wellington. further on the line has two further sharp bends, to the right and then to the left. After the second of these bends a train has risen and travelled from Raurimu– the straight line distance is Some of the sharp curves are only 7½ chains (150 m) radius. Although spirals are relatively common in the Alps, particularly in Switzerland, they generally involve extensive tunnelling inside mountainsides. A masterly feature of Holmes' layout is the way in which it uses natural land contours so that no viaducts are needed, and only two short tunnels. Legend has it that a locomotive engineer once engaged the emergency brakes of his train upon mistaking the light of his own Guard's Van on a nearby part of the spiral for the rear of a different train directly ahead of him.